บทที่ 880 เกมเทพเจ้า: เปลี่ยนไพ่ 124
บทที่ 880 เกมเทพเจ้า: เปลี่ยนไพ่ 124
บทที่ 880 เกมเทพเจ้า: เปลี่ยนไพ่ 124
ชั่วต๋า: "ทำไมเธอไม่โยนมาทางนี้บ้างล่ะ?"
เบิร์น: "...ตอนนี้มันใช่เวลามาสนใจเรื่องนี้ไหม? กำลังจะตีกันอีกแล้วเนี่ย!"
อายฮาว: "วางใจเถอะ เรื่องนี้จู๋รื่อมีประสบการณ์ ในสถานที่สาธารณะ เธอจะเหลือลมหายใจไว้ให้ผู้ชมอยู่หรอก..."
เทียนหูหาวชี: "..." รู้สึกเหมือนมีโศกนาฏกรรมอะไรบางอย่างเกิดขึ้นในตอนที่ตัวเองไม่รู้ยังไงยังงั้น
งานฉลองสุดเหวี่ยงนี้ กว่าจะเลิกราก็ปาเข้าไปตอน 4 ทุ่มแล้ว
เนินเขาสีทองจัดเตรียมอาหารมื้อใหญ่ไว้ที่จัตุรัส ได้ยินมาว่าอาหารรสเลิศเหล่านั้นล้วนมาจากฝีมือของพ่อครัวระดับมหากาพย์ จะเริ่มงานเลี้ยงในอีกครึ่งชั่วโมง เพื่อให้นักเรียนที่แข่งมาทั้งวันได้มีเวลาอาบน้ำและจัดการตัวเองสักหน่อย
ชุดนักเรียนของอวี๋สวินเกอถูกลมยามค่ำคืนพัดจนแห้งไปนานแล้ว เส้นผมก็ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ถูกเธอรวบไปไว้ด้านหลังอย่างลวกๆ กระเป๋าหนังสือก็ถูกเธอหิ้วแกว่งไปมาอย่างสบายอารมณ์ เธอฮัมเพลงเบาๆ วิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเอง
เพิ่งจะปิดประตูห้อง ในห้องก็มีเสียงพูดดังขึ้น: "ชนะมาได้อย่างหวุดหวิดขนาดนี้ เธอดูเหมือนจะภูมิใจมากเลยนะ?"
ใคร! ใครมันช่างขัดจังหวะขนาดนี้เนี่ย?!
อ้อ จู๋รื่อนี่เอง...
งั้นก็ยิ้มแห้งๆ ไปก็แล้วกัน...
อวี๋สวินเกอบินเข้าไปหา แล้วพูดกับจู๋รื่อว่า "สวัสดีตอนค่ำค่ะอาจารย์ อาจารย์ดูฉันแข่งด้วยเหรอคะ?"
จิ๊ ว่านอนสอนง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? จู๋รื่อนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้โยกตัวไปมา มีดสั้นที่คมบิ่นไปแล้วเล่มหนึ่งถูกควงไปมาอยู่ระหว่างนิ้วทั้งห้าของมือขวา เธอเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก: "อืม เห็นตอนที่เธอบอกว่าจะใช้ตะเกียบคีบหัวฉันให้หลุดเลยล่ะ"
"..." อวี๋สวินเกอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที เธอพูดขึ้นว่า "อาจารย์ฉันบรรลุแล้วค่ะ ที่อาจารย์กับอาจารย์เทียนหูหาวชีจงใจขูดบัตรขูดเสี่ยงโชคต่อหน้าฉันทั้งคืนวันนั้น ความจริงก็เพื่อช่วยฉันทดสอบสกิลใช่ไหมล่ะคะ ขอบคุณนะคะอาจารย์!"
จู๋รื่อ: ?
อวี๋สวินเกอ: ?
จู๋รื่อมีสีหน้าจริงจังและตกอยู่ในภวังค์ความคิด: ...
อวี๋สวินเกอ: ...
จู๋รื่อ: "อืม ใช่ ในเมื่อเธอจับได้แล้ว..."
อวี๋สวินเกอ: "...ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกันค่ะ"
จู๋รื่อโยนมีดสั้นที่คมบิ่นเล่มนั้นคืนให้กับนักเรียนของตัวเอง คราวก่อนเอาไปเล่นบัตรขูดเสี่ยงโชคแล้วยังไม่ทันได้คืน เธอพูดขึ้นว่า "เอาเบ็ดตกปลาระดับสงครามมาดูหน่อยสิ เอ้านี่ มีดสั้นของเธอ"
อวี๋สวินเกอเก็บมีดสั้นเล่มแรกของตัวเองเอาไว้อย่างทะนุถนอม แล้วยื่น [อาทิตย์อัสดงและสึนามิ] ส่งไปให้: "ฉันขอไปอาบน้ำก่อนได้ไหมคะ?"
จู๋รื่อโบกมือ: "ไปสิ"
พออวี๋สวินเกออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมา ก็พบว่าเทียนหูหาวชีก็มาด้วยเหมือนกัน เธอกำลังศึกษาเบ็ดตกปลาระดับสงครามคันนั้นร่วมกับจู๋รื่ออยู่
เธอถูกไล่ให้ไปกินข้าว อวี๋สวินเกอไปกินมื้อใหญ่กับพวกอู้เริ่น แถมยังได้มีเรื่องชกต่อยกับผู้เล่นสองสามคนที่มาหาเรื่องแก้แค้นอู้เริ่นอีกต่างหาก สุดท้ายกว่าจะวุ่นวายจนได้กลับห้องก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้ว ผลคือพวกเธอทั้งสองคนก็ยังอยู่
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเธอจะศึกษาเบ็ดตกปลาระดับสงครามคันนั้นไปถึงเมื่อไหร่
อวี๋สวินเกอฟุบอยู่ริมหน้าต่าง ยื่นมือออกไปสัมผัสจินปัวลี่ที่อยู่ข้างนอกหน้าต่าง จินปัวลี่เหล่านี้ดูเหมือนช็อกโกแลตชิปรูปหยดน้ำ พอจับดูจะรู้สึกเย็นเฉียบ บีบดูก็ยังนุ่มเด้งอีกต่างหาก
ตอนที่เธอกำลังจะหลับนั่นเอง เสียงของเทียนหูหาวชีก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง: "บัตรขูดเสี่ยงโชคของเธอเนี่ยตั้งใจจะขายเท่าไหร่ล่ะ?"
อวี๋สวินเกอไม่ได้แปลกใจเลยที่อาจารย์ทั้งสองคนจะดูแผนการของตัวเองออก เธอพูดว่า "ใบละ 20 เหรียญทองดีไหมคะ?"
"ราคาก็ถือว่าเหมาะสมดี" พูดจบ เทียนหูหาวชีก็ยังเอ่ยชมอีกประโยคว่า "รู้จักประเมินตัวเองดีนี่"
บัตรขูดเสี่ยงโชคได้รับความนิยมมากก็จริง แต่ความสนุกของมันมีมากกว่ามูลค่าของมันเสียอีก
ถ้าอาวุธที่ขูดออกมาสามารถครอบครองได้อย่างถาวรล่ะก็ บัตรขูดเสี่ยงโชคจะขายถึงหลักหมื่นก็ไม่ใช่ปัญหาเลย ทว่ายิ่งอาวุธที่ขูดออกมาดีเท่าไหร่ระยะเวลาคงอยู่ก็จะยิ่งสั้นลงเท่านั้น ซึ่งนี่ทำให้มูลค่าของบัตรขูดเสี่ยงโชคไม่ได้สูงขนาดนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอัตราการออกรางวัลที่เรียกได้แค่ว่าไม่ได้ต่ำก็เท่านั้นเอง
อวี๋สวินเกอขูดไปตั้งมากมายในเกม นอกจากระดับตำนานและระดับมหากาพย์แล้ว ยังเคยขูดได้ระดับทั่วไปและระดับประณีตอีกด้วย เพียงแต่เธอเมินพวกมันไปโดยตรง แม้แต่จะหยิบออกมาก็ยังขี้เกียจหยิบ
ใบละ 20 เหรียญทอง สำหรับคนส่วนใหญ่แล้วถือว่าเป็นราคาที่ยอมรับได้แม้ว่าจะขูดไม่ถูกรางวัลก็ตาม
เทียนหูหาวชี: "แล้วเธอตั้งใจจะขายยังไงล่ะ?"
อวี๋สวินเกอ: "หลังจากเกมเทพเจ้าจบลงฉันจะไปร่วมมือกับร้านเหล้าแมลงขโมย คิดว่าพวกเขาคงยินดีมากที่ร้านเหล้าจะมีจุดเด่นเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างค่ะ"
เธอชะงักไปเล็กน้อยแล้วเสริมว่า "แต่ไม่ใช่ตอนนี้นะคะ ฉันตั้งใจว่าจะไปหาอาจารย์ซิลวานา ขอให้เธอช่วยใช้สกิลฟื้นฟูเพื่อลองดูว่าบัตรขูดเสี่ยงโชคนี้หลังจากขูดเสร็จแล้วจะสามารถซ่อมแซมได้ไหม และหลังจากซ่อมแซมเสร็จแล้วขูดใหม่ผลลัพธ์จะถูกรีเฟรชหรือว่าจะเปลี่ยนแปลงไป แถมยังมีสกิลเวลาที่ต้องทดสอบดูอีกด้วย..."
รู้อย่างนี้รางวัลจากการแข่งขันแบบทีมเธอคงเลือก [มังกรน้อยจอมโจร] ไปแล้ว แต่ประสบการณ์ของจู๋รื่อก็ยังคงสลัดไม่หลุดไปจากใจของเธอ เธอถึงได้เลือก [บาปแห่งความเย่อหยิ่ง] มา
รอยยิ้มในแววตาของเทียนหูหาวชียิ่งเด่นชัดขึ้น นี่ช่างเป็นเด็กที่ไม่ต้องให้คนอื่นมาคอยเป็นห่วงจริงๆ เธอพยักหน้า: "ดูท่าทางฉันควรจะเชื่อใจเธอให้มากกว่านี้สักหน่อยนะ"
เทียนหูหาวชีและจู๋รื่อเป็นอาจารย์ที่คนละขั้วกันอย่างสิ้นเชิง เวลาต่อสู้เธอจะไร้ความปรานี แต่เวลาอยู่ด้วยกันในชีวิตประจำวันเธอกลับอ่อนโยนและเอาใจใส่
อวี๋สวินเกอพูดด้วยความซาบซึ้งว่า "ฉันรู้นะคะว่าอาจารย์กำลังเป็นห่วงฉัน ฉันดีใจมากๆ เลยค่ะ"
จู๋รื่อมองดูนักเรียน แล้วก็หันไปมองเทียนหูหาวชี เธอเอ่ยถามว่า "ฉันจำได้ว่าตัวเองไม่ได้ใช้สกิลล่องหนนะ พวกเธอมองเห็นฉันไหมเนี่ย?"
เทียนหูหาวชี: "..." ปัญญาอ่อน...
เธอทำท่าทางผายมือ "เชิญ"
จู๋รื่อหันไปมองลูกศิษย์ที่กำลังมองตัวเองด้วยใบหน้าคาดหวัง เธอกระแอมในคอแล้วพูดว่า "เงินที่เธอติดฉันไว้สามารถเอาบัตรขูดเสี่ยงโชคมาหักหนี้ได้นะ"
อวี๋สวินเกอ: ".................."
ตอนที่กินอาหารเช้าในวันถัดมาอวี๋สวินเกอยังมีอารมณ์โกรธอยู่นิดหน่อย: "จู๋รื่อไม่มีหัวใจเลย!"
เทียนหูหาวชีที่กินอาหารเช้าอยู่ไม่ไกลอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ซิลวานาก็ได้ยินเสียงบ่นของสวินเกอเหมือนกัน เธอเอ่ยถามว่า "จู๋รื่อรังแกคนอื่นอีกแล้วเหรอ? ฉันนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะรังแกแม้กระทั่งศิษย์ของตัวเอง"
เทียนหูหาวชีตอบกลับไปลวกๆ ว่า "อืม เธอก็เป็นแบบนั้นแหละ"
พูดประโยคนี้จบ ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับของซิลวานาเป็นครึ่งค่อนวัน แต่บทสนทนาไม่น่าจะจบลงแค่นี้ เพราะเธอรู้สึกได้ว่าสายตาของซิลวานาจับจ้องมาที่ตัวเองอยู่ตลอด เทียนหูหาวชีหันกลับไปมองด้วยความสงสัย ก็พบว่าซิลวานากำลังมองดูตัวเองอย่างครุ่นคิด
ต่อจากนั้น เธอก็จ้องมองสวินเกอข้ามโต๊ะยาวหลายตัวไปสักพัก สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด: "ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะดูแลเธอเอง"
เทียนหูหาวชี: ??
เธอพูดเรื่องคอขาดบาดตายอะไรออกไปงั้นเหรอ?!
......
แม้ว่าการแข่งขันประเภทบันเทิงจะดูผ่อนคลายกว่าการแข่งขันแบบทีม ทุกคนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการตกปลา แต่สำหรับอวี๋สวินเกอแล้ว การแข่งขันประเภทบันเทิงรอบนี้กลับเหนื่อยยิ่งกว่าการแข่งขันแบบทีมเสียอีก
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เธอก็กลับไปพักผ่อนและทบทวนที่ห้องของตัวเอง
คะแนนสถานะ 100 แต้มที่เป็นรางวัลจากการแข่งขันประเภทบันเทิงถูกนำไปเพิ่มให้กับความว่องไวทั้งหมด ส่วนโอกาสในการแก้ไขสกิลไอเทมเวทมนตร์สามครั้งนั้น เธอกลับไม่ได้ใช้
หลังจากใช้ [ไร้ตรรกะ] ไปในการแข่งขันแบบทีมและการแข่งขันประเภทบันเทิงอย่างละครั้ง ความโชคดีของเธอก็เหลือเพียง 6 รางวัลนี้ไม่มีกำหนดระยะเวลาใช้งาน เธอจึงตั้งใจจะรอให้ความโชคดีฟื้นฟูจนเต็มก่อนค่อยเอามาใช้
ช่วงสองวันที่อวี๋สวินเกอพักผ่อน ข้างนอกก็ปั่นราคาบัตรขูดเสี่ยงโชคกันจนถึงใบละ 1,000 เหรียญทองไปแล้ว
เพราะมีคนขูดได้ดาบยาวระดับสงครามจากบัตรขูดเสี่ยงโชคใบหนึ่งที่เธอโยนออกไป
เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เธอได้ยินมาตอนกินข้าว แต่ในหัวของเธอมีเพียงการแข่งขันประเภทเดี่ยวที่กำลังจะมาถึงเท่านั้น
กลับเป็นเฝยเอ๋อที่รู้สึกเสียดายมาก บอกว่าถ้าตอนนี้เธอทำบัตรขูดเสี่ยงโชคออกไปขายสักหน่อยจะต้องทำกำไรได้อย่างมหาศาลแน่นอน
จีเชอ: "นั่นสิ"
อวี๋สวินเกอยกมีดและส้อมในมือขึ้นมา แกว่งไปมาตรงหน้า แล้วพูดว่า "ฉันไม่สนใจเหรียญทองหรอก"
จีเชอหันไปถามเฝยเอ๋อ: "นายจะเชื่อว่าฉันรักเฉินซาแทบเป็นแทบตาย หรือจะเชื่อว่ายัยนี่ไม่สนใจเหรียญทอง?"
เฝยเอ๋อ: "งั้นฉันเชื่อว่านายรักเฉินซาแทบเป็นแทบตายแล้วกัน"
เฟิงถัง: "อะไรนะ? นายรักเฉินซาจนยอมตายแทนมันได้เลยเหรอ?"
อู้เริ่น: "อะไรนะ นายรักเฉินซาจนยอมตายแทนมันได้เลยเหรอ?"
อวี๋สวินเกอ: "อะไรนะ นายรักเฉินซาจนยอมตายแทนมันได้เลยเหรอ?"
จีเชอ: "..."