บทที่ 61 เมื่อคืนปล่อยเธอไปแล้ว แต่คืนนี้ไม่ได้ครับ

ถ้าหากเกาหนิงเดินทางกลับมาแล้วเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป?

ฟู่นานโจวไม่เคยเก็บเรื่องนี้มาคิดในสมองเลยแม้แต่ครั้งเดียว และในเวลานี้เขาก็ไม่ได้อยากจะเสียเวลาคิดถึงมันด้วย เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่ได้ตอบคำถามของเผยเซ่าชิง แต่เลือกที่จะกดวางสายไปแทน

ทว่าหลังจากนั้น ชายหนุ่มกลับตกอยู่ในห้วงความคิดลึกซึ้ง

เรื่องราวระหว่างเขากับเกาหนิงมันกลายเป็นอดีตไปนานแล้ว ในตอนนั้นพวกเขายังเด็กเกินไป เป็นวัยที่เพียงแค่เกิดความรู้สึกดีๆ ต่อกันเพียงเล็กน้อยก็สามารถขยายใหญ่โตจนกลายเป็นความทรงจำที่สลักลึกฝังใจ ความรักในเวลานั้นอาจจะไม่ได้ลึกซึ้งมากมายอะไรนัก มันก็แค่อารมณ์ความรู้สึกอันแสนบริสุทธิ์และยังอ่อนต่อโลก จึงทำให้ยากจะลืมเลือนก็เท่านั้น

หากว่าเกาหนิงมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ เขาย่อมต้องแนะนำลู่ซีให้เธอรู้จักอย่างผ่าเผยแน่นอนว่า “นี่คือภรรยาของผมครับ”

...

วันต่อมา ยามที่ลู่ซีลืมตาตื่นขึ้นมา ทั่วทั้งร่างของเธอยังคงตกอยู่ในอาการมึนงง

“ตื่นแล้วเหรอครับ?” น้ำเสียงทุ้มนุ่มของฟู่นานโจวดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

ลู่ซีเบนสายตามองตามไป ก็พบว่าฟู่นานโจวได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ามาสวมใส่ชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาคู่กับกางเกงสแลกสีเทาควันบุหรี่เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างดูเนี้ยบและเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก

เธอเอียงคอพลันยื่นกำปั้นน้อยๆ ไปทุบที่ศีรษะของตัวเองเบาๆ พล่างเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงงัวเงียขี้เกียจตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณฟู่ สมองของฉันเหมือนโดนใครทุบมาเลยค่ะ เมื่อคืนนี้ฉันไปรบราฆ่าฟันมีเรื่องชกต่อยกับใครมาหรือเปล่าคะ?”

“อาการปวดหัวหลังจากเมาค้างน่ะครับ วันหลังอย่าดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้อีกนะ” ฟู่นานโจวหลุดขำออกมาเล็กน้อย นิสัยนุ่มนิ่มอบอุ่นอย่างเธอเนี่ยนะจะไปมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่น?

ลู่ซีขมวดคิ้วม้วน “แต่ว่าตรงท้ายทอยของฉันก็เจ็บมากเลยนะคะ ไม่ได้เจ็บจากข้างในสมอง แต่เจ็บจากข้างนอกค่ะ”

ฟู่นานโจวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์ภายในรถเมื่อคืนนี้ขึ้นมาได้ ใบหน้าหล่อเหลาพลันขึ้นสีระเรื่อดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

ตอนที่เขาอุ้มลู่ซีลงมาจากรถเมื่อคืนนี้ แม่สาวน้อยคนนี้ดันกำสายเข็มขัดนิรภัยของเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยท่าเดียว

ในตอนนั้นเขาทำได้เพียงทอดถอนหายใจออกมาด้วยความอ่อนใจ “ซีซีครับ ปล่อยมือก่อนเร็ว”

ทว่าลู่ซีกลับส่งรอยยิ้มซื่อบื้อตาปรูส่งไปให้เขา “สามีคะ ฉันอยากได้จังเลยค่ะ มอบมันให้ฉันได้ไหมคะ?”

ฟู่นานโจวทั้งขบขันทั้งอ่อนใจ “ได้ครับ คุณอยากได้เนื้อตัวทั้งหมดของพี่ พี่ก็มอบให้คุณได้ แต่พวกเราต้องกลับเข้าบ้านกันก่อน คุณยอมปล่อยมือก่อนดีไหมครับ?”

“ไม่เอาค่ะ” ลู่ซีดื้อรั้นดึงดันไม่ยอมปล่อยท่าเดียว

เดิมทีฟู่นานโจวอุ้มร่างของเธอเอาไว้มันก็ไม่ถนัดมืออยู่แล้ว แถมขอบกางเกงยังโดนเธอออกแรงฉุดรั้งเอาไว้อีก ในจังหวะที่ก้าวขาลงมาจากรถ ศีรษะของลู่ซีจึงไปกระแทกเข้ากับขอบประตูรถอย่างจัง

และเพราะโดนกระแทกเข้าอย่างจังนั่นแหละ ลู่ซีถึงได้ยอมปล่อยมืออก

ฟู่นานโจวขยับกายไปนั่งลงที่ริมเตียงนอนพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เขยิบมานี่สิครับ เดี๋ยวพี่ดูให้”

“ตรงนี้ค่ะ”

ฟู่นานโจวใช้นิ้วมือแหวกเส้นผมของลู่ซีออกตามตำแหน่งที่เธอบอก โดนกระแทกไปไม่เบาเลยจริงๆ น่าจะขึ้นเป็นลูกมะนาวโนๆ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว และจนถึงป่านนี้รอยโนก็ยังไม่ยุบลงเลย

“อย่าไปคลึงมันครับ เดี๋ยวพี่ไปเอายามาทาให้ แป๊บเดียวก็หายเจ็บแล้ว”

“ค่ะ” ลู่ซีผงกศีรษะรับคำอย่างเซ่อซ่า

อันที่จริงมันก็แค่รอยโนจากการกระแทกเท่านั้น สำหรับคนที่เคยเผชิญกับความยากลำบากมาตั้งแต่ยังเด็กอย่างเธอแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่นับว่าเป็นอุปสรรคอะไรเลยสักนิด

ทว่าการที่คุณฟู่แสดงความห่วงใยออกมาแบบนี้ มันกลับทำให้ส่วนลึกในหัวใจของเธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

เธอตั้งท่าจะขยับกายลุกขึ้นจากเตียงนอน ทว่าพอขยับตัวปุ๊บก็ต้องตกตะลึงพรึงเพริดจนหนังศีรษะชาหนึบขึ้นมาทันตาเห็น เมื่อพบว่าชุดนอนที่สวมใส่อยู่บนร่างกายในเวลานี้นั้น... ข้างในมันว่างเปล่าโจ่งครึ่มไม่มีอะไรเลยสักชิ้น!

ชุดชั้นในหายไปไหนหมดเนี่ย?!

“เป็นอะไรไปครับ?” ฟู่นานโจวหันหลังเดินไปหยิบชุดชั้นในและกางเกงในมาส่งให้เธอ

ลู่ซีมองภาพตรงหน้า ใบหน้าเนียนหวานพลันขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอพลันเอ่ยปากตะกุกตะกัก “เมื่อคืนนี้ฉัน...”

พอถูกเปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมา ฟู่นานโจวก็เลิกคิ้วคู่สวยขึ้นสูง “คุณผู้หญิงฟู่ จำได้ไหมครับว่าเมื่อคืนนี้ตัวเองทำเรื่องอะไรลงไปบ้าง?”

“ฉันทำอะไรลงไปงั้นเหรอคะ?” ดวงตาคู่สวยของลู่ซีเบิกกว้างกลมโตยิ่งกว่าเดิม

ฟู่นานโจวขยับกายเข้าไปใกล้เธอ สายตาจดจ้องมองดูด้วยแววตาร้อนแรง “คุณบอกว่าจะมอบตัวเองให้เป็นของขวัญแก่พี่ไงครับ”

ตูม!

ใบหน้าหวานของลู่ซีขึ้นสีแดงแจ๋ราวกับลูกตำลึงสุกจนมองเห็นได้ชัดเจน เธอจ้องมองฟู่นานโจวด้วยความลนลานทำอะไรไม่ถูก ในใจอยากจะอ้าปากเอ่ยถามทว่าก็ไม่กล้าพอ

เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกตกใจจนเอ๋อรับประทานของเธอ ฟู่นานโจวก็หลุดขำออกมาแผ่วเบา “เมื่อคืนนี้คุณเมามายไม่ได้สติเอาเสียเลย เพราะฉะนั้นพี่ก็เลยยอมปล่อยคุณไปก่อน แต่คืนนี้ไม่ได้แล้วนะครับ พวกเรา...”

“ฉะ... ฉะ... ฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะคะ!”

ไม่รอให้ฟู่นานโจวเอ่ยคำพูดจนจบประโยค ลู่ซีก็รีบวิ่งหน้าดำหน้าแดงแจ๋โกยอ้าวเข้าห้องน้ำไปทันควัน

ฟู่นานโจวจดจ้องมองดูแผ่นหลังของเด็กสาวที่วิ่งหนีหายไปด้วยความขัดเขิน พลางส่ายหัวหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มตลบผ้าห่มขึ้นพลางจัดการจัดระเบียบผ้าปูเตียงให้เรียบตึง ก่อนจะตลบผ้าห่มนวมไหมหม่อนคลี่คลุมลงไปให้เข้าที่เข้าทางดั่งเดิม

วันเสาร์ฟู่นานโจวต้องเดินทางไปทำงานล่วงเวลาที่บริษัท ลู่ซีจึงขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังตลาดสดบริเวณใกล้เคียง

เธอเลือกซื้อแตงกวามาสองลูก มะเขือเทศอีกสี่ลูก แล้วก็เลือกซื้อน่องไก่ติดสะโพกมาอีกหกชิ้น ตั้งใจว่าจะนำกลับไปหมักทำเป็นน่องไก่ทอดนิวออร์ลีนส์ในตอนเย็น

นอกจากนี้ลู่ซียังตั้งใจจะเลือกซื้อเนื้อหมูสามชั้นมาสักชิ้นเพื่อทำเป็นหมูกรอบอบโอ่งสไตล์โฮมเมด เธอคิดว่าคุณฟู่น่าจะชื่นชอบเมนูนี้แน่นอน

“คุณป้าคะ หมูสามชั้นนี่ขายยังไงเหรอคะ?”

“อุ๊ยตายล่ะ นี่ใช่หนูซีซีหรือเปล่าเนี่ย?”

เมื่อครู่นี้ลู่ซีเอาแต่สนใจเลือกดูเนื้อหมู จึงไม่ได้สังเกตใบหน้าของป้าแม่ค้าขายเนื้อหมูเลยสักนิด จนกระทั่งได้ยินเสียงทักทายของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นเธอถึงได้เงยหน้าขึ้นมอง “ป้า... สะใภ้ใหญ่?”

“อุ๊ยซีซี ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้เจอหนูมาตั้งหลายปีดีดักเลยนะเนี่ย”

ลู่ซีส่งยิ้มบางๆ “ค่ะ ตั้งแต่พี่สาวของฉันแต่งงานออกเรือนไปก็ไม่ได้เจอกันเลยค่ะ”

“แล้วหนูเหยาเหยาเป็นยังไงบ้างล่ะ? ได้ยินมาว่าเธอแต่งงานได้ดิบได้ดีเลยนี่ สามีของเธอทำงานในบริษัทใหญ่อย่างฟู่กรุ๊ปเชียวนะ แบบนี้เงินเดือนแต่ละเดือนคงจะได้ไม่ใช่น้อยๆ เลยใช่ไหมล่ะ?”

ลู่ซีส่งยิ้มแห้งๆ พลางเอ่ยปากตอบปัดไปที “ก็เรื่อยๆ ค่ะ พอๆ กับพี่สาวของฉันนั่นแหละ”

“เออจริงด้วยซีซี ป้าสะใภ้ใหญ่ยังไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของหนูเลย พวกเรามาแอดวีแชทกันไว้หน่อยสิ พอดีพี่ชายของหนูกำลังจะแต่งงานแล้วนะ ว่าที่พี่สะใภ้ในอนาคตของหนูก็ทำงานอยู่ในฟู่กรุ๊ปเหมือนกัน หน้าตาสะสวย แถมยังจบปริญญาตรีเชียวนะ

“ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้จะว่าเรื่องที่หนูกับพี่สาวไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยหรอกนะ เรื่องพรรค์นี้มันขึ้นอยู่กับวาสนาและโชคชะตาของแต่ละคนใช่ไหมล่ะ?”

ป้าสะใภ้ใหญ่บ่นพึมพำกระปอดกระแปดพลางใช้ผ้าขี้ริ้วเปื้อนคราบน้ำมันเช็ดไม้เช็ดมือลนลาน ก่อนจะรีบควักโทรศัพท์มือถือเปิดคิวอาร์โค้ดวีแชทขึ้นมาทันที

ในใจของลู่ซีไม่อยากจะแอดวีแชทของป้าสะใภ้ใหญ่เลยสักนิด ไม่ได้ติดต่อพบเจอกันมาตั้งหลายปีดีดัก อยู่ๆ มาแอดวีแชทกันแบบนี้ มันชวนให้รู้สึกอึดอัดใจชอบกล

“ซีซี เร็วๆ เข้าสิ ป้าสะใภ้ใหญ่ยืนรออยู่นะ” เฉาซิ่วฉินเอ่ยปากเร่งเร้า

ลู่ซีทำได้เพียงยื่นมือถือไปสแกนแอดวีแชทแต่โดยดี

“ซีซี หนูเล็งเนื้อหมูชิ้นไหนไว้ล่ะ? เดี๋ยวป้าสะใภ้ใหญ่ยกให้ฟรีๆ เลย”

“ไม่ต้องหรอกค่ะป้าสะใภ้ใหญ่ ฉันแค่เดินดูเฉยๆ ค่ะ”

“โธ่เจ้าเด็กคนนี้ จะมาเกรงใจอะไรกับป้าสะใภ้ใหญ่กันเล่า เนื้อหมูชิ้นนี้ป้าสะใภ้ใหญ่ยกให้ ถือซะว่าเป็นของขวัญ รีบรับไปเร็วเข้า”

“ป้าสะใภ้ใหญ่คะ ฉันไม่เอาจริงๆ ค่ะ”

ต่อให้ลู่ซีจะเอ่ยปากปฏิเสธอย่างไร ทว่าเฉาซิ่วฉินกลับดึงดันคว้าจับตัวของลู่ซีเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พลางออกแรงยัดเนื้อหมูชิ้นนั้นลงไปในตะกร้าหน้ารถจักรยานยนต์ไฟฟ้าของเธอจนได้

ลู่ซีตั้งท่าจะควักเงินจ่าย ทว่าเฉาซิ่วฉินก็ดึงดันไม่ยอมรับเงินท่าเดียว ลู่ซีจึงตัดสินใจสแกนจ่ายเงินโอนผ่านระบบไปจำนวนยี่สิบบล็อกแทน

ป้าแม่ค้าขายเนื้อหมูที่แผงข้างๆ จ้องมองลู่ซีด้วยสายตาชื่นชอบเอ็นดู พลางเอ่ยกระซิบกระซาบถามเสียงเบา “นี่แม่สะใภ้เฉา แม่หนูคนนี้เป็นหลานสาวของทางฝั่งสามีเธอเหรอ? ทำไมถึงได้หน้าตาสะสวยปานนี้ล่ะ? มีแฟนหรือยังจ๊ะ? ถ้ายังไม่มีล่ะก็ เธอช่วยเป็นแม่สื่อแม่ชักแนะนำให้รู้จักกับเสี่ยวหู่ลูกชายของฉันหน่อยสิ เสี่ยวหู่ของพวกเราเรียนจบปริญญาตรีเชียวนะ”

เฉาซิ่วฉินเอ่ยกระซิบตอบเสียงเบา “เรื่องนี้ฉันต้องลองถามดูก่อนนะ หลานสาวคนโตแต่งงานไปแล้ว ส่วนหลานสาวคนเล็กคนนี้ปีนี้ก็อายุยี่สิบสองปีแล้ว ถ้าเป็นแถวบ้านนอกก็คงถึงวัยแต่งงานออกเรือนแล้วล่ะ”

“แล้วหลานสาวคนโตของเธอทำงานอะไรล่ะ?”

“หลานสาวคนโตของฉันแต่งงานไปตั้งสิบปีแล้วล่ะ แต่ประเมินดูแล้วชีวิตความเป็นอยู่หลังแต่งงานก็คงไม่ได้เลิศเลออะไรนักหรอก”

“ไหนบอกว่าสามีทำงานในบริษัทใหญ่ไม่ใช่เหรอ?”

“เหอะ ทำงานในบริษัทใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาเอาการก็จริงอยู่ แต่หลานสาวคนโตของฉันการศึกษาต่ำ เมื่อวานนี้ฉันแอบไปสืบหาข้อมูลเรื่องหมู่บ้านที่เธอพักอาศัยอยู่มา ได้ยินพวกยัยแก่ในหมู่บ้านนั้นนินทากันว่า เธอเปิดศึกทะเลาะเบาะแว้งกับทางฝั่งครอบครัวสามีขนานใหญ่ ดูเหมือนว่าผู้ชายจะมีชู้รักอยู่ข้างนอกด้วยล่ะ”

“อุ๊ยตายจริง เรื่องพรรค์นี้มันขาดศีลธรรมที่สุด แล้วยัยเมียน้อยนั่นทำงานอะไรล่ะ?”

เฉาซิ่วฉินเบะปาก “ใครจะไปรู้ว่าทำงานอะไร แต่อย่างไรเสียก็คงไม่ใช่คนดีเด่มาจากไหนหรอก”

คนทั้งสองยืนจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอยู่ลับหลังลู่ซี โดยพยายามไม่ส่งเสียงดังเล็ดลอดไปให้เธอได้ยิน

ประจวบเหมาะในเวลานั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเฉาซิ่วฉินก็แผดเสียงดังขึ้น ลู่ซีจึงอาศัยจังหวะนี้โบกไม้โบกมือลาพลันเข็นรถเดินจากไป

“เสี่ยวเป่าเหรอ ลูกรัก แม่กำลังช่วยเฝ้าแผงขายเนื้อให้คุณลุงหวังของลูกอยู่ที่ตลาดน่ะจ๊ะ ตอนเย็นจะกลับมากินข้าวที่บ้านไหมล่ะ? หืม? อะไรนะ? หนูนาน่าอยากจะไปกินข้าวที่ภัตตาคารงั้นเหรอ? ได้สิ ได้อยู่แล้ว ไปกินที่ภัตตาคารก็สะดวกดีไม่ต้องเหนื่อยทำ เออจริงด้วย งั้นเย็นวันพรุ่งนี้แม่จะชวนสองพี่น้องลู่ซีมาร่วมโต๊ะด้วยนะ ใช่แล้ว ก็สองพี่น้องบ้านคุณอาเล็กของลูกนั่นแหละ พี่เขยของลูกทำงานอยู่ในฟู่กรุ๊ปไม่ใช่เหรอ แล้วหนูนาน่าก็เพิ่งจะเข้าทำงานในบริษัทนั้นพอดี ให้พี่เขยของลูกช่วยคอยดูแลเทคแคร์หน่อยก็น่าจะดีนะ”

ลู่ซียังไม่ได้สตาร์ตรถจักรยานยนต์ไฟฟ้า เนื่องจากภายในตลาดมีผู้คนหนาตาหนาแน่นเกินไป เธอจึงทำได้เพียงใช้สองเท้าตะกุยค้ำยันพื้นค่อยๆ ไถรถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าทีละนิด ด้วยเหตุนี้เธอจึงได้ยินประโยคบอกเล่าเหล่านั้นเข้าอย่างจัง

เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วม้วน ว่าที่พี่สะใภ้ที่พี่ชายหามาได้คนนั้นทำงานอยู่ในฟู่กรุ๊ป แถมยังชื่อเสี่ยวหน่าเหมือนกันอีก คงไม่ใช่เฉินเสี่ยวหน่าหรอกนะ?

ไม่ใช่ว่าจินตนาการในสมองของเธอมันล้ำลึกกว้างไกลอะไรหรอกนะ ทว่าพี่ชายของเธอก็เรียนจบปริญญาโท เป็นพวกหนอนหนังสือบ้าตำราเรียนขนานแท้ ไม่เคยผ่านประสบการณ์มีความรักมาก่อน มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะยอมสวมบทบาทเป็นพวกหมาเลียยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อผู้หญิง

ลู่ซีประคองรถเข็นไปจอดหลบแดดอยู่ใต้ร่มเงาไม้พลันต่อสายโทรศัพท์มุ่งตรงไปหาพี่สาวลู่เหยา เพื่อเล่าเรื่องราวให้ฟัง

ลู่เหยาเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “คงไม่ใช่หรอกมั้ง? บริษัทของพวกเธอใหญ่โตปานนั้น คนที่ชื่อนาน่าต้องมีตั้งเยอะแยะมากมายอยู่แล้วล่ะ”

ลู่ซีลองหวนคิดดูแล้วมันก็น่าจะเป็นจริงดั่งที่พี่สาวว่า เธอจึงเอ่ยปากถามต่อ “พี่คะ หลังจากที่ฉันเดินจากมา พ่อแม่สามีของพี่ได้สร้างความลำบากใจอคติอะไรกับพี่อีกหรือเปล่าคะ?”

ลู่เหยาหลุดขำออกมาแผ่วเบา “ไม่มีหรอกจ๊ะ พวกเรากลับมาคืนดีเข้าใจกันเรียบร้อยแล้วล่ะ เออจริงด้วย เย็นวันนี้เธอแวะมากินข้าวที่บ้านพี่หน่อยสิ เดี๋ยวพี่จะช่วยเปิดประเด็นคุยให้ แล้วเธอ ก็แค่เอ่ยปากขอโทษขอโพยพวกเขาเรื่องมันจะได้จบๆ ไป ถือซะว่าพลิกฟื้นหน้าประวัติศาสตร์เริ่มต้นชีวิตใหม่กันนะจ๊ะ”

(จบบท)