บทที่ 289 วิ่ง
บทที่ 289 วิ่ง
ตอนนี้โรงเรียนอนุบาลยังมีลูกสัตว์ส่วนน้อยที่ยังแปลงกายไม่สำเร็จ ในสถานการณ์ที่ลูกสัตว์ทุกตัวอยู่ในร่างสัตว์เพื่อเข้าเรียน พวกเขาก็จะไม่ดูแปลกแยกจนเกินไป
นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เจียงอวี่ซี ให้พวกลูกสัตว์ใช้ร่างสัตว์เรียนวิชาพละในโรงเรียน
อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ มนุษย์สัตว์ไม่ว่าจะเผ่าพันธุ์ใด เมื่ออยู่ในร่างสัตว์ พรสวรรค์และความสามารถมักจะแข็งแกร่ง กว่าตอนอยู่ในร่างมนุษย์เสมอ
แต่มนุษย์สัตว์ในยุคดวงดาวกลับกลัวการกลายร่างเป็นสัตว์ พวกเขาหวาดกลัวและหลีกหนีให้ไกล
พวกเขากลัวการสูญเสียการควบคุม
ทว่าสิ่งที่เจียงอวี่ซีต้องการจะทำ ก็คือการทำลายความหวาดกลัวที่เกิดจากความเชื่อผิดๆ ซึ่งสืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่นของเผ่ามนุษย์สัตว์พวกนี้
เจียงอวี่ซี: "จำความรู้สึกของพวกเธอในตอนนี้เอาไว้ นี่คือความแข็งแกร่งที่ร่างมนุษย์ให้พวกเธอไม่ได้!"
เธอก้าวเดินช้าๆ ไปตามสนามหญ้าเล็กๆ แต่ละแห่ง
เสียงไม่ดังนัก แต่กลับสามารถทำให้ลูกสัตว์และคุณครูทุกคนได้ยินชัดเจน
"บรรพบุรุษมนุษย์โลกเก่าของเรา หลอมรวมยีนอันแข็งแกร่งของเผ่ามนุษย์สัตว์ไปเพื่ออะไร? เพื่อการเอาชีวิตรอด เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังของเผ่ามนุษย์สัตว์ พวกเราคือเผ่ามนุษย์สัตว์ เป็นทั้งสัตว์และมนุษย์ พวกเรามีสติปัญญาของบรรพบุรุษมนุษย์โลกเก่า และมีร่างกายกับพลังจิตอันแข็งแกร่งของเผ่าสัตว์ ฟีล ในห้องของเธอมีเพื่อนตามไม่ทันแล้วจ้ะ"
ลูกแมวน้อยสีดำรีบหันขวับไปมอง เป็นลูกเสือดาวตัวหนึ่งกำลังหมอบหอบแฮกๆ อยู่บนพื้น
เขาหันหลังกลับ ใช้หัวเล็กๆ ดุนดันตัวอีกฝ่าย ดันให้เขาวิ่งไปข้างหน้า
[น่ารักเกินไปแล้ว ตัวของฟีลมีขนาดแค่ครึ่งเดียวของลูกเสือดาวตัวนั้นเอง แต่ตอนที่เขาดันลูกเสือดาวมันดูจริงจังและน่ารักมาก อยากหยิกจัง!]
[อยากหยิกหูแหลมๆ สีดำของฟีล อยากคว้าอุ้งเท้าน้อยๆ ที่มีอุ้งเนื้อนุ่มนิ่มของเขา ตอนที่เขาโดนฉันจับตัวไว้คงร้องคราง "เมี้ยวๆๆ" แต่ก็ดิ้นไม่หลุด โอ๊ย จู่ๆ ก็รู้สึกว่าลูกสัตว์ ในร่างสัตว์ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นแล้วแฮะ]
[ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ฉันไม่ต้องมากังวลเรื่องลูกสัตว์ไม่แปลงกายเป็นมนุษย์ แต่ในหัวกลับมีแต่ความคิดที่ว่า: พุ่งเข้าไป จับตัวพวกเขากอดฟัดซะ!]
[เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจความคิดของบรรพบุรุษมนุษย์เลย รู้สึกว่าการที่พวกเขาชอบเลี้ยงสัตว์ที่กินเลือดกินเนื้อและไร้สติปัญญามันเป็นโรคชนิดหนึ่ง แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว พวกเขาชอบสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่นุ่มฟู อ่อนแอ และน่ารักแบบนี้ต่างหาก! ไม่ใช่เผ่าสัตว์ร่างยักษ์ที่เอาแต่อ้าปากกว้างอาบเลือดและกางกรงเล็บแหลมคมพวกนั้น]
[จู่ๆ ก็อยากให้ลูกสัตว์ที่บ้านแปลงเป็นร่างสัตว์ให้ฉันเล่นซะแล้ว รู้สึกเหมือนเมื่อก่อนใช้ชีวิตเสียเปล่า อุตส่าห์คลอดลูกสัตว์มาตั้งนาน แต่ไม่เคยได้เล่นเลย เสียชาติเกิดจริงๆ!]
[ดีล่ะ คืนนี้รอลูกสัตว์ที่บ้านเลิกเรียน จะให้เขาแปลงเป็นลูกแมวให้ฉันลูบคลำให้หนำใจเลย]
[อิอิ เห็นพุงของลูกแมวแล้ว ขนาดพุงยังดำมิดหมีเลย]
เจียงอวี่ซี: "แต่ผ่านไปหมื่นปีจนถึงทุกวันนี้ พวกเรากลับไม่กล้าแม้แต่จะแปลงเป็นร่างสัตว์ แล้วจะไปพูดถึงพลังที่แข็งแกร่งมาจากไหนล่ะ?"
มนุษย์สัตว์ผู้ใหญ่สองคนที่รับผิดชอบอยู่ด้านข้างอย่าง เฮ่อฉิงชาง และ ซูเฉิงเซวียน เห็นเจียงอวี่ซีกำลังเดินมาแต่ไกล สีหน้าหยอกล้อหัวเราะก็เปลี่ยนไปทันควัน
เฮ่อฉิงชาง: "ไลโอ เธอวิ่งเร็วเกินไปแล้ว เพื่อนข้างหลังตามไม่ทันแล้วนะ แล้วก็ ระวังท่าวิ่งด้วย อย่าวิ่งกระโดดหยอยๆ ไม่ใช่วิ่งหนึ่งก้าว กระโดดสองก้าว กระโดดสามก้าว เพื่อนข้างหลังทำตามเธอจนจะติดเป็นนิสัยแล้ว" เขาผ่านการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ ปกติจะไม่หลุดขำแบบนี้หรอก แต่ใครใช้ให้พวกลูกสัตว์พวกนี้วิ่งกันจริงจังซะขนาดนั้น แถมยังหน้าเกลียดได้โล่แบบจริงจังอีกต่างหาก!
มีลูกสัตว์เผ่าวิหคที่ไหนมาเลียนแบบท่าวิ่งแบบสุนัขไซบีเรียนฮัสกี้กันบ้างล่ะ
อีกอย่าง ลูกสัตว์เผ่าจิ้งจอกที่ชื่อ "ไลโอ" ตัวนี้ บางทีก็มีทักษะการเรียนรู้ที่เก่งเกินไป เลียนแบบท่าทางการเดินของคุณพ่อมาได้แบบเป๊ะๆ เลย
ซูเฉิงเซวียน: "เพื่อนๆ ข้างหลังเป็นอะไรไป เผ่าพันธุ์ของพวกเธอวิ่งกันยังไง ลืมไปหมดแล้วเหรอ? ถึงแม้รุ่นพี่ไลโอข้างหน้าจะเป็นคนนำทีม แต่ก็ใช่ว่าจะต้องเลียนแบบไปซะทุกอย่างนะ แบบนี้มีแต่จะทำให้พวกเธอเสียคน" ฮ่าฮ่าฮ่า นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้รู้ว่าพวกลูกสัตว์ในร่างสัตว์เนี่ย มันตลกขนาดนี้
ไลโอที่ถูก "ระบุชื่อวิจารณ์" หดคอลง รีบระงับความอยากจะวิ่งพุ่งทะยานลง แล้วหันมาวิ่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
นักเรียนที่วิ่งตามหลังเขามาในที่สุดก็กลับมาเป็นปกติ
เจียงอวี่ซีพยักหน้า: "วิ่งได้ดีนี่คะ ถ้านักเรียนใหม่ยังไม่ถึงขีดจำกัด คุณครูทั้งสองสามารถเพิ่มความเข้มข้นของการฝึกขึ้นอีกนิดได้นะคะ"
คุณครูทั้งสองคนที่มีสีหน้าไร้อารมณ์และจริงจัง ราวกับกำลังฝึกทหารใหม่ ตอบกลับเสียงดังฟังชัด: "รับทราบครับ!"
แต่ในใจกลับคิดแอบเสียดาย: แย่จัง หลังจากนี้คงไม่ได้ดู "การแสดงโชว์" แล้วสิ
[คุณครูสองคนนี้นิสัยไม่ดีเลย ท่าวิ่งของไลโอทั้งแบบหมาตะกุย วิ่งถอยหลัง กระโดดหยอยๆ... เห็นๆ อยู่ว่าพวกเขาก็ดูอย่างสนุกสนานแท้ๆ]
[ฉันก็เห็นเหมือนกัน พวกเขาสองคนยังคุยกันอยู่เลยว่าลูกสัตว์ตัวไหนวิ่งได้ตลกกว่ากัน สรุปสุดท้ายก็พบว่าท่าทางของไลโอนั้น "ได้มาตรฐาน" ที่สุด ตรงตามมาตรฐานการเดินของเผ่าสุนัขพันธุ์หนึ่งเลย]
[ครูเฮ่อเมื่อก่อนเป็นมนุษย์สัตว์เพศผู้ที่จริงจังและเถรตรงขนาดไหน ตอนนี้กลับทำตัวเสียคนตามครูซูไปซะแล้ว ถึงขั้นมาร่วมดูเรื่องตลกของพวกลูกสัตว์ แถมยังเข้าร่วมหัวข้อ โหวตลูกสัตว์ที่ตลกที่สุดอีกต่างหาก]
[แต่ก็ตลกจริงๆ นั่นแหละ ทำไมมีลูกสัตว์บางตัววิ่งเหมือนทำของหล่นหายตลอดทาง ทั้งๆ ที่เลียนแบบท่าทางของไลโอไม่ได้ แต่ก็ยังดันทุรังยืดคอหน้าดำหน้าแดงกระโดดหยอยๆ สุดท้ายก็วิ่งออกมาเป็นมีมตลกๆ งุ่มง่ามๆ ซะงั้น]
[แบบนี้ยุคดวงดาวกำลังจะมีมีมใหม่ผุดขึ้นมาเพียบอีกแล้วสิ]
เจียงอวี่ซีเดินต่อไปข้างหน้า: "เมื่อต้องเผชิญกับความกลัว สิ่งที่เราต้องทำคือเผชิญหน้าและเอาชนะมัน! ไม่ใช่หดหัวอยู่ในคอมฟอร์ตโซน ปล่อยให้ยีนที่ยอดเยี่ยมที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ต้องสูญเปล่า"
"ผู้ช่วยครูประจำชั้นของห้องนี้ล่ะ แล้วคุณครูไปไหนแล้ว? ทำไมถึงหยุดวิ่งกันล่ะ?"
เจียงอวี่ซี เห็นพวกลูกสัตว์ของห้องๆ หนึ่งหยุดชะงัก
ลูกสัตว์ที่เดิมทีเป็นคนวิ่งนำไม่อยู่ แม้แต่คุณครูก็หายไป
พอลองนับจำนวนดู ลูกสัตว์ในห้องก็หายไปหลายตัว
ครูหลินที่อยู่ห้องข้างๆ รีบตอบ: "ครูใหญ่ซีซี ผู้ช่วยครูประจำชั้นคือเฮยม่อ ครูประจำชั้นคือครูกวน ส่วนคุณครูที่รับผิดชอบวิชาสายฝึกปฏิบัติวันนี้คือรองครูใหญ่อาเย่กับครูเหยียนจากห้องพยาบาลครับ"
สวีเจียโย่ว: "เมื่อกี้ลูกสัตว์ถังเล่อเซวียน เอ้ย นักเรียนถังเล่อเซวียน เหมือนพลังจิตจะตื่นขึ้นน่ะครับ แล้วก็ยังมีลูกสัตว์เพศผู้อีกสองตัวที่มีความผิดปกติของพลังจิต พวกเขาก็เลยพานักเรียนทั้งสามตัวไปที่จุดพักผ่อนชั่วคราวข้างๆ แล้วครับ"
พลังจิตของถังเล่อเซวียนจะตื่นขึ้นเหรอ? งั้นต้องรีบเตรียมการทดสอบพลังจิตให้เร็วที่สุดแล้ว
การทดสอบพลังจิตของลูกสัตว์เพศเมียกับลูกสัตว์เพศผู้ไม่เหมือนกัน
[ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม ลูกสัตว์เพศเมียเผ่าอินทรีตัวนั้น พลังจิตเริ่มฉายแววออกมาแล้วเหรอ?]
[เธออายุแค่หกขวบเองมั้ง ลูกสัตว์อัจฉริยะของแท้เลย ไม่รู้ว่าโรงเรียนอนุบาลดาวไห่หลานที่ปล่อยนักเรียนอัจฉริยะแบบนี้หลุดมือไป จะเสียดายจนทุบอกชกหัวตัวเองหรือเปล่านะ?]
[เป็นที่รู้กันดีว่า ยิ่งลูกสัตว์พลังจิตตื่นขึ้นเร็วเท่าไหร่ พรสวรรค์ก็จะยิ่งดี ศักยภาพก็จะยิ่งสูงตามไปด้วย]
[หกขวบ ถ้าตามมาตรฐานก็การันตีระดับ A ได้เลย]
ไอดิลี่และวินเซนต์ ที่ชาวเน็ตเดาว่ากำลังทุบอกชกหัวอยู่: ......
(จบบท)