บทที่ 257 วันกิจกรรมแลกเปลี่ยนกับโรงเรียนอนุบาลดาวไห่หลาน ตอนที่ 7

ในที่สุด ว่าที่นักเรียนของโรงเรียนอนุบาลแสงตะวันทั้งห้าตัว นำโดยเฮ่อเนี่ยนเจา ก็ได้อยู่ต่ออย่างเป็นทางการ

ภายใต้ข้ออ้างที่ว่ามาช่วยทำอาหาร และทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่ล่วงหน้า

[นั่นมันลูกสัตว์เผ่าเสือดาวไม่ใช่เหรอ? เจ้าเล่ห์ เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!]

[เมื่อกี้เขาขอความช่วยเหลือตั้งแต่คุณครูเฮ่อ ลามไปถึงหัวหน้าห้อง ดอริส ครูใหญ่ซีซี แล้วก็รองครูใหญ่อาเย่เลยนะนั่น~]

[ถ้าครูใหญ่ไอดิลี่ไม่ออกตัวช่วยพูดให้ มีหวังคงได้ขอร้องครูอีอีกับพวกลูกสัตว์แสงตะวันจนครบทุกตัวแน่ ๆ!]

[ลูกสัตว์ตัวอื่นก็ไม่เบาเลยนะ พอเห็นลูกสัตว์เผ่าเสือดาวได้อยู่ต่อ ก็รีบคว้าโอกาสกันใหญ่เลย!]

[สีหน้าครูใหญ่ซีซียังดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ แต่รองครูใหญ่อาเย่ทำหน้าแหยงสุด ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วทำไมครูใหญ่ไอดิลี่ถึงดูโล่งอกขนาดนั้นล่ะเนี่ย?]

ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า อาการโล่งอกของไอดิลี่ไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนคิดไปเอง

เพราะตอนตักอาหารกลางวัน มีลูกสัตว์เพศผู้จอมเกเรสองสามตัวในห้อง อาศัยความที่ตัวใหญ่กว่า เข้าไปแย่งอาหารของเพื่อนคนอื่นหน้าตาเฉย?

โดนแย่งเหรอ?

เฮ่อเนี่ยนเจาหรี่ตา เลิกคิ้วขึ้น รังสีความเป็นนักเลง แผ่กระจายออกมาทันที

เขากำหมัดแน่น แล้วพุ่งเข้าชกเต็มแรง

ลูกสัตว์จอมเกเรที่กำลังยิ้มเยาะอย่างได้ใจ ถึงกับล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นทันที

ส่วนหลินซีเหอที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปรับถาดอาหารกลางวันที่เกือบจะโดนลูกสัตว์ตัวนั้น คว่ำทิ้งกลางอากาศเอาไว้ได้อย่างสวยงาม

"ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครใหญ่! กล้าดีมาแย่งข้าวกลางวันคนอื่น! ลูกพี่เฮ่ออย่างฉันยังไม่ทันได้ลงมือ แกกล้าชิงลงมือก่อนเหรอ? ไม่เห็นหัวลูกพี่เฮ่อคนนี้หรือไงฮะ?!"

เฮ่อเนี่ยนเจา ขึ้นคร่อมร่างของอีกฝ่าย แล้วกระหน่ำชกไม่ยั้ง ทำเอาอีกฝ่ายร้องโอดโอยลั่น

"เฮ่อเนี่ยนเจา! แน่จริงก็ปล่อยให้ฉันลุกขึ้นมาสิ แล้วมาสู้กันให้รู้ดำรู้แดงไปเลย!"

ลูกสัตว์เผ่ามนุษย์สัตว์ ไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ เรื่องชกต่อยถือเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

[ตื่นเต้นจัง! ในที่สุดโรงเรียนอนุบาลแสงตะวัน ก็จะมีลูกสัตว์ที่ทำตัวปกติเหมือนลูกสัตว์ทั่วไปแล้วเหรอเนี่ย?]

[ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย วันนึงฉันจะได้เห็นลูกสัตว์แสงตะวันชกต่อยกับคนอื่น?]

[ระวังคำพูดหน่อย นี่คือว่าที่ลูกสัตว์แสงตะวัน! ยังไม่ได้เข้าเรียนเป็นทางการเลย]

[ไม่สน ๆ ครูใหญ่ซีซีรับปากแล้ว ก็ถือว่าเป็นลูกสัตว์แสงตะวันนั่นแหละ! ประกาศให้โลกรู้เลย โรงเรียนอนุบาลแสงตะวันมีลูกสัตว์ชกคนเป็นแล้ว!]

[รับทราบ ลูกสัตว์แสงตะวันชกคนเป็น!]

[รับทราบ ลูกสัตว์แสงตะวันชกคนเป็นกันหมดแล้ว!]

[รับทราบ ลูกสัตว์แสงตะวันรุมชกคนไปตั้งเยอะ!]

[รับทราบ ลูกสัตว์แสงตะวันรุมชกคนไปตั้งเยอะแยะเลย!]

[รับทราบ ลูกสัตว์แสงตะวันไล่ชกลูกสัตว์โรงเรียนอนุบาลดาวไห่หลานจนเรียบเลย~]

[สรุป โรงเรียนอนุบาลแสงตะวัน ยกพวกตีกับโรงเรียนอนุบาลดาวไห่หลาน!]

[... ณ วินาทีนี้ ฉันเพิ่งรู้ว่าห้องไลฟ์สดนี้ มันศูนย์รวมคนมีความสามารถจริง ๆ]

[ข่าวลือมันก็เริ่มมาจากแบบนี้นี่แหละ]

[ลูกสัตว์ที่อยู่ข้าง ๆ ลูกสัตว์เผ่าเสือดาวนิ่งมาก ดูมีมาดแบบหัวหน้าห้องกาซิโอเลย แถมท่ารับถาดอาหารไม่ให้ตกพื้นก็โคตรเท่! ไม่คิดเลยว่าวันนึงฉันจะโดนลูกสัตว์ตกเพราะความเท่!]

การอัดฝ่ายเดียวนี้ยุติลง เพราะเสียงห้ามปรามของหัวหน้าห้องเฮยม่อ : "เจาเจา ข้าวกลางวันของคุงด้ายแย้วฮับ~" ในฐานะหัวหน้าห้อง เฮยม่อจำชื่อเพื่อนร่วมห้องในอนาคตได้ขึ้นใจอยู่แล้ว

"มาแล้ว! มาแล้ว! มาแล้ว!" เฮ่อเนี่ยนเจา กระโดดลุกขึ้นจากร่างของลูกสัตว์เพศผู้ตัวนั้น แล้ววิ่งหน้าบานไปรับถาดอาหารของตัวเอง

เขารู้ดีว่าถ้าอยากจะใช้ชีวิตในโรงเรียนอนุบาลแสงตะวันให้สงบสุข ก็ต้องเชื่อฟังหัวหน้าห้อง

ถึงแม้ว่าหัวหน้าห้องจะสู้เขาไม่ได้ แต่เขาก็จะทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟัง

แต่นั่นก็ไม่ได้ห้ามให้เขาหันไปถลึงตาใส่ พร้อมกับชูหมัดขู่ลูกสัตว์เพศผู้ตัวต้นเรื่องหรอกนะ

ฮึ่มม เดี๋ยวรอให้กินข้าวอิ่มก่อน ค่อยกลับมาคิดบัญชีก็ยังไม่สาย!

[บรรยากาศการอยู่ร่วมกัน ของลูกสัตว์เพศผู้พวกนี้ ดูเข้าท่าดีแฮะ นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิตในโรงเรียนอนุบาลที่ปกติ!]

[ว้าว ลูกสัตว์เผ่าเสือดาวยังอัดไม่สะใจแหง ๆ มาพนันกันดีกว่าทุกคน ฉันขอลงเดิมพันด้วย "ยานอวกาศ" เดี๋ยวต้องมีศึกใหญ่ตามมาอีกแน่!]

[ฉันลง "รถยนต์ลอยฟ้า" ฉันว่าเดี๋ยวต้องตีกันอีกชัวร์]

[ขอแจมด้วยคน ลงเดิมพันด้วย "อมยิ้ม" เลย กินข้าวเสร็จนี่แหละคือช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย]

[พวกนายชอบดูเขาตีกันขนาดนั้นเลยเหรอ? นิสัยไม่ดีเลย ฉันไม่เหมือนพวกนายหรอก ฉันลง "ป้ายไฟ" ฉันว่าพวกเขาไม่ตีกันหรอก]

[เมนต์บน แหม ลงเดิมพันด้วยป้ายไฟที่ถูกที่สุดเนี่ยนะ? นี่กะจะไม่เอาชนะเลยใช่ไหม]

"อร่อยจังเยย เนื้ออายายเนี่ย? ทั้งหอมทั้งฉ่ำเยย~" เฮ่อเนี่ยนเจาไม่ได้เดินไปไหนไกล เขานั่งยอง ๆ อยู่ตรงพื้นข้าง "ช่องรับอาหาร" แล้วก็เริ่มสวาปามทันที

สุดท้ายก็เป็นดอริส จอมใจอ่อนที่ทนดูไม่ได้ หยิบชุดโต๊ะเก้าอี้ออกมาจากกำไลมิติให้

"อันเน้คือสเต๊กเนื้ออ๊ากอ๊ากทอดกรอบ ที่เลาคิดค้นขึ้นมาเองฮับ!" จู๋เซี่ยแอ่นพุงยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ

เขามีสิทธิ์ภูมิใจได้แหละ ก็เมนูเนื้อทอดนี้เขาเป็นคนคิดสูตรเองนี่นา แถมการที่มันได้ขึ้นเป็นเมนูบนโต๊ะอาหารของโรงเรียนอนุบาล ก็เป็นเครื่องการันตีความอร่อยได้เป็นอย่างดี

"สเต๊กเนื้ออ๊ากอ๊ากทอดกรอบเหยอ?" หลินซีเหอก้มหน้ามองเนื้อทอดในถาดอาหาร ชื่อแปลกจัง แต่ยอมรับว่าอร่อยจริง ๆ

"เพราะมันอร่อยจนต้องร้องอ๊ากอ๊ากเยยไงฮับ!" จู๋เซี่ยคิดว่าชื่อนี้ตั้งได้ดีมาก ฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บเลยว่าอร่อยสุด ๆ!

[ได้ความรู้ใหม่แล้ว! ที่แท้มันแปลว่าแบบนี้นี่เอง]

[งั้นก็ต้องมี บาร์บีคิวอ๊ากอ๊าก หมูตุ๋นอ๊ากอ๊าก พุดดิ้งนมอ๊ากอ๊าก หมูสไลด์อ๊ากอ๊าก ด้วยสิ...]

ความสงสัยของผู้ชม ก็คือความสงสัยของเฮ่อเนี่ยนเจาเช่นกัน

เขาก็เลยถามออกไปตรง ๆ

แต่น่าเสียดายที่ต้องทำให้ผิดหวัง เพราะจู๋เซี่ยส่ายหน้า : "ม่ายมีแย้วฮับ มีแค่สเต๊กเนื้ออ๊ากอ๊ากอย่างเดียว พวกเค้าม่ายยอมให้เลาตั้งชื่อเนื้ออย่างอื่นแย้วฮับ"

ดวงตาเล็ก ๆ ของจู๋เซี่ย ตวัดมองลูกสัตว์แสงตะวันตัวอื่นอย่างตัดพ้อ

"ก้อรอให้คุงคิดสูตรอาหารใหม่ ๆ ออกมาก่อนฉิ ค่อยตั้งชื่อ" กาซิโอปฏิเสธอย่างเย็นชา

"คุงเลิกคิดเรื่องจะตั้งชื่ออาหารในตำราเรียนปายด้ายเยย" ไลโอส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า

[ฮ่าฮ่า ฉันเคยเห็นท่านจู๋เซี่ย ตั้งชื่ออาหารให้คนอื่นด้วยนะ]

[ก็เพราะเขาชอบตั้งชื่ออาหารมากเกินไปนั่นแหละ ถึงได้โดนสั่งห้ามเด็ดขาด แต่ฮ่าฮ่าฮ่า อาหารที่จู๋เซี่ยเป็นคนตั้งชื่อก็มีไม่น้อยเลยนะ แต่ละชื่อมีเอกลักษณ์ทั้งนั้น]

[เล่าให้ฟังหน่อยสิ? มีเพื่อนอยากรู้]

"ม่ายเป็งรายน้า คุงอยากมีสิทธิ์ตั้งชื่อ ก้อลองคิดค้นสูตรอาหารใหม่ ๆ ให้เยอะ ๆ ฉิฮับ" ฟีลตบบ่าปลอบใจจู๋เซี่ย

ทำเอาลูกหมีถึงกับน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง : "เลารู้ว่าฟีลดีกะเลาฉุด ๆ เยย! วันหลังเลาจะทำ ปลาแห้งเหมียวเหมียวเหมียว ให้อร่อยกว่าเน้ให้คุงกินน้า!"

"แย้วก้อเนื้อตากแห้งฟ่อฟ่อฟ่อ ที่หัวหน้าห้องชอบฉุดด้วย!"

"ข้าวโพดคั่วจิ๊บจิ๊บจิ๊บของตั่วตั่ว เลาก็ม่ายลืมเหมือนกันฮับ! "

"แย้วก้อ อมยิ้มกุกกุกกุกด้วย! ไส้กรอกโฮ่งโฮ่งโฮ่ง! เนื้อโฮกโฮกโฮก..."

[พรืดด— ตั้งชื่อแบบนี้ก็ได้เหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า!]

[ตลกชะมัด นี่เอาเสียงร้องมาตั้งชื่อเหรอเนี่ย?]

[อมยิ้ม กุกกุกกุก? นี่คือของโปรดของลูกกระต่ายเหรอ?]

[ไส้กรอกโฮ่งโฮ่งโฮ่ง? ของโปรดของหัวหน้าห้องกาซิโอเหรอ?]

...

[เนื้อโฮกโฮกโฮก? เดาว่าต้องเป็นของโปรดของลูกเสือน้อยแน่ ๆ]

[เสียดายจังที่ลูกเสือน้อย โดนที่บ้านรับกลับไปแล้ว เขาเพิ่งไปฉันก็คิดถึงเขาแล้วเนี่ย!]

[ลูกเสือน้อยตามหาครอบครัวเจอ พวกเราควรจะดีใจกับเขาถึงจะถูกนะ!]

(จบบท)