ตอนที่ 820 : สัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่ง
ตอนที่ 820 : สัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่ง
ตอนที่ 820 : สัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่ง
“ปล่อยตัวคนเดี๋ยวนี้!!”
เมื่อได้ยินคำพูดของชายที่เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเลือดคนนี้ ทุกคนบนดาดฟ้าต่างก็ต้องตกตะลึง!
ผลแพ้ชนะของการต่อสู้กลับถูกพลิกภายในชั่วพริบตา หัวหน้าทีมเสี่ยนที่เมื่อครู่ยังทำตัวโอหังเป็นฝ่ายได้เปรียบ ตอนนี้กลับถูกอีกฝ่ายใช้มือเพียงข้างเดียวยกตัวลอยขึ้นมาเหมือนกับสุนัขที่ตายไปแล้วตัวหนึ่งจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
ร่างกายและแขนขาทุกส่วนของเขาถูกเศษกระดูกแหลมคมที่หักของอีกฝ่ายแทงจนทะลุ และจุดที่ถูกแทงก็คือจุดข้อต่อหลักที่ใช้สำหรับส่งแรงพอดี!
หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ หลังจากได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้แล้ว หัวหน้าทีมเสี่ยนก็คงไม่สามารถออกแรงขยับตัวได้อีกแล้ว และคงได้กลายเป็นคนพิการถาวรแน่!
“ชะ... ชั่วช้าที่สุด...!!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่เกิดขึ้นตามจุดต่างๆ ของร่างกาย ความรู้สึกอ่อนปวกเปียกหลังจากเส้นเลือด เส้นประสาทและเส้นเอ็นถูกทำลายจนไม่สามารถใช้การได้อีก สีหน้าของหัวหน้าทีมเสี่ยนก็ย่ำแย่ลงจนถึงขีดสุด
ผู้ชายคนนี้ไม่ยอมทำตามกฎกติกาเลยสักนิด!
เขาไม่รู้จักเจ็บหรืออย่างไรกัน!?
วิธีการแบบนี้มันช่างเหนือกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไปไปแล้วจริงๆ!
โอกาสที่ดีได้สูญสิ้นไปแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยคำพูดอะไรออกมาอีก
“......”
คนของฐานฝูไห่คนอื่นๆ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป สถานการณ์ที่เคยราบรื่นมั่นคงก็กลับกลายเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ทันทีหลังจากที่หัวหน้าของพวกเขาถูกอีกฝ่ายจับตัวเป็นเชลย
พวกเขาควรจะยอมปล่อยตัวประกันไปดีไหม?
ทางด้านเหยาเหล่ยและหลิวชิงที่ถูกควบคุมตัวอยู่ต่างก็น้ำตานองหน้า
พวกเขาไม่ได้กำลังตื้นตันใจหรือตื่นเต้นที่หัวหน้าทีมกำลังจะช่วยพวกเขาออกไป
แต่พวกเขากำลังเจ็บปวดใจกับสภาพของหลี่ปั๋วเหวินในตอนนี้ต่างหาก!
ผู้ชายที่ยืนตากลมหนาวและเปียกโชกไปด้วยเลือดของตัวเอง ร่างกายก็มีบาดแผลเต็มไปหมดจนไม่รู้ว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้าง แขนซ้ายก็หักขาดไปท่อนหนึ่ง แถมยังต้องใช้บาดแผลของตัวเองมาเป็นอาวุธในการโจมตีศัตรูอีก
มันจะต้องเจ็บปวดทรมานขนาดไหนกัน!?
พวกเขาทั้งสองคนแทบไม่กล้าจินตนาการเลยจริงๆ
แต่ทว่าผู้ชายคนนี้ก็ทำเรื่องแบบนั้นลงไปแล้วจริงๆ
และดูเหมือนว่าเขาจะสามารถคว้าโอกาสแห่งความหวังเพียงหนึ่งเดียวในสถานการณ์แบบนี้มาไว้ได้สำเร็จ!
“หัวหน้า......”
ทั้งสองคนเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบไม่มีเสียงพูด พวกเขาไม่มีแววตาแห่งความยินดีที่ได้รับการช่วยเหลือเลยสักนิด แต่ในทางกลับกันมันกลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
“แก้เชือกซะ! ปล่อยให้พวกเขาสองคนเดินออกมาเอง!”
“ฉันจะพาคนของฉันจากไป หลังจากออกจากหมู่บ้านแห่งนี้ไปแล้วพวกเราจะปล่อยคนของพวกแกไปเอง!”
หลี่ปั๋วเหวินเอ่ยปากบอกกับคนของฐานฝูไห่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
เขาไม่ได้เอ่ยปากขอให้อีกฝ่ายยอมสละเฮลิคอปเตอร์ให้ และเขาเองก็จะไม่ยอมปล่อยตัวหัวหน้าของอีกฝ่ายไปทันที
ขอเพียงเป็นคนที่มีสมอง พวกเขาก็ย่อมไม่มีทางตอบตกลงกับข้อเสนอแบบนี้แน่นอน
แต่ทว่าหากเขาขอเพียงคนของเขากลับคืนมา อีกฝ่ายที่ยังคงครอบครองเฮลิคอปเตอร์อยู่ก็น่าจะยอมตกลงตอบรับคำขอของเขา
แต่ทว่า
หัวหน้าทีมหลี่กลับประเมินหัวหน้าทีมเสี่ยนที่อยู่ในมือต่ำไป
เมื่อเห็นว่าตัวเองถูกคู่ต่อสู้กำลังหยามเกียรติของเขาขนาดนี้ มีหรือที่เขาจะทนรับได้!
หลี่ปั๋วเหวินที่คิดว่าหัวหน้าทีมเสี่ยนคนนี้ไม่น่าจะเคลื่อนไหวได้อีกแล้ว แต่อยู่ๆ อีกฝ่ายกลับฝืนบิดร่างกายของตัวเองอย่างแรง โดยไม่สนใจขาขวาที่ถูกบีบจนแหลกละเอียดและเหวี่ยงร่างของตัวเองพลิกตัวทันที!!
หมุนตัวพลีชีพ!
ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือ ขาขวาของเขาที่เดิมทีก็ถูกหักจนแหละละเอียดอยู่แล้วก็บิดตัวอย่างแรงจนหลุดออกจากการควบคุมของหลี่ปั๋วเหวินทันที!!
เขาเองก็มีจิตใจที่เหี้ยมโหดเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นก่อนหน้านี้เขาคงไม่กล้าเสี่ยงอันตรายเข้าร่วมการวิจัยของห้องทดลองของฐานฝูไห่หรอก
“ยิงเลย!!!”
ภายใต้ใบหน้าที่บิดเบี้ยวและน่ากลัว เขาอ้าปากกว้างแผดเสียงสั่งการให้ลูกน้องของตัวเองเหนี่ยวไกปืนสังหารผู้ชายคนนี้ทันที!
เรื่องกฎกติกาที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้น่ะเหรอ?
เขาจำมันไม่ได้แล้ว!
ในเวลาที่เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แบบนี้ เขาต้องการเพียงแค่ให้อีกฝ่ายตายอย่างไร้ที่กลบฝังเท่านั้น!
พึ่บ!
แผ่นหลังของเขาร่วงหล่นลงกระแทกกับพื้นปูนที่เย็นเฉียบของดาดฟ้า แล้วในเวลาที่เกือบจะพร้อมกันนั้น คนของฐานฝูไห่ก็เริ่มเปิดฉากยิงปืนทันที!
“ปัง ปัง ปัง!!!”
คนเหล่านี้ดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าหัวหน้าของพวกเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมรักษาสัจจะ หลังจากที่เห็นเขาถูกจับตัวเป็นตัวประกันพวกเขาก็เล็งเป้าเพื่อรอจังหวะเหนี่ยวไกนี้ไว้อยู่แล้ว
แต่โชคยังดีที่
หลังจากที่หลี่ปั๋วเหวินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของชายในมือ เขาก็รีบตอบสนองในทันทีและเมื่อตระหนักได้ว่าฝั่งตรงข้ามกำลังจะเปิดฉากยิง เขาก็รีบกระโจนตัวไปหลบอยู่หลังแท่นปูนข้างๆ ทันที!
ปัง ปัง ปัง ปัง!!!
กระสุนปืนพุ่งปะทะกับปูนจนเกิดเสียงดังสนั่นตามหลังเขาเป็นระยะๆ เขาทำได้เพียงหดตัวซ่อนร่างไว้ไม่ให้ถูกยิงเท่านั้น
การต่อสู้ดุเดือดหลายระลอกก่อนหน้านี้ได้รีดเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาไปจนเกือบหมดแล้ว แล้วนับประสาอะไรกับกระสุนปืนที่ยิงสาดเข้ามาในตอนนี้ ต่อให้เป็นช่วงที่ร่างกายของเขาสมบูรณ์ที่สุดเขาก็ยังต้านทานมันไม่ได้อยู่ดี
ชั่วขณะหนึ่งเขาทำได้เพียงถูกกดดันอยู่หลังแท่นปูนและแอบซ่อนตัวอย่างสะบักสะบอม!
หัวหน้าทีมเสี่ยนที่อยู่บนพื้นก็อาศัยจังหวะนี้กัดฟันคลานเหมือนกับหนอนไปหาลูกน้อง บทเรียนราคาแพงในวันนี้ย่อมเพียงพอที่จะทำให้เขาจดจำไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน
หากเขายังมีชีวิตอยู่ล่ะนะ
“หัวหน้า!!!”
เหยาเหล่ยและหลิวชิงต่างพากันร้อนใจ
พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งจะพลิกผันเมื่อครู่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้งและกลับกลายมาเป็นสถานการณ์ที่เข้าสู่ทางตันแบบนี้อีกรอบ
หัวหน้าทีมที่บาดเจ็บสาหัสก็ถูกอำนาจการยิงของอีกฝ่ายกดดันไว้จนไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้เลย
ตัวพวกเขาที่ถูกมัดไว้ก็ยิ่งไม่มีทางหลุดพ้นจากการควบคุมของอีกฝ่ายเพื่อไปช่วยชีวิตหัวหน้าทีมได้เลย
คนของฐานฝูไห่ต่างก็คิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือของพวกเขาแล้ว
และเรื่องเมื่อกี้ก็เป็นเพียงสถานการณ์เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่ต้องไปสนใจว่าหัวหน้าทีมเสี่ยนที่บาดเจ็บจะเป็นอย่างไร สรุปก็คือภารกิจในครั้งนี้พวกเขาต้องทำมันให้สำเร็จเพื่อกลับไปรายงานผลให้ท่านผู้นำทราบ
รอให้ยิงสังหารหรือจับตัวผู้ชายคนนั้นได้พวกเขาก็จะได้เดินทางกลับกัน
เวลาผ่านไปไม่กี่วินาที
เสียงปืนของฝั่งฐานฝูไห่ก็เงียบลงเพื่อไม่ให้สิ้นเปลืองกระสุน ชายสามคนก็ค่อยๆ ก้าวเท้าอย่างระมัดระวังมุ่งหน้าไปยังแท่นปูนเพื่อเตรียมบังคับให้หลี่ปั๋วเหวินยอมจำนน
“แฮ่ก—แฮ่ก—แฮ่ก—แฮ่ก——”
หลี่ปั๋วเหวินหอบหายใจอย่างหนัก เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัวแต่กลับนึกหาวิธีฝ่าทางตันในครั้งนี้ไม่ออกเลยจริงๆ
เขาทำเต็มที่แล้ว
หลังจากนี้ เขาคงได้แต่หาวิธีทำให้คนของเขาได้ตายอย่างสงบดีกว่า
อย่างน้อยมันก็ดีกว่าถูกจับกลับไปยังรังของอีกฝ่ายและถูกทรมาน
ในสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะไร้หนทางแก้ไขนี้เอง
ในตอนที่คนของฐานฝูไห่สองสามคนกำลังจะก้าวไปถึงตัวของหลี่ปั๋วเหวิน สถานการณ์ที่คาดไม่ถึงก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง!
“โฮก——!!!”
เสียงคำรามที่น่ากลัวดังขึ้นมาจากประตูเหล็กบนดาดฟ้าที่ถูกปิดตายเอาไว้!
ไม่เพียงแต่หัวหน้าทีมหลี่ เหยาเหล่ยและหลิวชิงจะตกใจจนตาโตเท่าไข่ห่าน แต่พวกเขายังจำได้ทันทีว่าใครคือเจ้าของเสียงที่คุ้นเคยนี้!
เดอะ ชาร์จเจอร์!
คนของฐานฝูไห่ยังคงตกตะลึงอยู่ และทันใดนั้นเสียงระเบิดดัง “ตูม” ก็ดังขึ้น ประตูเหล็กบนดาดฟ้าที่หัวหน้าทีมเสี่ยนเคยขนของหนักมาปิดตายไว้ก็ถูกพุ่งชนจนพังทลายลงทันที!
มันก็คือเดอะ ชาร์จเจอร์ที่ทุกคนเคยเจอที่ชั้นหนึ่งนั่นเอง!
“โฮก——!!”
เมื่อเห็นมนุษย์มารวมตัวกันมากขนาดนี้ เดอะ ชาร์จเจอร์ที่เพิ่งถูกผึ้งสองตัวดึงดูดมาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที!
อาหารเยอะแยะเลย!
ตูม!
มันขยับตัวเพียงครั้งเดียวก็เข้ามาประชิดตัวคนของฐานฝูไห่คนหนึ่งที่กำลังยืนอึ้งอยู่ข้างๆ โดยไม่สนใจกระสุนปืนที่คนอื่นที่ได้สติแล้วยิงใส่ร่างกายของมัน มันยกแขนขวาขึ้นมาบดบังเอาไว้ก่อนจะอ้าปากงับเข้าที่หัวของชายคนนั้นทันที!
กร๊อบ!!
ปากขนาดมหึมาที่ชุ่มไปด้วยเลือดก็กัดศีรษะของคนของฐานฝูไห่ผู้โชคร้ายคนนั้นจนขาดหายไปครึ่งซีกทันที!
มันกัดกินจนเลือดเนื้อพุ่งกระฉูดก่อนจะเผยสีหน้าที่พึงพอใจโดยไม่สนใจร่างของอาหารที่ล้มพับลงไป จากนั้นมันก็หันไปมองเหยื่อตัวต่อไปที่บังอาจยิงปืนโจมตีใส่มันอยู่!
ตูม!
ในตอนนี้เองพื้นปูนใต้เท้าของมันก็ถูกเหยียบจนปรากฏหลุมลึก!
แล้วร่างกายขนาดมหึมาของมันก็แปรเปลี่ยนเป็นเงาดำพุ่งเข้าใส่คนของฐานฝูไห่คนอื่นๆ ทันที!!
มันเปรียบเสมือนสิงโตที่พุ่งเข้าใส่ฝูงแกะ มันกำลังบดขยี้ แผดเสียงคำรามและเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่ง
ทั้งดาดฟ้าก็กลายเป็นสนามเด็กเล่นที่มันสามารถอาละวาดได้อย่างตามใจชอบ และที่นี่ก็ไม่มีใครที่สามารถฆ่ามันได้เลย!
“รีบ... รีบสตาร์ทเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์แล้วหนีไปจากที่นี่เร็ว!!! นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!!!”
คนของฐานฝูไห่สองคนที่ขึ้นไปนั่งบนเฮลิคอปเตอร์และเพิ่งจะสตาร์ทเครื่องยนต์ต่างก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
นี่คือครั้งแรกที่พวกเขาได้เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวในระยะประชิดขนาดนี้
ในตอนนี้พวกเขาก็ได้แต่แค้นใจที่เครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์นั้นสตาร์ทช้าเกินไปจนขัดขวางการหนีเอาชีวิตรอดของพวกเขา!