บทที่ 11 กลับสู่มาตุภูมิ!

บทที่ 11 กลับสู่มาตุภูมิ!

คนสองคนถูกปาดคอ อีกคนถูกแทงทะลุหัวใจ ลงมือเหี้ยมเกรียมและเด็ดขาดจนคนธรรมดาไม่มีทางทำได้ และภายในห้องก็ไม่มีร่องรอยการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเมื่อเกิดการปะทะกัน ฝั่งผู้จัดการหลิวถูกบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว

“เถ้าแก่ครับ”

ชายร่างสูงโปร่งผมยาวเดินเข้ามาหาเถ้าแก่จาง เขาชื่อ ‘เปินทง’ ชาวกัมพูชาท้องถิ่น เคยรับราชการในกองทัพบกกัมพูชามา 4 ปี หลังจากปลดประจำการก็มาทำงานเป็น รปภ. ในคาสิโนของเถ้าแก่จาง ครั้งหนึ่งเคยแสดงฝีมือจัดการพวกนักพนันที่มาหาเรื่องได้เข้าตา จนเถ้าแก่จางถูกใจและดึงตัวขึ้นมาเป็นหนึ่งใน ‘แปดอรหันต์’ มือขวาคู่ใจ เขาทำหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยในโรงแรมเมนี่คู่กับผู้จัดการหลิวที่ดูแลด้านการบริหาร

และเขานี่เองที่เป็นคนโทรศัพท์รายงานข่าวให้เถ้าแก่จางทราบก่อนหน้านี้

“ตอนเกิดเรื่อง แกอยู่ที่ไหน?” เถ้าแก่จางนั่งลงบนโซฟาพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เปินทงก้มหน้าลง ไม่กล้าปริปาก

“ฉันถามแกอยู่นะ” เถ้าแก่จางยังคงเรียบเฉย

เปินทงสูดหายใจลึก กัดฟันตอบเสียงเบา “ผม... ผมเล่นพนันอยู่ในคาสิโนครับ”

เถ้าแก่จางลุกขึ้นเดินไปหยุดตรงหน้าเขา แล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าเปินทงอย่างแรงจนเสียงดังสนั่น หน้าของเปินทงหันไปตามแรงตบ เลือดสด ๆ ซึมออกมาที่มุมปาก

“ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าเวลางานห้ามเล่นพนัน ห้ามมั่วผู้หญิง และห้ามเล่นไพ่!” เถ้าแก่จางทุบโต๊ะไพ่นกกระจอกด้วยความโมโหพลางชี้ไปที่ศพผู้จัดการหลิว “แกดูมันสิ ดูมัน! เพราะมันไม่ฟังคำสั่งฉัน ถึงต้องมีจุดจบแบบนี้!”

เปินทงหลบตาและก้มหน้าลงอีกครั้ง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นพร้อมกันสองเครื่อง

ทั้งเปินทงและเถ้าแก่จางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงมือถือออกมาและแยกย้ายกันไปรับสายอย่างรู้หน้าที่

“พี่เปินทง พวกมันนั่งเรือหนีไปแล้วครับ พี่น้องเราตายไปเพียบเลย”

“เถ้าแก่จาง คนของผมรายงานว่าพวกมันหนีลงเรือไปได้แล้ว ฝั่งผมตายไปตั้งสี่สิบกว่าคน คุณต้องรับผิดชอบเรื่องนี้!”

หลังจากวางสาย สีหน้าของทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

เถ้าแก่จางมองเปินทงด้วยสายตาอาฆาต เขาคว้าไพ่นกกระจอกบนโต๊ะขว้างใส่เปินทงพลางคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น “ไอ้ขยะ! ฉันเลี้ยงแกไว้ทำซากอะไร! คนตั้งสองร้อยกว่าคน ปล่อยให้พวกมันหนีไปได้แถมยังตายกันเป็นเบือ แกยังอยากจะทำงานต่อไหม! ฮะ!”

เถ้าแก่จางโกรธจนแทบจะกระอักเลือด

อีกฝ่ายมาแค่คนเดียว... คนเดียวเท่านั้น! บุกเข้ามาในถิ่นเขาอย่างอหังการ ชิงตัว ‘ราชินี’ ของเขาไปไม่พอ ยังฆ่าลูกน้องเขาไปตั้งมากมาย ที่น่าแค้นใจที่สุดคือยกพวกไปตามล่ากันตั้งเยอะ แต่กลับปล่อยให้พวกมันหนีไปได้

หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาจะเอาหน้าที่ไหนไปเป็นลูกพี่ใหญ่ในวงการคอลเซ็นเตอร์แถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

แถมเรื่องนี้ยังทำให้นายพลโม่หลินโมโหจนต้องขอคำอธิบาย ซึ่ง ‘คำอธิบาย’ ที่ว่านี้คงต้องใช้เงินมหาศาลเลยทีเดียว

ช่างเข้าตำรา ‘ขงเบ้งลวงจิวยี่’ เสียทั้งเมีย เสียทั้งทหารแท้ ๆ

เปินทงยืนนิ่งปล่อยให้ตัวไพ่กระแทกใส่ร่างกาย เขาขบกรามแน่นด้วยความอัดอั้นก่อนจะเอ่ยเสียงทึบ “ผมจะขอแก้ตัวครับ ผมจะสืบหาไอ้คนนี้ให้เจอ แล้วฆ่ามันทิ้งซะ!”

“อย่างแกเนี่ยนะ?” เถ้าแก่จางหัวเราะเยาะด้วยความสมเพช “เขามือเปล่าบุกเข้ามา ฆ่าคนของเราในโรงแรมไปเจ็ดศพ ชิงตัวผู้หญิง ปล้นปืน ระหว่างทางไปท่าเรือยังฆ่าไปอีกเกือบเก้าสิบศพแล้วพาคนหนีไปได้อย่างปลอดภัย ฉันถามแกหน่อย แกทำได้อย่างเขาไหม?”

“จะไปฆ่าเขา? กลัวว่ายังไม่ทันจะถึงตัวเขา เขาก็เป่าหัวแกกระจุยไปก่อนแล้ว!”

แม้คำพูดของเถ้าแก่จางจะดูประชดประชัน แต่มันคือความจริง เขาไม่เชื่อว่าเปินทงจะเป็นคู่ต่อสู้ของชายคนนั้นได้ เพราะถ้าเป็นเปินทง ป่านนี้คงถูกยิงตายอยู่กลางถนนไปนานแล้ว

เปินทงกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด

“ช่างเถอะ เลิกทำหน้าไม่ยอมรับได้แล้ว” เถ้าแก่จางเอ่ยอย่างรำคาญใจ “ถือว่าคราวนี้เราซวยไป จัดการเก็บกวาดสถานที่ให้เรียบร้อย แล้วเพิ่มการคุ้มกันให้เข้มงวดกว่าเดิม ส่วนทางนายพลโม่หลิน ฉันจะไปจัดการเอง”

เปินทงเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “เราจะไม่ล้างแค้นเหรอครับ?”

เถ้าแก่จางไม่ตอบ เขาเดินผ่านเปินทงและออกจากห้องไปทันที

ความจริงแล้ว เถ้าแก่จางไม่เคยคิดเรื่องล้างแค้นเลยตั้งแต่ต้น หนีไปได้ก็คือจบ เพราะสำหรับเขา ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วและความสูญเสียก็เกิดขึ้นไปแล้ว หากเลือกที่จะตามล้างแค้น อาจจะนำมาซึ่งปัญหาและความสูญเสียใหม่ ๆ ที่ไม่คุ้มค่า

ยังไงเสีย ความสูญเสียในครั้งนี้ก็แค่ผู้หญิงสวยคนเดียวกับลูกน้องไม่กี่สิบคน ผู้หญิงเขามีอีกเพียบ ส่วนลูกน้องแค่ส่ายเงินก็จ้างพวกคนท้องถิ่นมาแทนได้แล้ว เงินที่ต้องใช้จ้างคนใหม่กับเงินที่ต้องจ่ายให้นายพลโม่หลิน เขาทำงานแค่เดือนเดียวก็หาคืนได้แล้ว

ธุรกิจคอลเซ็นเตอร์ก็คือธุรกิจ เหตุการณ์นี้เขาก็แค่ถือว่าทำธุรกิจแล้วขาดทุนไปเท่านั้นเอง

แต่เปินทงไม่สามารถเข้าใจตรรกะของเถ้าแก่จางได้ เขาอยากล้างแค้น อยากฆ่าจินหนานเพื่อล้างอาย แต่ในเมื่อลูกพี่ใหญ่ไม่อยากล้างแค้น เขาก็ทำอะไรไม่ได้

ได้แต่หวังว่าไอ้คนคนนั้นจะโผล่หัวมาที่กัมพูชาอีกครั้ง!

3 วันต่อมา เวลาสามทุ่ม!

ประเทศจีน มณฑลไห่หนาน เมืองว่านหนิง!

ท่ามกลางดงโขดหินริมทะเล ปรากฏเรือยอร์ชลำหนึ่งลอยลำเข้ามา มีชายหญิงคู่หนึ่งก้าวลงจากเรือ ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าสกปรกมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง พวกเขาช่วยกันพยุงอีกฝ่ายเดินลุยน้ำขึ้นฝั่ง

เมื่อเท้าสัมผัสกับแผ่นดินมาตุภูมิและเห็นแสงไฟอยู่รำไรไม่ไกล หญิงสาวก็ถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความตื้นตันและร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

จินหนานเองก็ทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า มองดูดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้าพลางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เขาเหนื่อยเหลือเกิน เรือยอร์ชขับมาได้ครึ่งทางน้ำมันก็หมด โชคดีที่เรือลำนี้กางใบได้ เขาจึงต้องฝืนกางใบเรือและประคองเรือกลับมาได้สำเร็จหลังจากลอยคออยู่กลางทะเลถึงสองวันสองคืน

“เรารีบไปกันเถอะ”

แม้จะเหนื่อยจนอยากจะหลับไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่จินหนานรู้ดีว่าเรือยอร์ชลำนี้จะเป็นปัญหา หากมีคนมาพบเข้าเขาจะถูกเปิดเผยตัวตน สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือการเข้าเมืองให้เร็วที่สุด

“ค่ะ ไปเถอะ”

เสี่ยวปาฝืนเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายลุกขึ้นยืน พยุงกันและกันกับจินหนานเดินออกจากดงโขดหินนั้น

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงถนนเลียบชายฝั่งเมืองว่านหนิง และโชคดีเป็นบ้าที่เดินมาได้ไม่เท่าไหร่ก็เจอรถแท็กซี่คันหนึ่ง

แม้ที่นี่จะไม่เป็นที่นิยมเท่าซานย่า แต่ก็มีนักท่องเที่ยวมาตลอดทั้งปี คนขับแท็กซี่จึงไม่ได้สงสัยอะไรเมื่อเห็นคนสภาพเหมือนผู้อพยพสองคน คิดเพียงว่าเป็นนักท่องเที่ยวต่างถิ่นที่ไปลุยน้ำลุยโคลนจับปลาจนสภาพเป็นแบบนี้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา จินหนานและเสี่ยวปาลงรถที่หน้าโรงแรมเชนแห่งหนึ่งในตัวเมือง แต่พวกเขาไม่ได้เข้าไปข้างใน กลับเดินอ้อมไปหาโฮมสเตย์แบบบริการตนเองแทน

โฮมสเตย์แบบนี้ไม่เข้มงวดเรื่องการตรวจสอบตัวตน ขอแค่มีบัตรประชาชนก็พอ จินหนานหาเลขบัตรประชาชนจากอินเทอร์เน็ตมาใช้จองผ่านแอปฯ แล้วแอดวีแชทพนักงานเพื่อรับหมายเลขห้องและรหัสผ่าน

เวลาประมาณสี่ทุ่มครึ่ง ทั้งคู่ก็ได้เข้าพักในห้องขนาดเล็กแต่ดูอบอุ่นและสะดวกสบาย

สำหรับจินหนานและเสี่ยวปาที่รอนแรมอยู่กลางทะเลมาสามวันสามคืน นี่คือโอเอซิสกลางทะเลทรายชัด ๆ ทันทีที่เข้าห้อง พวกเขาก็รีบต่อคิวกันอาบน้ำ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงพักผ่อน

และหลับปุ๋ยไปในทันที!