ตอนที่ 1 ใครรังแกเธอ คนนั้นต้องตาย

ตอนที่ 1 ใครรังแกเธอ คนนั้นต้องตาย

เมือง A

ต้นเดือนเมษายน ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหมอก

ภายในป่าลึกอันเงียบสงบ กลิ่นสีทาบ้านฉุนกึกพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

"โจวเหยา เธอเหมือนจะไม่หายใจแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ" น้ำเสียงสั่นเครือของหญิงสาวแฝงไปด้วยความตื่นตระหนก

หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าโจวเหยาถลึงตาใส่คนพูดด้วยความไม่พอใจ "ก็แค่อีใบ้คนหนึ่ง มีอะไรให้น่ากลัวนักหนา"

"แต่ว่า..."

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ หญิงสาวที่ยืนอยู่ฝั่งซ้ายมือของโจวเหยาก็เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงรังเกียจ "จ้าวเสี่ยวซิ่ว ถ้าเธอปอดแหกนักก็ไสหัวไปซะ อย่ามาทำตัวยืดยาดเกะกะพวกเราแถวนี้"

ทั้งสามคนมัวแต่ยืนคุยกัน โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าร่างบนพื้นขยับตัวเล็กน้อย

ปวดเมื่อยไปทั้งตัว นั่นคือความรู้สึกแรกของกู้ชิงหนิงหลังจากได้สติ

เปลือกตาที่ปิดสนิทเบิกโพลงขึ้น แสงสว่างจ้ากระทบเข้ากับนัยน์ตา สะท้อนประกายแสงอันเยือกเย็นออกมา

ทันใดนั้น กลิ่นเหม็นฉุนก็ลอยเตะจมูก นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

'ประสาทรับกลิ่น? เธอรับรู้ถึงกลิ่นได้แล้วงั้นเหรอ?'

กู้ชิงหนิงชะงักงัน ภายในใจเกิดคลื่นลมพายุโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง

ทว่า ยังไม่ทันที่เธอจะเรียบเรียงความคิดให้เข้าที่ จิตสังหารขุมหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามา

"กู้ชิงหนิง คิดจะแกล้งตายต่อหน้าฉัน เธอยังอ่อนหัดไปหน่อยนะ" เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นอย่างมาดร้าย

โจวเหยาเอื้อมมือไปหาร่างบนพื้น นิ้วมือทั้งห้าที่ทาสีเล็บสีแดงเล็งเป้าหมายไปที่เส้นผมอันยุ่งเหยิงของเด็กสาว

แต่ใครจะคาดคิดล่ะว่า ยังไม่ทันได้แตะต้องเส้นผมแม้แต่เส้นเดียว มือของเธอกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

โจวเหยาชะงักกึก สองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอเองก็ถึงกับหน้าเหวอ

ร่างของเด็กสาวที่นอนขดตัวอยู่กลิ้งไปบนพื้นหนึ่งรอบ จากนั้นก็ใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้ แล้วค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฟางอีอีก็แค่นหัวเราะเยาะ "ฉันบอกแล้วไง ยัยนี่ไม่ตายง่ายๆ หรอก"

กู้ชิงหนิงเมินเฉยต่อคำเยาะเย้ยของพวกเธอ เธอก้มหน้าลง นัยน์ตาสะท้อนภาพสภาพอันดูไม่จืดของตัวเอง

เธอสะบัดมือไปมา คราบสีทาบ้านที่ผสมกับเศษดินทรายสาดกระเซ็นออกไป

'เป็นสัมผัสที่แท้จริง! เธอไม่ใช่เศษเสี้ยววิญญาณอีกต่อไปแล้ว'

"หึหึ"

เธอไม่เพียงแต่ไม่โกรธ กลับส่งเสียงหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนั้นช่างเย็นชาและแฝงไปด้วยความรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอยังจะหัวเราะออกมาได้อีกเหรอ? จ้าวเสี่ยวซิ่วมีสีหน้าประหลาดใจ สายตาจ้องมองเธออย่างแปลกๆ "กู้ชิงหนิง ยัยนั่น... บ้าไปแล้วหรือเปล่า?"

"จะบ้าจริงหรือบ้าปลอม ลองดูเดี๋ยวก็รู้" โจวเหยาแค่นเสียงเย็นชา แล้วก้าวฉับๆ เข้าไปหากู้ชิงหนิง

จิตสังหารนั่นมาอีกแล้ว

กู้ชิงหนิงเลิกเปลือกตาขึ้น ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนดินจนมองไม่เห็นสีหน้า

ริมฝีปากสีซีดเซียวของเธอขยับเล็กน้อย "พวกเธอ รนหาที่ตาย"

เสียงที่ทั้งเย็นชาและแหบพร่าดังขึ้น ไม่ดังและไม่เบาจนเกินไป แต่มันกลับทำให้โจวเหยาต้องหยุดฝีเท้าลง

เธอเบิกตากว้าง สีหน้าดูไม่ได้ "นี่เธอ กู้ชิงหนิง เธอพูดได้ยังไง?"

ทั่วทั้งโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเมือง A มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่านักเรียนที่เพิ่งย้ายมาใหม่อย่างกู้ชิงหนิงเป็นใบ้ ตั้งแต่เธอเข้ามาเรียนก็ไม่เคยมีใครเห็นเธอพูดเลยสักครั้ง ปกติก็ใช้ภาษามือสื่อสารไปวันๆ

"เธอไม่ได้เป็นใบ้ เธอแกล้งทำเหรอ!" เธอแผดเสียงดังลั่น สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยว "เธอหลอกพวกเรางั้นเหรอ!"

กู้ชิงหนิงปรายตามองเธอ แล้วพ่นคำพูดออกมาอย่างสงวนถ้อยคำ "หนวกหู"

สิ้นเสียง

แผ่นหลังของโจวเหยาก็เย็นวาบ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลำคอก็ถูกพละกำลังอันแข็งแกร่งบีบรัดเอาไว้กะทันหัน

"กู้..." เธอมีสีหน้าหวาดผวา เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับอันเยือกเย็น เสียงที่แตกพร่าก็จุกอยู่ที่ลำคอ

ในขณะเดียวกัน กู้ชิงหนิงก็กระชากคอเสื้อของเธอขึ้นมา แล้วเหวี่ยงโจวเหยาลอยกระเด็นออกไปราวกับโยนผ้าขี้ริ้วทิ้ง

ใครรังแกเธอ คนนั้นต้องตาย

เมื่อเห็นฉากนี้ ฟางอีอีและจ้าวเสี่ยวซิ่วก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ความหวาดกลัวฉายชัดอยู่ในแววตา

คนๆ นั้นคือกู้ชิงหนิงที่พวกเธอรู้จักจริงๆ งั้นเหรอ?

"ปัง—"

โจวเหยาถูกเหวี่ยงออกไประยะหนึ่ง ร่างของเธอกระแทกพื้นอย่างแรง และสลบเหมือดไปในทันทีโดยไม่ทันได้ร้องโอดครวญเสียด้วยซ้ำ

รอบด้านเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

จู่ๆ สายตาอันเยียบเย็นก็ตวัดมองมา

ฟางอีอีและจ้าวเสี่ยวซิ่วหันขวับไปพร้อมกัน เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ลมหายใจของพวกเธอก็สะดุดกึก

ในขณะที่พวกเธอกำลังคิดว่าตัวเองคงต้องโดนซ้อมแน่ๆ เด็กสาวตรงหน้ากลับหันหลังวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าลึกอย่างกะทันหัน

ฝีเท้าของเธอรวดเร็วมาก เพียงชั่วพริบตาก็ไร้ร่องรอย

จ้าวเสี่ยวซิ่วมองฟางอีอีด้วยสายตาเหม่อลอย "นี่ ทำไมเธอถึงวิ่งหนีไปล่ะ?"

เมื่อกี้กู้ชิงหนิงยังทำท่าทางเหมือนเทพแห่งความตายอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงวิ่งหนีไปซะได้?

หรือว่าเกิดความเมตตา ยอมปล่อยพวกเธอไปงั้นเหรอ?

"ถ้าเธอไม่หนีไป พวกเรานี่แหละที่จะซวย" ฟางอีอีถลึงตาใส่ "หรือว่าเธออยากจะยืนรอให้ยัยนั่นกลับมาตบเธอหรือไง?"

พูดจบ เธอก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปทางโจวเหยา

จ้าวเสี่ยวซิ่วมองไปทางที่เด็กสาวหายตัวไป พลางเหม่อลอยอย่างอดไม่ได้

บ้าบอชะมัด

กู้ชิงหนิงคงไม่ได้เสียสติไปแล้วจริงๆ หรอกนะ

สายลมพัดผ่าน แสงแดดสีทองระยิบระยับเต้นเร่าอยู่ท่ามกลางป่าเขียวขจี

แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ฝีเท้าอันรวดเร็วของเด็กสาวก็เริ่มช้าลง

สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดค่อยๆ เลือนหายไป ภาพตรงหน้ามืดดับลง เธอก้าวพลาดและร่วงหล่นลงมาจากเนินเขา

ถนนบนภูเขาคดเคี้ยว ร่างกายอันผ่ายผอมกลิ้งตกลงมาตลอดทาง และร่วงลงไปในพงหญ้าสีเขียวทึบในท้ายที่สุด

เสียงสวบสาบเบาๆ ทำให้เงาร่างของคนที่กำลังสนทนากันอยู่ไม่ไกลตกใจ

"ใครน่ะ?"

ชายหนุ่มที่เอ่ยปากสวมชุดสีน้ำเงินเข้ม คิ้วดุจกระบี่ นัยน์ตาดุจพยัคฆ์ รูปร่างกำยำล่ำสัน

อวิ๋นเจิ้ง หนึ่งในมือขวาของฟู่จวินเฉิง

อวิ๋นเจิ้งกวาดสายตามองไปทางต้นเสียง ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยท่าทีนอบน้อม

ชายหนุ่มยืนหันข้างย้อนแสง ผิวพรรณขาวซีดเย็นชา คิ้วและดวงตาแฝงความเยียบเย็น แม้แต่ความงามของดวงจันทร์ในฤดูใบไม้ร่วงหรือดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิก็ไม่อาจเทียบเคียงเขาได้แม้แต่น้อย ท่าทีเฉยเมยเก็บงำความรู้สึกทว่ากลับแฝงความหยิ่งทะนง

"นายท่าน เดี๋ยวผมไปดูเองครับ..."

ไม่รอให้อวิ๋นเจิ้งพูดจบ ชายหนุ่มก็ก้าวขายาวๆ เดินตรงไปยังทิศทางที่เกิดเสียง

อวิ๋นเจิ้งรีบหุบปาก และเดินตามหลังไปติดๆ

พงหญ้าเขียวขจีขึ้นหนาแน่นแต่เตี้ยติดดิน เงาร่างอันผ่ายผอมสายหนึ่งปรากฏให้เห็นวับๆ แวมๆ

อวิ๋นเจิ้งขมวดคิ้ว "นายท่าน ดูเหมือนจะเป็นคนนะครับ"

'ดูจากผมยาวๆ และทรวดทรงแล้ว เหมือนจะเป็นผู้หญิงด้วย'

'เจ้านายของเขาเพิ่งจะมาถึงคฤหาสน์พักตากอากาศได้ไม่นาน หรือว่านายผู้เฒ่าที่บ้านใหญ่จะรู้ข่าวเร็วขนาดนี้ ถึงได้อยู่ไม่สุขส่งผู้หญิงมาให้นายท่านอีกแล้ว?'

'แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะ หนวดของนายผู้เฒ่าเพิ่งจะโดนนายท่านตัดทิ้งไปหมาดๆ ตามหลักแล้วนายผู้เฒ่าน่าจะอยู่นิ่งๆ ไปสักสองสามวัน ไม่น่าจะสร้างเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก'

'แล้วผู้หญิงที่จู่ๆ ก็โผล่มาที่คฤหาสน์พักตากอากาศคนนี้เป็นใครกันล่ะ?'

ในขณะที่เขากำลังคิดขบคิดจนหัวแทบแตก ฟู่จวินเฉิงก็เดินเข้าไปถึงแล้ว

เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆ กลิ่นสีทาบ้านฉุนกึกก็ลอยมาเตะจมูก เจือปนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดบางเบา

ฟู่จวินเฉิงมีสีหน้าเรียบเฉย สายตาเลื่อนผ่านสภาพอันดูไม่จืดของเด็กสาว

สีทาบ้านสีแดงและคราบเลือดผสมปนเปกัน เสื้อผ้าบนร่างมองไม่ออกถึงสีสันดั้งเดิมอีกต่อไป ใบหน้าถูกบดบังอยู่ภายใต้เส้นผมอันยุ่งเหยิงจนไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจน

อวิ๋นเจิ้งที่อยู่ด้านข้างเดาะลิ้น แววตาปิดบังความประหลาดใจเอาไว้ไม่อยู่ "นี่มัน..."

'สถานการณ์แบบไหนกันเนี่ย?'

'คนๆ นี้โดนศัตรูตามล่ามางั้นเหรอ ถึงได้มีสภาพทุลักทุเลขนาดนี้?'

ฟู่จวินเฉิงย่อตัวลง ฝ่ามือเรียวยาวดุจหยกเอื้อมไปแตะที่ศีรษะของเด็กสาว

[จบตอน]