บทที่ 90: เช่าบ้าน (ตอนที่1)

บทที่ 90: เช่าบ้าน

ทันทีที่หม่าเสี่ยวเป่าเห็นหลิวเหลียง เด็กชายก็รีบวิ่งเข้ามากอดขาเธอเอาไว้ ดวงตากลมโตสีดำขลับช้อนมองหญิงสาว

ในชาติก่อนหลิวเหลียงไม่เคยมีลูกเลยจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต เธอจึงรักเด็กมาก ปกติแล้วเธอแทบจะขี้เกียจยิ้มให้ใครด้วยซ้ำ แต่เธอกลับเอ็นดูเจ้าก้อนแป้งมนุษย์ตัวน้อยพวกนี้จากใจจริง

เธอหยิกแก้มยุ้ยของหม่าเสี่ยวเป่าเบาๆ หมู่นี้ดูเหมือนเด็กชายจะเจ้าเนื้อขึ้นไม่น้อย

"พี่สาวฮะ มีอะไรอร่อยๆ ไหม?"

เมื่อก่อนหม่าเสี่ยวเป่าเคยกลัวหลิวเหลียงมากเพราะคิดว่าเธอเป็นแม่มดร้าย แต่สำหรับเด็กเห็นแก่กินอย่างเขาแล้ว ต่อให้เป็นแอปเปิลอาบยาพิษจากแม่มด ขอแค่มันอร่อย เขาก็ยินดีที่จะสวาปามมันเข้าไปอยู่ดี

"เดี๋ยวขากลับพี่จะซื้อมาฝากนะ"

หลิวเหลียงหยิกแก้มยุ้ยๆ ของหม่าเสี่ยวเป่าอีกครั้ง

หม่าเสี่ยวเป่าถึงได้ยิ้มออก แล้วหันหลังกลับไปนั่งเล่นก้อนหินของตัวเองต่อ

หลิวเหลียงสะพายกระเป๋าเป้ขึ้นบ่า แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่ง

เธอนั่งรถโดยสารมาตั้งแต่เช้าตรู่ กว่าจะมาถึงเมืองอวี่เฉิงก็เกือบจะเที่ยงวันแล้ว อวี่เฉิงเป็นเมืองเอกของมณฑลซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครอง เมื่อเทียบกับเมืองซิงหนิงแล้ว ที่นี่ดูเจริญก้าวหน้ากว่าอย่างเห็นได้ชัด บางทีอาจจะพัฒนาล้ำหน้าไปไกลกว่าถึงห้าปีเป็นอย่างน้อย ตึกรามบ้านช่องสูงตระหง่าน ผู้คนพลุกพล่านจอแจ สีสันเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ก็ดูสดใสสะดุดตากว่า และที่แน่ๆ คือมีรถยนต์แล่นขวักไขว่ไปมาอยู่ทุกหนทุกแห่ง

หลิวเหลียงลูบท้องตัวเองที่กำลังส่งเสียงร้องประท้วงอย่างรู้จังหวะ หลังจากต้องนั่งรถโยกเยกไปมานานเกือบสองชั่วโมง ตอนนี้เธอหิวจนไส้กิ่วแล้ว

เธอยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาดิจิทัล หน้าปัดบอกเวลาเกือบจะเที่ยงตรงแล้ว

เธอเดินหามุมสงบๆ แล้วทรุดตัวลงนั่ง ก่อนจะหยิบกล่องข้าวกับขวดน้ำออกจากกระเป๋าเป้ หญิงสาวลงมือจัดการกับอาหารที่ห่อมาจากบ้านตั้งแต่เมื่อเช้า เธอกินไปเพียงครึ่งเดียวแล้วเก็บส่วนที่เหลือไว้กินตอนขากลับ ได้แต่หวังว่าการเดินทางไกลมาถึงที่นี่จะไม่สูญเปล่า

เธอเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ แสงแดดในฤดูหนาวให้ความรู้สึกอบอุ่นแต่ไม่ถึงกับแสบตา เสียงบีบแตรขับรถแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะจากที่ไกลๆ ใครจะไปรู้เล่าว่าในอนาคต สถานที่แห่งนี้จะกลายเป็นเมืองที่แออัดยัดเยียดและเต็มไปด้วยผู้คนที่รีบเร่งใจร้อนเพียงใด

"ที่นี่แหละจ้ะ หนูคิดว่ายังไงล่ะ?" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินนำหลิวเหลียงเข้ามาในตัวบ้าน ขนาดของมันไม่ได้ใหญ่โตนักแต่ก็ไม่ได้คับแคบจนเกินไป ภายในแบ่งเป็นห้องนอนเล็กสองห้อง ห้องนั่งเล่นขนาดกว้างขวาง และมีห้องครัวเล็กๆ แบบเปิดโล่งที่เจ้าของบ้านต่อเติมขึ้นมาเองด้านนอก ห้องครัวนี้ใช้เตาถ่าน โดยมีก้อนถ่านหินจัดเรียงซ้อนกันไว้ด้านข้าง

"บ้านนี้พื้นที่กว้างขวางนะ" หญิงคนนั้นเอ่ยอวดขณะเดินนำทาง "ถึงจะดูเรียบง่ายไปสักหน่อย แต่ก็มีของใช้จำเป็นครบครัน พอดีฉันต้องกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเกิด กว่าจะกลับมาก็หลังเทศกาลนู่นแหละ ถ้าหนูจะเช่าแค่เดือนเดียวก็เหมาะเจาะพอดีเลย ราคาก็ไม่แพงหรอก แค่หกสิบหยวนเท่านั้นเอง แถมฉันจะยกถ่านหินพวกนี้ให้ใช้ฟรีๆ ไปเลยด้วย"

เมื่อเห็นว่าหลิวเหลียงยังคงนิ่งเงียบ หญิงคนนั้นก็รีบพูดเสริมขึ้นมาอีกว่า "ตลาดที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้ก็อยู่แค่หน้าปากซอยนี่เอง ของกินของใช้ถูกๆ ทั้งนั้น ถ้าหนูอยากจะซื้อของใช้เตรียมไว้สำหรับช่วงปีใหม่ล่ะก็ ไม่ต้องไปไหนไกลเลย เดินไปแค่ไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว ประหยัดค่ารถไปได้ตั้งเยอะเลยนะ"

หลิวเหลียงเดินสำรวจดูรอบๆ รู้สึกพึงพอใจกับสถานที่แห่งนี้อยู่ลึกๆ ยุคนี้ไม่ได้เหมือนกับยุคอนาคตที่แค่คลิกหาบ้านเช่าทางอินเทอร์เน็ตแล้วต่อสายตรงหาเจ้าของบ้านได้ด้วยการโทรเพียงครั้งเดียว เธอต้องเดินตระเวนถามไถ่ผู้คนแถวตลาด ทั้งคนเฒ่าคนแก่ที่มานั่งอาบแดด และบรรดาแม่บ้านที่มาจ่ายตลาด แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ดวงของเธอจะค่อนข้างดีทีเดียว

เธอเผอิญมาพบกับหญิงคนนี้เข้าพอดี อีกฝ่ายบอกว่ามีบ้านให้เช่า บังเอิญผู้เช่าคนเก่าเพิ่งย้ายออกไปและยังหาผู้เช่าคนใหม่ไม่ได้ ประกอบกับเจ้าของบ้านกำลังรีบเดินทางกลับบ้านเกิดช่วงปีใหม่ จึงไม่มีเวลาไปประกาศหาผู้เช่าคนใหม่ ทำให้บ้านหลังนี้ต้องถูกปล่อยทิ้งร้างไว้สักเดือนสองเดือน

ในเมื่อหลิวเหลียงต้องการเช่าบ้านเป็นเวลาหนึ่งเดือนพอดี ที่นี่จึงถือว่าลงตัวที่สุด

"คุณพี่คะ ค่าเช่าพอจะลดราคาลงอีกสักหน่อยได้ไหมคะ?"