บทที่ 30: อย่ามาทำตัวสนิทสนมกับฉันนะ!

พี่สะใภ้?

จ้าวเจี้ยนยวี่ขมวดคิ้ว เขาเข้าใจไปว่าไอ้หัวล้านนั่นหมายถึงเหยียนลั่วเสวี่ย เพราะในแวดวงธุรกิจใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลจ้าวกับตระกูลเหยียนกำลังจะเกี่ยวดองกัน แต่ใครจะไปคาดคิดว่าเมื่อวานเหยียนลั่วเสวี่ยจะพาแฟนหนุ่มเปิดตัวแถมยังสวีทกันออกหน้าออกตา และตอนนี้เขากลับได้ยินว่าเหยียนลั่วเสวี่ยอยู่ที่นี่แถมยังขัดขวางไม่ให้ลูกน้องของเขาแตะต้องแฟนหนุ่มของเธออีก

ผู้หญิงที่เขารักกลับไปเลี้ยงแมงดา แถมยังมาทำแบบนี้ต่อหน้าลูกน้องของเขา... จ้าวเจี้ยนยวี่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า!

"ส่งโทรศัพท์ให้มัน เดี๋ยวฉันคุยกับมันเอง!"

"ได้ครับลูกพี่"

หัวล้านเดินยิ้มร่าเข้ามาแล้วยื่นโทรศัพท์ให้เหยาจิ้งจิ้ง "พี่สะใภ้ครับ พี่หยูอยากคุยด้วย"

เหยาจิ้งจิ้งรับโทรศัพท์มาด้วยความหงุดหงิด เสียงของจ้าวเจี้ยนยวี่ดังลอดออกมาจากปลายสาย

"เอาล่ะ ทีนี้ก็ไม่ให้เกียรติกันเลยใช่ไหม?" จ้าวเจี้ยนยวี่ถามด้วยความเคียดแค้น

"ตลกสิ้นดี คิดว่าเราสนิทกันขนาดนั้นเหรอ? ทำไมฉันต้องให้เกียรติคุณด้วย?" เหยาจิ้งจิ้งย้อนถาม

"หืม? เสียงเธอฟังดูแปลกๆ เป็นหวัดเหรอ?" จ้าวเจี้ยนยวี่ถามด้วยความสงสัย

"อย่ามาทำตัวสนิทสนมกับฉันนะ! จะเป็นหวัดหรือไม่มันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ!"

เหยาจิ้งจิ้งเหลือบมองไปที่โทรศัพท์ของจางถงที่แอบถ่ายอยู่หลังต้นไม้ในระยะไกล เธอสูดหายใจลึก เตรียมพร้อมสำหรับการแสดง!

เหยาจิ้งจิ้งถือโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู พลางกระแอมไอแล้วจงใจพูดให้เสียงดังขึ้น

"ฟังให้ดีนะ ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณเกลียดซูลั่ว คุณเกลียดที่เขาคอยสั่งสอนคุณจนเสียหน้าใช่ไหมล่ะ?"

"ฉันจะบอกให้ว่าที่ซูลั่วทำไปทั้งหมดน่ะเพื่อฉัน! เขาไม่อยากให้ฉันโดนพวกคนพรรค์คุณมารบกวน เลยจัดการสั่งสอนคุณไป เขาหวังดีและไม่อยากให้ฉันโดนพวกอันธพาลหลอกลวงต่างหาก!"

"ถ้าอยากจะแก้แค้นก็ทำตัวให้เป็นลูกผู้ชายหน่อย เข้าไปเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ไม่ใช่มาเรียกพรรคพวกมารุมกินโต๊ะแบบนี้! มันจะไปมีความสามารถอะไรกันเชียว!"

"ตอนนั้นคุณพยายามตื๊อขอวีแชตฉัน แต่ฉันปฏิเสธไปตลอดดูท่าว่าการตัดสินใจตอนนั้นน่ะถูกแล้วจริงๆ!"

ถึงตรงนี้ เหยาจิ้งจิ้งเข้าสู่โหมดดราม่าเต็มสูบ เธอหันไปมองซูลั่ว

"ส่วนนาย ซูลั่ว!"

"นายเห็นพวกคนพาลมารังควานขอวีแชตฉัน นายเลยออกหน้าปกป้องฉัน ฉันซาบซึ้งใจจริงๆ"

"ฉันเข้าใจว่านายทำไปเพื่อฉัน นายกลัวว่าฉันจะโดนคนไม่ดีหลอก เลยจงใจตีตัวออกห่างและเพิกเฉยต่อฉันช่วงนี้ แค่เพื่อไม่ให้ฉันต้องมาเดือดร้อนไปด้วย"

"แต่นายเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม?"

"นายยืนหยัดเพื่อฉันเงียบๆ โดยไม่บอกอะไรฉันเลย วันนี้ถ้าเกิดนายโดนพวกคนเลวนี่ทำร้าย ฉันจะรู้สึกผิดและเสียใจมากแค่ไหน!"

"เพราะงั้น ซูลั่ว ได้โปรดอย่าทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีกเลย สิ่งที่นายทำมันรบกวนฉันมาก เพราะฉันนับถือนายเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด!"

การระบายความในใจของเหยาจิ้งจิ้งทำเอาทุกคนมึนตึ๊บไปตามๆ กัน บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงใบไม้สั่นไหว

สักพัก... เสียงของจ้าวเจี้ยนยวี่ก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ในมือเหยาจิ้งจิ้ง

เสียงด่าทอของเขาดังสนั่น!

"นั่นใครวะ?!"

เหยาจิ้งจิ้งได้ยินจ้าวเจี้ยนยวี่ด่าก็โกรธจนเตรียมจะสวนกลับ แต่ซูลั่วที่อยู่ข้างหลังก็พูดขึ้นช้าๆ

"ฉันไปออกหน้าปกป้องเธอตอนไหน?"

เหยาจิ้งจิ้งชะงัก เธอหันขวับไปมองซูลั่ว

"ก็ไอ้หมอนั่นจากวิทยาลัยท่องเที่ยวข้างๆ ไง นายไม่ได้ไปสั่งสอนมันมาเหรอ?" เหยาจิ้งจิ้งถาม

ซูลั่ว: "ทำไมฉันต้องไปสั่งสอนมัน?"

เหยาจิ้งจิ้ง: "ก็มันมาขอวีแชตฉันไง!"

ซูลั่ว: "มันจะขอวีแชตเธอแล้วมันหนักหัวฉันตรงไหน? อีกอย่าง ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ"

เหยาจิ้งจิ้ง: "ห้ะ? นายไม่ได้มีเรื่องกับพวกนี้เพราะฉันเหรอ?"

ซูลั่ว: "ไม่ใช่เพราะเธอ"

เหยาจิ้งจิ้ง: "..."

หัวล้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เขาเดินเข้าไปกระชากโทรศัพท์มาแล้วพบว่าจ้าวเจี้ยนยวี่ตัดสายไปแล้ว ทันทีที่เขากำลังจะโทรกลับ จ้าวเจี้ยนยวี่ก็ส่งวิดีโอคอลเข้ามา

ใบหน้าของจ้าวเจี้ยนยวี่แดงก่ำด้วยความโกรธ

"หันกล้องไป!"

หัวล้านรีบหันกล้องไปทางเหยาจิ้งจิ้ง ทันทีที่จ้าวเจี้ยนยวี่เห็นเธอ เขาก็โกรธจนหน้าเขียว

"นั่นมันตัวอะไรวะ?!"

"พี่สะใภ้... พี่สะใภ้ครับ!"

"มึงโง่หรือบ้า?! อีตัวไหนวะที่มึงเรียกมันว่าพี่สะใภ้?!"

"พี่หยู พี่มีผู้หญิงตั้งเยอะ ผมก็เรียกทุกคนว่าพี่สะใภ้หมดเลยนี่ครับ!"

"ไอ้ลูกหมา! กูคิดว่ามึงพูดถึงเหยียนลั่วเสวี่ยซะอีก! อีตัวกาลกิณีนี่เป็นใครวะ?!"

...

เมื่อได้ยินจ้าวเจี้ยนยวี่ด่ากราดออกมาแบบนั้น เหยาจิ้งจิ้งก็เข้าใจสถานการณ์ทันที เธอคิดไปเองฝ่ายเดียว!

ซูลั่วไม่ได้เป็นอัศวินปกป้องดอกไม้อะไรทั้งนั้น และ "พี่หยู" ที่กำลังด่าอยู่ในสายก็ไม่ใช่คนที่อยากได้วีแชตเธอ... พวกอันธพาลตรงหน้าไม่มีความแค้นส่วนตัวกับซูลั่ว และไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอเลย!

เหยาจิ้งจิ้งเหงื่อแตกพลั่ก! พอรู้ความจริงเธอก็เสียอาการจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อมองไปที่ชายฉกรรจ์ท่าทางดุดันตรงหน้า เธอก็รู้สึกขาสั่นจนไม่มีแรงยืน

พอหัวล้านตัดสายวิดีโอคอล มุมปากของเขาก็กระตุกสองสามครั้ง

"แม่งเอ๊ย อีผู้หญิงบ้า แกกล้าปั่นหัวฉันเหรอ!"

หัวล้านโดนจ้าวเจี้ยนยวี่ด่ากราดต่อหน้าลูกน้อง และทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเหยาจิ้งจิ้ง เรื่องเดิมทีมันเป็นแค่เรื่องง่ายๆ คือการสั่งสอนซูลั่ว แต่ดันมี "พี่สะใภ้เก๊" โผล่มาสร้างเรื่องให้เขาดูโง่

ความโกรธของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เขาตั้งใจจะระบายความหงุดหงิดทั้งหมดใส่ซูลั่ว... และแน่นอน รวมถึงเหยาจิ้งจิ้งด้วย!

"หักขาไอ้เด็กนี่ก่อน แล้วเอาอีผู้หญิงนี่ไปแขวนคอแล้วรุมกระทืบมัน!"

"อย่าให้เหลือซาก!" หัวล้านสั่งอย่างอำมหิต

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายฉกรรจ์รอบๆ ก็ฮึกเหิมขึ้นมา เหยาจิ้งจิ้งไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน เธอถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น "ช่วยด้วย... ช่วยฉันด้วย..."

เหยาจิ้งจิ้งไม่มีแม้แต่แรงจะร้องขอความช่วยเหลือ

ในระยะไกล จางถงถึงกับอึ้งตะลึง คนดูในไลฟ์สดกว่าพันคนก็ช็อกไม่แพ้กัน ทุกคนดูออกว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ดาวโรงเรียนกำลังจะโดนรุมยำ!

จางถงถือโทรศัพท์มือถือสั่นระริก เธอหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับ เพราะกลัวว่าจะโดนจับไปรุมด้วย เธอทำได้เพียงเฝ้ามองโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

ในวินาทีนี้... คนดูในไลฟ์สดต่างกัดฟันด้วยความเคียดแค้น!

สวรรค์! ดาวโรงเรียนในฝันของพวกเขาจะถูกทำลายต่อหน้าต่อตา! นี่มันเป็นการฆ่ากันทั้งเป็นชัดๆ!

บนหน้าจอ... ชายฉกรรจ์สองคนแรกเอื้อมมือไปคว้าเหยาจิ้งจิ้ง... พวกมันแสยะยิ้มหื่นกาม จางถงและทุกคนในไลฟ์สดทนดูไม่ได้อีกต่อไป!

ในวินาทีที่ทุกคนสิ้นหวังและอึดอัด... วินาทีถัดมา... พวกเขาได้เห็นฉากที่จะไม่มีวันลืมเลือน

"ปัง!"