ตอนที่ 1639 ยินดีมาเป็นภรรยาของฉันไหม?

หึ่ง

บนท้องฟ้าอันสูงลิ่ว เครื่องบินกำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วเต็มพิกัด ใบพัดขนาดยักษ์หมุนกวนหมู่เมฆหมอกและแหวกว่ายผ่านสายลมไป

บนดาดฟ้าหัวเรือ ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวกำลังยืนมองไปเบื้องหน้าเป็นเพื่อนกษัตริย์สมิง

ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวหรี่ดวงตาคู่สวยลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ท่านกษัตริย์สมิงคะ ข้างหน้าก็คือเมืองเต่าทมิฬแล้วค่ะ"

กษัตริย์สมิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเมืองเต่าทมิฬมากเกินไป พระองค์ไม่พอใจเพียงแค่คำบอกเล่าของผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวอีกต่อไป จึงอยากจะมาดูให้เห็นด้วยตาของตัวเอง

"นี่จะถึงแล้วงั้นเหรอ?"

กษัตริย์สมิงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

เครื่องบินเพิ่งจะออกเดินทางจากเมืองหลวงอาณาจักรสมิงมาได้แค่วันที่สาม นี่ก็จะถึงริมฝั่งทะเลแล้วงั้นหรือ?

"ใช่ค่ะ ตอนที่ฉันเดินทางกลับไปคราวก่อนก็ใช้เวลาสามวันเหมือนกัน"

ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวพยักหน้า

"เร็วมากจริงๆ"

กษัตริย์สมิงเอ่ยทอดถอนใจ

"หากท่านกษัตริย์สมิงบินด้วยความเร็วสูงสุด สามวันก็สามารถบินมาถึงเมืองเต่าทมิฬได้เหมือนกันค่ะ"

ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวเอ่ยเสียงเบา

"ถ้าให้บินติดต่อกันตลอดมันก็ทำได้อยู่หรอก แต่ฉันก็ต้องพักผ่อนบ้างสิ"

กษัตริย์สมิงเอ่ยเสียงขรึม

แม้ว่าเขาจะไม่มีปีก แต่ก็ยังคงบินได้ นี่คือพรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิด

ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวกะพริบตาคู่สวย ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

การเดินทางออกมาในครั้งนี้ เป้าหมายหลักของเธอคือการมาเป็นเพื่อนกษัตริย์สมิง ตามคำพูดของเธอคือ จะมีกษัตริย์สมิงที่ไหนออกเดินทางโดยไม่มีผู้ติดตามหรือลูกน้องคอยติดตามรับใช้กันล่ะ

หึ่ง

เครื่องบินเริ่มลดระดับความสูงลง บินทะลุชั้นเมฆลงมาเบื้องล่าง ทัศนวิสัยก็พลันเปิดกว้างขึ้น ท้องทะเลสีฟ้าครามปรากฏสู่สายตา รวมไปถึงสัตว์เดรัจฉานขนาดยักษ์ที่มีขนาดตัวราวกับแผ่นดินใหญ่บนท้องทะเล

รูม่านตาของกษัตริย์สมิงหดเกร็ง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเต่าหินเกราะ ร่างกายจึงสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้

ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวเคยเล่าเรื่องเมืองเต่าทมิฬให้เขาฟัง ย่อมต้องเคยพูดถึงการมีอยู่ของเต่าทมิฬ ทว่ารู้ก็ส่วนรู้ เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากันจริงๆ ความรู้สึกสั่นสะเทือนและแรงกดดันนั้นช่างน่าหวาดหวั่นจนทำให้รู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

"ท่านกษัตริย์สมิงก็ทรงรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเหรอคะ?"

ริมฝีปากสีชมพูของผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวเผยอขึ้นเล็กน้อย

ต้องรู้ไว้ก่อนว่ากษัตริย์สมิงนั้นเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับราชัน เป็นตัวตนที่อยู่เหนือผู้คนนับหมื่นนับแสน ความแข็งแกร่งของเขาสามารถบดขยี้ผู้แข็งแกร่งทั้งหมดในอาณาจักรต่างๆ โดยรอบได้ และเพราะเหตุนี้เอง พวกมนุษย์จึงไม่กล้าทำอะไรตามอำเภอใจในอาณาจักรสมิง

"อสูรทะเลระดับจอมราชันนั้นน่ากลัวมาก อย่าเห็นว่ามันสูงกว่าระดับราชันเพียงแค่ระดับเดียวเชียวล่ะ เพราะช่องว่างระหว่างนั้นมันสูงยิ่งกว่าแผ่นฟ้าเสียอีก"

กษัตริย์สมิงเอ่ยเสียงขรึม

เขาเก็บความดูถูกที่มีต่อเมืองเต่าทมิฬกลับไป และตัดสินใจที่จะรับมือกับเจ้าเมืองเต่าทมิฬอย่างจริงจัง

คนทีสามารถสร้างเมืองเต่าทมิฬอยู่บนร่างของเทพอสูรระดับจอมราชันได้ ความแข็งแกร่งย่อมไม่ธรรมดา สมควรอย่างยิ่งที่เขาจะต้องรับมืออย่างจริงจัง

เครื่องบินยังคงลดระดับความสูงลงอย่างต่อเนื่อง และค่อยๆ ร่อนลงจอดที่สนามบินของเมืองเต่าทมิฬ

ภายในชั้นอื่นๆ ของเครื่องบิน เหล่าเผ่าสมิงพากันหมอบเกาะหน้าต่างมองลงไปด้านล่าง เมื่อเห็นพื้นที่สีเขียวขจีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา

"นี่คือเมืองเต่าทมิฬงั้นเหรอ ดูเหมือนว่าการมาทำงานที่นี่ก็คงไม่เลวแฮะ"

"หวังว่าที่คนพวกนั้นพูดมาทั้งหมดจะเป็นเรื่องจริงนะ ไม่ใช่หลอกลวงพวกเราให้มาที่นี่"

"..."

เหล่าเผ่าสมิงต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ พวกเขาล้วนเป็นคนที่มาทำงานในเมืองเต่าทมิฬ มีทั้งชายและหญิง ส่วนใหญ่ยังอยู่ในวัยหนุ่มสาวและมีร่างกายที่แข็งแรงบึกบึน

หึ่ง

เครื่องบินค่อยๆ ร่อนลงมา และในที่สุดก็จอดสนิทลงภายในสนามบินขนาดยักษ์

ฟู่

ประตูห้องโดยสารหลายบานของเครื่องบินเปิดออก เหล่าเผ่าสมิงต่างต่อแถวเดินออกจากห้องโดยสาร พวกเขายืนอยู่บนลานจอดเครื่องบินอันกว้างขวางด้วยท่าทีทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

หยู่ฉินหลานก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม เมื่อเห็นเหล่าเผ่าสมิงยืนงุนงงทำอะไรไม่ถูก เธอจึงยกโทรโข่งในมือขึ้นมา

เธอส่งเสียงสั่งการดังลั่น

"ทุกคนจัดแถวหน้ากระดานสี่แถว ลงทะเบียนข้อมูลส่วนตัวเพื่อทำบัตรประจำตัวประชาชนชั่วคราวก่อน หลังจากนั้นจะมีคนคอยจัดการเรื่องที่พักและงานให้กับพวกคุณ"

เหล่าเผ่าสมิงถูกดึงดูดด้วยเสียงนั้น ต่างก็หันไปมองหยู่ฉินหลาน

เมื่อหยู่ฉินหลานเห็นว่าพวกเขายังคงยืนเหม่อลอย จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

"พวกคุณไม่อยากทำงานกันแล้วหรือไง?"

"อยากครับ/ค่ะ!"

เหล่าเผ่าสมิงตะโกนตอบอย่างไม่ลังเล

"ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามที่ฉันบอก จัดแถวหน้ากระดานสี่แถวก่อน"

หยู่ฉินหลานตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ได้!"

เหล่าเผ่าสมิงขานรับเสียงดัง พวกเขาใช้เวลาสิบกว่านาทีถึงจะจัดแถวหน้ากระดานสี่แถวได้สำเร็จ

มิอากับชาหลัวและคนอื่นๆ ก็ลงมาจากเครื่องบินเช่นกัน ด้านหลังของพวกเธอมีผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวและกษัตริย์สมิงเดินตามมาติดๆ คนทั้งกลุ่มรีบสาวเท้าเดินมาตรงหน้าหยู่ฉินหลาน

"เผ่าสมิงพวกนี้คือคนงานที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ทั้งหมดเลยเหรอ?"

หยู่ฉินหลานเอ่ยถามอย่างสง่างาม

"ใช่ค่ะ มีทั้งหมดเจ็ดพันแปดร้อยสามสิบห้าคน"

มิอาพยักหน้า

"ดีมาก"

ดวงตาคู่สวยของหยู่ฉินหลานเป็นประกายสว่างวาบ คนเจ็ดพันแปดร้อยกว่าคน สามารถทำให้กำลังการผลิตของเมืองเต่าทมิฬยกระดับขึ้นไปได้อีกขั้น

พนักงานที่เธอพามาด้วยเดินเข้าไปหา นำโต๊ะและเก้าอี้มาจัดวางไว้ตรงหน้าเหล่าเผ่าสมิง และเริ่มดำเนินการลงทะเบียนยืนยันตัวตน

"เอ่อ ถ้าพวกเราทำงานที่นี่ จะจ่ายเงินเดือนให้พวกเราจริงๆ ใช่ไหม?"

"ใช่ๆ แล้วมีที่พักกับอาหารให้จริงๆ เหรอ?"

"ได้ยินมาว่ามีเสื้อผ้าใหม่ให้ใส่ แล้วก็จะได้กินเนื้อกับผักใบเขียวทุกมื้อ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?"

"..."

เผ่าสมิงที่เข้าแถวอยู่เริ่มตั้งคำถามด้วยความสงสัย เพื่อเป็นการยืนยันความจริงเป็นครั้งสุดท้าย

พนักงานตอบกลับอย่างใจเย็น

"เรื่องทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องจริงค่ะ หลังจากจัดแจงงานให้แล้วก็จะมีที่พักและอาหารให้ มีชุดทำงานแจกให้ และในทุกๆ เดือนยังสามารถหยุดพักได้สี่วันโดยยังคงได้รับเงินเดือนด้วยค่ะ"

"ดีขนาดนี้เชียว!"

เหล่าเผ่าสมิงพากันร้องอุทานเสียงเบาอย่างต่อเนื่อง

"ถูกต้องค่ะ หลังจากเซ็นสัญญาว่าจ้างงานแล้ว ก็จะได้รับสวัสดิการเหล่านี้ทั้งหมด"

พนักงานอธิบายต่อไป

"แต่มีเงื่อนไขว่าพวกคุณจะต้องทำงานให้เสร็จสมบูรณ์ตามข้อกำหนดและมีคุณภาพด้วย หากใครทำผลงานได้ดี ก็อาจจะได้รับรางวัลและได้รับการพิจารณาขึ้นเงินเดือนค่ะ"

"ไม่มีปัญหา พวกเราทุกคนจะตั้งใจทำงานอย่างหนักแน่นอน"

"ใช่ๆๆ รีบเอางานมาให้ทีเถอะ"

"..."

เหล่าเผ่าสมิงส่งเสียงเอะอะโวยวายด้วยระดับเสียงที่ดังลั่นสนั่นหวั่นไหว

พนักงานยิ้มเจื่อนพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

"ทุกคนเงียบก่อนค่ะ เข้าแถวให้เป็นระเบียบทีละคน ลงทะเบียนยืนยันตัวตนให้เสร็จก่อนนะคะ"

"ได้เลย"

เหล่าเผ่าสมิงพยักหน้าอย่างแรง

ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวพากษัตริย์สมิงเดินก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะเอ่ยทักทาย

"ท่านฉินหลาน ได้พบกันอีกแล้วนะคะ"

"ยินดีต้อนรับกลับมาเยือนอีกครั้งค่ะ"

หยู่ฉินหลานพยักหน้าอย่างสง่างาม

เธอหันไปมองกษัตริย์สมิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้

ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกใบ้ พลางเอ่ยแนะนำ

"ท่านนี้คือกษัตริย์สมิงแห่งอาณาจักรสมิงของเราค่ะ"

หยู่ฉินหลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"ที่แท้ก็คือท่านกษัตริย์สมิงนี่เอง"

"คุณสวยมากเลยนะ"

กษัตริย์สมิงโพล่งสิ่งที่อยู่ในใจออกมาทันที

"..."

ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวกระตุกมุมปาก นิสัยเก่าของกษัตริย์สมิงกำเริบอีกแล้ว

ใครบ้างล่ะที่จะไม่รู้ว่ากษัตริย์สมิงนั้นลุ่มหลงในความงาม เรียกได้ว่าเป็นพวกบ้าตัณหาเป็นที่หนึ่ง

"ขอบคุณค่ะ"

หยู่ฉินหลานไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเพียงแค่คิดว่ากษัตริย์สมิงเอ่ยชมเธออย่างตรงไปตรงมาเท่านั้น

กษัตริย์สมิงทำหน้าขรึม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงจัง

"ยินดีมาเป็นภรรยาของฉันไหม?"

"คุณพูดว่าอะไรนะ?"

หยู่ฉินหลานขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ผู้บัญชาการเสวียนเหนี่ยวฝืนใจเอ่ยขึ้น

"ท่านฉินหลานไม่ต้องใส่ใจหรอกค่ะ ท่านกษัตริย์สมิงก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น"

เธอแทบจะพูดไม่ออกอยู่แล้ว นิสัยเสียของกษัตริย์สมิงไม่เคยแก้หายเลยจริงๆ

"มุกตลกนี้ไม่เห็นจะน่าขำเลยสักนิด"

หยู่ฉินหลานเอ่ยอย่างเย็นชา

กษัตริย์สมิงขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม

"คุณไม่ยินดีงั้นเหรอ?"

หยู่ฉินหลานยกมุมปากขึ้น ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะ

"ยินดีงั้นเหรอ? อย่ามาพูดเรื่องที่ทำให้คนอื่นเขารู้สึกน่าขันไปหน่อยเลย"

"ฮ่าๆๆ..."

กษัตริย์สมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา

หยู่ฉินหลานหรี่ตาลง เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก

"ที่ท่านกษัตริย์สมิงมาเยือนเมืองเต่าทมิฬ เป็นเพราะตั้งใจจะมาเข้าพบท่านเจ้าเมืองของเราใช่ไหมคะ?"

"ใช่แล้วล่ะ"

กษัตริย์สมิงหุบรอยยิ้มบนใบหน้า ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

การหยั่งเชิงระลอกแรก ดูเหมือนว่าจะล้มเหลวไปเสียหน่อย ผู้คนของเมืองเต่าทมิฬช่างแข็งกร้าวดุดันเสียจริง