บทที่ 170 ปฏิบัติการกำจัดหนอนบ่อนไส้ (ตอนที่เก้า)

บทที่ 170 ปฏิบัติการกำจัดหนอนบ่อนไส้ (ตอนที่เก้า)

ตามข้อมูลที่โม่เจ๋อให้มา วิลล่าหลังนี้เป็นที่พักของโจวฉีฉีและหวังเหม่ยอวี้ พวกเธออาศัยอยู่ที่นี่เป็นประจำ

ย่านคนรวยก็คือย่านคนรวยจริง ๆ ตำรวจชุมชนออกลาดตระเวนอย่างเข้มงวดมาก เพียงครึ่งชั่วโมงก็มีรถลาดตระเวนขับผ่านวิลล่าหมายเลข 4562 ถึงสองรอบ

แถมสองแม่ลูกยังจ้างยามมาเฝ้าบ้านด้วย ที่หน้าประตูทางเข้ามีรปภ. ผิวขาวสองคน รูปร่างกำยำล่ำสัน พกปืนพกและปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติพลเรือน M4 ภายในบริเวณบ้านก็มีรปภ. หกคนเดินลาดตระเวนรอบวิลล่าและสนามหญ้าอย่างต่อเนื่อง

หน้าประตูวิลล่าเองก็มีรปภ. ผิวขาวอีกสองคน

รวมแล้วมีกำลังรักษาความปลอดภัยรอบนอกทั้งหมดแปดคน

ส่วนการรักษาความปลอดภัยภายในนั้นไม่ทราบแน่ชัด เพราะมองไม่เห็น แต่คิดว่าไม่น่าจะมีรปภ. แล้ว เพราะคงไม่มีใครเอารปภ. มาไว้ในบ้าน ส่วนใหญ่น่าจะอยู่แต่ข้างนอก ข้างในก็คงมีแต่แม่บ้านและคนรับใช้

หลังจากตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัยคร่าว ๆ แล้ว จินหนานก็พาหม่าต้าเพิ่นและหวังเร่ยถอนกำลังออกมา เพราะเขาล้มเลิกความคิดที่จะลงมือกับโจวฉีฉีและหวังเหม่ยอวี้ในย่านคนรวยแห่งนี้

การบุกเข้าไปไม่ใช่ปัญหา การถอยออกมาก็ไม่ใช่ปัญหาเช่นกัน

แต่การเก็บกวาดร่องรอยนี่สิปัญหาใหญ่

รปภ. พวกนี้ดูยังไงก็เป็นคนที่อยู่ประจำ น่าจะคุ้นเคยกับตำรวจชุมชนเป็นอย่างดี ถ้าวันใดวันหนึ่งพวกเขาหายตัวไปอย่างกะทันหัน ตำรวจชุมชนต้องสงสัยแน่ ๆ

และเมื่อตำรวจเริ่มสงสัย ก็คงต้องเข้าไปตรวจดูภายในวิลล่า แม้ว่าศพจะถูกแก๊งแบล็คไทเกอร์จัดการไปอย่างหมดจด แต่ถ้าตำรวจไม่พบใครอยู่ในบ้าน ตามหลักแล้วก็ต้องโทรศัพท์ไปสอบถามเจ้าของบ้าน และพอโทรไป เรื่องก็คงแดงขึ้นมาทันที

ดังนั้น จึงไม่สามารถลงมือในย่านคนรวยได้ ต้องหาสถานที่อื่นลงมือแทน

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

สองวันต่อมา เวลาสิบโมงเช้า หลังจากผ่านไปสี่วัน ในที่สุดทีมที่หนึ่งซึ่งประกอบด้วยหลี่เจี้ยนเฟิง, จ้าวจื้อกัง, เจิ้งหรง และเจียงพั่วล่าง ก็เดินทางมาถึงเม็กซิโก และสามารถเปิดเส้นทางข้ามพรมแดนที่ปลอดภัยในรัฐเท็กซัสตามแนวชายแดนอเมริกา-เม็กซิโกได้สำเร็จ

เย็นวันเดียวกัน เวลาห้าโมงเย็น ทีมที่สองซึ่งประกอบด้วยเร่ยหู่, จางต้าชวน, เย่จื่อเฉิง และเชาจวินโหว ก็เข้าประจำที่ต่อจากทีมที่หนึ่ง พวกเขาสร้างฐานที่มั่นชั่วคราวขึ้นที่เมืองปวยร์โต บายาร์ตา บนชายฝั่งตะวันตกของเม็กซิโก และได้ใช้เงิน 2 ล้านดอลลาร์ซื้อเรือโดยสารขนาดกลางระวางขับน้ำ 2,000 ตันมาหนึ่งลำ

จนถึงวันนี้ ก็เหลือเพียงทีมที่สามของเย่ว์เชียนซาน, หลิวพาน, โจวจั๋ว และโจวข่ายที่ยังไม่เข้าประจำที่

ความจริงพวกเขาเดินทางถึงฮาวายแล้ว แต่ยังสร้างฐานที่มั่นไม่เสร็จ

ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้เป็นตัวถ่วง ในวันถัดมา พวกเขาก็สามารถเช่าท่าเรือบนเกาะโฮโนลูลูในฮาวายได้สำเร็จ

ลอสแอนเจลิส โรงแรมวอลดอร์ฟ แอสโทเรีย เบเวอร์ลี ฮิลส์!

ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทหมายเลข 1208!

“ทุกทีมเข้าประจำที่แล้ว ปฏิบัติการกำจัดหนอนบ่อนไส้ เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!”

เวลาหนึ่งทุ่มตรง!

ย่านคนรวยในลอสแอนเจลิส วิลล่าเดี่ยวหมายเลข 4562 ดูเงียบสงบและหรูหราภายใต้แสงสุดท้ายของวัน

สนามหญ้าที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ สวนดอกไม้ที่ดูแลอย่างพิถีพิถัน และอาคารสไตล์เมดิเตอร์เรเนียนสีขาวสะอาด ล้วนแต่เป็นเครื่องบ่งบอกถึงความมั่งคั่งและสถานะทางสังคมของเจ้าของบ้าน

“หม่ามี๊ คืนนี้หนูจะพาเพื่อนไปเที่ยวที่ร้านมี๊นะ ช่วยจองโต๊ะให้ด้วยนะคะ”

โจวฉีฉีถือกระเป๋าแบรนด์แอร์เมส เบอร์กิ้น รุ่นลิมิเต็ดเอดิชัน พลางใช้เสียงหวานหยดย้อยคุยโทรศัพท์กับหวังเหม่ยอวี้ ขณะก้าวเดินส่ายสะโพกไปที่รถเบนท์ลีย์ ฟลายอิ้ง สเปอร์สีดำเงาวับที่จอดอยู่ตรงที่จอดรถกลางแจ้งหน้าประตูวิลล่า

“ได้สิจ๊ะลูกรัก หม่ามี๊จะจองโต๊ะที่ดีที่สุดไว้ให้เลย” เสียงของหวังเหม่ยอวี้ที่ตอบกลับมาทางโทรศัพท์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณค่ะหม่ามี๊ เจอกันนะคะ จุ๊บ ๆ~”

โจวฉีฉีส่งจูบผ่านโทรศัพท์ ก่อนจะวางสายด้วยความพึงพอใจ และเปิดประตูหลังรถเบนท์ลีย์เข้าไปนั่งอย่างสง่างาม

เบาะหนังในรถนุ่มนวลและเย็นเฉียบ ทำให้เธอรู้สึกสบายจนต้องหลับตาลง

บอดี้การ์ดผิวขาวร่างกำยำในชุดสูทสีดำสองคนประจำที่เรียบร้อย คนหนึ่งเป็นคนขับ อีกคนนั่งเบาะผู้โดยสารด้านหน้า

รถสตาร์ทออกตัวอย่างรวดเร็ว เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำทรงพลัง วิ่งฉิวไปตามถนนโค้ง ผ่านน้ำพุตรงกลางประตูเหล็กอัตโนมัติอันโอ่อ่า ก่อนจะแล่นเข้าสู่ถนนที่เงียบสงบสะอาดสะอ้านของชุมชน มุ่งหน้าไปยังแสงสีระยิบระยับของตัวเมืองลอสแอนเจลิสที่อยู่ห่างออกไป

แต่สิ่งที่พวกเขาทุกคนไม่รู้ก็คือ บริเวณพุ่มไม้รกทึบห่างออกไปร้อยเมตรตรงหน้าวิลล่า 4562 มีดวงตาคมกริบดุจเสือชีตาห์ที่ซุ่มซ่อนอยู่จับจ้องไปยังรถหรูคันนี้อย่างไม่วางตา

หวังเร่ยกลั้นหายใจ ร่างกายแนบสนิทไปกับพืชพรรณรอบข้าง

เขามองเห็นรถเบนท์ลีย์วิ่งออกไปอย่างชัดเจน จากนั้นก็ก้มหน้าลง พิมพ์ข้อความเข้ารหัสส่งผ่านหน้าจอโทรศัพท์อย่างรวดเร็วว่า “หนอนบ่อนไส้ออกเดินทางแล้ว มุ่งหน้าสู่ตัวเมืองลอสแอนเจลิส รถเบนท์ลีย์ ฟลายอิ้ง สเปอร์ สีดำ”

แทบจะในวินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับของจินหนานก็ส่งมา “รับทราบ ถอนกำลังได้”

หวังเร่ยไม่รอช้า ร่างของเขาถอยร่นกลับไปราวกบภูตผี กลืนหายไปในความมืดมิดและพุ่มไม้อันหนาทึบราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

...

ทางหลวงหมายเลข 4 ชานเมืองฝั่งตะวันตก

นี่เป็นถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยว ไฟถนนตั้งอยู่ห่างกันมาก แสงสลัว และบังเอิญอยู่ในจุดบอดของกล้องวงจรปิดสาธารณะพอดี

รถบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 7 สีเข้มที่ดูธรรมดาคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ในเงามืดริมถนน เครื่องยนต์ยังคงติดเครื่องเบา ๆ ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังซุ่มรอเหยื่อ

ภายในรถ จินหนานเพิ่งตอบข้อความของหวังเร่ยเสร็จก็เก็บโทรศัพท์ลง

สายตาอันเฉียบคมของเขามองผ่านกระจกมองข้าง นิ้วเคาะขอบประตูรถหุ้มหนังเป็นจังหวะเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว

เขากำลังรอ คอยอย่างอดทนราวกับนักล่าผู้มากประสบการณ์ที่วางกับดักไว้แล้ว รอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับเอง

เวลาผ่านไปทุกนาทีทุกวินาที

นาน ๆ ครั้งก็มีรถที่ขับกลับดึกวิ่งผ่านไป ไฟหน้ารถสาดส่องใบหน้าที่เรียบเฉยของจินหนานในรถเพียงชั่วครู่

ทุกครั้งที่มีรถขับผ่าน ก็เป็นการย้ำเตือนเขาว่า ปฏิบัติการในครั้งนี้ต้องแม่นยำ รวดเร็ว และห้ามทิ้งร่องรอยให้ผู้พบเห็นเด็ดขาด

ประมาณสิบนาทีต่อมา

สุดถนนด้านหลัง จู่ ๆ ก็มีไฟสูงที่สว่างจ้าผิดปกติสาดเข้ามา สะท้อนกระจกมองข้างเข้าตาจินหนานพอดี

จินหนานหรี่ตาลงทันที รูม่านตาหดเกร็ง เพ่งความสนใจไปที่รูปทรงของรถคันหลัง

แสงไฟและระยะห่างทำให้มองเห็นได้ยาก แต่พอรถคันนั้นเข้ามาใกล้ในระยะห้าสิบเมตร จินหนานก็พอจะระบุจากกระจังหน้าและเส้นสายของตัวรถได้ว่า เป็นรถเบนท์ลีย์ ฟลายอิ้ง สเปอร์ สีดำคันนั้น

ได้เวลาแล้ว!

จินหนานไม่ลังเลเลย เหยียบคันเร่งมิดไมล์ในพริบตา รถบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 7 พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน พร้อมกันนั้นเขาก็หักพวงมาลัยอย่างแรง ตัวรถเหวี่ยงตัวอย่างสวยงามและเฉียบขาด ขวางอยู่กลางถนน ปิดทางหนีอย่างสมบูรณ์

“ฟัก!”

ในรถเบนท์ลีย์ คนขับตกใจจนแทบสิ้นสติกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ สบถคำหยาบออกมาตามสัญชาตญาณ พร้อมกับเหยียบเบรกจนมิดด้วยสุดแรงเกิด!

“เอี๊ยด!”

เสียงยางเสียดสีกับถนนดังสนั่นบาดหูทำลายความเงียบงันของค่ำคืน ยางรถยนต์ทิ้งรอยไหม้สีดำสนิทไว้บนพื้นยางมะตอยอย่างชัดเจน