ตอนที่ 405 หลิวฉีจะโต้กลับ

ทว่า กวนอูไม่สนใจว่าอู๋จวี่จะเป็นอย่างไร เขาพุ่งเข้าไปตรงๆ ยกมือขึ้นฟันลงมา!

“พรวด…”

ศีรษะของอู๋จวี่ลอยกระเด็นสูง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว!

“แม่ทัพตายแล้ว…”

เหล่าทหารที่ตามอู๋จวี่บุกลงมา ต่างตกตะลึงหวาดกลัว กวนอูตะโกนเสียงดังว่า “จิวชาง รีบไปเปิดประตูเมืองเร็วเข้า”

พูดจบ กวนอูก็ควบม้า พุ่งเข้าไปสังหารเหล่าทหารแห่งจิงโจวที่กำลังถอยร่นไม่หยุด!

“ปังๆๆ…”

ง้าวมังกรเขียวเสี้ยวจันทร์ฟาดฟันไม่หยุด ทหารจิงโจวภายใต้มือกวนอูแทบไม่มีแรงต้าน

จิวชางไม่กล้าลังเล รีบนำทหารหนึ่งร้อยนายไปเปิดประตูเมืองทันที

กวนอูยืนขวางอยู่เพียงลำพังตรงหน้าประตูเมือง สังหารทหารจิงโจวจนถอยกรูดแล้วกรูดเล่า ไม่กล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว

“โครมๆๆ…”

ประตูเมืองถูกเปิดออกทันที เล่าปี่นำคนบุกเข้ามา!

“ฆ่า…”

เล่าปี่ถือดาบด้วยสองมือ สีหน้าดุร้ายอย่างยิ่ง ไร้ซึ่งความอ่อนโยนเช่นทุกวัน

ตอนนี้ ทั้งเมืองเซียงหยางปั่นป่วนไปหมดแล้ว!

ขุยเยว่, ไช่เหมา, บุนเพ่ง และคนอื่นๆ ได้ไปถึงวังจ้าวแห่งฉู่แล้ว!

“ไช่เหมา ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ขุยเยว่ถามด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

เขาตั้งใจให้ไช่เหมานำทหารเข้าเซียงหยางเพิ่มโดยเฉพาะ ผลคือ เพิ่งกี่วันเอง? หลิวฉีเพิ่งขึ้นครองอำนาจ ก็จะถูกตีแตกแล้วหรือ?

สีหน้าของไช่เหมาก็ดูไม่น่ามอง เขากล่าวว่า “เล่าปี่มาถึงเร็วเกินไป กองกำลังของข้ายังมาไม่ถึงเซียงหยางเลย มาถึงตอนนี้ พวกเราควรคิดกันก่อนว่าจะทำอย่างไรต่อไป”

“จ้าวแห่งฉู่ ขอให้ข้าน้อยนำทัพ แล้วขับไล่เล่าปี่ออกไป” แม่ทัพใหญ่แห่งจิงโจว บุนเพ่ง ประสานมือกล่าว

“ข้าน้อยก็ยินดีนำทัพไปตีโต้เล่าปี่เช่นกัน” หวังเว่ยก็เอ่ยขึ้น

หลิวฉีจะมีความคิดอะไรได้ที่ไหน ทำได้เพียงมองไปยังขุยเยว่

ขุยเยว่ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ภายในเมืองเซียงหยาง แม้จะมีกองกำลังสองหมื่นนาย แต่ตอนนี้ในเมืองเกิดความโกลาหลใหญ่ ไม่อาจรวบรวมกำลังพลได้เพียงพอ พวกเราออกจากเซียงหยางไปก่อน ไปเจียงหลิง ระดมกำลังพล แล้วค่อยตีโต้เซียงหยาง พวกท่านแยกกันเคลื่อนไหว พาคนที่พาไปได้ทั้งหมดไปยังเจียงหลิง”

ทุกคนพยักหน้าแล้วแยกย้ายออกไป!

“บุนเพ่ง หวังเว่ย พวกเจ้ารีบนำทัพ คุ้มกันจ้าวแห่งฉู่ไปยังเจียงหลิง” ขุยเยว่กล่าวกับบุนเพ่งและหวังเว่ย

“ขอรับ!” บุนเพ่งกับหวังเว่ยไม่ลังเล รีบรับคำแล้วพาหลิวฉีกับหลิวจงวิ่งหนีไป

ส่วนบรรดาสนมและภรรยาของหลิวเปียว ถูกทิ้งไว้ในวังหลวงโดยตรง ไม่มีใครสนใจ

ขุยเยว่ก็รีบกลับไปยังตระกูลไชว่ พาญาติสนิทออกจากเซียงหยางอย่างรวดเร็ว

เล่าปี่บุกเข้าเมืองเซียงหยาง แล้วไม่นานก็สังหารและขับไล่ทหารแห่งจิงโจวที่ประตูเมืองจนแตกพ่าย

“เล่าปี้ เจ้านำคนหนึ่งพันนายไปเฝ้าประตูเมือง ที่เหลือ ตามข้าไปบุกวังจ้าวแห่งฉู่” เล่าปี่สั่งการหนึ่งคำ แล้วนำคนมุ่งหน้าไปฆ่าที่วังจ้าวแห่งฉู่โดยตรง

กวนอูตามหลังเล่าปี่อย่างใกล้ชิด ไม่ว่าพบทหารจิงโจวคนใด ล้วนถูกกวนอูจัดการอย่างง่ายดาย

เล่าปี่ชำนาญทางดี ไม่นานก็สังหารมาถึงวังจ้าวแห่งฉู่ ตอนนี้วังจ้าวแห่งฉู่ก็วุ่นวายไปหมดแล้ว

เจ้านายต่างพากันหนีไปแล้ว เหล่าบ่าวไพร่พากันหนีดุจตั๊กแตนข้ามทุ่ง กวาดเอาสมบัติล้ำค่าข้างใน แล้วพากันหลบหนี

“ฆ่า…”

เล่าปี่ร้องตะโกนทันที คนรับใช้ชั่วช้าเหล่านี้ ของที่ขโมยไปล้วนเป็นของของเขาทั้งนั้น

กองทัพเล่าปี่ที่ดุราวหมาป่าเสือดาวพุ่งเข้ามาทันที ฟันพวกบ่าวไพร่ที่วิ่งนำหน้าอยู่ไม่กี่คนจนเละ ทำให้คนอื่นๆ ตกใจกลัว รีบโยนของในมือทิ้ง แล้วคุกเข่าคำนับเล่าปี่ไม่หยุด

“จิวชาง เจ้านำคนหนึ่งพันนายไปเฝ้าวังหลวง หากยังมีใครฉวยโอกาสก่อเรื่องอีก ฆ่าไม่ละเว้น” เล่าปี่ตะโกนเสียงดัง จากนั้นก็พากองกำลังที่เหลือออกจากวังหลวง

ต่อมา เล่าปี่นำคนกวาดล้างทหารจิงโจวในเมือง ตลอดทั้งคืนที่วุ่นวาย เล่าปี่ก็สามารถยึดเมืองเซียงหยางได้สำเร็จในที่สุด

อีกทั้งเล่าปี่ยังรับทหารจิงโจวที่ยอมจำนนมากกว่าหนึ่งหมื่นนายเข้าไว้ ทำให้กำลังพลใต้บังคับบัญชาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

จากนั้น เล่าปี่ก็สั่งให้กวนอูและแม่ทัพคนอื่นๆ ระดมเกณฑ์ทหารครั้งใหญ่ในเซียงหยาง เพื่อรับมือกับการโต้กลับของหลิวฉี อีกฝ่ายหนีไปแล้ว ย่อมต้องกลับมาแน่นอน

ตอนนี้ ผู้บัญชาการระดับสูงทั้งหมดของจิงโจวมาถึงเจียงหลิงแล้ว

เจียงหลิงคือที่ว่าการเดิมของหนานจวิ้น อีกทั้งยังเป็นเมืองใหญ่รองจากเซียงหยางของจิงโจว ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฉางเจียง ที่นั่นมีทหารเรือชั้นยอดของจิงโจวประจำการอยู่

“ท่านอี้ตู้ เจียงหลิงมีทหารอยู่เท่าไร? ข้าต้องฆ่าเล่าปี่ให้ได้ เพื่อแก้แค้นให้เสด็จพ่อ” สีหน้าของหลิวฉีดูมืดครึ้ม เขาเพิ่งขึ้นเป็นจ้าวแห่งฉู่ ก็ถูกเล่าปี่ยึดเซียงหยางไป นี่มันตบหน้าอย่างจัง

ยิ่งไปกว่านั้น อี๋จี๋ไปปรากฏตัวอยู่ในกองทัพของเล่าปี่แล้ว นั่นยิ่งชี้ชัดเต็มทีว่า เสด็จพ่อของตน ถูกเล่าปี่วางยาพิษสังหาร

ขุยเยว่ฝืนยิ้มกล่าวว่า “จ้าวแห่งฉู่ กำลังทหารของจิงโจว โดยหลักแล้วกระจายอยู่ที่เซียงหยาง ฟานเฉิง เจียงหลิง เจียงเซี่ย และจิงหนาน

กำลังทหารที่เซียงหยาง ตอนนี้ถูกเล่าปี่รับเข้าไปทั้งหมดแล้ว กำลังทหารที่ฟานเฉิง พวกเราในตอนนี้ติดต่อไม่ได้เลย พอเซียงหยางแตก กำลังทหารที่ฟานเฉิงก็น่าจะยอมจำนนต่อเล่าปี่ในไม่ช้า ส่วนกำลังทหารที่เจียงเซี่ยและจิงหนาน พวกเราต้องกันทัพโจโฉไว้ จึงขยับไม่ได้เลย มีเพียงทหารสามหมื่นนายที่เจียงหลิงเท่านั้นที่ระดมได้ ส่วนทหารเรือจิงโจวห้าหมื่นนาย ถ้าจะเอาไปตีเมืองก็คงไม่เหมาะ…”

หลิวฉีขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “นั่นก็คือ ข้าใช้กำลังทหารได้เพียงสามหมื่นนาย?”

ขุยเยว่พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เป็นเช่นนั้น”

หลิวฉีพยักหน้า มองไปยังเหล่าแม่ทัพใต้บังคับบัญชาของตน

พี่น้องไช่เหมา จางหยุ่น โฮวจวิ้น หวังเว่ย บุนเพ่ง และอื่นๆ…

แน่นอนว่า ใต้บังคับบัญชาของหลิวฉีไม่ได้มีแค่นายทหารไม่กี่คนนี้ ยังมีหวงจู่กับบุตรชายแห่งเจียงเซี่ย กำเหลง ซูเฟย และคนอื่นๆ

ที่จิงหนานก็มีหลิวพาน เว่ยเอี๋ยน และอื่นๆ…

“พวกเจ้าคิดว่า ด้วยทัพใหญ่สามหมื่นนาย จะชิงเซียงหยางกลับมาได้หรือไม่?” หลิวฉีถาม

เขาไม่ถนัดการรบ จึงทำได้เพียงมองเหล่าแม่ทัพใหญ่ด้วยความคาดหวัง

บุนเพ่งและคนอื่นๆ ขมวดคิ้วไม่พูดอะไร แต่หวังเว่ยกลับยิ้มกล่าวว่า “ท่านเจ้า เล่าปี่มีเพียงทหารห้าพันนาย การโจมตีจะยากเย็นอันใด?”

“จริงหรือ? แม่ทัพหวังมีความมั่นใจหรือ? ต้องรู้ว่า เมื่อเซียงหยางถูกยึด กำลังทหารที่เซียงหยางจำนวนมากก็ถูกเล่าปี่รับเข้าไป ตอนนี้เล่าปี่อย่างน้อยก็มีทหารมากกว่าหนึ่งหมื่นนายแล้ว” หลิวฉีดีใจยิ่งนัก ถามอีกครั้ง

“ฮ่าๆ พวกทหารที่เพิ่งยอมจำนนมา จะมีความสามารถรบอะไรได้?” หวังเว่ยหัวเราะลั่น ในใจก็แอบดูแคลนอยู่บ้าง

“ฮ่าๆ ดี! หากเป็นเช่นนั้น ก็ให้แม่ทัพหวังนำทัพใหญ่สามหมื่นนายไปโจมตีเล่าปี่ หากชิงเซียงหยางกลับมาได้ องค์ชายข้ามีรางวัลให้อย่างงาม” หลิวฉีดีใจกล่าว

“ขอรับ!” หวังเว่ยก็ยิ้มแย้มรับคำสั่ง

ขุยเยว่ขมวดคิ้วกล่าวว่า “จ้าวแห่งฉู่ ห้ามเด็ดขาด เมืองเซียงหยางกำแพงสูงใหญ่ เล่าปี่ยังรับทหารจิงโจวที่ยอมจำนนมาหลายส่วน แม้ทหารพวกนี้จะมีศักยภาพรบจำกัด แต่ถ้าใช้เฝ้าเมืองก็เพียงพอแล้ว มีเพียงทหารสามหมื่นนาย จะตีเซียงหยางแตกได้อย่างไร? ขอจ้าวแห่งฉู่โปรดไตร่ตรองอีกครั้ง”

หลิวฉีโบกมือ ขมวดคิ้วกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ข้าได้ตัดสินใจแล้ว ใช้โอกาสที่เล่าปี่ยังไม่มีเวลาฝึกทหาร นี่คือโอกาสเดียวของพวกเรา หากปล่อยให้เขาแข็งแกร่งขึ้น กองทัพของเราย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเล่าปี่”

“นี่…” ขุยเยว่ชะงัก แล้วไม่พูดอะไรอีก หลิวฉีแม้จะออกแนวใช้สมองน้อยไปหน่อย แต่ประโยคสุดท้ายนั้น ขุยเยว่กลับเห็นด้วย

(จบตอน)