บทที่ 445 ช่วยด้วย

บทที่ 445 ช่วยด้วย

เธอวางมือลง หยิบประวัติการรักษาของผู้ป่วยขึ้นมาอ่าน และจดบันทึกลงในสมุดโน้ตไปพร้อมกัน จนกระทั่งโทรศัพท์ที่วางอยู่ด้านข้างเริ่มส่งเสียงดังขึ้น

สามีสุดที่รักของเธอหรือเปล่านะ?

แต่หลิวเหลียงจำได้ว่าเพิ่งดูเวลาไปเมื่อครู่ ปกติแล้วเจิงซวี่ไป๋จะไม่โทรมาเวลานี้ น่าจะโทรมาตอนค่ำๆ อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงให้หลังมากกว่า

เธอเปิดลิ้นชักแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา ปรากฏว่าไม่ใช่เจิงซวี่ไป๋ แต่เป็นหลิวเล่อเล่อ หลิวเล่อเล่อนั้นยุ่งยิ่งกว่าเธอที่เป็นหมอเสียอีก พอถึงช่วงปิดเทอมฤดูร้อนทีไร เธอก็ออกไปเที่ยวเล่นอีกแล้ว สงสัยคงพยายามชดเชยช่วงเวลาที่ถูกทรมานมาตลอดสมัยเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลายกระมัง

เอาเป็นว่า เมื่อไหร่ที่มีเวลาว่าง เธอก็จะออกไปเที่ยวเล่น และช่วงนี้ก็ทำตัวผลุบๆ โผล่ๆ ตามตัวยากเสียด้วย พอมาคิดดู หลิวเหลียงก็ไม่ได้เจอเธอมาหลายเดือนแล้ว เกิดอะไรขึ้นกันล่ะ มีเรื่องอะไร ไปซื้อของดีๆ มา หรือว่าไปเจอเรื่องแปลกๆ เข้า?

หลิวเหลียงหนีบโทรศัพท์ไว้ระหว่างไหล่กับหู พลางจัดเก็บข้าวของบนโต๊ะต่อไป ทว่าเมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย เธอก็ปล่อยเอกสารในมือทั้งหมดทิ้งลงบนโต๊ะทันที

"หยุดร้องไห้ก่อน แล้วเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น"

หลิวเหลียงกำโทรศัพท์ในมือแน่น การที่หลิวเล่อเล่อเอาแต่ร้องไห้โดยไม่ยอมพูดอะไรเลยนั้น ทำให้เธอไม่ใช่แค่ร้อนใจ แต่ถ้าหลิวเล่อเล่ออยู่ตรงนี้ หลิวเหลียงเชื่อเลยว่าตัวเองคงได้บีบคออีกฝ่ายไปแล้วจริงๆ

เอาแต่ร้องไห้แล้วมันจะได้อะไร? มีเรื่องอะไรก็พูดมาสิ ถ้าอยากหาคนมารับฟังเสียงร้องไห้ จะไปหาใครที่ไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เธอ เธอยุ่งมากจริงๆ และไม่มีเวลามานั่งฟังเสียงร้องไห้แล้วยังต้องคอยปลอบประโลมให้เสียเวลาหรอกนะ

ทำไมเธอจะไม่รู้นิสัยของหลิวเล่อเล่อกันล่ะ พูดกันตามตรง ยัยนี่มันก็แค่ผู้หญิงเจ้าน้ำตาที่ชอบเล่นใหญ่ก็เท่านั้น

"หลิวเหลียง ช-ช่วยด้วย..."

ปลายสาย หลิวเล่อเล่อสะอื้นไห้จนตัวโยน "เธอต้องช่วยฉันนะ..."

"ตอนนี้เธออยู่ไหน?"

หลิวเหลียงผุดลุกขึ้น เอ่ยถามพร้อมกับกวาดสายตามองหาเสื้อคลุมของตัวเอง

"เราใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว โรงพยาบาลของเธอนั่นแหละ เธอต้องช่วยฉันนะ... ไม่สิ เธอต้องช่วยเขา ถ้าเขาเป็นอะไรไป ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว"

ประเดี๋ยวก็บอกให้ช่วยฉัน ประเดี๋ยวก็บอกให้ช่วยเขา ตกลงจะให้ช่วยใครกันแน่?

หลิวเล่อเล่อพูดจาวกวนอยู่ในสาย ยิ่งทำให้หลิวเหลียงสับสนหนักเข้าไปอีก

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอเข้าใจแจ่มแจ้ง คือหลิวเล่อเล่อบอกว่าจะมาถึงหน้าโรงพยาบาลในอีกไม่ช้า

หลิวเหลียงสวมเสื้อคลุมที่เพิ่งถอดออกกลับเข้าไปใหม่ แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังทางเข้าโรงพยาบาล

เธอรออยู่ที่หน้าประตูประมาณสิบนาที รถพยาบาลคันหนึ่งก็แล่นเข้ามา

คันนี้หรือเปล่านะ?

หลิวเหลียงไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เธอได้ยินเสียงไซเรนรถพยาบาลดังลอดมาทางโทรศัพท์จริงๆ

ประตูหลังของรถพยาบาลเปิดออก ร่างของใครคนหนึ่งถูกเข็นลงมา จากนั้น หญิงสาวที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดก็กระโดดตามลงมา ทันทีที่เห็นหลิวเหลียง เธอก็ทำราวกับได้เจอแม่บังเกิดเกล้า แล้วพุ่งพรวดเข้ามาหาทันที

สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงแบบนั้น จะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่หลิวเล่อเล่อ?

จังหวะที่หลิวเล่อเล่อกำลังจะโผเข้ากอด หลิวเหลียงก็เอื้อมมือไปดึงคอเสื้อของอีกฝ่ายให้เบี่ยงออกไปด้านข้าง

ยังวิ่งกระโดดโลดเต้นได้แบบนี้ ดูไม่เหมือนคนป่วยสักนิด

"หลิวเหลียง เธอต้องช่วยเขานะ! เธอต้องช่วยเขาให้ได้!"

ท่าทีของหลิวเล่อเล่อไม่ต่างจากตอนที่คุยโทรศัพท์เลย พอเห็นหน้าหลิวเหลียงก็เริ่มร้องไห้โฮ แล้วพอร้องไห้ก็เริ่มพูดไม่รู้เรื่อง เอาแต่พร่ำบอกซ้ำไปซ้ำมาว่าต้องช่วยเขา

"เกิดอะไรขึ้น?"

หลิวเหลียงต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"อุบัติเหตุรถชนน่ะ... เขาทำไปทั้งหมดก็เพื่อช่วยฉัน..."

หลิวเล่อเล่อยกมือขึ้นปิดปากแล้วทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงทางเข้า ร่ำไห้จนแทบจะขาดใจ

หลิวเหลียงฝากพยาบาลที่อยู่แถวนั้นให้ช่วยดูแลเธอ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาล