บทที่ 201 - ด่ากราดเมียน้อย

“เพื่อนร่วมชั้นของคุณคนนี้ขยะเกินไปแล้วจริงๆ” หลี่เสวี่ยฉีมองดูพฤติกรรมของห่าวเถาแล้วเอ่ยขึ้นมาเรียบๆ

คนพรรค์นี้นี่มัน... เกิดมาเพิ่งจะเคยพบเคยเจอจริงๆ ปกติแล้วหลี่เสวี่ยฉีไม่ใช่คนที่ชอบด่าทอใคร แต่สำหรับห่าวเถา เธอคงต้องขอยกเว้นไว้สักคนก็แล้วกัน

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ติงเกอก็พยักหน้าเห็นด้วย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอคนที่เป็นเมียน้อยมาก่อนนะ แต่เมียน้อยที่ทำตัวกร่างและหน้าด้านได้ขนาดนี้ ห่าวเถาน่าจะเป็นคนแรกเลยล่ะ

“ตีฉันงั้นเหรอ?”

“เขากล้าตีฉันเนี่ยนะ?”

“ฉันอุ้มท้องลูกของเขาอยู่นะ!” หลังจากโดนตบไปหนึ่งฉาด แววตาของห่าวเถาก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

และในจังหวะนั้นเอง ห่าวเถาก็หันไปสบเข้ากับสายตาของติงเกอพอดี

สายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพช

“ติงเกอ แกเยาะเย้ยฉันเหรอ?” ห่าวเถาแผดเสียงตวาดลั่น

“เยาะเย้ยเธองั้นเหรอ?”

“แล้วทำไมฉันจะเยาะเย้ยเธอไม่ได้ล่ะ?” ติงเกอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เธอเป็นคนที่ไปทำลายครอบครัวของคนอื่นแท้ๆ จะโดนคนอื่นเขาหัวเราะเยาะมันก็ไม่แปลกไหมล่ะ? หรือเธอหวังจะให้คนอื่นเขามาชื่นชมเธอ?

'ว้าว! เธอไปแย่งสามีชาวบ้านมาได้ เก่งจังเลยนะ!' หรือ 'โอ้โห! เธอนี่มันเป็นสุดยอดตัวแทนแห่งศีลธรรมจริงๆ ระดับเดียวกับพานจินเหลียนเลยนะเนี่ย ต้องจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ซะแล้ว!' งั้นเหรอ?

(Salty : พานจินเหลียนคือชื่อของตัวละครหญิงที่มีชื่อเสียงในวรรณกรรมจีน ที่ต่อมากลายเป็นคำสแลงที่ใช้ เปรียบเปรยถึงหญิงแพศยา หรือภรรยานอกใจ :D)

“ติงเกอ รอให้ฉันแต่งงานก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะไม่ได้อยู่ชนชั้นเดียวกันอีกต่อไปแล้ว”

“ตอนนั้นฉันจะกลายเป็นคุณนายเศรษฐีผู้ร่ำรวย ส่วนแกล่ะ? แกมันก็เป็นแค่ลูกจ้างกระจอกๆ คนนึง”

“ที่ต้องมานั่งทำงานงกๆ ปากกัดตีนถีบเพื่อเงินเดือนไปวันๆ”

ห่าวเถานี่มันหน้าด้านไร้ยางอายจริงๆ! ทำเรื่องพรรค์นี้แท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร แถมยังเอามาอวดอ้างเป็นความภูมิใจอีกต่างหาก

ตอนนี้เธอคิดแค่ว่าติงเกอกำลังอิจฉาเธอ อิจฉาที่เธอจะได้มีชีวิตที่สุขสบายร่ำรวย แล้วติงเกอล่ะ? เป็นหัวหน้าแผนกแล้วยังไงล่ะ? เดือนนึงจะได้เงินเดือนถึงหมื่นหยวนหรือเปล่าก็ไม่รู้? พูดกันตามตรง ในบรรดาเพื่อนร่วมรุ่นทั้งหมด เธอต่างหากคือคนที่มีชีวิตที่ดีที่สุด! พวกแกเรียนเก่งแล้วยังไงล่ะ? บ้านพวกแกมีฐานะแล้วยังไงล่ะ? ส่วนฉัน แค่ใช้ความสวยเข้าแลกก็พอแล้ว!

“คุณนายเศรษฐีผู้ร่ำรวยงั้นเหรอ? เพียงเพราะเธอมีมดลูกเนี่ยนะ? เพียงเพราะเธอสามารถคลอดลูกได้เนี่ยนะ?” ติงเกอแค่นเสียงเย็น

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้หญิงคนเมื่อกี้ เขาเป็นถึงทนายความ ต่อให้ไม่มีผู้ชาย เขาก็ยังเป็นคนรวยอยู่วันยังค่ำ”

“แต่เธอล่ะ?”

“ถ้าเธอไม่มีผู้ชายคนนี้ สภาพเธอจะกลายเป็นยังไงฮะ?” ติงเกอพูดแทงใจดำ

ใช้ความสวยแลกเงินงั้นเหรอ? เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว ความสาวความสวยของคนเรามันมีเวลาแค่ไม่กี่ปีเท่านั้นแหละ ไม่มีใครหรอกที่จะสวยสะพรั่งไปตลอดกาลได้น่ะ

“ฉันมีลูกก็แล้วกัน!”

หน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้หญิงก็คือการมีลูกไม่ใช่หรือไง? ส่วนเรื่องหาเงิน? นั่นมันหน้าที่ของผู้ชายสิ!

อันที่จริงลึกๆ แล้ว ห่าวเถามองหลี่เสวี่ยฉีด้วยสายตาดูถูกดูแคลน เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่กลับต้องมาทำงานโชว์หน้าโชว์ตาให้คนอื่นเห็น ช่างเป็นชีวิตที่น่าอดสูซะจริงๆ แถมยังมาคบกับติงเกออีก เป็นพวกคนจนทั้งคู่ แบบนี้ชาตินี้ทั้งชาติก็คงต้องก้มหน้าก้มตาทำงานงกๆ ไปตลอดชีวิตถึงจะมีปัญญาซื้อบ้านในโมตูได้ล่ะมั้ง

“มีลูกเนี่ยมันช่างยิ่งใหญ่ซะเหลือเกินเนอะ”

“นี่พอเธอมีลูก เขาต้องมอบรางวัลบุคคลดีเด่นแห่งปีให้เธอด้วยเลยไหมล่ะ?” ติงเกอพูดประชดประชัน

“แล้วมันทำไมล่ะ?”

“ฉันมีลูก ฉันก็เลยไม่ต้องทำงาน”

“แล้วนังนี่ล่ะ?”

“ต่อให้หล่อนจะมีลูก หล่อนก็ยังต้องระเห็จออกมาทำงานอยู่ดี”

“แบบนี้ฉันก็มีความสุขสบายกว่าหล่อนไม่ใช่หรือไง?” ห่าวเถาหันไปมองหน้าหลี่เสวี่ยฉี

ผู้หญิงทุกคนก็ต้องคลอดลูกกันทั้งนั้นแหละ และชีวิตของเธอนี่แหละคือชีวิตที่มีความสุขที่สุด!

“ภรรยาของเขาอยู่กินด้วยกันมาตั้งหลายปี เขายังกล้าหย่าได้เลย แล้วเธอล่ะ?”

“คิดจะใช้ลูกมาผูกมัดเขางั้นเหรอ?”

“หึๆ อีกอย่างนะ เธอคิดว่าเขาจะยอมหย่ากับภรรยาเพื่อมาแต่งงานกับเธอจริงๆ เหรอ?”

“เมื่อกี้เขายังไม่เห็นหัวเธอเลยด้วยซ้ำ ทิ้งเธอไว้แล้ววิ่งตามไปง้อภรรยาตัวเองเฉยเลย”

“ตอนนี้เธอก็เลยต้องมานั่งหัวเดียวกระเทียมลีบอยู่นี่ไง ช่างน่าสมเพชจริงๆ”

กล้ามาหัวเราะเยาะแฟนฉันงั้นเหรอ? เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปทนได้? ติงเกอจึงเริ่มรัวฝีปากสวนกลับทันที

“ฉัน...” ห่าวเถาโดนตอกกลับจนเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ปากของติงเกอยังคงจัดจ้านและมีพิษสงร้ายกาจเหมือนตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยไม่มีผิด

“ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าการศึกษาที่ร่ำเรียนมาตั้งหลายปี มันหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นขยะแบบนี้ได้ยังไง?”

“ไปแย่งสามีคนอื่นเขามาแท้ๆ เธอยังมีหน้ามาป่าวประกาศอยู่อีกเหรอว่าตัวเองจะมีชีวิตที่มีความสุข!”

“ความสุขของเธอมันได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอเองหรือไงฮะ?”

“เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว เธอก็แค่อาศัยความสวยที่มีอยู่แค่น้อยนิดในตอนนี้ไปเกาะเขากินก็เท่านั้นแหละ”

“เธอจำใส่กะโหลกไว้เลยนะ บนโลกใบนี้น่ะ ไม่มีใครที่จะอายุ 18 ไปตลอดกาลหรอก แต่โลกใบนี้มักจะมีเด็กผู้หญิงอายุ 18 โผล่มาใหม่เสมอๆ”

“เพราะงั้น อีกไม่นานเธอก็จะถูกคนอื่นแย่งตำแหน่งไปอยู่ดีนั่นแหละ”

ห่าวเถาถึงกับพูดไม่ออก แต่ติงเกอยังมีเรื่องให้พูดอีกเยอะ!

“แก...” ห่าวเถายังคงหาคำเถียงไม่ได้

“เธอมีสิทธิ์อะไรไปดูถูกผู้หญิงที่เขาทำงานทำการฮะ?”

“คนพวกนั้นเขาไม่เก่งกว่าเธอตรงไหน? อย่างน้อยที่สุด เขาก็ทำประโยชน์ให้กับสังคมและครอบครัว”

“แต่เธอล่ะ?”

“เธอทำประโยชน์อะไรบ้าง? แค่เพราะเธอสามารถผลิตลูกให้ผู้ชายคนนั้นได้งั้นเหรอ?”

“หึๆ พูดกันตามตรงเลยนะ ในสายตาของผู้ชายคนนั้น เธอก็เป็นแค่เครื่องมือรับจ้างผลิตลูกเท่านั้นแหละ”

“ปีละล้านกว่าหยวน จุ๊ๆๆ พูดจริงๆ นะ จ่ายเงินตั้งล้านกว่าหยวนเพื่อจ้างเธอมาผลิตลูกเนี่ย มันถือว่าถูกมากเลยนะ”

“เพราะถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นที่เขาเก่งๆ เขาอาจจะทำงานหาเงินได้ตั้งหลายล้านหยวนต่อปีเชียวนะ”

“ดังนั้น การยอมเสียเศษเงินนิดหน่อยเพื่อจ้างให้เธอมาคลอดลูกให้ มันก็ถือว่าเป็นวิธีการที่ฉลาดไม่เบา”

“ส่วนเธอล่ะ? ในสายตาของเขา เธอมันก็เป็นแค่สินค้าชิ้นหนึ่งเท่านั้นแหละ”

“ไม่ได้มีความแตกต่างอะไรจากหมูตัวเมียเลยสักนิด”

“อ๊ะ ไม่สิ ช่วงนี้หมูเนื้อราคาแพงขึ้น เธออาจจะไม่มีค่าเท่ากับหมูตัวนึงด้วยซ้ำไป”

ติงเกอยังคงสาดคำพูดแทงใจดำใส่อย่างต่อเนื่อง

ใบหน้าของห่าวเถาตอนนี้ดำคล้ำลงเรื่อยๆ

ติงเกอถึงกับเอาเธอไปเปรียบเทียบกับหมูเนี่ยนะ? มีหมูที่ไหนหน้าตาสวยขนาดนี้บ้างฮะ!

“พอเถอะติงเกอ ไม่ต้องพูดแล้ว” หลี่เสวี่ยฉีเอ่ยปากห้าม

แต่อันที่จริงหลี่เสวี่ยฉีก็แอบร้ายลึกอยู่เหมือนกัน เธอจงใจรอให้ติงเกอด่าจนจบประโยคแล้วค่อยห้าม

“คุณไปตรวจอาการให้หล่อนเถอะ” หลี่เสวี่ยฉีพูดเรียบๆ

“ฉันไม่ต้องการให้มันมาตรวจ!” ห่าวเถาสวนขึ้นมาทันที

เมื่อกี้ติงเกอเพิ่งจะด่าเธอจนแทบกระอักเลือด แล้วตอนนี้ยังจะให้มันมาตรวจอาการเธออีกเหรอ? ขืนยอมให้มันผ่าตัดให้ เธอไม่กลายเป็นศพคาเตียงเลยหรือไง

เมื่อได้ยินประโยคนั้น ติงเกอก็หัวเราะเบาๆ

“ห่าวเถา ฉันจะบอกความจริงให้นะ การผ่าตัดของเธอน่ะ ในโรงพยาบาลนี้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่มั่นใจว่าทำสำเร็จชัวร์ๆ”

“ต่อให้เธอจะย้ายไปโรงพยาบาลอื่น หมอที่จะสามารถทำการผ่าตัดเคสของเธอได้ก็มีแทบนับหัวได้เลยล่ะ” ติงเกอพูดหน้าตาย

ไม่อยากให้ฉันผ่าตัดให้เหรอ? ได้สิ! งั้นเธอก็มีแค่ทางเลือกเดียวแล้วล่ะ... กลับไปนอนรอความตายซะเถอะ!

“แก...” ห่าวเถาชี้หน้าติงเกอ

ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้ว ถ้าเกิดมีแค่ติงเกอคนเดียวที่สามารถผ่าตัดให้เธอได้จริงๆ จะทำยังไงล่ะ?

“เห็นหรือยังล่ะ”

“ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอเกลียดฉันเข้ากระดูกดำ แต่สำหรับเธอแล้ว ฉันคือคนที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้”

“ดังนั้น ต่อให้เธอจะเกลียดฉันแค่ไหน เธอก็ต้องทนกล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้”

“แต่สำหรับหวังเถี่ยล่ะ?”

“เธอเป็นคนที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้สำหรับเขางั้นเหรอ?”

“ผู้หญิงที่สามารถคลอดลูกให้เขาได้มีถมเถไป การจะเฉดหัวเธอทิ้งแล้วหาคนใหม่มาแทน มันก็เป็นเรื่องที่ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากซะอีก”

“เผลอๆ คนอื่นอาจจะเรียกร้องเงินน้อยกว่าเธอด้วยซ้ำ อาจจะแค่ปีละแสน หรือไม่ก็แค่หลักหมื่นด้วยซ้ำไป”

คำพูดตบท้ายของติงเกอประโยคนี้ สร้างความเจ็บปวดและทำลายล้างห่าวเถาได้อย่างสาหัสที่สุดจริงๆ

(จบแล้ว)