บทที่ 300 - ภารกิจ: สืบสวนเมืองซานเดอร์!

บทที่ 300 - ภารกิจ: สืบสวนเมืองซานเดอร์!

☆☆☆☆☆

เมืองหลวงศูนย์กลางจักรวรรดิ

ภายในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

จงจื้อสิงกำลังนอนนวดตัวอย่างเพลิดเพลิน หมอนวดสาวกดนวดไปที่ไหล่ของเขาพลางโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

"ภารกิจระดับ A สนใจรับไหมคะ?"

ดวงตาของจงจื้อสิงเป็นประกายขึ้นมาทันที แต่เขากลับควบคุมร่างกายและสีหน้าให้สงบนิ่งพร้อมกับครางรับสั้นๆ ว่าอืม

"ห้อง 7012 ค่ะ"

พูดจบหมอนวดสาวก็ตีก้นจงจื้อสิงเบาๆ ก่อนจะพูดหยอกล้อว่า "เด้งดีจังเลยนะคะ"

พอจงจื้อสิงลุกขึ้นมาก็พบว่าหมอนวดสาวคนนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

"บ้าเอ๊ย ทุกครั้งที่มารับภารกิจระดับ B ขึ้นไปก็ต้องโดนยัยผู้หญิงกะล่อนนี่ลวนลามตลอดเลย น่าเจ็บใจชะมัด"

จงจื้อสิงบ่นอุบอิบ

ที่นี่คือสถานที่รับภารกิจ

เนื่องจากภารกิจระดับ B ขึ้นไปล้วนเป็นภารกิจลับสุดยอด สถานที่และวิธีการรับภารกิจจึงต้องมีขั้นตอนที่ค่อนข้างรัดกุม

ตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมา จงจื้อสิงทุ่มเททำภารกิจอย่างเอาเป็นเอาตาย

เวลาเพียงสองเดือน เขาก็สามารถไต่เต้าจากทหารรับจ้างระดับ F ที่ต่ำต้อยที่สุดขึ้นมาเป็นทหารรับจ้างระดับ A ได้สำเร็จ

อัตราการเติบโตที่รวดเร็วขนาดนี้ถือว่าเป็นม้ามืดแห่งวงการทหารรับจ้างเลยก็ว่าได้

ด้วยความสามารถที่รอบด้านของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ทำให้จงจื้อสิงสามารถรับภารกิจได้ทุกรูปแบบ

ช่วงแรกเขาจึงอัปเลเวลได้เร็วมาก

ประกอบกับการที่เจิ้งอวี่ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมไม่ได้บังคับให้เขาส่งมอบเหรียญโครให้ จงจื้อสิงจึงสามารถนำค่าตอบแทนที่ได้ไปแลกเปลี่ยนเป็นอุปกรณ์โครงกระดูกได้ทั้งหมด

ความแข็งแกร่งของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผนวกกับการอัปเกรดอุปกรณ์โครงกระดูก ยิ่งช่วยให้เขาสามารถทำภารกิจได้รวดเร็วยิ่งขึ้นไปอีก

ทว่าเมื่อระดับทหารรับจ้างสูงขึ้น

ในที่สุดจงจื้อสิงก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมจนถึงตอนนี้ถึงยังไม่มีใครสามารถเคลียร์ขุมนรกทุ่งราบโครงกระดูกได้สำเร็จ

ไม่ได้เป็นเพราะภารกิจทหารรับจ้างมันยากเกินไปหรอก

แต่เป็นเพราะ...มันไม่ได้มีภารกิจให้ทำเยอะขนาดนั้นต่างหาก!

หลี่เฉิงกงเคยรวบรวมผู้ใช้คลาสฝีมือดีมาหลายคน โดยให้ผู้ใช้คลาสทั้งห้าคนช่วยกันทำภารกิจและโยนผลงานทั้งหมดไปให้คนเพียงคนเดียว สุดท้ายถึงจะสามารถปั้นทหารรับจ้างระดับ S ขึ้นมาได้หนึ่งคน

การจะพึ่งพากำลังของคนเพียงคนเดียวมันเป็นไปไม่ได้เลย

นอกเสียจาก...จะใช้เวลาเล่นสงครามยืดเยื้อ

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ปีนึงคงจะรับภารกิจระดับ A ได้ไม่กี่งานหรอก ครั้นจะไปทำภารกิจระดับต่ำคะแนนที่ได้ก็น้อยนิดจนน่าสมเพช

จงจื้อสิงเลิกหวังไปแล้วว่าเขาจะสามารถเคลียร์ทุ่งราบโครงกระดูกในครั้งนี้ได้สำเร็จ

"ขอแค่ทำผลงานได้ดีกว่าเจิ้งอวี่ก็พอแล้ว"

ถึงแม้จะไม่สามารถเคลียร์ด่านได้ แต่จงจื้อสิงก็รู้สึกว่าการลงขุมนรกในครั้งนี้มันคุ้มค่ามากแล้ว

"อย่างน้อยมันก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า...ฉันเก่งกว่าเจิ้งอวี่"

จงจื้อสิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ

แต่ในใจลึกๆ แล้วเขากลับรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก นั่นก็เพราะจนถึงตอนนี้คะแนนของเจิ้งอวี่ก็ยังคงเป็นศูนย์อยู่

เรื่องนี้มันแปลกมาก

ในสายตาของจงจื้อสิงความแข็งแกร่งของจางจ้านถือว่าอยู่รั้งท้ายในบรรดาผู้ใช้คลาสเฟสที่ห้าเลยก็ว่าได้ หากไม่มีหัวหน้าทีมเก่งๆ คอยแบก เขาไม่มีทางผ่านด่านขุมนรกเฟสที่ห้าได้เลยสักแห่ง

แต่ขนาดผู้ใช้คลาสที่มีความแข็งแกร่งระดับจางจ้าน ตอนนี้ก็ยังอัปเลเวลขึ้นมาเป็นทหารรับจ้างระดับ C ได้แล้ว

มันไม่มีเหตุผลเลยที่เจิ้งอวี่จะยังคงรักษาสถิติคะแนนเป็นศูนย์เอาไว้แบบนี้

"ตกลงแล้วนายกำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่?"

จงจื้อสิงขมวดคิ้วแน่น

ความจริงตอนนี้อารมณ์ของเขามันซับซ้อนมาก

ด้านหนึ่งเขาก็มองเห็นความจริงของทุ่งราบโครงกระดูกแห่งนี้แล้ว ว่าการทำภารกิจเพื่อสะสมคะแนนทหารรับจ้างตามปกตินั้น ไม่มีทางที่จะเคลียร์ขุมนรกนี้ได้เลย

เพราะงั้นในใจลึกๆ เขาก็แอบหวังอยู่เหมือนกันว่าเจิ้งอวี่จะสามารถสร้างปาฏิหาริย์และหาวิธีผ่านด่านจนเจอ

แต่อีกด้านหนึ่ง...

เขาก็หวังให้มันจบลงเพียงแค่นี้เหมือนกัน

อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นฝ่ายได้เปรียบในเรื่องคะแนนทหารรับจ้าง พอออกจากขุมนรกและกลับไปที่หอเยียนอวิ๋น เขาก็จะได้มีข้ออ้างในการเตะเจิ้งอวี่ให้กระเด็นตกกระป๋องไปได้

"เฮ้อ..."

จงจื้อสิงถอนหายใจยาว

เขารู้สึกว่าอารมณ์ที่แสนจะซับซ้อนของตัวเองในตอนนี้ มันซับซ้อนยิ่งกว่าตอนที่เขามีความรักซะอีก ยากชะมัดเลย...

……

ห้อง 7012

จงจื้อสิงยกแผ่นรองเตียงขึ้นและงัดแผ่นกระเบื้องปูพื้นออก ก่อนจะหยิบกล่องสีดำใบหนึ่งออกมาจากด้านใน

[ภารกิจระดับ A]

[เมืองซานเดอร์ในฐานะเมืองเดียวของจักรวรรดิที่ผลิต 'วัสดุโครงกระดูกรุ่น 2' เมื่อไม่นานมานี้มีข่าวลือที่ไม่ค่อยสู้ดีนักเล็ดลอดออกมา]

[ภารกิจทหารรับจ้าง: สืบสวนเมืองซานเดอร์]

[ผู้ว่าจ้าง: แบล็ก อองตวน]

[รางวัลภารกิจ: 30 ล้านเหรียญโคร]

"..."

"เมืองซานเดอร์เหรอ?" จงจื้อสิงชะงักไปครู่หนึ่ง

นี่มันเมืองที่เจิ้งอวี่อยู่ไม่ใช่หรือไง?

"แค่ภารกิจสืบสวนกลับถูกจัดให้เป็นถึงภารกิจระดับ A เชียวเหรอ? เจิ้งอวี่ไปทำอะไรในเมืองนั้นกันแน่?"

"แถม...ยังเป็นภารกิจที่มีรางวัลสูงลิบถึงสามสิบล้านอีกต่างหาก..."

ในตอนนั้นเอง จงจื้อสิงก็ลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับค้อนยักษ์ที่ปรากฏขึ้นในมือ เขาเหวี่ยงค้อนฟาดไปที่ประตูห้องด้านหลังอย่างแรง

"พ่อหนุ่มร่างยักษ์ อย่าเพิ่งใจร้อนสิจ๊ะ~"

เสียงยั่วยวนที่ดังขึ้นทำให้จงจื้อสิงต้องชะงักมือที่กำลังจะเหวี่ยงค้อนลง

"เธอมาทำอะไรที่นี่?" จงจื้อสิงเอ่ยถาม

ผู้หญิงคนนี้เขารู้จักดี แถมเพิ่งจะเจอกันมาหมาดๆ

เธอคือหมอนวดสาวที่บอกเรื่องภารกิจให้เขาฟังนั่นเอง

หมอนวดสาวสวมชุดรัดรูปที่เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน เธอผลักจงจื้อสิงออกไปแล้วชี้ไปที่หน้าต่างภารกิจบนกล่องดำ

ซึ่งเงื่อนไขข้อสุดท้ายระบุไว้ว่า [ภารกิจแบบกลุ่ม]

"ฉันมาที่นี่เพื่อทำอะไรน่ะเหรอ? แน่นอนว่าก็ต้องมารับภารกิจเหมือนนายนั่นแหละ ทำไมล่ะ? คิดว่าฉันเป็นแค่หมอนวดหรือไง?"

หมอนวดสาวหยิบการ์ดสีทองใบหนึ่งออกมา

"จะว่าไปแล้ว ระดับของฉันสูงกว่านายซะอีกนะ"

บัตรผ่านทหารรับจ้างสีทองมีตัวอักษร A+ สลักเอาไว้ ซึ่งสูงกว่าระดับของจงจื้อสิงหนึ่งระดับ บนการ์ดยังระบุชื่อไลน่าเอาไว้ด้วย

นอกจากจะประหลาดใจกับระดับ A+ ของไลน่าแล้ว จงจื้อสิงก็ไม่ได้แปลกใจกับเรื่องภารกิจแบบกลุ่มเลยสักนิด

เพราะโดยปกติแล้วภารกิจที่มีรางวัลสูงลิบลิ่วมักจะเป็นภารกิจที่ต้องทำร่วมกันหลายคนอยู่แล้ว

"งั้นเงินรางวัลสามสิบล้านนี่เราแบ่งกันคนละครึ่งใช่ไหม?" จงจื้อสิงถาม

ไลน่าหัวเราะ "ฉันขอเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนนายเอาไปสามสิบเปอร์เซ็นต์"

จงจื้อสิงเพิ่งจะอ้าปากด่าว่าผู้หญิงอย่าโลภให้มันมากนัก เขาก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปดูก็พบว่ามีทหารรับจ้างห้าคนโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ทีมของฉันขอแบ่งเจ็ดส่วน ส่วนนายเอาไปสามส่วน แบบนี้สมเหตุสมผลดีใช่ไหมล่ะ?"

ไลน่าไม่ได้สนใจเลยว่าจงจื้อสิงจะตกลงหรือไม่ เธอกดรับภารกิจไปหน้าตาเฉย

จงจื้อสิงก็พูดอะไรไม่ออก ถึงยังไงอีกฝ่ายก็มีคนเยอะกว่า

แถมข้อเสนอนี้มันก็ดูสมเหตุสมผลดีจริงๆ

ทว่า...

แม้ภายนอกจงจื้อสิงจะยอมตกลง แต่ในแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความขบขัน

พวกเธอไม่รู้จริงๆ สินะว่าเมืองซานเดอร์ที่กำลังจะไปสืบสวนน่ะเป็นถิ่นของใคร? นั่นมันเป็นผลงานที่หัวหน้าทีมของฉันใช้เวลาสร้างขึ้นมาตั้งสองเดือนเชียวนะ ถ้าพวกเธอสามารถฮุบเงินก้อนนี้ไปได้ล่ะก็ ฉันจะยอมเขียนชื่อตัวเองกลับหัวเลยคอยดู!

"..."

จงจื้อสิงชะงักไปชั่วขณะ

"ซี๊ด—"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

นี่ฉันถึงขั้นเริ่มมโนไปเองแล้วเหรอว่าเมืองซานเดอร์เป็นถิ่นของเจิ้งอวี่น่ะ?

แถมยังเริ่มรู้สึกภูมิใจที่มีเจิ้งอวี่เป็นหัวหน้าทีมอีกต่างหาก?

นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ไม่สบอารมณ์เลยแฮะ!

อารมณ์ของจงจื้อสิง...ยิ่งซับซ้อนหนักเข้าไปอีก

ถ้าเกิดเจิ้งอวี่ไปสร้างเรื่องใหญ่โตในเมืองซานเดอร์ขึ้นมาจริงๆ เขาก็รู้สึกซับซ้อน

ถ้าเจิ้งอวี่ไม่ได้สร้างผลงานอะไรในเมืองซานเดอร์เลย เขาก็รู้สึกซับซ้อนเหมือนกัน

"บัดซบเอ๊ย!"

……

[จบแล้ว]