บทที่ 220 ขยะจากโลกเบื้องล่าง พวกเรามาแล้ว

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ตะลึงกันหมด

จักรพรรดิเซียนราวกับหมูกับหมา จักรพรรดิสวรรค์ก็เหมือนวัวควาย โลกที่มีจักรพรรดิสูงสุดเต็มไปหมดแบบนั้นเหรอ? ไม่ต้องดูแล้ว แค่ฟังก็ช็อกสุดๆ

โดยเฉพาะคนจากโลกเซวียนเฉิน ในยุคนั้นพวกเขาไม่เคยเห็นจักรพรรดิสูงสุดมาก่อน ระดับสูงสุดก็ยังเป็นจักรพรรดิสวรรค์อย่างซุนหงอคง เพียงแต่หายตัวไปเท่านั้น อย่างน้อยก็เคยปรากฏตัวมาก่อน

แต่ผลลัพธ์ล่ะ ในโลกที่พวกเขาไม่รู้จัก กลับมีจักรพรรดิสูงสุดเต็มไปหมด แม้แต่จักรพรรดิสวรรค์ก็ยังเป็นวัวควาย แบบนี้มันเกินจริงไปแล้วมั้ง

“พวกคุณอาจจะคิดว่ามันเกินจริง แต่สิ่งที่ผมพูดคือความจริงทั้งหมด ผมอยู่ในโลกหวงเทียน ไม่มีสิทธิมนุษยชน ผมเคยเข้าไปสำนักหนึ่ง เจ้าสำนักคือจักรพรรดิสูงสุด และผู้เฒ่าหลายคนก็เป็นจักรพรรดิสวรรค์ แถมสำนักนั้นยังเป็นสำนักที่ค่อนข้างอ่อนแอด้วย” จักรพรรดิมังกรลั่วเทียนถอนหายใจแล้วพูด

พอได้ยินดังนั้น ทุกคนยิ่งตกใจเข้าไปอีก สำนักของจักรพรรดิสูงสุดยังนับว่าอ่อนแออีกเหรอ?

ยิ่งเกินจริงเข้าไปใหญ่ แบบนี้สำนักเซียวเหยาของพวกเขาถ้าไปอยู่ในโลกหวงเทียน คงเป็นสำนักที่กากที่สุดกระมัง? เพราะทั้งสำนักมีเจ้าสำนักเป็นจักรพรรดิสูงสุดแค่คนเดียว ที่เหลือก็ระดับต่ำกันหมด

“เอาเป็นว่าไม่ต้องพูดมาก ถ้านั่นคือค่ายส่งตัวล่ะก็ หมายความว่าคนจากโลกหวงเทียนกำลังจะมาถึงแล้ว พวกเขาส่งคนมา ต้องเป็นระดับเหนือกว่าจักรพรรดิสูงสุดแน่นอน พวกเราต้องไปช่วย” มารทะเลคลั่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ตอนนี้มีจักรพรรดิสูงสุดอยู่ที่นั่นแล้ว แม้ไม่รู้ว่าเป็นศัตรูหรือมิตร แต่ฝ่ายนั้นดูเหมือนจะยังไม่บุกเข้ามา กลับยืนรออยู่ น่าจะเป็นฝ่ายเดียวกันมากกว่า

“อืม มารพูดถูก พวกเราต้องไปแล้ว” กิเลนแห่งโชคลาภพยักหน้าแล้วพูด

“พวกเรามาแล้ว!”

ตอนนั้นเอง เสียงของสุนัขเห่าฟ้าก็ดังขึ้น เห็นเพียงมันพาแปดเซียน จตุโลกบาล ไล่กงเทพีอัสนี รีบมาถึง

วันนี้มันไม่ได้อยู่ที่สำนัก แต่พาแปดเซียนออกไปหาเนื้อหลอมรวมกับร่างอันแข็งแกร่ง ตอนนี้หลอมรวมเสร็จแล้ว จึงรีบกลับมาอย่างเร่งรีบ

“คนมาครบแล้ว ออกเดินทางกันเถอะ เป้าหมายคือยอดเขาหิมะ” จักรพรรดิมังกรลั่วเทียนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ทุกคนพยักหน้า กำลังจะออกเดินทาง ทันใดนั้นก็เห็นลูกระเบิดลูกหนึ่งพุ่งมา

เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ลูกระเบิด แต่เป็นคน!

โครม!!

ปาเจี้ยร่วงจากฟ้า กระแทกลงพื้นเต็มแรง ตกอยู่กลางกลุ่มคน ทุกคนมองหน้ากันไปมา งุนงงมาก

“แค่กๆ พี่ลิงนี่ลงมือโหดจริง เตะซะเจ็บขนาดนี้”

ท่ามกลางหมอก ปาเจี้ยจับก้นตัวเอง แยกเขี้ยวเดินโซซัดโซเซออกมาจากหลุมลึก ยังไม่ลืมด่าพึมพำสองสามคำ

“เอ๊ะ? ทำไมมีคนเยอะขนาดนี้” ปาเจี้ยที่กำลังกุมก้นอยู่ก็ชะงัก มองคนรอบๆ แล้วอึ้งไป

“แม่ทัพเทียนเผิง?!” สุนัขเห่าฟ้าพูดขึ้นอย่างตกใจ รีบวิ่งไปที่ข้างเท้าปาเจี้ยแล้วสำรวจเขาขึ้นๆ ลงๆ

นี่คือแม่ทัพเทียนเผิงจริงๆ เขาไม่ได้ถูกซุนหงอคงช่วยพาตัวไปแล้วเหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

“สุนัขเห่าฟ้า? ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่?” ปาเจี้ยพูดอย่างดีใจ แล้วก็สังเกตเห็นคนอื่นๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ไล่กงเทพีอัสนี แปดเซียน รวมถึงจตุโลกบาล ล้วนอยู่ที่นี่!

“พวกเจ้าก็อยู่กันนี่เอง งั้นรีบไปช่วยพี่ลิงเร็ว!” ปาเจี้ยรีบตะโกน แล้วเสริมอีกประโยคว่า “ก็คือเขาเป็นคนให้ข้ามาเรียกกำลังเสริม”

“ซุนหงอคง? เขาอยู่ไหน?” สุนัขเห่าฟ้าถามอย่างรีบเร่ง

มารทะเลคลั่งได้ยินดังนั้นก็ตาเบิกกว้างเล็กน้อย: “ซุนหงอคงยังมีชีวิตอยู่เหรอ?”

คนอื่นๆ ไม่ค่อยรู้ว่า ซุนหงอคงคือใคร แต่ดูจากท่าทีแล้ว ซุนหงอคงน่าจะเป็นคนที่ไม่ธรรมดา

“จักรพรรดิสูงสุดที่กำลังจะรับมือกับศัตรูจากเบื้องบนที่ยอดเขาหิมะ ก็คือพี่ลิง!”

คำพูดของปาเจี้ย ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตะลึงไปหมด

“อะไรนะ ซุนหงอคงทะลวงขึ้นเป็นจักรพรรดิสูงสุดแล้ว?” สุนัขเห่าฟ้าพูดอย่างตกใจ ภายในใจก็พลันยินดีขึ้นมา ตอนนี้มีจักรพรรดิสูงสุดเพิ่มอีกหนึ่งคน เท่ากับมีหลักประกันเพิ่มอีกหนึ่งชั้น คนในศาลสวรรค์ต่างปลาบปลื้มสุดขีด ซุนหงอคงทะลวงขึ้นเป็นจักรพรรดิสูงสุดจริงๆ นี่เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง

“จริงด้วย เขายังไม่ตาย แถมไปไกลกว่าพวกเราเยอะเลย” มารทะเลคลั่งพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ เดิมทีเขาเคยตั้งซุนหงอคงเป็นเป้าหมาย อยากจะเป็นจักรพรรดิสวรรค์ แต่การหมุนเวียนของโลกทำให้เขาล้มเลิกความคิดนั้น

ตอนนี้เห็นซุนหงอคงกลายเป็นจักรพรรดิสูงสุด เขาก็มีเป้าหมายให้ไล่ตามอีกครั้งแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น พลังของซุนหงอคงแข็งแกร่งจริงๆ เขาเป็นคนแรกที่ทะลวงเป็นจักรพรรดิสวรรค์ ตอนนี้ก็ยังเป็นคนแรกจากโลกเซวียนเฉินที่ทะลวงเป็นจักรพรรดิสูงสุดด้วย

“ในเมื่อซุนหงอคงอยู่ฝั่งนั้น ก็แปลว่าต้องเป็นฝ่ายเดียวกันแน่ พวกเรารีบไปกันเถอะ” จักรพรรดิมังกรลั่วเทียนเอ่ย

ทุกคนพยักหน้า แล้วก็หายวับไปในพริบตา

……

ภูเขาหิมะ

ซุนหงอคงยืนตระหง่านอยู่เหนือเวหา สีหน้าจริงจังจ้องมองค่ายส่งตัว เฝ้ารอศัตรูที่ลงมาจากเบื้องบน

“เอ๊ะ? มาถึงเร็วขนาดนี้เลยเหรอ แต่คนพวกนี้มาแล้วก็ไม่มีประโยชน์” ซุนหงอคงรับรู้ได้ว่าปาเจี้ยพาทุกคนมาถึงแล้ว

แต่วิถีฝีมือของคนพวกนี้ยังธรรมดาเกินไป ฝ่ายตรงข้ามอย่างน้อยก็ต้องเป็นจักรพรรดิสูงสุด พวกเขาไม่พอให้แคะฟันเลย

“พี่ลิง ข้าพากำลังเสริมมาแล้ว!” ปาเจี้ยพูดอย่างยินดี พลางเดินมาข้างซุนหงอคง

ซุนหงอคงหันกลับไปมอง เห็นสุนัขเห่าฟ้าและคนอื่นๆ ก็ยกมุมปากเล็กน้อย “ไม่ได้เจอกันนาน”

สุนัขเห่าฟ้าพวกเขาเห็นซุนหงอคง ก็เผยรอยยิ้มออกมา

สุนัขเห่าฟ้าค่อยๆ ลุกขึ้น กลายเป็นร่างมนุษย์ แปลงเป็นรูปลักษณ์ชายหนุ่มรูปงาม เผยรอยยิ้ม “พี่ลิง ไม่ได้เจอกันนาน”

“ท่านผู้วิเศษ ไม่คิดว่าจะได้เจอท่านอีก ดีใจจริงๆ”

“พันกว่าปีแล้ว เราแยกจากกันมากว่าพันปีแล้ว ข้านึกว่าท่านตายไปแล้วนะ ท่านผู้วิเศษ”

“ในที่สุดก็ได้พบท่านอีกแล้ว ท่านผู้วิเศษ!”

ไล่กงเทพีอัสนี จตุโลกบาล เมื่อเห็นซุนหงอคง แต่ละคนต่างร้องไห้ออกมาด้วยน้ำตา ตอนอยู่ในโลกเซวียนเฉิน พวกเขาได้รับบุญคุณจากซุนหงอคงมากมาย

ซุนหงอคงมีอิทธิพลในศาลสวรรค์มาก และเป็นที่รักของผู้คนมากกว่า เพราะเขามีฝีมือ แถมไม่รังแกคนอ่อนแอและไม่เกรงคนแข็งแกร่ง ไม่พอใจก็ลุย แม้แต่เจ้าสวรรค์อย่างจักรพรรดิหยก ก็ยังมีบารมีไม่เท่าซุนหงอคง

คนในศาลสวรรค์จำนวนมากยิ่งนับถือและชื่นชมซุนหงอคงมาก ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นจักรพรรดิสวรรค์คนแรกเท่านั้น แต่เป็นเพราะนิสัยของเขา ควรค่าแก่การเคารพของทุกคน

“ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอท่านอีก นายท่านบอกข้าว่า ถ้าข้าได้เจอท่าน ให้ฝากคำหนึ่งไปถึงท่านว่า อย่าหายตัวไปอีก การประลองยังไม่ได้ตัดสินแพ้ชนะ” สุนัขเห่าฟ้าพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ได้ ข้ารู้แล้ว ถ้าข้าได้เจอไอ้หยางเจี้ยนคนนั้น จะซ้อมมันจนเละเป็นโจ๊กแน่นอน” ซุนหงอคงยิ้มก่อนจะเก็บสีหน้ากลับมา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะเข้าร่วมได้ ศัตรูที่ลงมาครั้งนี้มีโอกาสสูงมากว่าจะเป็นจักรพรรดิสูงสุด และอาจไม่ใช่แค่หนึ่งคน พวกเจ้ามาแล้วก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วง”

“พวกเราเข้าใจ แต่เมื่อศัตรูบุกมา พวกเราก็หนีมาครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ไม่อยากหนีอีก” สุนัขเห่าฟ้าพูด

เมื่อก่อนเพื่อหลบหนีการหมุนเวียนของโลก พวกเขาไม่เคยคิดจะเผชิญหน้าและต่อต้าน แต่ตอนนี้ พวกเขาไม่อยากเป็นทหารหนีศึกอีกแล้ว

ต่อให้ต้องตาย ก็จะไม่หนีอีก! คนอื่นๆ พยักหน้าแรงๆ แล้วตะโกนรับ พวกเขาก็ไม่อยากหนีแล้ว

ตูมมม!!! ตอนนั้นเอง ท้องฟ้าก็ดังกึกก้องด้วยเสียงฟ้าร้อง

ลมฟ้าเปลี่ยนแปร เมฆดำปกคลุม ฟ้าผ่าฟ้าร้อง เดิมทีเป็นเวลากลางวัน แต่กลับถูกเมฆดำกลืนหายไปในพริบตา กลายเป็นความมืดมิดราวกับก้อนหินใหญ่ที่กดทับจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก

【ขยะจากโลกเบื้องล่าง พวกเรามาแล้ว!】

(จบตอน)