บทที่ 8 - เย็บต่อนิ้วที่ขาด

“เอาล่ะ แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว” หลังจากเห็นหลินเย่เผ่นหนีไปแล้ว หลี่เสวี่ยฉีก็สั่งให้ทุกคนสลายตัว

ส่วนติงเกอ หลังจากเย็บแผลให้คนเจ็บที่เหลือจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับมาที่ห้อง 103 ของตัวเอง

“หิวน้ำไหม” พอเห็นติงเกอเดินเข้ามา ซ่งฮว๋าก็รีบปรี่เข้าไปหา พร้อมกับรินน้ำส่งให้ติงเกอ

“เอ่อ?” ติงเกอทำหน้างงๆ ซ่งฮว๋าเป็นอะไรของเขาเนี่ย? ทำไมจู่ๆ ถึงได้มาทำตัวดีด้วยแปลกๆ?

“ดื่มสิๆ” ซ่งฮว๋ากะอุณหภูมิน้ำให้อุ่นกำลังดี แล้วยกแก้วน้ำไปวางไว้ตรงหน้าติงเกอ

“นายมีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะ ถ้าช่วยได้ฉันก็จะช่วย” ติงเกอเดาว่าซ่งฮว๋าน่าจะมีเรื่องอยากจะขอร้องเขาแน่ๆ

“ฮ่าๆๆ” ซ่งฮว๋าหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความเก้อเขิน จากนั้นก็ลากเก้าอี้มานั่งแหมะอยู่ข้างๆ ติงเกอ

“ความจริงก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก แค่... นายช่วยสอนวิธีเย็บแผลให้ฉันหน่อยได้ไหม?” เมื่อกี้ซ่งฮว๋าก็เพิ่งได้ยินวีรกรรมของติงเกอมาหมาดๆ เขาจึงอยากให้ติงเกอช่วยชี้แนะให้บ้าง

[ ติ๊ด ระบบขอออกภารกิจ โปรดให้โฮสต์ช่วยยกระดับทักษะการเย็บแผลของซ่งฮว๋าให้ถึงระดับกลาง รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ทักษะการเย็บแผล +1,000 ]

พอติงเกอได้ยินภารกิจจากระบบ เขาก็ถึงกับตะลึง ลาในฟาร์มยังไม่กล้าใช้งานหนักขนาดนี้เลยมั้ง

“นายสบายใจได้เลย ฉันจะเลี้ยงข้าวนายนานครึ่งเดือนเลยเอ้า!” ซ่งฮว๋าเห็นสีหน้าอึ้งๆ ของติงเกอ ก็นึกว่าอีกฝ่ายไม่อยากสอน เลยรีบยื่นข้อเสนอเอาใจ

“สามอาทิตย์” ติงเกอรู้ว่าซ่งฮว๋าเข้าใจผิด แต่ก็แกล้งต่อรองราคาเล่นๆ

“ได้เลย!” ซ่งฮว๋าตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดเลย แลกกับการเลี้ยงข้าวสามอาทิตย์เพื่อให้ได้วิชาเย็บแผลมา ยังไงก็คุ้ม!

“งั้นรอตอนกลางคืนกลับไปที่หอก่อนแล้วกันนะ” ความจริงแล้วนักศึกษาฝึกหัดก็มีหอพักอยู่ในโรงพยาบาล ตอนกลางวันงานในโรงพยาบาลยุ่งจะตาย ไม่มีเวลาว่างมานั่งสอนหรอก ติงเกอเลยเสนอให้กลับไปสอนตอนกลางคืนแทน

“โอเค” เมื่อติงเกอตกลง ซ่งฮว๋าก็เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองอย่างอารมณ์ดี

ตอนนี้ติงเกอไม่ได้มีงานอะไรด่วน เขาจึงหลับตาและเข้าสู่ระบบ

“เปิดใช้งานทักษะการตรวจวินิจฉัยโรคทางคลินิกให้ฉันหน่อย” เมื่อเข้ามาในระบบ ติงเกอก็ออกคำสั่งโดยตรง

หลี่เสวี่ยฉีให้เขาไปตรวจคนไข้ ถ้าไม่มีทักษะนี้ ติงเกออาจจะวินิจฉัยโรคผิดพลาดได้ง่ายๆ

[ ติ๊ด ระบบกำลังเปิดใช้งานทักษะการตรวจวินิจฉัยโรคทางคลินิก ]

[ ติ๊ด เปิดใช้งานทักษะการตรวจวินิจฉัยโรคทางคลินิกเสร็จสมบูรณ์ ]

【ทักษะทางการแพทย์: ทักษะการเย็บแผล (ระดับกลาง), ทักษะการใส่ขดลวดถ่างขยายหลอดเลือด (ระดับกลาง), ทักษะการตรวจวินิจฉัยโรคทางคลินิก (ระดับเริ่มต้น)】

ติงเกอมองดูทักษะของตัวเองที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นมาทีละอย่าง เขารู้สึกว่าความฝันที่จะได้เป็นแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปคงจะเป็นจริงในสักวัน

“หมอ! หมอครับ!” ระหว่างที่ติงเกอกำลังอยู่ในระบบ จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากข้างนอก

เขาจึงรีบออกจากระบบทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” ติงเกอกับซ่งฮว๋ารีบวิ่งออกไปดู

“นิ้วผมโดนมีดบาดครับ” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกุมมือตัวเองไว้แน่น เลือดยังคงหยดติ๋งๆ ไม่หยุด

[ ติ๊ด ระบบขอออกภารกิจ โปรดให้โฮสต์ทำการรักษาในครั้งนี้ให้สำเร็จ รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ทักษะการเย็บแผล +500, เงินสด 500 หยวน ]

เนื่องจากเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน ครั้งนี้ติงเกอเลยไม่มีเวลามานั่งบ่นระบบ

“เตรียมยาชาลิโดเคน 1%, น้ำยาไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ แล้วก็ชุดเย็บแผลด่วนเลยครับ” ติงเกอหันไปสั่งพยาบาลที่อยู่ข้างๆ เคสนี้ต้องรีบจัดการ ไม่อย่างนั้นนิ้วนี้อาจจะรักษาไว้ไม่ได้

“รับทราบค่ะ” พยาบาลรีบวิ่งไปเตรียมของทันที

“ของมาแล้วค่ะ” พยาบาลกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับวางอุปกรณ์ลงข้างๆ ติงเกอ

“เนื่องจากแผลค่อนข้างลึก ผมต้องทำความสะอาดแผลให้คุณก่อนนะครับ”

“ซ่งฮว๋า มาช่วยจับตัวคนไข้ไว้หน่อย” การทำความสะอาดแผลมันเจ็บมาก ติงเกอกลัวคนไข้จะดิ้น เลยให้ซ่งฮว๋ามาช่วยจับ

“ได้เลย!” ซ่งฮว๋ารีบวิ่งเข้ามาช่วยอย่างกระตือรือร้น ถึงจะเป็นแค่งานเป็นลูกมือ แต่มันก็ดีกว่านั่งอ่านประวัติคนไข้ไม่ใช่เหรอ? อย่างน้อยเขาก็ได้มีส่วนร่วมในการช่วยชีวิตคนแหละน่า

“อ๊าก!” ตอนที่ราดน้ำยาไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ลงไปบนแผล ความแสบสันนั้นมันทรมานเกินบรรยายจริงๆ

การทำความสะอาดแผลค่อนข้างง่ายและมีขั้นตอนตายตัว ติงเกอเคยเรียนมาในมหาวิทยาลัยแล้ว เขาจึงจัดการทำความสะอาดแผลไปตามขั้นตอน

เพียงไม่นาน แผลก็ถูกทำความสะอาดจนเสร็จเรียบร้อย

‘โชคดีที่ฉันมีทักษะการเย็บแผลระดับกลาง ไม่งั้นคงรับมือไม่ไหวแน่’ ติงเกอตรวจดูบาดแผล ถึงจะโดนมีดบาดลึกแต่โชคดีที่นิ้วยังไม่ขาดกระเด็น สามารถใช้เทคนิคการเย็บเชื่อมต่อเพื่อรักษาได้

“ผมจะเริ่มแล้วนะครับ” ติงเกอสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาต้องระมัดระวังให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะถ้าเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา มันอาจจะส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของมือคนไข้ในอนาคตได้

สามนาทีต่อมา ติงเกอก็เย็บแผลเสร็จสมบูรณ์

[ ติ๊ด ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ กำลังแจกจ่ายรางวัล ]

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ติงเกอก็รู้ได้ทันทีว่าการรักษาครั้งนี้ประสบความสำเร็จ

“ฟู่...” ติงเกอเพิ่งจะตระหนักได้ว่าอาชีพหมอนี่มันกดดันสุดๆ ไปเลย เพราะทุกๆ การกระทำของพวกเขาอาจส่งผลชี้เป็นชี้ตายต่อชีวิตของคนๆ หนึ่งได้เลยทีเดียว

“เอ่อ หมอครับ แล้วแบบนี้มันจะกระทบกับการใช้งานมือของผมไหมครับ” คนไข้คนนี้เปิดร้านอาหาร เขาต้องใช้มือทำมาหากิน ถ้ามือมีปัญหา เขาก็ต้องตกงาน

“ไม่ต้องห่วงครับ ไม่กระทบแน่นอน ช่วงสองสามวันนี้อย่าให้แผลโดนน้ำนะครับ แล้วอีกสามวันค่อยมาตรวจดูอาการอีกที” ติงเกอส่ายหน้า แล้วคอยอธิบายข้อควรระวังต่างๆ ให้ฟังอย่างใจเย็น

“พ่อ พ่อไม่เป็นไรใช่ไหม” ตอนนั้นเอง ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ดูจากสภาพแล้วน่าจะรีบบึ่งมาทันทีที่รู้ข่าวว่าพ่อบาดเจ็บ

“พ่อไม่เป็นไร หมอทำแผลให้เสร็จแล้วล่ะ” ชายวัยกลางคนขยับมือให้ดู เพื่อบอกลูกชายว่าไม่ต้องเป็นห่วง

“เอ่อ คุณหมอครับ เราขอเอกซเรย์ดูหน่อยได้ไหมครับ” ชายหนุ่มยังคงไม่ค่อยวางใจ เขากลัวว่าพ่อจะเป็นอะไรไป

“ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องเอกซเรย์หรอกครับ แต่ถ้าพวกคุณยังกังวลอยู่ จะเอกซเรย์ดูก็ได้ครับ” ติงเกอเข้าใจดีว่าคนไข้กังวลเรื่องอะไร ก็แค่กลัวว่าแผลจะมีปัญหาไงล่ะ

แต่ติงเกอจะบอกความลับเรื่องระบบให้พวกเขารู้ไม่ได้ ก็เลยต้องปล่อยให้พวกเขาไปตรวจเช็กเพื่อความสบายใจ

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอไปเอกซเรย์ดูหน่อยก็แล้วกันครับ” ชายหนุ่มคิดว่าเพื่อความชัวร์ ตรวจดูก่อนดีกว่า เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ขอแค่รักษาให้หายก็พอ

“ได้ครับ พวกคุณไปที่แผนกศัลยกรรมมือได้เลยครับ” ติงเกอเดินไปส่งสองพ่อลูกที่หน้าประตูแผนกฉุกเฉิน บอกทางไปแผนกศัลยกรรมมือให้ แล้วจึงเดินกลับมา

“ใครสั่งให้นายเข้าไปช่วยทำแผล? ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาจะทำยังไง!” ทันทีที่ติงเกอเดินกลับมา เขาก็เห็นซ่งฮว๋ากำลังถูกดุ

“ผมก็ไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย แค่ช่วยจับตัวคนไข้ไว้เฉยๆ เอง” ซ่งฮว๋าเถียงเสียงอ่อย

“ฉันจะบอกนายให้นะ อย่าให้มีแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง ถ้าฉันไม่อนุญาต ห้ามเข้าไปมีส่วนร่วมในการรักษาเด็ดขาด” เฉินจื่อเซวียนถลึงตาใส่ซ่งฮว๋า

“เข้าใจแล้วครับ” ซ่งฮว๋าแอบคิดในใจว่าเขาต้องรีบเรียนรู้วิชาให้เร็วขึ้นซะแล้ว

(จบแล้ว)