ตอนที่ 1655: น้ำพุแห่งชีวิต

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ฟ้าสาง

มู่เหลียงก็ออกจากเนินสูง แล้วบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอันว่างเปล่าอีกครั้ง

เขาบินขึ้นไปสูงมาก ก้มมองกระดองเต่าขนาดมหึมา เต่าทมิฬที่วิวัฒนาการไปถึงระดับสิบสองนั้นช่างใหญ่โตเหลือเกิน

เต่าทมิฬในตอนนี้ มีพื้นที่เพิ่มขึ้นเป็นเกือบหนึ่งแสนตารางกิโลเมตร ขนาดของมันไม่ได้เล็กไปกว่ามณฑลหนึ่งบนโลกฝั่งนู้นเลย

หากอยู่บนบก ด้วยความสูงของขนาดตัวมันในปัจจุบัน เวลาที่มันลุกขึ้นยืน ร่างกายครึ่งหนึ่งก็คงทะลุเมฆขึ้นไปแล้ว หากไม่มีต้นไม้แห่งชีวิต คนที่อาศัยอยู่บนกระดองเต่าก็คงจะขาดออกซิเจนตายไปกันหมด

โชคดีที่ตอนนี้เต่าทมิฬอยู่ในทะเล เนื่องจากดินทรายใต้ก้นทะเลถูกขุดไปเป็นจำนวนมาก ทำให้ร่างกายถึงสามในสี่ของเต่าทมิฬจมอยู่ใต้น้ำ ส่วนที่โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาจึงมีความสูงเพียงแค่สามถึงสี่พันเมตรเท่านั้น

"ขึ้นมา!"

มู่เหลียงขยับความคิด สื่อสารกับเต่าทมิฬเพื่อเริ่มการปรับปรุงพื้นที่บนกระดองเต่า

แอร๊!!!

น้ำทะเลรอบตัวเต่าทมิฬเริ่มปั่นป่วน มวลทรายใต้ทะเลลอยต้านแรงโน้มถ่วงขึ้นสู่ผิวน้ำอีกครั้ง ควบแน่นเป็นกระแสดินทะลักเข้าไปบนกระดองเต่า

ครั้งนี้เมื่อมีเต่าทมิฬคอยช่วยเหลือ จึงใช้เวลาเพียงแค่สองชั่วโมง รอยแยกที่เกิดจากการวิวัฒนาการก็ถูกถมจนเต็มไปหมด

"ต่อไปก็ซ่อมแซมกำแพงเมือง"

มู่เหลียงยกมือขึ้นเรียก ขุดดินทรายชุดใหม่ขึ้นมาจากก้นทะเลอีกครั้ง

ครืน

ทรายดินรวมตัวกันเป็นกระแสดิน เริ่มซ่อมแซมกำแพงเมืองที่แตกหัก ทรายดินบีบอัดเข้าหากันจนมีความหนาแน่นสูงขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งกลายเป็นแผ่นเดียวกันอย่างแข็งแกร่ง

บนกำแพงเมือง เจินฮ่วนมองดูกระแสดินที่พุ่งผ่านเหนือหัว แล้วหันไปมองกำแพงเมืองที่เคยขาดออกจากกัน กำแพงเมืองสองฝั่งที่เดิมทีอยู่ห่างกันเป็นกิโลเมตร บัดนี้กลับถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกันด้วยกระแสดินสายใหม่

"พระเจ้าช่วย..."

เจินฮ่วนตกตะลึง จนอดไม่ได้ที่จะหลุดพูดบทพูดในหนังออกมา

กำแพงเมืองใหม่ยังคงเหมือนเดิม หรืออาจจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ และยังมีกลิ่นอายคาวทะเลจางๆ โชยมา

เพียงแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง กำแพงเมืองในส่วนที่ฐานทัพเรือตั้งอยู่ก็ถูกซ่อมแซมจนเสร็จสมบูรณ์

เมื่อยืนอยู่บนกำแพงเมืองแล้วมองลงไปด้านล่างในตอนนี้ ก็รู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน โดยอยู่ห่างจากระดับน้ำทะเลเกือบสี่พันเมตร

ความกว้างของกำแพงเมืองยังคงเท่าเดิม กว้างขวางราวกับจัตุรัส สามารถจอดเครื่องบินขนส่งขนาดใหญ่สองลำขนานกันได้สบายๆ

มู่เหลียงและเต่าทมิฬใช้เวลาไปตลอดทั้งเช้า กว่าจะเชื่อมต่อกำแพงเมืองที่พังทลายให้กลับมาสมบูรณ์ได้ทั้งหมด

เถาวัลย์หลักของดอกหมื่นหนามที่ทิ้งตัวลงมาเริ่มเลื้อยเกาะไปตามกำแพงเมืองอีกครั้ง ใบและดอกที่เคยหุบอยู่ก็เบ่งบานออก ปกคลุมไปทั่วกำแพงเมืองใหม่

หึ่ง หึ่ง หึ่ง

นางพญาผึ้งพากองทัพผึ้งงานกลับมาอยู่ท่ามกลางดอกหมื่นหนาม เพื่อสร้างรังผึ้งขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"เอาไว้แค่นี้ก่อนละกัน"

มู่เหลียงตบมือเบาๆ

กำแพงเมืองที่โอบล้อมกระดองเต่าอันมหึมาทั้งใบ ถือได้ว่าเป็นเส้นแบ่งเขตแดนของประเทศแล้ว

เมื่อกำแพงเขตแดนถูกเชื่อมต่อกันจนสมบูรณ์ ความปลอดภัยของทวีปบนกระดองเต่าทั้งใบก็ได้รับการรับประกันในระดับหนึ่ง ส่วนเรื่องการปรับปรุงป้อมปราการทั้งสามด่านหรือการสร้างเมืองรอง คงต้องค่อยๆ ทยอยทำกันไป

เขาหมุนตัวบินกลับไปที่เนินสูง หยู่ฉินหลานและคนอื่นๆ ยังคงรอเขาอยู่ที่หน้าตำหนัก

"มู่เหลียง กลับมาแล้วเหรอ"

มินโฮทักทายอย่างน่าเอ็นดู

มู่เหลียงร่อนลงจากท้องฟ้า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"อืม คนบนเนินสูงออกไปกันหมดหรือยัง?"

"อืม พวกเขาออกไปจากเนินสูงกันหมดตั้งแต่ก่อนแปดโมงแล้วล่ะ ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว"

หยู่ฉินหลานตอบด้วยท่าทีสง่างาม

"ดีแล้ว พวกเธอก็รีบออกไปกันเถอะ"

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"ระวังตัวด้วยนะ"

ลี่เยว่กำชับ

มู่เหลียงยกมุมปากขึ้น เอ่ยอย่างมั่นใจ

"วางใจเถอะ ครั้งนี้ฉันไม่บาดเจ็บหรอก"

"จ้ะ"

ลี่เยว่อมยิ้มบางๆ แล้วเดินตามคนอื่นๆ ลงจากเนินสูงไป

มู่เหลียงยืนมองส่งพวกเธอจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมามองตำหนัก

เขาวางแผนจัดการเนินสูง ยกมือขึ้นขยับนิ้วทั้งห้าเป็นจังหวะ เริ่มจากรื้อลิฟต์ขนส่งออกไปก่อน แล้วค่อยย้ายตำหนักและสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ ออกไปทางด้านนอก

ครืน

ไกลออกไป มวลทรายจำนวนมหาศาลลอยข้ามฟ้ามา ก่อนจะพุ่งทะลักเข้ามาในเนินสูง ขยายขนาดของเนินสูงให้กว้างใหญ่ขึ้นถึงสิบเท่า กำแพงล้อมเนินสูงถูกดันออกไปจนถึงเขตที่อยู่อาศัยเลยทีเดียว

บนจัตุรัส ลี่เยว่และคนอื่นๆ มองดูภาพนั้นแล้วเบิกตากลมโตด้วยความตกตะลึง

"โอ้โห นี่มันใหญ่ขึ้นมากเลยนะเนี่ย"

ลี่ลี่ร้องอุทานออกมา

หยางปิงพูดเสียงเบา

"นี่ก็เพื่อเคลียร์พื้นที่ให้ต้นไม้แห่งชีวิตยังไงล่ะ มันก็ต้องขยายใหญ่ขึ้นสิบเท่าเหมือนกัน"

"ใช่แล้ว น่าตื่นเต้นจัง"

หนี่จี่ชาแหงนหน้ามองต้นไม้แห่งชีวิตที่สูงตระหง่าน

มู่เหลียงย้ายตำหนักออกไปด้านนอก ทำให้สวนดอกไม้ด้านหลังขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า ทะเลสาบ ปีกนางฟ้า พืชพรรณและสมุนไพรต่างๆ ล้วนถูกเคลื่อนย้ายไปพร้อมกับหน้าดิน เว้นพื้นที่ว่างนับพันเมตรเอาไว้ให้กับต้นไม้แห่งชีวิต

ตึก ตึก ตึก

มู่เหลียงก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าต้นไม้แห่งชีวิต ยกมือขึ้นทาบลงบนลำต้นเบาๆ

เขาสั่งการในใจ

"ระบบ ทำการวิวัฒนาการต้นไม้แห่งชีวิตให้อยู่ในระดับสิบสอง"

-ติ๊ง! วิวัฒนาการจากระดับสิบเอ็ดเป็นระดับสิบสอง หักแต้มวิวัฒนาการหนึ่งแสนล้านแต้ม-

-ติ๊ง! ต้นไม้แห่งชีวิต วิวัฒนาการสู่ระดับสิบสองสำเร็จ-

-ติ๊ง! ต้องการสืบทอดความสามารถของ ต้นไม้แห่งชีวิต  น้ำพุแห่งชีวิต หรือไม่-

มู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำพุแห่งชีวิตคือความสามารถแบบไหนอีก?

เขาขยับริมฝีปาก ตอบกลับอย่างไร้เสียง

"สืบทอด"

-กำลังถ่ายทอดความสามารถสู่ร่างเจ้านาย'... ปรับปรุง...สำเร็จ-

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบดับลง มู่เหลียงก็สัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาในร่างกาย มันเริ่มเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ทั่วทั้งร่าง ก่อนจะซึมซาบเข้าไปในแขนขาทั้งสี่และกระดูกทั้งร้อย

เขาหลับตาแน่น ร่างกายรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด แต่เมื่อเทียบกับตอนที่เต่าทมิฬวิวัฒนาการแล้ว แบบนี้ยังถือว่าทนได้ง่ายกว่ามาก

กระบวนการเสริมแกร่งร่างกายกินเวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมง พลังงานในร่างถึงจะถูกดูดซับไปจนหมด ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มพูนขึ้นอย่างก้าวกระโดดอีกครั้ง

"ฟู่"

มู่เหลียงลืมตาขึ้น พ่นลมหายใจออกมาช้าๆ นัยน์ตาสีดำทอประกายเจิดจ้า

ซ่า ซ่า ซ่า

เวลานี้ ต้นไม้แห่งชีวิตที่สูงตระหง่านเริ่มเจริญเติบโตขึ้น ต้นไม้ทั้งต้นกำลังสั่นสะเทือน เรือนยอดขนาดมหึมาเปล่งประกายแสงนับพันล้านสาย ต่อให้เป็นเวลากลางวันก็ยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

มู่เหลียงค่อยๆ ก้าวถอยหลัง ลำต้นของมันกำลังขยายขนาดใหญ่ขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เขาถอยร่นไปไกลหลายพันเมตร เฝ้ามองการวิวัฒนาการของต้นไม้แห่งชีวิต เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดเหตุขัดข้องใดๆ ขึ้น จากนั้นจึงปลีกเวลาเปิดหน้าต่างสถานะมิติที่สี่ของตัวเองขึ้นมาดู

ผู้ฝึก มู่เหลียง

พละกำลัง: 18402.2  ความเร็ว: 18404.0

ความแข็งแกร่ง: 18407.9  พลังจิต: 18410.5

อายุขัย: 25 ปี / 120001 ปี

แต้มฝึกฝน: 5802  แต้มวิวัฒนาการ: 290,238,392

"แต้มวิวัฒนาการนี่ใช้เปลืองจริงๆ แฮะ"

มู่เหลียงถอนหายใจออกมา

หลังจากที่เต่าทมิฬและต้นไม้แห่งชีวิตวิวัฒนาการเสร็จ แต้มวิวัฒนาการก็หดหายไปจนเหลือแค่ตัวเลขเก้าหลัก

เขาหันไปมองตัวเลขหกหลักที่ขึ้นต้นด้วยเลข 1 ในช่องอายุขัย แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองคงมีอายุยืนยาวเสมอสวรรค์ แน่ๆ อายุขัยตั้งหนึ่งแสนสองหมื่นปี ต่อให้ใช้ชีวิตแบบใช้หนึ่งปีทิ้งหนึ่งปี ก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ถึงหกหมื่นปีเลยทีเดียว

มู่เหลียงนึกถึงลี่เยว่และคนอื่นๆ ขึ้นมา จึงอดไม่ได้ที่จะแหงนมองเรือนยอดของต้นไม้ที่กำลังเจริญเติบโต พร้อมกับอธิษฐานในใจอย่างจริงจังว่า

"หวังว่าหลังจากการวิวัฒนาการจบลง ผลแห่งชีวิตที่งอกออกมา จะช่วยเพิ่มอายุขัยได้สักหลายๆ ปีหน่อยนะ"