บทที่ 49 ครั้งแรกจะเจ็บหน่อย แต่ผมจะทำเบาๆ

ดวงตาของลู่ซีเบิกกว้างขึ้นทันที ใบหน้าเล็กร้อนผ่าวแดงฉานไปหมด เธอจ้องมองฟู่นานโจวด้วยความตกตะลึง อ้าปากค้างแต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงตะกุกตะกักถามขึ้นว่า “ชะ...ชีวิตคู่ที่คุณว่า หมายถึง... ต้องทำแบบนั้นเหรอคะ?”

ฟู่นานโจวยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม “ผมไม่แน่ใจว่า ‘แบบนั้น’ ของคุณนายฟู่คือแบบไหนกันนะ?”

ลู่ซีกลืนน้ำลาย ความร้อนบนใบหน้าลามไปถึงใบหูและลำคอทั้งหมด เธอพลันนึกถึงข้อความที่เขาได้รับเมื่อตอนกลางวัน ที่เขาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจจะแต่งงานแค่ในนาม และต้องลองพยายามชอบกันดู

อีกทั้งวันแรกที่แต่งงานเขาก็เคยบอกแล้วว่าเขาเป็นผู้ชายปกติ มีความต้องการด้านนั้นเป็นธรรมดา ดังนั้นความสัมพันธ์บนเตียงย่อมต้องเกิดขึ้นแน่นอน

หลายวันที่ผ่านมาพวกเขาอยู่อย่างให้เกียรติกันและกัน แต่ในวินาทีนี้แววตาของฟู่นานโจวลึกล้ำราวกับมีเปลวเพลิง ดูท่าเขาคงตั้งใจจะ ‘เปิดสำรับ’ พร้อมจะเขมือบเธอแล้ว

ลู่ซีประหม่าจนแทบตาย กว่าจะเค้นเสียงตะกุกตะกักออกมาได้ “หนูปวดท้อง... รอ... รอวันหลังได้ไหมคะ?”

“ฮะฮะฮะ...” ฟู่นานโจวอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นอีกครั้ง

เสียงหัวเราะนี้ทำให้ลู่ซีถึงกับอึ้งไปเลย คุณฟู่เป็นคนหัวเราะเก่งขนาดนี้เลยเหรอ? จวงอียังบอกว่าคุณฟู่เป็นจอมปีศาจอยู่เลย แต่ดูยังไงเขาก็ไม่เห็นเหมือนสักนิด

ลู่ซีรู้สึกได้ว่าเขากำลังหัวเราะเยาะเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดเขินและแอบเคืองนิดๆ “คุณฟู่คะ หัวเราะอะไรคะ?”

ฟู่นานโจวพยายามกลั้นหัวเราะ แต่รอยยิ้มยังคงฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา เขาขยี้หัวลู่ซีเบาๆ แล้วพูดว่า “หัวเราะที่เธอรักน่ะสิ วางใจเถอะ ผมไม่ได้ใจสัตว์ป่าขนาดนั้น เมียปวดท้องอยู่แต่ตัวเองยังคิดจะทำเรื่องพรรค์นั้นอีก”

ลู่ซีถึงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่พอคิดได้ว่าเขาจงใจแกล้งเธอให้ตกใจ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปาก บ่นอุบอิบอย่างไม่พอใจ “คุณฟู่คะ หนูรู้แล้วว่าทำไมอีอีถึงชอบบอกว่าคุณเป็นจอมปีศาจ บางทีคุณก็นิสัยเสียจริงๆ เลยนะคะ”

ฟู่นานโจวเลิกคิ้ว “นังเด็กแสบอีอีแอบนินทาผมแบบนี้เหรอ?”

“ค่ะ ที่อีอีพูดไม่มีผิดเลยสักนิด” ลู่ซีสำทับ

เขาไม่ได้ปฏิเสธ “ผู้ชายลึกๆ แล้วก็มีความขี้แกล้งกันทั้งนั้น โดยเฉพาะกับเด็กสาวที่ซื่อๆ น่ารักอย่างเธอ ยิ่งกระตุ้นนิสัยเสียของผูชายให้อยากเห็นเธอโดนแกล้งจนหน้าแดงใจเต้น ทำอะไรไม่ถูกแบบนี้ไง”

เมื่อได้ยินเขาพูดออกมาอย่างหน้าชื่นตาบานแบบนี้ ลู่ซีก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

ฟู่นานโจวไม่แกล้งต่อ เขาเปลี่ยนเรื่องแล้วบอกว่า “นอนลงดีๆ ผมจะนวดให้”

ลู่ซีรีบโบกมือ “ไม่ต้องหรอกค่ะคุณฟู่ หนูแค่นอนหมอบเงียบๆ สักพักก็ดีขึ้นกว่าเมื่อกี้เยอะแล้วค่ะ”

“เด็กดี เชื่อฟังสิ” เขาปลอบประโลมเสียงนุ่ม จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟาแล้วตบที่หน้าตักตัวเอง

ลู่ซีก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แต่ก็ค่อยๆ เอนตัวลงนอนทับไปบนตักเขา นิ้วเรียวยาวของฟู่นานโจวเลิกเสื้อของเธอขึ้น ฝ่ามือสอดเข้าไปใต้ขอบกางเกงที่ยืดหยุ่น

สัมผัสถึงอาการสั่นเทาเล็กน้อยของเธอ ลมหายใจของเขาก็เริ่มติดขัดขึ้นมาบ้าง แต่เขาก็ยังวางมือลงบนท้องน้อยของเธออย่างแผ่วเบา

ลู่ซีเกร็งไปทั้งตัว ประหม่าจนลืมหายใจ แม้เธอจะจดทะเบียนสมรสกับเขาแล้ว และเคยนอนร่วมเตียงเดียวกันมาบ้าง แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน การทำเรื่องที่ใกล้ชิดขนาดนี้มันช่างดูเย้ายวนใจเกินไปจริงๆ

ทว่าฝ่ามือของคุณฟู่ร้อนมาก ท้องน้อยที่เคยรู้สึกเย็นเฉียบกลับอบอุ่นขึ้นมาทันที

“มดลูกเย็นเหรอ?” เขาถามขึ้นขณะนวดเบาๆ

ลู่ซีแปลกใจ “คุณรู้ได้ยังไงคะ?”

“ท้องน้อยเย็นมาก คนมดลูกเย็นต้องกินของเย็นให้น้อยลง อย่ากินเผ็ดจัด เธอทั้งชอบกินของเย็นและของเผ็ด มันไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยนะ”

เธอยอมรับด้วยความรู้สึกผิด “ค่ะ ปีที่แล้วหนูกับพี่สาวไปหาหมอจีนด้วยกัน หมอก็จับชีพจรแล้วบอกว่าหนูมดลูกเย็น สั่งให้เลิกกินของเย็นของเผ็ด แล้วยังให้ยาต้มมาสองชุดเพื่อปรับสมดุลร่างกายด้วยค่ะ”

“แต่เธอไม่เชื่อฟัง” เขาพูดดักคอ

ลู่ซียิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ พูดเสียงเบา “หนูติดกินเผ็ดไปแล้วค่ะ ตอนเด็กๆ กินหมั่นโถวไม่มีกับข้าว แค่จิ้มน้ำพริกหน่อยเดียวก็รู้สึกว่าหอมและอร่อยมากแล้ว”

ได้ยินประโยคนี้ หัวใจของฟู่นานโจวก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาเล็กน้อย ในอดีตชีวิตเธอต้องลำบากแค่ไหนกันนะ ถึงขนาดที่หมั่นโถวจิ้มน้ำพริกกลายเป็นของโอชะขนาดนั้น?

“ต่อไปผมจะคอยดูเธอ เธอต้องเชื่อฟังนะ”

“ค่ะ” เธอรับคำ

ช่างน่ามหัศจรรย์เหลือเกิน พอมือหนาของคุณฟู่ทาบอยู่บนท้องน้อย เธอก็รู้สึกปวดน้อยลงจริงๆ ไม่ใช่แค่ท้องที่ไม่ปวด แต่ในใจยังรู้สึกอบอุ่นไปหมด

เธออดไม่ได้ที่จะมองสำรวจเขา สิ่งแรกที่เข้าตาคือกรามที่ได้รูปของชายหนุ่ม บนคางเห็นตอหนวดเล็กๆ จางๆ ตามรูขุมขน ดูไม่สกปรกแต่กลับดูมีความเป็นชายมาก

ริมฝีปากของเขาบางเฉียบ ยามเม้มปากไม่ยิ้มจะให้ความรู้สึกเหมือนคนเย็นชา ราวกับเป็นพวกไร้หัวใจ

แต่นอกจากเหตุการณ์ในห้องหนังสือวันนั้น ฟู่นานโจวที่เธอเห็นมักจะมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่เสมอ ไม่ได้เย็นชา แถมบางครั้งยังดูอ่อนโยนอีกด้วย

สันจมูกของเขาโด่งมาก บนโลกโซเชียลมีคำพูดว่า ‘อยากไปเล่นสไลเดอร์บนสันจมูกเขาจัง’ แม้จะดูเว่อร์ไปหน่อย แต่สันจมูกนี้คือของพรีเมียมจริงๆ

ลู่ซีมองสูงขึ้นไปจนสบเข้ากับดวงตาที่เป็นประกายดั่งน้ำหมึกของเขา หัวใจเธอกระตุกวูบทันที เธอควรจะหลบสายตา แต่กลับเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปจนถอนสายตาไม่ได้

ฟู่นานโจวเองก็กำลังจ้องมองเธออยู่เช่นกัน

เขาเริ่มรู้สึกตัวตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มลอบสำรวจเขาแล้ว เขาแค่อยากจะดูว่าถ้าเธอถูกจับได้ว่าแอบมองจะทำหน้ายังไง จะเขินอายจนหลบหน้าไป หรือแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่มันไม่ใช่ทั้งสองอย่าง หน้าเธอแดงก่ำ แววตาเผยความเขินอายที่แสนยั่วยวน ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอออกเล็กน้อย ราวกับกุหลาบแดงที่รอการเด็ดดม

ฟู่นานโจวโน้มตัวลง ริมฝีปากบางประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา

ลู่ซีใจสั่นระรัว ใจเต้นแรงมาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจูบเธอ แต่ทุกครั้งมันทำให้เธอประหม่าและเขินอายเสมอ และครั้งนี้มันชัดเจนยิ่งกว่า

อาจเป็นเพราะมือของเขา...

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอคิดไปเองหรือเปล่า ลู่ซีรู้สึกเหมือนว่ามือของชายหนุ่มเริ่มเปลี่ยนตำแหน่งไป เธอจึงรีบคว้ามือหนาของเขาไว้ทันที

“เป็นอะไรไป?” เขาถอนริมฝีปากออกมา แววตาคมเข้มเหมือนมีกระแสความปรารถนาที่ร้อนแรงพลุ่งพล่าน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าราวกับถูกแผดเผาด้วยไฟ

เธอกระหืดกระหอบ “ปะ...เปล่าค่ะ”

ลูกกระเดือกของเขากระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ เขาถามเสียงแผ่ว “ยังปวดท้องอยู่ไหม?”

ลู่ซีส่ายหน้า

“งั้น... ได้ไหม?”

เธอเม้มปาก ไม่รู้จะตอบอย่างไร คำถามของเขาหมายความว่า...?!

ฟู่นานโจวไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตอบ เขาอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวทันที

ลู่ซีร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ รู้สึกเหมือนตัวลอยเคว้ง จึงโอบรอบคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ เธอตื่นเต้นมาก เพราะเธอรู้แล้วว่าคุณฟู่กำลังจะทำอะไร!

ทำยังไงดี? เธอควรจะปฏิเสธไหม?

ฟู่นานโจวสาวเท้าอย่างมั่นคง อุ้มเธอเข้าห้องนอนหลักแล้ววางลงบนเตียงกว้าง จากนั้นเขาก็ดึงเนกไทออก วางไว้ที่ปลายเตียง จ้องมองเด็กสาวที่อยู่บนเตียง มือหนึ่งแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด

ลู่ซีตาค้าง ประหม่าจนพูดไม่เป็นภาษา “ตัวหนูเหนียวไปหมด... หนูยังไม่ได้อาบน้ำเลยค่ะ ตัวมีแต่เหงื่อ หนูร้อน...”

เขายิ้มขำ น้ำเสียงไพเราะบาดลึก “เสร็จแล้วค่อยไปอาบด้วยกัน”

สมองของเธอหยุดสั่งการทันที

ฟู่นานโจวโน้มตัวทับลงมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสถึงน้ำหนักของชายหนุ่มที่กดทับลงบนตัว และสัมผัสที่แตกต่างกันทางสรีระ

เธอรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว มันซ่านยิบๆ จนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เอามือยันอกเขาไว้

“ไม่ต้องเกร็งนะ ครั้งแรกจะเจ็บหน่อย แต่ผมจะทำเบาๆ”

เสียงปลอบประโลมที่แหบพร่าของเขาดังขึ้นข้างใบหู เธอรู้สึกเหมือนขาดออกซิเจน หัวสมองหมุนคว้าง จำไม่ได้ว่าเขาทำอะไรไปบ้าง รู้สึกเพียงริมฝีปากที่ร้อนผ่าวขบเม้มที่ติ่งหู และลมหายใจร้อนๆ ที่รดรินไม่หยุด

ลู่ซียิ่งร้อนขึ้นเรื่อยๆ ทั่วทั้งร่างรู้สึกกระวนกระวาย เธอสูญเสียความสามารถในการใช้ความคิดไปโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงสัญชาตญาณที่ร้อนรุ่มเท่านั้น

(จบบท)