บทที่ 24 อาณาเขตห้ามเวท

"ไม่ใช่ เขาคือเสี่ยวเหวิน!"

ชายใบหน้าเคร่งขรึมคนหนึ่งหรี่ตามอง พลางเอ่ยเตือนเสียงเบา

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ทุกคนต่างจ้องมองอย่างพินิจ

"พวกเจ้ามาช่วยเสี่ยวเหวินงั้นสิ?" หวังห่าวเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา "แล้วเจ้าหนูล่ะ?"

"พวกเราฆ่ามันแล้ว!"

หลินอวี่นั่งอยู่บนโซฟา ไม่มีทีท่าจะลุกขึ้น

เมื่อได้ยินดังนั้น กลุ่มของหวังห่าวก็รุกคืบเข้ามาในทันที

แรงกดดันจากคนเจ็ดแปดสิบนั้นรุนแรงไม่น้อย ยิ่งพวกเขาล้วนผ่านการสังหารซอมบี้มามากมาย กลิ่นอายสังหารจึงเข้มข้น

คนหลายคนที่อยู่ด้านหลังหลินอวี่ต่างเครียดขึ้นมาทันที พวกเขาล้วนแอบสะสมพลังอยู่

"โครม!"

ทันใดนั้น จากกลุ่มผู้หญิงที่อยู่ตรงมุมห้อง มีสิบสามคนลุกขึ้นยืน มือกำอาวุธแน่น

พวกเธอไม่พูดอะไรสักคำ เดินมายืนหลังหลินอวี่ เผชิญหน้ากับกลุ่มของหวังห่าว

การกระทำของพวกเธอทำให้หลินอวี่ประหลาดใจไม่น้อย

"ฮ่าๆ พวกเจ้าคงไม่ได้หวังจะพึ่งพวกอีแค่นี่หรอกนะ?" หวังห่าวหัวเราะลั่น

เขาโบกมือทีหนึ่ง ลูกน้องสิบกว่าคนก็พุ่งเข้าใส่ทันที

หลิวอวี๋ก้าวออกไปข้างหน้า โบกมือขวา คมลมนับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าใส่กลุ่มคนที่กำลังบุกเข้ามา

"ฉึก!"

"ฉึก!"

คมลมพุ่งผ่าน ละอองเลือดกระเซ็น

ในจำนวนสิบกว่าคนที่พุ่งเข้ามา ห้าหกคนล้มลงกุมคอในทันที ส่วนที่เหลือล้วนมีบาดแผลทั่วร่าง เลือดไหลไม่หยุด

"ผู้ตื่น!"

ข้างกายหวังห่าว ชายร่างเตี้ยคนหนึ่งหายตัวไปในพริบตา

"หลิวอวี๋ ผู้ใช้พลังล่องหนของฝ่ายตรงข้ามลงมือแล้ว เจ้าต้องรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของธาตุลมในอากาศให้ดี"

หลินอวี่เอ่ยเตือน

"การล่องหนเพียงซ่อนร่างกายเท่านั้น ลมหายใจ จิตสังหารของเขายังคงอยู่ แม้แต่ตอนเคลื่อนไหว เขาก็ยังสร้างกระแสลม"

"สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของลม เจ้าก็จะหาตัวเขาเจอได้ง่ายๆ"

"พี่ใหญ่ ผมเข้าใจแล้ว!"

ตอนแรกหลิวอวี๋ได้ยินว่าผู้ใช้พลังล่องหนออกโรง ในใจก็ตื่นตระหนกอยู่บ้าง

แต่พอได้ยินคำพูดของหลินอวี่ ใจก็สงบลง เริ่มรับรู้อย่างละเอียด

"เจอตัวแกแล้ว!"

ทันใดนั้น หลิวอวี๋ก็โบกมือทั้งสองข้าง คมลมขนาดมหึมาพุ่งฟันไปทางด้านซ้ายด้านหน้าของเขา

"เพล้ง!"

ร่างของผู้ใช้พลังล่องหนถูกเปิดเผย

คมลมมหึมานั้นฟันกริชในมือเขาขาดสะบั้น ทิ้งบาดแผลเลือดสาดที่ไหล่

หากเขาหลบช้ากว่านี้ ก็คงถูกฟันขาดเป็นสองท่อนแล้ว

ผู้ใช้พลังล่องหนถอยกรูดอย่างรวดเร็ว

หลิวอวี๋ควงคมลมในมือ ฟันใส่อีกครั้ง

"เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!"

หูปิน ผู้ควบคุมเหล็กก็ลงมือบ้าง

ภายใต้การควบคุมของเขา เหล็กเส้นสิบกว่าอันลอยมาจากรอบด้าน ปะทะกับคมลมกลางอากาศ

"ฮึ!"

หยางซานซานแค่นเสียงเบาๆ เปิดใช้พรสวรรค์

เถาวัลย์หนามทรายก่อตัวขึ้นนับไม่ถ้วน ทะลุพื้นปูนขึ้นมา พุ่งแทงไปข้างหน้า

สีหน้าหูปินเปลี่ยนไป มือขวากระชาก วัตถุโลหะทั้งหมดรอบตัวถูกควบคุม ลอยมารวมกันในมือ

รวดเร็วทันใจ ก่อตัวเป็นกำแพงโลหะขวางหน้าเขา ต้านคมลมและหนามทรายเอาไว้

"คนผู้นี้แข็งแกร่งมาก วิธีของเขาไม่ได้มีแค่นี้" เสี่ยวเหวินสีหน้าเคร่งเครียด

"ใช่ การควบคุมพรสวรรค์ของเขาเหนือกว่าพวกหลิวอวี๋ไม่น้อย"

สมดังคาด หูปินโบกมือ กำแพงโลหะแตกกระจาย ลอยคว้างกลางอากาศ

เหล็กเส้นแต่ละอันพลิกตัว ตามการผลักของฝ่ามือเขา พุ่งราวกับดาบ เข้าใส่หลินอวี่และคนอื่นๆ

ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไป

"พายุทรายสังหาร!"

หลิวอวี๋รวบรวมคมลมนับไม่ถ้วนอีกครั้ง ก่อตัวเป็นทอร์นาโดขนาดเล็ก กวาดเข้าใส่

การโจมตีครั้งนี้แข็งแกร่งกว่าเดิมมาก พอสัมผัสกัน เหล็กเส้นส่วนใหญ่ก็ถูกพายุฉีกทึ้งขาดกระจาย

แต่ก็ยังมีไม่น้อยที่ทะลุคมลมผ่านมาได้ พุ่งเข้าใส่ทุกคน

"โล่น้ำแข็ง!"

เสียงตะโกนดังขึ้น เสี่ยวเหวินพุ่งตัวออกมาข้างหน้า

ผลึกน้ำแข็งสีฟ้าในมือก่อตัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นโล่ขนาดใหญ่และหนา บังหน้าทุกคน

"เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!"

เหล็กเส้นหลายอันพุ่งเข้าใส่โล่น้ำแข็ง ปักเข้าไปนิดหน่อยก็ถูกหยุดสนิท

"คนผู้นี้แข็งแกร่งจริงๆ!"

หลิวอวี๋เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก หากเป็นเขาคนเดียว ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ได้เลย

"ผู้ควบคุมโลหะ ดูแล้วแข็งแกร่งกว่าจริงๆ"

"พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว เขาแข็งแกร่งเพราะการควบคุมโลหะของเขาเหนือกว่าพวกเจ้า หากพวกเจ้าควบคุมพรสวรรค์ได้ถึงระดับเขา ก็จะแข็งแกร่งเช่นกัน"

หลินอวี่เอ่ย "เมื่อพรสวรรค์หนึ่งถูกพัฒนาถึงขีดสุด ล้วนไม่อาจดูแคลนได้"

พูดพลางค่อยๆ ลุกขึ้น "รีบจบเรื่องนี้กันเถอะ"

"โจมตีพร้อมกัน ฆ่า!"

ฝั่งตรงข้าม หวังห่าวก็เช่นกัน สีหน้าเย็นชาลง ก่อนจะออกคำสั่ง

ชั่วพริบตา พลังพิเศษต่างๆ ก็พุ่งว่อน

นี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่ผู้วิวัฒน์ธรรมดาจะมีส่วนร่วมได้ เว้นแต่พลังของตนจะแข็งแกร่งมากพอ

หลินอวี่ก้าวไปข้างหน้า มือขวาพลันยื่นออกไป คว้าร่างหนึ่งออกมาจากความว่างเปล่า

จะเป็นใครไปได้นอกจากผู้ใช้พลังล่องหน

มือขวาของหลินอวี่บีบคอเขา ก่อนจะกระแทกลงพื้นอย่างแรง

"โครม!"

เสียงกะโหลกแตกดังขึ้น

ผู้ตื่นที่มีพรสวรรค์ระดับ A ก็จบชีวิตลงอย่างรวดเร็วและสะอาด

ทุกคนต่างสะท้านในใจ

พลังของคนผู้นี้น่ากลัวเพียงใดกันแน่

ทันใดนั้น พลังประหลาดอย่างหนึ่งก็ปรากฏในสนาม แผ่ซ่านมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อพลังนี้ปรากฏ คมลม หนามทราย และก้อนน้ำแข็งในอากาศก็สลายหายไปหมด

วัตถุโลหะต่างๆ ก็ร่วงหล่นจากอากาศ

"นี่คือพรสวรรค์ระดับ S ห้ามเวท"

"พรสวรรค์ระดับ S ที่ควบคุมกฎเกณฑ์ของโลกจริงๆ"

หลินอวี่ลองสัมผัสดู แม้แต่เพลิงระดับ S ในร่างก็ถูกพันธนาการ ไม่สามารถใช้งานได้

แต่ก็ไม่ใช่กฎเกณฑ์สัมบูรณ์

เพียงแค่เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา ก็สามารถทำลายกฎการห้ามเวทแบบธรรมดานี้ได้ง่ายๆ

เมื่อระดับพลังต่างกันมากเกินไป

การระเบิดพลัง ก็สามารถทำลายกฎธรรมดาเช่นนี้ได้

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

หากเป็นพรสวรรค์ระดับ S "ห้ามเวทสัมบูรณ์" ก็จะต่างออกไป

แม้จะเพิ่มแค่คำว่า "สัมบูรณ์" แต่กฎเกณฑ์นั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

ภายใต้กฎสัมบูรณ์ ทุกคนต้องเชื่อฟัง

"พวกแมลงเล็กๆ อย่างพวกเจ้า ไม่รู้หรอกว่าพรสวรรค์ระดับ S แข็งแกร่งแค่ไหน ข้าจะให้พวกเจ้าตายไปเลย!"

การตายของผู้ใช้พลังล่องหน ทำให้หวังห่าวโกรธจัด นั่นเป็นไพ่ตายในมือเขา

"ภายใต้กฎห้ามเวท พวกเจ้าก็ใช้พรสวรรค์ไม่ได้ จะเก่งกาจอะไร"

หลิวอวี๋พูด "มาสิ ข้าจะซัดแกให้ตาย"

"โง่!"

หวังห่าวตอบเย็นชา

ในสถานการณ์ที่ใช้พรสวรรค์ไม่ได้ เขามีผู้วิวัฒน์ 60-70 คน สามารถบดขยี้ฝ่ายตรงข้ามได้ง่ายๆ เขาจะเสี่ยงอันตรายเองทำไม

"ไอ้หมอนี่ไม่หลงกล ไม่โง่อย่างที่ข้าคิด" หลิวอวี๋เกาหัวแกรก

"..." หยางซานซานอึ้ง

"ดูท่าวันนี้คงต้องตายที่นี่แล้ว" เสี่ยวเหวินถอนหายใจ

"อย่าดูถูกพวกเรา!"

"พวกเจ้าเตรียมพร้อมปลดปล่อยพลังตลอดเวลา ระวังฝ่ายตรงข้ามโจมตีซ่อนเร้น" หลินอวี่กำชับ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า

"ปลดปล่อยพลัง? หมายความว่าอะไร?"

เสี่ยวเหวินงุนงง

ในเมื่อถูกห้ามเวทแล้ว จะปลดปล่อยพลังได้อย่างไร?

(จบบท)