บทที่ 250 - ระวังนักอัญเชิญจากโลกนี้ไว้ให้ดี!

บทที่ 250 - ระวังนักอัญเชิญจากโลกนี้ไว้ให้ดี!

☆☆☆☆☆

"ดับไฟซะ มีคนมาแล้ว"

จู่ๆ เจิ้งอวี่ก็หยุดบทสนทนาแล้วสั่งให้จางอันเฉวียนดับกองไฟ

แม้จางอันเฉวียนจะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่เขาก็ยอมทำตามคำสั่งของเจิ้งอวี่อย่างว่าง่าย เขาดับกองไฟแล้วไปหลบอยู่ตรงมุมกำแพง

ถ้าเป็นช่วงก่อนที่จะต่อสู้กับต้าเหอ จางอันเฉวียนก็คงจะเอ่ยปากถามไปแล้ว

แต่หลังจากได้เห็นราชาแห่งยมโลกสังหารยอดฝีมือระดับปลุกพลังได้อย่างง่ายดาย จางอันเฉวียนก็ไม่คิดจะถามอะไรอีกเลย

เป็นเพราะประธานกิลด์ของเขาไม่ได้เป็นแค่เดอะแบกผู้ทรงพลังเท่านั้น แต่ยังมีมันสมองที่สามารถคาดการณ์สิ่งต่างๆ ล่วงหน้าได้อีกด้วย

จางอันเฉวียนถือว่าละทิ้งสถานะที่เรียกว่ารุ่นพี่ไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ทิ้งเรื่องลำดับอาวุโส โยนสมองทิ้งไป แล้วเปิดรับความสุขจากการถูกคนเก่งพาแบกดีกว่า

...

"ตามพิกัดของภารกิจ ตำแหน่งน่าจะอยู่แถวๆ นี้แหละ"

ท่ามกลางความมืดมิด ผู้ใช้คลาสราวๆ สิบกว่าคนรวมตัวกันอยู่ นักรบในชุดเกราะสีดำสนิทผู้เป็นหัวหน้ามีกลิ่นอายวิญญาณร้ายอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมา

มันยิ่งทำให้อุณหภูมิในยามค่ำคืนที่เย็นเยียบอยู่แล้วหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจยิ่งขึ้นไปอีก

ผู้ใช้คลาสหญิงคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายชายหนุ่มสั่นสะท้านขึ้นมา แต่เธอก็ไม่กล้าแสดงอาการใดๆ ออกมา แม้แต่จะขยับตัวออกห่างก็ยังไม่กล้าเพราะกลัวว่าจะไปทำให้เขาโกรธ

ผู้ใช้คลาสหญิงพูดต่อ "ในเขตซากปรักหักพังแห่งนี้ น่าจะมีผู้ใช้คลาสจากโลกต่างๆ อยู่ประมาณห้าโลก ถ้าขุมนรกอิสระรีเฟรชขึ้นมาที่นี่จริงๆ คู่แข่งของพวกเราก็จะมีโลก 1291 โลก 1103 โลก 1331..."

"ในบรรดานี้ โลก 1103 ถูกทำเครื่องหมายไว้เป็นระดับดาว จำเป็นต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ"

"แต่ทว่า... พวกเขาน่าจะไม่มีเวลาและไม่มีกำลังคนพอที่จะเข้ามาแย่งชิงทรัพยากรในขุมนรกกิลด์หรอก"

"เพราะตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญกับการจุติของเทพครั้งที่สามอยู่ จะเอาชีวิตรอดไปได้หรือเปล่าก็ยังพูดยาก เราสามารถตัดเรื่องภัยคุกคามจากพวกเขาออกไปได้เลย"

ชายหนุ่มพยักหน้ารับแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ข้อมูลพวกนี้ไม่มีความหมายอะไรเลย ผู้ใช้คลาสที่บันทึกข้อมูลพวกนี้มาได้ ถ้าไม่ใช่อคติของคนที่รอดชีวิตเพราะยังไม่เคยเจอกับยอดฝีมือ ก็คงเป็นพวกที่ตายอยู่ที่นี่ไปแล้ว"

"ต่อให้เป็นโลก 1331 ที่อ่อนแอที่สุด ก็ยังมีคนเก่งอยู่ดี"

"ดังนั้น ไม่ว่าจะต้องเจอกับใคร ไม่ว่าพวกมันจะมาจากโลกที่อยู่ในระดับไหน ก็ต้องทุ่มเทให้สุดกำลัง"

"เป้าหมายของเรามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการแย่งชิงขุมนรกส่วนตัวมาให้กับกิลด์นักรบเพิ่มอีกหนึ่งแห่ง เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งโดยรวมให้กับนักรบในโลกของเรา"

"ด้วยวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะทำให้พวกเรามีโอกาสหยุดยั้งการจุติของเทพในครั้งต่อไปได้"

"นี่คือภารกิจที่ท่านผู้นำมอบหมายให้พวกเรา ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำให้สำเร็จให้จงได้"

"รับทราบ!"

นักรบหญิงและผู้ใช้คลาสคนอื่นๆ ที่ติดตามอยู่ด้านหลังชายหนุ่มต่างก้มหน้าลงและตอบรับอย่างหนักแน่น

นักรบหญิงพูดต่อทันที "ตามที่ธงประจำฝ่ายของเราแสดงให้เห็น ในพื้นที่นี้ไม่มีผู้ใช้คลาสที่เลเวลเกิน 60 เลยสักคน เพราะงั้นขอแค่มีคุณอยู่ พวกเราต้องยึดขุมนรกนี้มาได้อย่างแน่นอนแบบร้อยเปอร์เซ็นต์"

"อีกอย่าง ฉันคิดว่าด้วยความแข็งแกร่งของโลกเหล่านี้ คงมีกิลด์ระดับสูงน้อยมากที่จะสามารถทำภารกิจนี้สำเร็จได้"

แต่ชายหนุ่มกลับส่ายหน้าอย่างระมัดระวัง "อย่าประมาทไป การที่พวกเราได้พิกัดนี้มา ก็หมายความว่าโลกอื่นก็มีโอกาสได้มาเหมือนกัน ธงประจำฝ่ายทำได้แค่ตรวจจับว่ามียอดฝีมือของอีกฝ่ายเข้ามาในพื้นที่หรือเปล่าเท่านั้น ไม่ได้ช่วยจำกัดอะไรเลย"

"ระวังตัวไว้หน่อย รีบสู้รีบจบ"

"รับทราบ!"

"ถ้าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว พวกเราก็ออกเดินทางไปที่จุดหมายกันเลย"

นักรบหญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "มีอยู่ปัญหาหนึ่งค่ะ แต่ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะสำคัญหรือเปล่า"

"พูดมาสิ"

"ตามหลักแล้ว โลก 1331 เป็นโลกที่ยังไม่เคยเผชิญหน้ากับการจุติของเทพ พวกเรากับผู้ใช้คลาสของพวกเขาจึงแทบจะไม่เคยติดต่อกันเลย พวกเราถึงได้ไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับโลกของพวกเขามากนัก"

ชายหนุ่มพูดขึ้น "มันก็เป็นเรื่องปกตินั่นแหละ โลกที่ยังไม่เคยเผชิญหน้ากับการจุติของเทพ อย่าว่าแต่ผู้ใช้คลาสระดับสัมผัสเทวะเลเวล 100 เลย ต่อให้เป็นแค่เลเวล 60 ก็ยังหายากแทบตาย การที่ไม่มีข้อมูลก็แปลว่าพวกนั้นไม่คู่ควรให้พวกเราต้องไปเสียเวลาใส่ใจน่ะสิ"

"เหตุผลมันก็ใช่แหละค่ะ..." นักรบหญิงทำสีหน้าแปลกๆ ขณะพูด "แต่ทว่า ในข้อมูลที่ศูนย์บัญชาการมอบให้เรามา โลก 1331 แห่งนี้มีเครื่องหมายพิเศษกำกับเอาไว้ด้วย"

"เครื่องหมายพิเศษงั้นเหรอ?"

"อืม ในนั้นเขียนเอาไว้ว่า... ให้ระวังนักอัญเชิญจากโลกนี้ไว้ให้ดี"

"..."

สีหน้าของชายหนุ่มเผยให้เห็นถึงความรู้สึกไร้สาระ "ใครเป็นคนทำเครื่องหมายเอาไว้?"

"เป็นผู้ใช้คลาสหญิงที่มีโค้ดเนมว่าไป๋กุ่ย ความสามารถของเธอค่อนข้างพิเศษ สายอาชีพก็เป็นคลาสลับสายวิญญาณที่หาได้ยากมากๆ ด้วยค่ะ"

"ไป๋กุ่ยเหรอ?"

ชายหนุ่มดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"หม่าเก๋อเหรอ?"

"ไม่ใช่ค่ะ หม่าเก๋อคือคนที่ตายไปแล้ว ไป๋กุ่ยคือเพื่อนร่วมทีมของหม่าเก๋อ"

หลังจากได้รับการเตือนความจำจากนักรบหญิง ชายหนุ่มถึงเพิ่งจะนึกออก "ไอ้อัจฉริยะที่เคยถูกคาดหวังเอาไว้ซะสูงลิ่ว แต่ดันไปตายในคุกมรณะนั่นน่ะเหรอ?"

"ใช่ค่ะ"

"ถ้าฉันจำไม่ผิด คุกมรณะน่าจะเป็นแค่ขุมนรกระดับสามเองไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ค่ะ"

"หึ"

ชายหนุ่มแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "วัยรุ่นสมัยนี้นี่นะ แปะป้ายสรรพคุณให้ตัวเองซะเยอะแยะ ทั้งอัจฉริยะ ทั้งสายอาชีพที่พันปีจะมีสักคน ทั้งพรสวรรค์หายากสารพัด..."

"แต่พอดูผลงานตอนจบ ก็เป็นได้แค่พวกเด็กปัญญาอ่อนที่ถูกคนอวยกันไปเองทั้งนั้น"

"ถึงกับโดนนักอัญเชิญฆ่าตายเนี่ยนะ... น่าขายหน้าชะมัด"

แม้ชายหนุ่มจะเพิ่งบอกไปหมาดๆ ว่าต้องให้ความเคารพผู้ใช้คลาสทุกคน แต่สำหรับอาชีพนักอัญเชิญแล้ว ชายหนุ่มกลับไม่หลงเหลือความเคารพให้เลยแม้แต่น้อย

"ฉันก็นึกว่าเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตอะไร ที่แท้ก็แค่ข้อมูลที่ได้มาจากขุมนรกระดับต่ำ ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก พวกเราแค่ต้องเฝ้าระวังผู้ใช้คลาสระดับปลุกพลังก็พอแล้ว"

ชายหนุ่มพูดจบก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "เรื่องพรรค์นี้ยังอุตส่าห์เอาไปเขียนเตือนไว้ในข้อมูลอย่างจริงจังอีกนะ ไอ้พวกคนทำข้อมูลในศูนย์บัญชาการนี่มันโง่กันไปหมดแล้วหรือไง?"

"ต่อให้นักอัญเชิญปลุกพลังได้แล้วมันจะมีพลังรบสักเท่าไหร่กันเชียว?"

"อีกอย่างนะ เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นนักอัญเชิญคนไหนปลุกพลังได้สำเร็จเลยสักคน คิดว่าลานประลองปลุกพลังมันผ่านกันได้ง่ายๆ หรือไง?"

ชายหนุ่มบ่นพึมพำ โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่ามีหนอนอวบอ้วนตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งที่หลบซ่อนตัวอยู่ในรอยแยกของกำแพง กำลังคืบคลานไปมาอย่างงุ่มง่าม...

...

จางอันเฉวียนเห็นเจิ้งอวี่ยืนเหม่อลอย แถมยังทำสีหน้าหลากหลายอารมณ์ เขาก็เลยถามด้วยความสงสัยว่า "ท่านประธาน? คุณเป็นอะไรไปเหรอครับ?"

"ได้ยินคนด่าอาชีพนักอัญเชิญอีกแล้วสิ"

"หา?"

เจิ้งอวี่ชี้ไปที่ราชินีผีเสื้อวิญญาณตัวจิ๋วบนไหล่ "ราชินีผีเสื้อวิญญาณของฉันมีสภาวะมารดาวิญญาณอยู่ ขอแค่เป็นที่ที่ผีเสื้อตัวอ่อนบินไปถึง มันก็จะสามารถใช้พลังวิญญาณส่งทอดทุกสิ่งที่ผีเสื้อตัวอ่อนมองเห็นและได้ยินมาให้ฉันได้ทั้งหมด"

"ฉันกำลังจับตาดูคนกลุ่มนึงอยู่... น่าจะเป็นผู้ใช้คลาสจากโลกอื่นที่อยู่กิลด์นักรบน่ะ"

"พวกมันกำลังนินทาพวกเรากันอยู่เลย"

เจิ้งอวี่ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เจอกับคนรู้จักเข้าจริงๆ

แน่นอนว่าก็ไม่เชิงคนรู้จักหรอก ถือว่าเป็นโลกของคนรู้จักน่าจะถูกกว่า ผู้ใช้คลาสหญิงเผ่าวิญญาณในคุกมรณะคนนั้นทำให้เจิ้งอวี่จดจำได้ฝังใจเลยทีเดียว

"แถมยัง... ได้ยินเรื่องที่น่าสนใจมาด้วยนะ"

[จบแล้ว]