ตอนที่ 25 : ความผิดปกติระดับ S

ร่างต้นของหลินจิ้นไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้เลย

เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงใจกลางจัตุรัสประชาชน เฝ้ามองดูรอยแยกขนาดยักษ์ที่เริ่มจะคงที่แล้ว

ทางเข้าสู่แดนวิญญาณระดับ S

ที่อีกฟากฝั่งของรอยแยก เขาสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ทรงพลังอย่างสุดแสนจะพรรณนา

นั่นคือผู้บงการที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในครั้งนี้

ความผิดปกติระดับ S

หลินจิ้นก้าวเท้าออกไปข้างหน้าและเริ่มเดินตรงไปยังรอยแยกนั้น

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของเขา

"หลินจิ้น!"

เขาหยุดฝีเท้าและหันกลับไปมอง

ซูเชียนเสวี่ยมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ทั่วทั้งร่างของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด แต่ดวงตาของเธอกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย

"คุณจะเข้าไปข้างในเหรอคะ?"

หลินจิ้นพยักหน้า

"แต่นั่นมันแดนวิญญาณระดับ S เชียวนะคะ!" น้ำเสียงของซูเชียนเสวี่ยสั่นเครือ "ขืนเข้าไปคนเดียว คุณได้ตายแน่ๆ!"

หลินจิ้นมองเธอ นิ่งเงียบไปหนึ่งวินาที

จากนั้น มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

มันเป็นสีหน้าที่ซูเชียนเสวี่ยไม่เคยเห็นบนใบหน้าของเขามาก่อนเลย

มันไม่ใช่การเย้ยหยัน และไม่ใช่ความเย็นชา

แต่มันคือความมั่นใจอย่างเปี่ยมล้น

"ไม่ต้องห่วง"

"ฉันไม่เคยทำอะไรที่ไม่มีความมั่นใจหรอกนะ"

"ก็แค่ความผิดปกติระดับ S เท่านั้นเอง"

พูดจบ เขาก็หันหลังและก้าวเข้าไปในรอยแยก ร่างของเขาเลือนหายเข้าไปในความมืดมิด

โลกแห่งแดนวิญญาณ

วินาทีที่หลินจิ้นก้าวเข้าไปข้างใน เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แตกต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ท้องฟ้ามืดมนตลอกกาล ไร้ซึ่งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ มีเพียงชั้นเมฆสีเทาที่ม้วนตัวไปมา ใบหน้าที่บิดเบี้ยวโผล่ออกมาจากกลุ่มเมฆอย่างเลือนราง ปล่อยเสียงคร่ำครวญที่ไร้เสียงออกมา

พื้นดินเป็นสีแดงเข้มชวนขนลุก อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นและความสิ้นหวัง ทุกๆ การหายใจเข้า ราวกับกำลังสูดดมความอาฆาตแค้นของดวงวิญญาณที่ตายไปแล้วนับไม่ถ้วน

ในที่ห่างไกล เสียงคำรามของพวกความผิดปกตินับไม่ถ้วนดังขึ้นและเบาลงสลับกัน ราวกับว่าพวกมันกำลังบูชาราชาของพวกมันอยู่

เมื่อยืนอยู่ที่ทางเข้า หลินจิ้นก็ปลดปล่อย คางุระ ชินกัน ออกมาเต็มกำลัง

การรับรู้ของเขาแผ่ขยายออกไปราวกับระลอกคลื่นที่มองไม่เห็น ครอบคลุมทั่วทั้งแดนวิญญาณในชั่วพริบตา

ที่นี่ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพวกความผิดปกตินับไม่ถ้วน

มีทั้งตัวที่อ่อนแอ ระดับ E และระดับ D กระจัดกระจายอยู่ทุกหนทุกแห่งราวกับฝูงมด อัดแน่นจนไม่อาจนับจำนวนได้

มีตัวที่แข็งแกร่งกว่า ระดับ B และระดับ A กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นที่ต่างๆ ของแดนวิญญาณ พวกมันน่าจะเป็นเจ้านายระดับรองลงมาของดินแดนแห่งนี้ กลิ่นอายของพวกมันแต่ละตัวมากพอที่จะสร้างความหวาดกลัวให้กับผู้ใช้พลังธรรมดาจากโลกภายนอก

และในส่วนที่ลึกที่สุดของแดนวิญญาณ มีแหล่งพลังงานที่ทรงพลังมากพอที่จะทำให้ผู้ใช้พลังขั้นอาณาเขตถึงกับหายใจไม่ออก

นั่นคือระดับ S

ความผิดปกติระดับทำลายล้างเมือง

เทียบเท่ากับความแข็งแกร่งระดับคาเงะ

กลิ่นอายนั้นเปรียบเสมือนห้วงเหวลึกภายในแดนวิญญาณ ดูราวกับว่ามันกลืนกินแสงสว่างและความหวังทั้งหมดไป เพียงแค่สัมผัสถึงการมีอยู่ของมันก็เพียงพอที่จะเพาะพันธุ์ความสิ้นหวังที่ไม่อาจต้านทานได้ในตัวคนธรรมดาแล้ว

อย่างไรก็ตาม

สำหรับหลินจิ้นแล้ว สถานที่แห่งนี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็นสรวงสวรรค์

สถานที่ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งโลกอยู่ทุกหนทุกแห่ง

หลินจิ้นลืมตาขึ้น ประกายสีเลือดกวาดผ่านดวงตาของเขา

เขาก้าวเท้าและเดินตรงไปยังทิศทางนั้น

ตลอดทาง ความผิดปกตินับไม่ถ้วนพุ่งถาโถมเข้าหาเขา

เมื่อสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของผู้บุกรุก พวกมันก็กระโจนเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง หิวกระหายที่จะกลืนกินเนื้อสดๆ ก้อนนี้

หลินจิ้นไม่แม้แต่จะชะลอฝีเท้าลง

เขาเพียงแค่เดินทอดน่องต่อไป

เขาโบกมือขวาอย่างไม่ใส่ใจ คมมีดวายุก็ฟันฉับออกไป ตัดร่างความผิดปกติที่กระโจนเข้ามาขาดครึ่งท่อนไปหลายตัว เลือดสีดำสาดกระเซ็นลงบนพื้น กัดกร่อนหน้าดินจนกลายเป็นหลุมเล็กหลุมน้อย

เขายกมือซ้ายขึ้น ลูกบอลเพลิงก็พุ่งออกไป แผดเผาความผิดปกติอีกกลุ่มจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เถ้าถ่านล่องลอยขึ้นสู่อากาศและถูกสายลมพัดปลิวหายไป

เนตรวงแหวนสีเลือดของเขา ทำให้พวกความผิดปกติที่เผลอสบตากับเขาแข็งทื่อไปในทันที จากนั้นพวกมันก็หันมาฉีกทึ้งและกลืนกินกันเองจนกระทั่งตัวสุดท้ายล้มลง

เขาเป็นดั่งเครื่องจักรสังหารที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ บดขยี้ความผิดปกติทุกตัวที่ขวางหน้า

【ระบบ : สังหารความผิดปกติระดับ C × 30 ตัว สำเร็จ ได้รับพลังแห่งโลก 300 แต้ม ปัจจุบัน : 2,780 แต้ม】

【ระบบ : สังหารความผิดปกติระดับ B × 10 ตัว สำเร็จ ได้รับพลังแห่งโลก 500 แต้ม ปัจจุบัน : 3,280 แต้ม】

【ระบบ : สังหารความผิดปกติระดับ A × 5 ตัว สำเร็จ ได้รับพลังแห่งโลก 500 แต้ม ปัจจุบัน : 3,380 แต้ม】

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังก้องขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่เขาไม่ได้ปรายตามองมันเลยสักนิด

สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ส่วนลึกของแดนวิญญาณ

ในที่สุด เขาก็หยุดลง

เบื้องหน้าของเขาคือที่ราบอันกว้างใหญ่

ณ ใจกลางของที่ราบนั้น มีตัวตนขนาดมหึมาสถิตอยู่

มันคือสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่สูงกว่าร้อยเมตร

ร่างกายของมันดูราวกับถูกปะติดปะต่อขึ้นมาจากซากศพนับไม่ถ้วนแขนของมนุษย์ ลำตัวของสัตว์ร้าย และหัวที่พิลึกพิลั่น อัดแน่นและซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ราวกับภูเขาโครงกระดูก

ใบหน้านับไม่ถ้วนกระจัดกระจายอยู่ตามส่วนต่างๆ ของร่างกายมัน แต่ละใบหน้าล้วนบิดเบี้ยวและร้องคร่ำครวญ เสียงเหล่านั้นหลอมรวมกันจนกลายเป็นคลื่นกระแทกทางจิตใจที่มองไม่เห็น มากพอที่จะทำลายล้างสิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ตามที่เข้าใกล้ได้ในพริบตา

มันหมอบอยู่ตรงใจกลางที่ราบ และพื้นดินโดยรอบก็เน่าเปื่อยไปอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นหนองน้ำสีดำทะมึน

ฟองอากาศผุดขึ้นมาจากหนองน้ำอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ฟองอากาศแตกออก ความผิดปกติขนาดเล็กก็จะถือกำเนิดขึ้น คลานออกมาจากหนองน้ำและกระจายตัวไปทุกทิศทุกทาง

ความผิดปกติระดับ S

ราชาหมื่นศพ

หลินจิ้นยืนอยู่ริมขอบที่ราบ จ้องมองดูตัวตนขนาดมหึมานั้น

ราชาหมื่นศพก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของเขาเช่นกัน

ใบหน้าที่ปกคลุมอยู่ทั่วร่างของมันหันขวับมาทางเขาพร้อมกัน ดวงตานับไม่ถ้วนจ้องเขม็งมาที่มนุษย์ตัวจ้อยผู้นี้

จากนั้น มันก็หัวเราะออกมา

มันเป็นเสียงหัวเราะที่เกิดจากปากนับไม่ถ้วนในเวลาเดียวกันแหลมสูง บาดหู และเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เสียงหัวเราะแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นเสียงทางกายภาพ ทำให้พื้นดินโดยรอบแตกร้าว

"มนุษย์เอ๋ย..."

มันเอ่ยปาก เสียงของมันฟังดูเหมือนคนนับไม่ถ้วนกำลังพูดพร้อมๆ กัน ปะปนกันมั่วไปหมด สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแดนวิญญาณ

"ผ่านไปกี่ปีแล้วนะ... ที่ไม่มีมนุษย์หน้าไหนกล้าเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของข้า!"

"มนุษย์คนล่าสุดที่กล้าล่วงล้ำเข้ามา คือผู้ใช้พลังขั้นอาณาเขตเมื่อร้อยปีก่อน ศพของมันยังคงอยู่ในร่างกายของข้า กลายเป็นส่วนหนึ่งของข้าไปแล้ว"

ใบหน้าหนึ่งบนตัวของมันจู่ๆ ก็บิดเบี้ยว กลายเป็นใบหน้าของชายวัยกลางคน ใบหน้านั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง ปากของเขาอ้ากว้างเพื่อปลดปล่อยเสียงกรีดร้องที่ไร้เสียงออกมา

"ดูสิ เขายังมีชีวิตอยู่ มีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์ ทุกข์ทรมานชั่วนิรันดร์ และเจ้า ก็จะต้องกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่เช่นกัน"

"ดังนั้น... เจ้ามารนหาที่ตายงั้นรึ?"

หลินจิ้นไม่ตอบ

เขาเพียงแค่มองดูมันอย่างเงียบๆ

ท้ายที่สุดแล้ว คุณเคยเห็นใครโกรธมดบ้างไหมล่ะ?

ราชาหมื่นศพรออยู่ไม่กี่วินาที เมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง สีหน้าบนใบหน้านับไม่ถ้วนเหล่านั้นก็เปลี่ยนจากความเย้ยหยันกลายเป็นความเดือดดาล

"มนุษย์ชั้นต่ำ! แกกล้าอวดดีต่อหน้าราชาผู้นี้เชียวรึ!"

มันยกแขนขนาดยักษ์ที่ปะติดปะต่อขึ้นมาจากศพกว่าร้อยศพขึ้น กางนิ้วทั้งห้าออก บดบังท้องฟ้ามิดชิด

มันฟาดฝ่ามือลงมา!

ตู้ม!!!

ฝ่ามือขนาดยักษ์ฟาดกระแทกลงบนที่ราบ ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและแตกออกเป็นหุบเหวไร้ก้นกบจำนวนนับไม่ถ้วน หมอกสีดำพวยพุ่งออกมาจากหุบเหวเหล่านั้น กัดกร่อนทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

เมื่อควันและฝุ่นละอองจางหายไป

หลินจิ้นก็ไปยืนอยู่ในจุดอื่นเรียบร้อยแล้ว โดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แม้แต่น้อย

และจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่นี้ ก็ถูกทุบจนแบนราบกลายเป็นหลุมยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าร้อยเมตร

แต่เขาไม่ได้อยู่ในหลุมนั้น

เขายืนอยู่ริมขอบหลุมพร้อมกับล้วงกระเป๋า สีหน้าของเขาเรียบเฉย

"พลังใช้ได้เลยนะ แต่... ช้าไปหน่อย"

"นี่แกพยายามจะพัดลมให้ฉันรึไง?"

ราชาหมื่นศพถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

จากนั้น มันก็ระเบิดความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างถึงขีดสุด

"แกรนหาที่ตายเองนะ!"