บทที่ 220 จะข้ามพรมแดนเข้าไปสอดแนมในอิสราเอลได้ยังไง? การตัดสินใจสุดระห่ำ: ว่ายน้ำข้ามไป!

บทที่ 220 จะข้ามพรมแดนเข้าไปสอดแนมในอิสราเอลได้ยังไง? การตัดสินใจสุดระห่ำ: ว่ายน้ำข้ามไป!

แต่สำหรับชายทั้งแปดคนที่ดูเหมือนกำลังเพลิดเพลินกับเวลาว่างที่หาได้ยากนี้ แท้จริงแล้ว เส้นประสาทของทุกคนกลับขึงตึงราวกับสายธนูที่ง้างจนสุด

สายตาของพวกเขา มักจะฉวยโอกาสตอนที่ขยับแว่นกันแดด ดื่มเครื่องดื่ม หรือแสร้งทำเป็นมองซ้ายมองขวาอย่างสบาย ๆ หันไปจับจ้องที่ฝั่งตรงข้ามของทะเลแดงอย่างแม่นยำ เมืองท่าเอลัตของอิสราเอล รวมถึงหุบเขาสีเหลืองคล้ำที่ดูเลือนรางท่ามกลางคลื่นความร้อนด้านหลังเมืองเอลัต

พวกเขามักจะหยิบกล้องส่องทางไกลกำลังขยายสูงที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าขนหนูหรือในกระเป๋าเป้ข้างตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่คนเดินผ่านไปมาไม่ทันสังเกต เพื่อสังเกตรายละเอียดทุกตารางนิ้วของหุบเขาฝั่งตรงข้ามอย่างพินิจพิเคราะห์

ใช่แล้ว ตามพิกัดคร่าว ๆ ที่ทีมสนับสนุนข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ของโม่เจ๋อให้มา หุบเขาที่ดูสงบเงียบหลังเมืองเอลัตนั้น คือสถานที่ตั้งของฐานทัพบิเชอร์ หนึ่งในสามฐานปล่อยขีปนาวุธทางยุทธศาสตร์ขนาดใหญ่ของอิสราเอล!

นี่อาจเป็นสิ่งที่คนภายนอกหลายคนไม่เคยรู้มาก่อน ว่าอิสราเอลจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ ที่นำฐานปล่อยขีปนาวุธทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญขนาดนี้ มาตั้งไว้ใกล้กับพรมแดนที่ติดกับจอร์แดนขนาดนี้

นี่ไม่เพียงแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและความมั่นใจของอิสราเอล แต่ยังสะท้อนให้เห็นถึงอำนาจควบคุมทางทหารที่แข็งแกร่งและทัศนคติที่ไม่เกรงกลัวใครในภูมิภาคนี้อีกด้วย

“ระยะทางตรงนี้ไกลเกินไป แถมการพรางตัวพืชพรรณบนผิวดินของหุบเขาก็ทำได้ดีมาก แทบจะมองไม่เห็นโครงสร้างภายในและรายละเอียดการป้องกันที่มีประโยชน์เลย” จินหนานลดกล้องส่องทางไกลลง หยิบโคล่าเย็นเจี๊ยบข้าง ๆ ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ แล้วพูดอย่างเนิบนาบ น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดที่ยากจะจับสังเกตได้

การสังเกตการณ์ระยะไกลเพียงอย่างเดียว ข้อมูลข่าวกรองที่ได้มามีจำกัดเกินไป ไม่สามารถรองรับปฏิบัติการจู่โจมในขั้นต่อไปได้

“แล้วจะทำยังไงดี? ต้องหาทางลอบเข้าไปเหรอ? ความยากนี่ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ” หม่าต้าเพิ่นเดาะลิ้น รู้สึกปวดหัวนิด ๆ

การควบคุมชายแดนของอิสราเอลขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด กองกำลังทหารรับจ้าง 5C เคยประจักษ์มาแล้ว ทางทะเลมีเรือลาดตระเวนแล่นไปมาตลอดทั้งวันทั้งคืน ส่วนทางบกก็เป็นแนวป้องกันที่เชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว หนาแน่นราวกับกำแพงเมืองจีน ประกอบด้วยป้อมยามชายแดน หน่วยลาดตระเวน รั้วไฟฟ้า และกล้องวงจรปิด

การจะลักลอบข้ามพรมแดนเข้าไปในอิสราเอลอย่างเงียบเชียบ ความยากในสายตาคนในวงการนั้น ถือว่ายากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก

หวังเร่ย, สือเล่ย, เย่หาน, เฉินฮั่น และคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมา คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น พวกเขารู้ดีว่าในเวลาอันสั้นนี้คงนึกวิธีที่ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพในการทะลวงผ่านแนวป้องกันอันแน่นหนานี้ เพื่อลอบเข้าไปในอิสราเอลไม่ออกแน่

จินหนานไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยกแก้วโคล่าเย็นเจี๊ยบขึ้นมาอีกครั้ง สายตาอันลุ่มลึกจับจ้องไปยังผิวน้ำทะเลสีมรกตที่ส่องประกายระยิบระยับของทะเลแดง

สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนไป กวาดผ่านชายหาด สิ่งอำนวยความสะดวกที่ท่าเรือของเมืองเอลัตฝั่งอิสราเอล รวมถึงอาคารบางหลังที่ตั้งอยู่ริมชายฝั่งซึ่งมองเห็นอยู่ลาง ๆ ซึ่งในจำนวนนั้นมีชมรมดำน้ำและศูนย์กีฬาทางน้ำที่เปิดให้บริการนักท่องเที่ยวอยู่ด้วย

สมองของเขาแล่นฉิว ประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่เรือยอชต์และเรือใบที่โคลงเคลงเบา ๆ ตามเกลียวคลื่น ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวราวกับสายฟ้าแลบ!

อย่างที่เขาว่ากัน ในโลกนี้ไม่มีกำแพงที่ลมผ่านไม่ได้ แนวป้องกันที่แน่นหนาแค่ไหนก็ย่อมมีช่องโหว่ให้ใช้ประโยชน์ได้!

จินหนานวางแก้วโคล่าลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ว่า: “มีวิธีแล้ว เราจะไม่ไปทางบก ไม่ไปทางอากาศ แล้วก็ไม่ไปทางเรือด้วย เราจะ ดำน้ำข้ามไป!”

“ดำน้ำ?!”

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น ก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะมองไปยังผืนน้ำที่กว้างใหญ่ไพศาลตรงหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน แล้วมองไปยังชายหาดและอาคารที่อยู่ลาง ๆ ฝั่งตรงข้าม

“นี่... ความกว้างของทะเลตรงนี้ กะด้วยสายตาคร่าว ๆ ก็ตั้ง 6 กิโลเมตรเลยนะ? จะว่ายน้ำข้ามไป 6 กิโลเมตรเนี่ยนะ?”

หม่าต้าเพิ่นประเมินระยะทางด้วยประสบการณ์ อาการปวดหัวก็กำเริบขึ้นมาทันที แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าภารกิจนี้ยากเกินไป เกรงว่าตัวเองคงทำไม่สำเร็จ

เขาคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว: ต่อให้ใส่ชุดดำน้ำแบบมืออาชีพเพื่อลดแรงต้าน หรือแม้แต่จะพกถังออกซิเจนขนาดเล็กมาช่วยหายใจ การจะว่ายน้ำข้ามทะเลระยะทาง 6 กิโลเมตรในตอนกลางคืน ก็ต้องใช้พละกำลังมหาศาล

ต้องรู้ไว้ว่า การว่ายน้ำในทะเล 100 เมตร ต้องใช้พละกำลังพอ ๆ กับการวิ่งบนบก 400 เมตรเลยทีเดียว

6 กิโลเมตร ก็คือ 100 เมตร 60 รอบ เทียบเท่ากับระยะทางวิ่งบนบกถึง 24 กิโลเมตร!

นี่เป็นเพียงการคำนวณพละกำลังที่ง่ายที่สุดเท่านั้น โดยยังไม่ได้คำนึงถึงปัจจัยอื่น ๆ เช่น อุณหภูมิน้ำทะเลที่ลดต่ำลงในตอนกลางคืน กระแสน้ำที่อาจมีความซับซ้อน ทัศนวิสัยใต้น้ำ และแรงกดดันทางจิตใจที่แฝงอยู่

หากรวมปัจจัยเหล่านี้เข้าไป ความยากของภารกิจนี้ก็เรียกได้ว่าอยู่ในระดับนรกเลยทีเดียว ต่อให้เป็นซูเปอร์แมนมาเองก็คงต้องคิดหนัก

“เจิ้งหรง พั่วล่าง พวกนายคิดว่าไง? มั่นใจไหม?”

จินหนานทอดสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังไปยัง “มังกรใต้น้ำ” ทั้งสองคนของทีม เจิ้งหรงและเจียงพั่วล่าง เขารู้ดีว่าการว่ายน้ำ 6 กิโลเมตร เป็นความท้าทายที่ยากลำบากมากสำหรับคนทั่วไป หรือแม้แต่ทหารหน่วยรบพิเศษทั่วไป ตัวเขาเองก็ยอมรับว่าทำไม่ได้ แต่ชายสองคนนี้ในทีม อาจจะมีความหวัง

นั่นคือเจิ้งหรงและเจียงพั่วล่าง

แม้ว่าเจิ้งหรงจะสังกัดหน่วยรบพิเศษดาบคมแดนใต้ ของกองทัพบก แต่เขาเป็นผู้ทำลายสถิติการว่ายน้ำพร้อมอาวุธของกองทัพทั้งหมด ทักษะทางน้ำยอดเยี่ยม ความอดทนสูงส่ง

ส่วนเจียงพั่วล่างก็เป็นทหารผ่านศึกจากหน่วยนาวิกโยธิน แม้จะไม่ได้ทำลายสถิติกองทัพอะไร แต่เขาก็มีประสบการณ์ที่พิสูจน์ความสามารถใต้น้ำของเขาได้ ตอนที่เขาเพิ่งจะออกจากศูนย์ฝึกทหารใหม่ ด้วยคะแนนทักษะทางน้ำที่โดดเด่นอย่างมาก เขาจึงได้รับเลือกให้เข้าร่วมหน่วยนาวิกโยธินที่ได้ชื่อว่าเป็น “ดาบคมแห่งท้องทะเล” เป็นกรณีพิเศษ ทักษะใต้น้ำของเขาผ่านการทดสอบมาอย่างเข้มงวด

แผนของจินหนานคือ: หากเจิ้งหรงและเจียงพั่วล่างมีความสามารถในการข้ามฝั่งครั้งนี้ ก็จะให้พวกเขาสองคนตั้งทีมลาดตระเวนล่วงหน้า ดำน้ำข้ามทะเลแดงกว้าง 6 กิโลเมตรในตอนกลางคืน ลักลอบเข้าไปในฝั่งอิสราเอลอย่างลับ ๆ จากนั้นก็หาทางเข้าใกล้บริเวณหุบเขาที่ตั้งของฐานทัพบิเชอร์ เพื่อทำการลาดตระเวนอย่างละเอียดในระยะประชิด

ส่วนตัวเขาเองจะนำทีมอีกห้าคน ซึ่งก็คือหม่าต้าเพิ่น, หวังเร่ย และคนอื่น ๆ อยู่เฝ้าที่เมืองอากาบาของจอร์แดน เพื่อรับข้อมูลข่าวกรองแบบเรียลไทม์ ที่พวกเขาส่งกลับมา เมื่อข้อมูลข่าวกรองสมบูรณ์พอที่จะสนับสนุนปฏิบัติการได้แล้ว จึงค่อยแจ้งให้หลินรุ่ยที่รออยู่ที่กาโรเว นำกองกำลังหลักปลอมตัว แล้วใช้ช่องทางทางบกที่ง่ายกว่า อาศัยตัวตนปลอมเดินทางเข้าอิสราเอลผ่านด่านตรวจอย่างถูกกฎหมาย เพื่อมาสมทบกับทีมล่วงหน้า และร่วมกันปฏิบัติภารกิจขั้นสุดท้ายในการเข้าควบคุมฐานขีปนาวุธ

เมื่อได้ยินคำถามของจินหนาน หม่าต้าเพิ่น, หวังเร่ย, สือเล่ย, เย่หาน, เฉินฮั่น และคนอื่น ๆ ก็พร้อมใจกันหันไปมองเจิ้งหรงและเจียงพั่วล่างด้วยสายตาที่เจือความสงสัยและความคาดหวัง

เหมือนจะถามว่า ภารกิจนี้ ไหวไหม?

เจิ้งหรงและเจียงพั่วล่างที่ถูกเรียกชื่อ ในเวลานี้ต่างก็มองไปยังผืนน้ำทะเลที่กว้าง 6 กิโลเมตร ซึ่งส่องประกายระยิบระยับใต้แสงแดดแผดเผา ดูเหมือนสงบแต่กลับซ่อนเร้นความปั่นป่วนเอาไว้ ทั้งคู่จมดิ่งลงสู่ความครุ่นคิดอย่างหนัก สีหน้าของทั้งสองคนดูเคร่งเครียดมาก

6 กิโลเมตร!

แถมยังเป็นตอนกลางคืนที่ทัศนวิสัยต่ำ อุณหภูมิน้ำอาจลดฮวบ และเต็มไปด้วยความเสี่ยงที่คาดไม่ถึงอีก!