บทที่ 24 - งานเลี้ยงรุ่น

หลิวไห่เม่ยไม่ใช่ผู้หญิงไร้สมอง เธอรู้ดีว่าการนอนกับคนรวยมันก็เรื่องนึง แต่การจะคบหาจริงจังกับคนรวยมันก็อีกเรื่องนึง สถานะของเธอกับจางเซิ่งตอนนี้คืออะไร ตัวเธอเองยังตอบไม่ได้เลย จะว่าเป็นแค่เพื่อนร่วมงานก็ไม่ใช่ จะว่าเป็นแฟนก็ไม่เชิง

เธอกลัวว่าถ้าวันนึงจางเซิ่งเกิดเบื่อขึ้นมา แล้วสะบัดก้นหนีไป เธอคงไม่มีแม้แต่ที่จะให้ร้องไห้ด้วยซ้ำ

ตลอดทางความคิดพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอตลอด แต่เธอก็ไม่ได้ปริปากพูดออกมาสักคำ

รถเลี้ยวเข้าโครงการซิงเหอวาน ไปจอดที่ใต้ตึกสาม ทั้งคู่ขึ้นลิฟต์ไป จางเซิ่งแตะนิ้วสแกนลายนิ้วมือเปิดประตู

"เธอช่วยจัดที่นอนสำหรับคืนนี้หน่อยนะ ฉันขอเอนหลังพักสักแป๊บ" จางเซิ่งเดินตรงไปที่โซฟา ทิ้งตัวลงนั่งแหมะ แล้วหยิบรีโมตมาเปิดทีวี

หลิวไห่เม่ยมองค้อนเขานิดนึง "นายนี่เอาแต่ใช้งานฉันนะ" ปากก็บ่นไปงั้นแหละ แต่ตัวก็เดินไปจัดการที่ห้องมาสเตอร์

เธอเอาชุดเครื่องนอนออกมาแยกประเภทจัดวางให้เป็นระเบียบ แล้วหยิบหมอนกับผ้าห่มออกจากตู้ ปูผ้าปูที่นอน สวมปลอกผ้านวม

ง่วนอยู่กว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็จัดการเสร็จสรรพ

พอเดินออกมาจากห้องมาสเตอร์ จางเซิ่งก็ยังนั่งดูหนังอยู่บนโซฟา เป็นหนังเก่าของโจวซิงฉือ เขาดูอย่างตั้งอกตั้งใจ มุมปากระบายรอยยิ้มบางๆ

หลิวไห่เม่ยเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

"จัดเสร็จแล้วเหรอ?" จางเซิ่งถาม

"อืม"

"เหนื่อยหน่อยนะ"

หลิวไห่เม่ยเอนซบไหล่เขา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก

"จางเซิ่ง คืนนี้ฉันมีงานเลี้ยงรุ่นน่ะ"

"เพื่อนกลุ่มไหนล่ะ?"

"เพื่อน ม.ปลายน่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี วันนี้นัดกินข้าวกัน"

"งั้นก็ไปสิ"

"ฉันอยากให้นายไปด้วยอ่ะ"

จางเซิ่งหันมามองหน้าเธอ "งานเลี้ยงรุ่นเธอ ฉันไปมันจะดีเหรอ?"

"ดีสิ มีคนพาแฟนไปตั้งเยอะแยะ"

หลิวไห่เม่ยพูดจบ ก็เสริมอีกประโยค "อีกอย่าง นายก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลซะหน่อย"

จางเซิ่งยิ้มบางๆ "ได้สิ งั้นไปก็ไป"

หลิวไห่เม่ยกัดริมฝีปาก เอ่ยต่อเสียงอ่อย "เอ่อ... ฉันอยากได้ชุดใหม่สักชุดนึงอ่ะ"

"ก็เพิ่งซื้อมาตั้งเยอะแยะไม่ใช่เหรอ? ที่ซื้อตอนอยู่หลงเฉิงน่ะ หยิบมาใส่สักชุดก็จบแล้วนี่"

"ชุดพวกนั้นเคยใส่หมดแล้วนี่นา... ฉันอยากได้ชุดที่มันดูดีหน่อย เพื่อนที่ไปคืนนี้แต่ละคนแต่งงานได้ดิบได้ดีกันทั้งนั้น ฉันไม่อยากแต่งตัวซอมซ่อไปสู้หน้าพวกเขาน่ะ"

จางเซิ่งมองหน้าเธอ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

หลิวไห่เม่ยเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกเขาจ้อง ก้มหน้าลง ใช้นิ้ววาดวนไปมาบนแขนเขา

"น่านะ... ได้ไหมอ่ะ?" เธอลากเสียงออดอ้อน

จางเซิ่งคว้ามือเธอไว้ ถามว่า "จะไปซื้อที่ไหนล่ะ?"

"ห้างเทียนเหม่ยซินเทียนตี้"

หลิวไห่เม่ยเงยหน้าขึ้น ตาเป็นประกาย "ฉันเล็งชุดเดรสร้านนึงที่นั่นไว้ตั้งนานแล้ว แต่ไม่กล้าตัดใจซื้อสักที"

จางเซิ่งก้มดูเวลาในมือถือ บ่ายโมงยี่สิบ

"ปะ ไปกันเลย ตอนนี้คนน่าจะยังไม่เยอะ"

หลิวไห่เม่ยยิ้มกว้าง โน้มตัวเข้าไปหอมแก้มเขาทีหนึ่ง

ทั้งสองคนเปลี่ยนรองเท้าแล้วลงมาข้างล่าง หลิวไห่เม่ยทำหน้าที่ขับรถ พาจางเซิ่งมุ่งหน้าไปห้างเทียนเหม่ยซินเทียนตี้

ห้างนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลงเฉิง เป็นห้างที่หรูหราที่สุดในเมือง ภายในมีแต่แบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ เมื่อก่อนตอนจางเซิ่งเดินผ่านยังไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดกรายเข้าไปด้วยซ้ำ

พอถึงห้าง หลิวไห่เม่ยก็ควงแขนจางเซิ่ง พุ่งตรงไปที่ร้านแห่งหนึ่งบนชั้นสองทันที

ชื่อร้าน "Ms Min" เธอบอกว่าเป็นแบรนด์ดีไซเนอร์ของจีน การตัดเย็บและเนื้อผ้าดีมาก จางเซิ่งไม่เคยได้ยินชื่อหรอก แต่ดูจากการตกแต่งร้านและการจัดวางสินค้า ก็รู้ทันทีว่าราคาคงไม่เบา

หลิวไห่เม่ยเดินเข้าไปปุ๊บก็เจอชุดเดรสที่เธอเล็งไว้ทันที แขวนอยู่บนราวในสุด เป็นเดรสแขนยาวสีเขียวเข้ม เข้ารูปช่วงเอว ชายกระโปรงยาวคลุมเข่าลงมานิดหน่อย

"ตัวนี้แหละ"

เธอหยิบชุดลงมาทาบกับตัว "สวยไหม?"

"ก็ดูดีนะ ลองใส่ดูสิ"

หลิวไห่เม่ยเดินเข้าห้องลองชุดไป ไม่ได้ปิดประตูสนิท ตะโกนเรียกออกมา "รูดซิปไม่ถึงอ่ะ เข้ามาช่วยรูดหน่อยสิ"

จางเซิ่งเดินตามเข้าไป ช่วยรูดซิปด้านหลังให้

หลิวไห่เม่ยหันกลับมา ยืนโพสหน้ากระจก

ชุดเดรสพอดีตัวเป๊ะ สีเขียวเข้มยิ่งขับผิวให้ดูขาวผ่อง ดีไซน์เข้ารูปเน้นสัดส่วนโค้งเว้าให้ดูโดดเด่น ชายกระโปรงความยาวกำลังดี ดูเรียบหรูแต่ไม่แก่เกินวัย

"สวยดี" จางเซิ่งเอ่ยชม

หลิวไห่เม่ยเองก็ถูกใจไม่น้อย หมุนซ้ายหมุนขวาดูหน้ากระจกหลายรอบ แล้วก็หันหลังไปส่องดูด้านหลังอีกที

"เท่าไหร่เหรอ?" จางเซิ่งถาม

หลิวไห่เม่ยพลิกดูป้ายราคา แล้วยื่นให้เขาดู

หมื่นสองพันแปดร้อยหยวน

จางเซิ่งปรายตามองแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

"แพงไปหรือเปล่า?" หลิวไห่เม่ยแอบสังเกตสีหน้าเขา

"ชอบก็ซื้อเลย"

หลิวไห่เม่ยยิ้มกริ่ม หันไปส่องกระจกดูตัวเองอีกรอบ แต่แล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น

"ชุดนี้มันต้องใส่กับรองเท้าที่เข้าชุดกัน รองเท้าส้นสูงสีดำคู่เดิมของฉันมันไม่ค่อยเข้าอ่ะ ใส่แล้วดูไม่สวยเลย"

"งั้นก็ซื้อรองเท้าใหม่สิ"

"กระเป๋าด้วย กระเป๋าใบเก่าฉันมันไม่เข้ากับชุดนี้เลย"

จางเซิ่งมองหน้าเธอ แล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

"โอเค ซื้อให้หมดนั่นแหละ"

หลิวไห่เม่ยโผเข้ากอดคอเขา จุ๊บแก้มไปหนึ่งฟอดใหญ่

"นายนี่น่ารักที่สุดเลย"

จางเซิ่งตบเอวเธอเบาๆ "เอาล่ะๆ รีบลองซะให้เสร็จ จะได้ไปซื้อรองเท้ากันต่อ"

หลิวไห่เม่ยเลือกรองเท้าส้นเข็มสีดำ ความสูงเจ็ดเซนติเมตร ตัวรองเท้าหุ้มด้วยผ้าซาติน ประดับคริสตัลรอบขอบรองเท้า จางเซิ่งเหลือบดูราคา หมื่นสี่พันแปดร้อยหยวน

ส่วนกระเป๋า เธอเลือกกระเป๋าสะพายข้างสายโซ่ใบเล็ก ลายหนังจระเข้สีดำ แบรนด์ชาแนล ราคาหกหมื่นหกพันหยวน

ตอนเลือกกระเป๋าใบนี้ หลิวไห่เม่ยแอบหวั่นใจลึกๆ กลัวว่าจางเซิ่งจะไม่ยอมซื้อให้ แต่ปรากฏว่าจางเซิ่งควักบัตรออกมารูดจ่ายหน้าตาเฉย ทำเอาเธอถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

รวมๆ แล้วสามชิ้นนี้ราคาเฉียดแสนหยวน

จางเซิ่งเดินไปรูดบัตร หลิวไห่เม่ยหิ้วถุงสามใบ ควงแขนเขาเดินออกจากร้าน

"พอใจหรือยัง?" จางเซิ่งถาม

"พอแล้วจ้า พอแล้ว"

หลิวไห่เม่ยยิ้มร่า "ขืนให้ซื้ออีก นายคงปวดใจแย่"

"แหม ทำมาเป็นห่วงกระเป๋าตังค์ฉันนะ"

หลิวไห่เม่ยกระชับวงแขนที่ควงเขาแน่นขึ้น เอนหัวซบไหล่ ทั้งสองคนเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูห้าง

พอเดินพ้นประตู แดดก็ส่องจ้า หลิวไห่เม่ยหรี่ตามองท้องฟ้า ก่อนจะเปรยขึ้นมาว่า "จางเซิ่ง นายไม่กลัวฉันผลาญเงินนายจนหมดตัวบ้างเหรอ?"

จางเซิ่งหัวเราะเบาๆ "ผลาญไม่หมดหรอกน่า"

หลิวไห่เม่ยปรายตามองเขา ไม่ได้ตอบอะไร แต่มุมปากก็ยกยิ้มไม่ยอมหุบ

ทั้งคู่ขึ้นรถ หลิวไห่เม่ยสตาร์ทเครื่อง ขับมุ่งหน้ากลับไปที่ซิงเหอวาน

"งานเริ่มกี่โมงล่ะ?" จางเซิ่งถาม

"หกโมงครึ่ง ที่โรงแรมเคมปินสกี้"

"แล้วเธอจะเริ่มแต่งตัวกี่โมง?"

หลิวไห่เม่ยนึกอยู่ครู่หนึ่ง "สักสี่โมงครึ่งละกัน ต้องสระผม แต่งหน้า เปลี่ยนชุด ก็น่าจะใช้เวลาสักสองชั่วโมง"

จางเซิ่งหันไปมอง "แค่แต่งตัวนี่ล่อไปสองชั่วโมงเลยเหรอ?"

"นายไม่เข้าใจหรอก"

หลิวไห่เม่ยหัวเราะ "ผู้หญิงแต่งตัวก่อนออกจากบ้าน สองชั่วโมงนี่ถือว่าเร็วแล้วนะ"

จางเซิ่งเอนหลังพิงเบาะ ยิ้มขำๆ แต่ไม่ได้ว่าอะไรต่อ

หลิวไห่เม่ยไม่ทันสังเกตเลยสักนิด ว่าพนักงานขายแบรนด์ชาแนลคนเมื่อกี้ ที่หุ่นแซ่บ อกเป็นอก เอวเป็นเอว แถมหน้าตาก็สะสวยโดดเด่น ได้แอดวีแชตของจางเซิ่งไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว