บทที่ 255 : เส้นทางเดียวกัน | บทที่ 256 : แกะของขวัญวันตรุษจีน

บทที่ 255 : เส้นทางเดียวกัน

บทที่ 255 เส้นทางเดียวกัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเซียวก็เดินตามหลังหลินต้าโหย่วไปเงียบๆ พลางก้มหน้าครุ่นคิด

หลินต้าโหย่วกล่าวต่อว่า "ถึงแม้พ่อจะไม่ได้อ่านตำรามามากมาย แต่สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตคือการมีความยำเกรงต่อทุกสรรพสิ่งในโลก เมื่อเจ้ารู้จักความยำเกรงแล้วเท่านั้น เจ้าจึงจะมีความทะเยอทะยานได้"

"ไม่ว่าเจ้าจะต้องการซ่อนสำนักไว้ชั่วคราว หรือจะพัฒนาต่อไปอย่างที่เป็นอยู่นี้ พ่อก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก และคงให้คำแนะนำอะไรเจ้าไม่ได้มาก พ่อแค่อยากจะบอกเจ้าว่า การมีความกลัวเป็นเรื่องปกติและเป็นสิ่งที่ควรจะเป็น การไม่เกรงกลัวสิ่งใดเลยนั้นไม่ได้เรียกว่าความกล้าหาญ แต่มันเรียกว่าความบุ่มบ่าม"

"ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร พ่อก็สนับสนุนเจ้าเสมอ"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้จากหลินต้าโหย่ว หลินเซียวก็เงยหน้าขึ้นด้วยความซาบซึ้ง นัยน์ตาของเขาเริ่มมีน้ำตาคลอขณะมองบิดา "ท่านพ่อ..."

เมื่อเห็นท่าทางซาบซึ้งของหลินเซียว หลินต้าโหย่วก็โบกมืออย่างไม่แยแสพลางกล่าวว่า "เอาละๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเสียหน่อย เจ้ากำลังจะอายุสิบสามแล้วนะ แต่ยังเป็นเด็กขี้แงเหมือนตอนเล็กๆ ไม่มีผิด"

หลินเซียวสูดน้ำมูกแล้วพูดว่า "ข้าไปเป็นเด็กขี้แงตอนไหนกัน... พูดกันตามตรงนะท่านพ่อ นี่ท่านไม่ได้ใช้วิชาขจัดฝุ่นมากี่วันแล้วเนี่ย? ตัวท่านเริ่มมีกลิ่นแล้วนะ ลูกชายของท่านตอนนี้อยู่ระดับจินตานแล้ว จมูกของข้าไวมาก การอยู่ใกล้ท่านขนาดนี้มันทำให้ข้าจะสำลักตายอยู่แล้ว"

หลินต้าโหย่วรู้สึกว่าขมับของเขาเต้นตุบๆ และมือของเขาก็เริ่มคันยิบๆ อยากจะฟาดสักปึก

เขาขยับเท้าอย่างคล่องแคล่วเพื่อถอดรองเท้าฟางออกมา อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็มีการบำเพ็ญเพียรแล้ว และช่วงนี้งานในไร่นาก็เบาลง เขาจึงมีเวลาเหลือเฟือที่จะสานรองเท้าฟางเพิ่ม

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี หลินเซียวก็รีบใส่เกียร์หมาโกยแน่บทันที และไม่ลืมที่จะตะโกนบอกขณะวิ่งว่า "ท่านพ่อ อย่าลืมใช้วิชาขจัดฝุ่นด้วยล่ะ! ถ้ามันไม่ได้ผล ก็แค่ไปอาบน้ำซะ! มันไม่น่าอายหรอกถ้าท่านจะใช้วิชาขจัดฝุ่นไม่เก่งน่ะ!"

หลินต้าโหย่วโกรธจัด เขาชี้รองเท้าฟางไปในทิศทางที่หลินเซียวหนีไปและตะโกนว่า "เจ้าเด็กแสบ ถ้าแน่จริงก็อย่าหนีนะ! นี่เจ้ากล้ามาทำท่ารังเกียจพ่อตัวเองเชียวรึ!"

ทว่าร่างของหลินเซียวหายลับไปนานแล้ว เหลือเพียงเสียงที่แว่วมาจากกลางอากาศว่า "ขอบคุณนะท่านพ่อ—"

หลังจากวิ่งหนีมาจนถึงเชิงเขา หลินเซียวก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกเมื่อแน่ใจว่าพ่อคงไม่ตามมาแล้ว เขาใช้วิชาพรางตัวแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้าน

เขาไม่มีความคิดอื่นใด เพียงแต่เพิ่งได้สนทนาอย่างลึกซึ้งกับบิดามา และใจของเขายังคงวุ่นวายอยู่บ้าง จึงอยากจะไปเดินเล่นให้หัวสมองปลอดโปร่ง

ในตอนนี้ ด้วยการใช้วิชาพรางตัวร่วมกับระดับบำเพ็ญเพียรจินตานขั้นต้นของเขา ต่อให้เขาเดินอยู่ข้างๆ ปุถุชน พวกเขาก็ไม่สามารถตรวจพบการมีอยู่ของเขาได้ ราวกับว่าเขาล่องหนได้เลยทีเดียว

ในวันแรกของเทศกาลตรุษจีน ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างก็แขวนโคมไฟไว้ที่หน้าประตูบ้าน

ทุกครอบครัวต่างก็มีผู้คนมาเยี่ยมเยียนเพื่ออวยพรวันปีใหม่

เมื่อใดก็ตามที่มีแขกมาเยือน เจ้าบ้านจะโยนประทัดสองสามลูกลงในเตาเพื่อให้เกิดเสียงดัง เด็กๆ ต่างพากันเดินไปตามบ้านแต่ละหลังเพื่ออวยพรปีใหม่ และได้รับขนมหวานจากบ้านนี้บ้าง เมล็ดแตงโมหนึ่งกำมือจากบ้านนั้นบ้าง บรรยากาศเป็นไปอย่างคึกคัก

เมื่อถึงเวลาเย็น แขกหลายคนที่เดินทางมายังหมู่บ้านซิ่วสุ่ยจากหมู่บ้านใกล้เคียงก็เริ่มขอตัวลากลับ ผู้คนกล่าวลากันที่หน้าประตูรั้วบ้าน เดินไปส่งกันจนถึงทางเข้าหมู่บ้าน และจากหมู่บ้านซิ่วสุ่ยไปท่ามกลางความอาลัยอาวรณ์ ก้าวเข้าสู่ความมืดมิดของยามราตรี

ขณะเดินไปตามทางเดินในหมู่บ้าน หลินเซียวมองดูภาพเหตุการณ์อันคึกคักและรู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก

ขณะที่เดินอยู่ หลินเซียวก็ได้พบกับหลี่จ้านอิงซึ่งกำลังเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้านเช่นกัน

ในเมื่อพบกันแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องหลบเลี่ยง

หลินเซียวเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปข้างหน้า โค้งคำนับและทักทายว่า "อาวุโสหลี่ สุขสันต์วันปีใหม่ขอรับ"

เมื่อเห็นว่าเป็นหลินเซียว หลี่จ้านอิงก็ยิ้มให้เขาแล้วกล่าวว่า "เจ้าสำนักหลิน สุขสันต์วันปีใหม่ ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าสำนักหลินจะชอบเดินเล่นในหมู่บ้านเหมือนคนแก่อย่างข้าด้วย ไม่ทราบว่าเจ้าสำนักหลินจะให้เกียรติเดินไปกับข้าสักครู่ได้หรือไม่?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเซียวคิดว่าอย่างไรเสียเขาก็เดินเล่นอยู่คนเดียวอยู่แล้ว ไปด้วยกันก็น่าจะดี เขาจึงพยักหน้าและกล่าวว่า "ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชวนขอรับ ผู้น้อยขอน้อมรับด้วยความยินดี"

และแล้ว ชายชราและเด็กหนุ่มก็ได้เดินเล่นด้วยกันในหมู่บ้านซิ่วสุ่ยยามฤดูหนาว

เมื่อมองดูทิวทัศน์สีขาวโพลนอันกว้างใหญ่ หลินเซียวจึงถามว่า "ไม่ทราบว่าอาวุโสหลี่ตั้งใจจะพำนักอยู่ที่หมู่บ้านซิ่วสุ่ยในครั้งนี้นานเพียงใดขอรับ?"

หลี่จ้านอิงไม่ได้ตอบในทันที แต่เขากลับใช้เวลาครู่หนึ่งชื่นชมทิวทัศน์อันไกลโพ้นอย่างตั้งใจ จากนั้นจึงหันมามองหลินเซียวด้วยสายตาที่เปิดเผยและเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม "ตามตรงนะ ที่ข้าออกจากเมืองหลวงมา ก็เพราะข้าเก็บตัวบำเพ็ญเพียรมาสองปีแล้วแต่ไม่มีความคืบหน้าเลย จึงอยากจะออกมาเดินเล่นข้างนอกบ้าง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเซียวก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "เป็นการสมควรแล้วหรือขอรับที่อาวุโสหลี่จะบอกเรื่องที่การบำเพ็ญเพียรของท่านติดคอขวดให้ผู้น้อยฟัง?"

หลี่จ้านอิงหัวเราะอย่างร่าเริงพลางเดินเอามือไพล่หลังไปข้างหน้า "เหตุใดจะบอกไม่ได้เล่า? อย่างไรเสีย หากข้าไม่สามารถทะลวงระดับได้ อายุขัยของข้าก็คงจะใกล้สิ้นสุดลงแล้ว อีกไม่กี่ปีข้าก็จะเป็นเพียงกองกระดูกกองหนึ่ง แต่ถ้าข้าทะลวงระดับสำเร็จ จะมีเรื่องใดที่ข้าพูดไม่ได้กัน?"

"อีกอย่าง เจ้าสำนักหลินจะเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศรึ?"

ด้วยอายุขนาดหลี่จ้านอิงและได้บำเพ็ญเพียรในเมืองหลวงมาอย่างโดดเดี่ยวหลายปี เขาจึงมองทะลุหลายๆ เรื่องไปนานแล้ว เขามีหลักการในการปกป้องบ้านเมือง แต่เขาไม่มีความยึดติดใดๆ ที่ปล่อยวางไม่ได้อีกแล้ว

หลินเซียวส่ายหัวโดยสัญชาตญาณ แต่เขาไม่ได้พูดคำรับรองใดๆ ว่าจะไม่บอกใคร เพราะรู้ว่าอาวุโสหลี่ไม่ได้อยากฟังคำสัญญาที่ว่างเปล่าเช่นนั้น

ทั้งสองเดินมาถึงริมลำธารบนภูเขาและหยุดลง พลางมองดูกระแสน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง

หลี่จ้านอิงถามว่า "ข้ามีเรื่องอยากจะถามเพื่อขอคำตอบจากเจ้าสำนักหลินในนามของตระกูลหลี่ ไม่ทราบว่าเจ้าสำนักหลินจะพอบอกข้าได้หรือไม่?"

หลินเซียวตอบว่า "อาวุโสหลี่ เชิญกล่าวมาได้เลยขอรับ"

หลี่จ้านอิงจ้องมองความยิ่งใหญ่และลึกลับของยอดเขาอันไกลโพ้นภายใต้ความมืดมิดของราตรี พลางเอ่ยถามเสียงเบา "ในอนาคต สำนักหลิงเซียนจะกลายเป็นศัตรูของตระกูลหลี่ ศัตรูของราชสำนัก หรือศัตรูของแคว้นผูอี้หรือไม่?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเซียวก็รู้ทันทีว่าอาวุโสหลี่กังวลว่าสำนักของเขาอาจต้องการล้มล้างราชวงศ์ในอนาคตใช่หรือไม่?

บางทีตอนที่ตระกูลหลี่ทำพันธมิตรกับสำนักต่างๆ พวกเขาคงถามคำถามที่คล้ายกันนี้และมีพันธสัญญาบางอย่างร่วมกัน

ทว่าเขาไม่รู้เลยว่าการที่หลี่จ้านอิงถามคำถามนี้กับเขานั้น ไม่ใช่สิ่งที่ท่านผู้อาวุโสจะกล่าวกับทุกสำนัก

ในความเป็นจริง เมื่อครั้งเจรจาความร่วมมือกับสามสำนักใหญ่ในอดีต ตระกูลหลี่ไม่เคยขอคำรับรองเช่นนี้จากพวกเขาเลย แต่มันเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่สมบูรณ์เมื่อความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายอยู่ในระดับที่คานอำนาจกันได้

อย่างไรก็ตาม หลินเซียวไม่ทราบเรื่องนี้

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ตราบใดที่ราชสำนักภายใต้การนำของตระกูลหลี่ยังคงทำเพื่อประโยชน์ของประเทศชาติและประชาชน และไม่ทำให้ความเป็นอยู่ของราษฎรต้องลำบาก สำนักหลิงเซียนของข้าจะไม่มีวันเข้าไปแทรกแซงแม้แต่น้อย"

เขาไม่มีความทะเยอทะยานที่จะแก่งแย่งชิงดีในอำนาจหรือผลประโยชน์ ตราบใดที่ผู้กุมอำนาจยังมีความปกติสามัญ เขาก็ไม่มีความปรารถนาที่จะก่อเรื่องเลยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อได้รับคำตอบนี้ หลี่จ้านอิงก็พยักหน้าอย่างโล่งอก

"ประเสริฐยิ่งนัก เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้จากเจ้าสำนักหลิน คนแก่อย่างข้าก็พอใจแล้ว"

ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วกล่าวกับหลินเซียวว่า "ดึกมากแล้ว ข้าขอตัวลาก่อน เจ้าสำนักหลินเองก็รีบกลับไปเถิด"

ทั้งสองแยกย้ายกันที่ลำธารบนภูเขา และหลินเซียวก็เดินทางกลับขึ้นเขาไป

หลังจากได้สนทนากับบิดาครู่หนึ่งและได้ไปเดินเล่นทำหัวสมองให้ปลอดโปร่งในหมู่บ้าน ในที่สุดหลินเซียวก็รู้สึกว่าจิตใจของเขาไม่สับสนวุ่นวายอีกต่อไป

เขาตรงไปยังตำหนักหลักสำนักด้วยความตื่นเต้น ตั้งใจว่าจะตรวจสอบของขวัญวันปีใหม่ที่ระบบมอบให้เป็นอันดับแรก!

เขาปิดประตูใหญ่ให้สนิทเพื่อป้องกันไม่ให้ใครมารบกวนขณะแกะของขวัญ หลินเซียวถูมือน้อยๆ ของเขาเข้าด้วยกันแล้วเปิดคลังส่วนตัวออก

(จบตอน)

บทที่ 256 : แกะของขวัญวันตรุษจีน

บทที่ 256 แกะของขวัญวันตรุษจีน

หลินเซียวหยิบของขวัญวันตรุษจีนที่ห่ออย่างประณีตสองกล่องออกมาจากคลังส่วนตัว แล้ววางลงตรงหน้า

กล่องหนึ่งมีขนาดใหญ่ อีกกล่องมีขนาดเล็ก

กล่องใหญ่นั้นมีขนาดพอๆ กับเสี่ยวล่วน ส่วนกล่องเล็กมีขนาดเพียงฝ่ามือเท่านั้น

กล่องใหญ่เป็นของหลินเซียวผู้เป็นโฮสต์ ส่วนกล่องเล็กเป็นของสำนักหลิงเซียน

หลินเซียวแกะของขวัญกล่องใหญ่ของตัวเองก่อนโดยไม่ลังเล

เขาเอื้อมมือไปฉีกกระดาษห่อชั้นนอกออก ทันใดนั้นก็มีก้อนเนื้อขนาดต่างๆ พุ่งทะลักออกมา

ในเวลาไม่นาน พวกมันก็กองเป็นภูเขาเนื้อขนาดย่อมอยู่ตรงหน้าเขา

เมื่อเห็นเนื้อพวกนี้ หลินเซียวถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

เมื่อเทียบกับภูเขาเนื้อกองนี้ ขนาดของกล่องของขวัญเดิมนั้นดูเล็กจ้อยไปถนัดตา

ให้ตายเถอะ เนื้อมากมายขนาดนี้ถูกยัดลงในกล่องที่มีขนาดเท่าเสี่ยวล่วนได้อย่างไร?

มิน่าล่ะ พอแกะออก เนื้อพวกนี้ก็พุ่งออกมาทันทีราวกับได้รับการปลดปล่อย

จากนั้นเขาจึงหยิบเนื้อขึ้นมาหนึ่งชิ้น ใส่ลงในคลังส่วนตัว และใช้ฟังก์ชันประเมินตรวจสอบดู

ถึงได้พบว่าที่จริงแล้วเนื้อเหล่านี้มาจากสัตว์อสูรระดับต่ำ

【เนื้ออสูรชือหวง: เนื้อแน่น รสชาติโอชะ มีพลังปราณอัดแน่นอยู่ภายในอย่างยาวนาน เป็นวัตถุดิบทำอาหารชั้นเลิศ】

เขาเบนสายตากลับไปยังกองเนื้อสีสันต่างๆ แล้วหยิบเนื้ออีกสองชิ้นที่ดูแปลกตาออกไปมาใส่ในคลังส่วนตัวเพื่อทำการประเมินต่อ

ผลลัพธ์ส่วนใหญ่ก็ยังเหมือนเดิม

【เนื้อนกคงเฟย: เนื้อละเอียด มีรสชาติสดและหอมหวล มีพลังปราณอัดแน่นอยู่ภายในอย่างยาวนาน เป็นวัตถุดิบทำอาหารชั้นเลิศ】

【เนื้อปูชวี่: เนื้อนุ่ม รสชาติเข้มข้นกลมกล่อม มีพลังปราณอัดแน่นอยู่ภายในอย่างยาวนาน เป็นวัตถุดิบทำอาหารชั้นเลิศ】

มีเพียงชนิดของสัตว์อสูรเท่านั้นที่ต่างกันเล็กน้อย

ไม่ว่าอย่างไร สุดท้ายฟังก์ชันประเมินก็มีประโยคหนึ่งที่เหมือนกันคือ 【เป็นวัตถุดิบทำอาหารชั้นเลิศ】

หลินเซียวอดสงสัยไม่ได้ว่าระบบนี้มอบของขวัญวันตรุษจีนให้เขา หรือให้ฝูจื่อกันแน่

หรือว่าต้องการมอบของขวัญให้ทุกคนในสำนัก?

แต่ของขวัญกล่องใหญ่นี้ก็ระบุชัดเจนว่าเป็นของเขา

หลินเซียวรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

สมกับเป็นระบบสำนักจริงๆ แม้แต่ของขวัญวันตรุษจีนที่มอบให้โฮสต์ยังแอบสอดแทรกความรู้สึกส่วนตัวของมันลงไปด้วย

วินาทีต่อมา สายตาของเขาก็เลื่อนไปมองกล่องของขวัญขนาดเล็กที่เหลืออยู่ซึ่งบอกว่าเป็นของสำนัก

ถ้ามันลำเอียงกับของขวัญที่ให้เขาขนาดนี้ แล้วของขวัญที่ให้สำนักจะขนาดไหนกัน?

มันต้องชัดเจนและเปิดเผยมากแน่ๆ!

หลินเซียวกอดอกและขมวดคิ้วมองกล่องเล็กๆ นั่นอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่อยากจะเปิดมัน

เขากำลังโกรธ!

ห้าวินาทีต่อมา เขาเริ่มรู้สึกหายโกรธ จึงหยิบกล่องเล็กขึ้นมาแกะดู

คราวนี้ไม่มีอะไรพุ่งออกมาเหมือนครั้งก่อน

ความจริงแล้ว กล่องขนาดเท่าฝ่ามือนี้ไม่ได้บรรจุของจนเต็มด้วยซ้ำ

ข้างในมีเพียงลูกปัดสีฟ้าขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกอยู่เพียงลูกเดียว

หลินเซียวหยิบลูกปัดขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด

นอกจากความแวววาวและโปร่งแสงแล้ว เขาก็ไม่เห็นอะไรอย่างอื่นอีก

ดังนั้นเขาจึงไม่เสียเวลาพยายามมองด้วยตาเปล่า แต่โยนมันเข้าไปในคลังส่วนตัวแล้วใช้ฟังก์ชันประเมินตรวจสอบลูกปัดทันที

【ลูกปัดผนึกเหยากวง: เป็นลูกปัดสมบัติสำหรับผนึกของเกาะลอยฟ้าเหยากวง หลังจากเชื่อมต่อกับเกาะลอยฟ้าเหยากวงแล้ว จะสามารถได้รับโลกใบเล็ก】

หลินเซียวไม่อยากจะเชื่อสายตา จึงอ่านผลการประเมินซ้ำอีกหลายรอบ

จนกระทั่งในที่สุดเขาก็มั่นใจว่าสิ่งที่เห็นคือเรื่องจริง

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ระบบนี้ไม่ได้ลำเอียงออกนอกหน้าไปหน่อยเหรอ?

ของขวัญวันตรุษจีนสำหรับสำนักคือโลกใบเล็ก

ในขณะที่เขาซึ่งเป็นโฮสต์กลับได้รับเพียงกองเนื้อที่จะหมดไปเมื่อกินเข้าไป

ยิ่งไปกว่านั้น ระบบต้องรู้อยู่แล้วว่าเขาจะไม่มีทางกินมันคนเดียวหมดแน่

เขาต้องให้ฝูจื่อเอาไปทำอาหารให้ทุกคนกินด้วยกัน

หลินเซียวตะโกนถามตัวเองในใจดังๆ ว่า "ระบบนี้ยังเก็บไว้ได้อยู่ไหมเนี่ย?"

ไม่มีใครตอบเขา

หลินเซียวถอนหายใจ ช่างเถอะ ช่างเถอะ อย่างน้อยระบบก็ยังเห็นแก่หน้าเขาอยู่บ้าง ไม่ได้ให้แค่ของขวัญวันตรุษจีนของสำนักเพียงอย่างเดียว

เขาพอใจแบบแกนๆ และจำใจยอมรับ

มิเช่นนั้นเขาจะทำอะไรกับระบบนี้ได้ล่ะ?

จะฟอร์แมตทิ้งก็ไม่ได้ จะแฮ็กเข้าไปก็ทำไม่เป็น

เขาลุกขึ้นเก็บก้อนเนื้อที่อยู่ตรงหน้าเข้าคลังส่วนตัว ตั้งใจว่าจะเอาไปใส่ไว้ในห้องเก็บของของสำนักภายหลัง เพื่อให้ฝูจื่อนำมาปรุงอาหารให้ทุกคนกินทุกวัน

ส่วนเรื่องลูกปัดผนึกเหยากวงนั้น เหอะ

ตอนนี้มีเศษชิ้นส่วนของเกาะลอยฟ้าเหยากวงอยู่เพียงชิ้นเดียว ไม่รู้ว่าจะได้อีกสองชิ้นเมื่อไหร่

โลกใบเล็กงั้นเหรอ? ก็คงต้องรอต่อไปแบบช้าๆ นั่นแหละ

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองส่วนตัวที่คิดแบบนั้น

แต่ความจริงแล้ว หลินเซียวเริ่มคิดถึงเรื่องการสร้างคฤหาสน์หลังใหญ่ให้ตัวเองในโลกใบเล็กเมื่อถึงเวลา

และยังจินตนาการไปถึงการตกแต่งภายในเสร็จสรรพในชั่วพริบตา

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวอวี้หนานเข้าไปในห้องเก็บของของสำนักตามปกติเพื่อหยิบวัตถุดิบสำหรับวันนั้นไปให้เจียงโหย่วฟู่

เพราะไม่มีทางเลือกอื่น แม้ถุงมิติทั่วไปจะช่วยลดความชื้นได้ในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่สามารถรักษาความสดไว้ได้นาน

แม้จะเป็นช่วงฤดูหนาว แต่วัตถุดิบก็ไม่อาจคงความสดไว้ได้หากเก็บไว้ในถุงมิตินานเกินไป

ดังนั้น วัตถุดิบภายในสำนักจึงถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของของสำนักเป็นหลัก

เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ในห้องเก็บของมีฟังก์ชันถนอมอาหาร ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการเก็บวัตถุดิบของสำนักหลิงเซียนในปัจจุบัน

มันอาจจะลำบากหลิวอวี้หนานเล็กน้อยที่ต้องมาห้องเก็บของวันละครั้งเพื่อหยิบวัตถุดิบ

อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิวอวี้หนานเข้าไปในห้องเก็บของ เขาก็ต้องประหลาดใจที่พบว่ามีเนื้อเพิ่มขึ้นมามากมายในโซนถนอมอาหาร!

ในขณะนี้ นอกจากตัวเขาเองแล้ว ก็มีเพียงเซียวเกอเอ๋อร์และเจียงเหอเท่านั้นที่มีกุญแจห้องเก็บของนี้

เจียงเหอเพิ่งกลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ถ้าเขาเอาเนื้อกลับมาที่สำนักมากมายขนาดนี้ เขาคงไม่รอจนถึงเมื่อคืนถึงจะเอาเนื้อกองใหญ่มาใส่ไว้ในห้องเก็บของกะทันหันแน่

เมื่อคิดได้ดังนั้น คนที่เอาเนื้อมาวางไว้ต้องเป็นเซียวเกอเอ๋อร์แน่นอน

เมื่อหลิวอวี้หนานเดินเข้าไปดูเนื้อใกล้ๆ เขาก็พบว่ามันมีพลังปราณอัดแน่นอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

เขาจึงยิ่งมั่นใจว่าต้องเป็นเนื้อที่เซียวเกอเอ๋อร์เอามาวางไว้แน่ๆ

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเซียวเกอเอ๋อร์ไปหาเนื้อที่มีพลังปราณมากมายขนาดนี้มาจากไหนในคืนเดียว

แถมเนื้อแต่ละชิ้นยังมีลักษณะไม่เหมือนกัน ดูท่าคงไม่ได้มาจากสัตว์ชนิดเดียวกัน

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นป้ายไม้เก่าๆ วางอยู่บนพื้น

บนนั้นเขียนข้อความว่า "กินได้ ให้ฝูจื่อเอาไปทำอาหาร"

อืม เป็นลายมือของเซียวเกอเอ๋อร์จริงๆ ด้วย

เมื่อเห็นดังนั้น หลิวอวี้หนานก็รู้สึกเบาใจ เขาเลือกเนื้อชิ้นใหญ่มาสองสามชิ้นแล้วนำออกจากห้องเก็บของ เตรียมจะเอาไปส่งให้ฝูจื่อ

ตั้งแต่วันตรุษจีน หลังจากที่หลินเซียวได้พูดคุยกับพ่อของตัวเอง เขาก็ขบคิดมาตลอดว่าสำนักควรจะทำอย่างไรต่อไป

เมื่อคิดทบทวนดูแล้ว เขาก็ยังตัดสินใจที่จะไม่ปิดด่านฝึกตน

ไม่ใช่ว่าเขาดื้อรั้น

แต่เป็นเพราะเขารู้สึกเหมือนที่เคยบอกแม่ทัพโม่ไว้ว่า ตามการพัฒนาในปัจจุบัน อย่างน้อยภายในเวลาไม่กี่ปี โลกภายนอกจะยังไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับวิชาบำเพ็ญจิตของสำนักพวกเขา

ขอเพียงพวกเขาระมัดระวังในการรับลูกศิษย์

และเข้มงวดในการตรวจสอบเจ้าลักษณะให้มากขึ้น

การประวิงเวลาออกไปอีกสักสองสามปีก็ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน

จากนั้นเขากับคนอื่นๆ ก็แค่ต้องตั้งใจบำเพ็ญเพียรอย่างหนักในช่วงไม่กี่ปีนี้

หลินเซียวเชื่อว่าจากระดับการบำเพ็ญเพียรโดยรวมของสำนักในตอนนี้ ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าขอเพียงพวกเขามีความมุมานะ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะมีระดับการบำเพ็ญเพียรที่เพียงพอจะยืนหยัดได้ด้วยตัวเองในโลกมนุษย์

นี่ถือเป็นความกดดันอย่างหนึ่งสำหรับพวกเขา

ซึ่งแรงกดดันบางอย่างก็ถือเป็นเรื่องดี

อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะก้มหน้าก้มตาและมุ่งหน้าต่อไป

(จบตอน)