บทที่ 43 นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าและแกะ

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถบอกลา จางหลิงหยุน เป็นครั้งสุดท้ายได้

แต่จินอันก็ไม่ได้คิดมากมายvะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

เพราะเขาไม่ได้ออกจากเทศมณฑลฉาง

พวกเขาจะได้พบกันทุกเวลาในวันข้างหน้า

และเขายังให้ที่อยู่ใหม่กับเถ้าแก่เนี๊ยจางอีกด้วย

จินอันขอให้นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าช่วยเขาหาสถานที่ที่เขากำลังมองหา

ทำเลไม่พลุกพล่านแต่ก็ไม่ได้ห่างไกลเกินไปเช่นกัน

เหมาะสำหรับเขาที่จะฝึกฝนศิลปะยุทธอย่างเงียบๆ โดยไม่รบกวนผู้คนรอบข้าง

หลักๆ มีลาน 2 แห่ง ขนาดใหญ่ 1 แห่ง เล็ก 1 แห่ง และห้องว่าง 3 ห้อง ลานเล็กๆ ในสวนหลังบ้านเหมาะสำหรับเขาให้ฝึกฝนศิลปะยุทธ

จินอันเช่าบ้านส่วนตัวหลังนี้ แต่ไม่ได้ซื้อขาด

แม้แต่ จินอัน ก็ไม่รู้ว่าในอนาคตเขาจะอาศัยอยู่ในเทศมณฑลฉางตลอดไปหรือไม่ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องซื้ออสังหาริมทรัพย์

ราคาบ้านแสนจะถูกในสมัยโบราณ

และไม่มีกลุ่มนายทุนเก็งกำไรด้านอสังหาริมทรัพย์

แม้เขาต้องการซื้ออสังหาริมทรัพย์ แต่ราคามันจะไม่เพิ่มขึ้นแม้จะรอให้มูลค่าเพิ่มขึ้นก็ตาม

เมื่อจินอันเดินไปที่ประตู เขาก็เห็นประตูลานบ้านเปิดอยู่ มีเก้าอี้ไม้ไผ่สานหวายอยู่ที่ลานหน้าบ้าน พร้อมกับนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าที่กำลังนอนพิงบนเก้าอี้ตัวนั้นเพื่ออาบแสงแดดยามเช้า

“ไอ้เฒ่าไม้กายาสิทธิ์ ว่างมากสินะ”

"ข้าบอกให้เจ้าหายใจเข้าเอาปราณหยางให้มากขึ้นไง สามวิญญาณจิต เจ็ดวิญญาณกายที่หวาดกลัวเกือบตายของเจ้าจะฟื้นตัวได้เร็วๆ ไง"

“แล้วทำไมไม่บอกให้ข้าตากตัวเองสักเจ็ดหรือสี่สิบเก้าวันจนแห้งอร่อยไปเลยล่ะ”

"?"

แบะ แบะ แบะ——

“หืออ?” นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าซึ่งแต่เดิมนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่สานหวายที่กำลังอาบแสงแดดอันอบอุ่นอยู่นั้น จู่ๆ ก็ลุกขึ้นนั่งแล้วมองดูแกะที่ จินอัน จูงอยู่ข้างหลังของเขาด้วยความประหลาดใจ

“แกะตัวนี้อ้วนท้วนสมบูรณ์มาก มันใหญ่เป็นสองเท่าของแกะที่ข้าเคยเห็นเสียอีก”

“น้องชาย เจ้ามีน้ำใจแล้วยังรู้วิธีดูแลผู้สูงอายุอีก ข้ารู้ว่าช่วงนี้ข้าอ่อนแอและจำเป็นต้องปรุงหม้อไฟเนื้อแกะอย่างเร่งด่วนเพื่อเติมแก่นแท้และเลือดเสริมปราณหยางของข้า ในช่วงฤดูฝนและฤดูหนาวที่เท้าเย็นได้ง่ายขนาดนี้ เนื้อแกะนี่แหละเหมาะที่สุดสำหรับหม้อไฟล่ะ”

“น้องชายขของข้า ซื้อแกะตัวใหญ่มาเช่นนี้ แค่เจ้ากับข้ากินหม้อไฟเนื้อแกะนี้ ก็อยู่ได้ครึ่งเดือนแล้ว…”

นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าอดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอ แล้วกลืนน้ำลายกลับ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นลูกกระแป๋งของแกะสองก้อนที่มีขนาดใหญ่กว่าแกะธรรมดาถึงสองเท่า ดวงตาของนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

ชายคนนี้เข้าสู่วัยกลางคนแล้วสินะ...

หมายความว่ามันมีแนวโน้มที่จะมีอาการปวดหลัง ปวดขา และปัสสาวะบ่อยในเวลากลางคืน

ต้องการอาหารเสริมยาโด๊ป!

เมื่อมองดูนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าที่กำลังน้ำลายสอ จินอันก็ดูมีความสุข

เขายื่นสายจูงแกะให้นักพรตลัทธิเฒ่าเต๋าแล้วพูดว่า :"หากเจ้ามีความสามารถที่จะฆ่าแกะตัวนี้แล้วทำหม้อไฟเนื้อแกะได้ละก็ ไม่เพียงแต่ข้าจะให้แกะแก่เจ้าเท่านั้น แต่ข้าจะให้เงินที่อยู่อาศัยสำหรับการใช้ชีวิตที่นี่กับเจ้าด้วย ได้ทุกอย่างแถมหม้อไฟเนื้อแกะอีก กินจนเบื่อไปเลย"

นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าคือนักพรตที่ออกพเนจร

คนไร้บ้าน

โลกทั้งใบเป็นของเขา

ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนที่นั่นคือบ้านของเขา

ครั้งนี้เขาได้รับบาดเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจและสูญเสียปราณและพลังงานอย่างรุนแรง เขาเลยต้องอยู่ที่เทศมณฑลฉางและรอให้อาการบาดเจ็บหายก่อนจึงจะเดินทางต่อไปได้

ทันทีที่นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าได้ยินว่าจินอันกำลังมองหาที่อยู่อาศัยใหม่ในช่วงนี้ เขาก็ริเริ่มหาทันที

และแล้วก็มีที่อยู่ใหม่อยู่ตรงหน้าเขา ซึ่งที่เขาหาให้จินอันก็เพื่อประโยชน์ของเขาเอง ˆ

และนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าก็อยู่ที่นั่นอย่างไร้ยางอายและใช้ประโยชน์จากค่าเช่าฟรี

เนื่องจากโลงศพสีขาวถูกฝังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และภารกิจของตระกูลหลินก็สำเร็จลุล่วง นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าจึงออกจากตระกูลหลิน เขาไม่สามารถอยู่ที่นั่นตลอดไปได้หลังจากที่เสร็จงานแล้วใช่ไหมล่ะ?

หลังจากที่ได้ยินคำพูดของจินอัน ดวงตาของนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าก็เปล่งประกายทันที เขาถือเชือกแล้วจินตนาการว่า วันนี้ต้องล้างส่วนไหนของเนื้อแกะ เป็นผลให้แกะที่แข็งแกร่งที่แม้แต่แขนและขาของนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าก็ไม่สามารถจับมันได้ เขาถูกกระแทกด้วยหัวจนล้มลงไปด้วยความอับอาย

จินอันไม่สนใจนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าและแกะจอมตะกละที่กำลังตามเขาเข้าไปในลานสนามหญ้า แต่ละคนต่างก็ไม่ใยดีอีกฝ่ายและจินอันก็ไปในบ้านเพื่อจัดสัมภาระของเขา

ส่วนแกะจอมตะกละก็ตามเขาไปตลอดเวลาเพียงเพื่อกินและดื่มยาสมุนไพรอายุ 100 กับเหล้าสมุนไพร 100 ปี อย่างไร้ยางอาย มันขัดเขลากระดูกของมันหลายครั้งทุกๆ วัน มันแข็งแกร่งกว่าลูกวัวและแม้แต่ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สองสามคนก็เอามันไม่อยู่

นับประสาอะไรกับนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋า

ตอนที่ จินอัน เก็บข้าวของแล้วเดินออกจากบ้าน เขาก็เห็นชายคนหนึ่งและแกะอยู่ในลานสนามหญ้า ที่ฝ่ายหนึ่งทำตาหรี่จ้องมองไปที่อีกฝ่ายหนึ่งแล้วคิดบทสนมนาว่า "มองอะไร" "มองเจ้าไง" "ลองมองดูข้าอีกครั้งสิเจ้าไม่ตายดีแน่..."

จินอันสับสนเล็กน้อยแล้วถามว่านักพรตเฒ่าลัทธิเต๋ากำลังมองอะไรอยู่

แต่ใครจะไปคิดว่านักพรตเฒ่าลัทธิเต๋ามองจินอันด้วยสีหน้าจริงจัง: "น้องชาย เจ้าไปเอาแกะตัวนี้มาจากไหน ข้ารู้สึกเหมือนชายคนนี้กลายเป็นวิญญาณ"

จินอันตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขาทำผิดหรือเปล่า?

แกะที่เลี้ยงโดยนักพรตลัทธิเต๋าอู๋ซังนั้น มันสืบทอดธูปแห่งลัทธิเต๋าแล้วกลายเป็นวิญญาณจริงเหรอ?

ไอ้เฒ่าไม้กายาสิทธิ์นี่ถือได้ว่าเป็นพรตเต๋าอันโด่งดังหรือที่เขาเห็นจะเป็นเบาะแสบางอย่าง?

จินอันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วถามนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าว่า "แกะตะกละตัวนี้เพิ่งพูดภาษามนุษย์ออกมางั้นเหรอ?"

นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าส่ายหัวด้วยความโกรธ: "เรื่องแบบนั้นมันมีซะที่ไหนเล่า ไอ้เจ้าแกะตัวนี้มักจะจ้องมองข้าด้วยหางตา ราวกับว่ามันกำลังเยาะเย้ยว่าข้าโง่เขลา"

เมื่อมองดูนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าผู้ซุกซนซึ่งกำลังโกรธสัตว์ร้าย จินอันก็ส่ายหัว: "เมื่อหมูหรือสุนัขเจอคนขายเนื้อที่อยู่ห่างออกไปสิบลี้ พวกมันรู้วิธีเหน็บหางแล้ววิ่งหนีเอาชีวิตรอด พรตเฒ่าเอ๋ย หากเจ้าอยากฆ่าแล้วกินเนื้อของมันจะเกิดอะไรขึ้นกับมันล่ะ?“เจ้าไม่เข้าใจหรือ?”

“แมว สุนัข และหนูในบ้านอยู่รอบตัวผู้คนมาเป็นเวลานาน ภายใต้ความสามารถของหู ตา พวกมันก็ค่อยๆ เข้าใจคำพูดและการกระทำของผู้คน บางทีพวกมันอาจเลียนแบบคำพูดและการกระทำของผู้คน แล้วค่อยๆ เข้าใจจิตวิญญาณของผู้คน นี่เป็นเรื่องปกติ...”

“เอาล่ะท่านผู้เฒ่า ไม่ต้องกังวลเรื่องกินไปหรอก ข้าไม่ได้ซื้อแกะโลภตะกละตัวนี้จากตลาดเพื่อกินเนื้อมัน ที่ข้าซื้อเพราะมันเป็นการแสดงความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้ จากนี้ไปมันจะเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้”

นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าผู้รู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดของจินอัน แต่จู่ๆ จินอันก็เปลี่ยนหัวข้อแล้วพูดว่า "เอาล่ะ ตาเฒ่าไม้กายาสิทธิ์ รีบปัดฝุ่นตัวเองซะ แล้วไปกินหม้อไฟเนื้อแกะกัน คืนนี้ข้าจะเลี้ยงเจ้าเอง"

“อ๊าาา! เอวของข้า น้องชาย ช่วยข้าที…”

นักพรตเฒ่าลัทธิเฒ่าเท้าสะเอวแล้วร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

เนื่องจากเขากำลังคิดถึงหม้อไฟเนื้อแกะ นักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าจึงปัดฝุ่นตัวเองอย่างรวดเร็วแล้วทิ้งแกะที่ผูกไว้ใต้ต้นแพร์เก่าแก่ในลานสนามหญ้า หลังจากทิ้งแครอทไว้พอสมแล้วจินอันและนักพรตเฒ่าลัทธิเต๋าก็ล็อคประตูแล้วออกไปข้างนอก .

…

ณ บนถนนในเทศมณฑลฉาง

สองข้างทางของถนนสามารถเห็นโคมไฟที่มีชีวิตชีวากระจัดกระจาย

ท่าเรือเต็มไปด้วยผู้คน มีเรือเล็ก เรือใหญ่ จอดอยู่ที่นั่นมากกว่า 20 ลำ หญิงสาวจำนวนมากจากนอกเมืองรวมถึงสมาชิกในตระกูลผู้ดีบนเรือก็เบียดเสียดกันออกจากเรือ ทหารประจำประตูที่ทำงานหนักอยู่ที่ท่าเรือ รถม้า ลา รถลากวัว และคนลากรถเกี้ยวที่คอยทักทายผู้คน มีผู้คนนทุกประเภทมารวมตัวกันที่ท่าเรือเพื่อทำธุรกิจ มันดูมีชีวิตชีวาและเจริญรุ่งเรือง

คนเดินถนนต่างเบียดเสียดกันเป็นสายน้ำไม่รู้จบ

มีคนแปลกหน้ามากมายจากที่อื่นที่มีหน้าตาที่ไม่คุ้นเคย

โรงน้ำชาและร้านเหล้าสองฝั่งถนนกำลังทำธุการค้าขายอย่างเฟื่องฟู

งานวัดที่มีชีวิตชีวาที่สุดในเทศมณฑลฉางที่มีปีละครั้งกำลังใกล้เข้ามา ทำให้เทศมณฑลฉางเริ่มมีชีวิตชีวามากขึ้น

“นี่ตาเฒ่าไม้กายาสิทธิ์ เจ้าเคยมางานวัดที่นี่มาก่อนหรือไม่?”

“ข้าเป็นพรตเต๋าพเนจรนะ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้มาที่เทศมณฑลฉาง แน่นอนว่าข้าไม่เคยเห็นงานวัดประจำปีที่ยิ่งใหญ่ของเทศมณฑลฉางมาก่อน แต่ว่านะ ตอนที่ข้าอาศัยอยู่กับตระกูลหลิน ข้าได้ยินคนในหลินพูดถึงเรื่องนี้ ว่าสาเหตุที่งานวัดของเทศมณฑลฉางยิ่งใหญ่และดึงดูดผู้มั่งคั่ง บุรุษและสตรีนับไม่ถ้วนนั้น อาจเป็นเพราะมีต้นหลิวศักดิ์สิทธิ์อายุพันปีที่สามารถออกผลเป็นเหรียญทองแดงได้ ก็นะแม้แต่ข้ายังรู้สึกทึ่ง และอดไม่ได้ที่อยากจะเห็นว่าต้นหลิวศักดิ์สิทธิ์ต้นนี้ซึ่งผู้คนในท้องถิ่นนับถือ จะมีหน้าตาเป็นยังไง?”

“พอพูดถึงงานวัดแล้ว ข้าสงสัยเสียจริงว่ามือเฟิ่งจัดการยังไง?”

จินอันที่กำลังพูดถึงมือปราบเฟิ่งขณะทั้งสองกำลังเดินกลับบ้านพร้อมกลิ่นเนื้อแกะหลังจากได้ที่อยู่ใหม่แล้ว พวกเขาก็เห็นเจ้าหน้าที่มือปราบสวมชุดทางการพร้อมดาบรออยู่ที่ประตูด้านนอก

พอลองดูอย่างละเอียดมากขึ้น

เขาก็คือมือปราบเฟิ่ง

“โชคดีที่คุณขายจินอันทิ้งที่อยู่ใหม่ไว้กับเถ้าแก่เนี๊ยจาง ไม่เช่นนั้นเฟิ่งคงหาที่อยู่ท่านได้ยาก คุณชายจินอัน อาจารย์เฉิน คืนนี้ท่านว่างหรือไม่”

“เราจะเข้าไปในคุกคืนนี้ เพื่อตรวจสอบสาเหตุการตายที่แท้จริงของ หลี่ต้าซาน!”

มือปราบเฟิ่งพูดเข้าประเด็นทันทีที่พบกัน

(จบบทนี้)