บทที่ 234 องค์หญิงน้อยเผ่าเงือกถูกลอบทำร้าย

เรื่องวุ่นวายในร้านหม้อไฟ ทำให้กาซิโอได้แฟนคลับตัวยงในชีวิตจริงเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

ถึงแม้ว่ากาซิโอจะพยายามปฏิเสธเสียงแข็ง ว่าคะแนนวิชาเลือกเสริมของตัวเองก็งั้น ๆ แต่เมิ่งเกามินก็ทำเป็นหูทวนลม แสดงสีหน้าแบบ "ฉันไม่สน ฉันไม่ฟัง เถ้าแก่น้อยของฉันเก่งที่สุด" แล้วก็ตามติดกาซิโอแจเลย

กาซิโอจนปัญญา ได้แต่ถลึงตาใส่เบิร์ลที่แอบขำอยู่ข้าง ๆ สายตาฟ้องชัดเจนว่า : ยังไม่รีบไปตามพวกพี่ ๆ ของนายมาอีก!

"คุงนั่งรอตรงเน้ก่อนนะฮับ เดี๋ยวเพื่อน ๆ ห้องพยาบาลก้อมาแย้ว" กาซิโอบอกให้เมิ่งเกามินนั่งรอที่เดิม

"แล้วไอ้นี่ล่ะ ผมกิน...?" เมิ่งเกามิน มองดูอาหารบนโต๊ะที่ตำรวจอวกาศยังเก็บไปไม่หมด พลางมองกาซิโออย่างลังเล

ของอร่อยขนาดนี้ ถ้ากินไม่หมดเขาคงขาดทุนแย่เลยนะ?

ตัวอย่างวัตถุดิบที่ตำรวจอวกาศเก็บไปเมื่อกี้ก็ไม่ใช่น้อย ๆ ทำเอาเขาเจ็บปวดหัวใจแทบแย่

กาซิโอ ถลึงตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด : "เวลาแบบเน้คุงยังจะห่วงกินอีกเหยอฮับ?" ทำไมถึงได้เหมือนจู๋เซี่ยแบบนี้เนี่ย?

พูดถึงจู๋เซี่ย เสียงของจู๋เซี่ยก็ดังขึ้นมาทันที

"ดีจังเยย เค้ากินม่ายด้ายแย้ว งั้นเลาก้อกินด้ายแย้วใช่ม่ายล่ะฮับ!" จู๋เซี่ยหมุนตัวไปรอบ ๆ ด้วยความดีใจ

กาซิโอขมวดคิ้ว : "เลาเคยบอกว่าอายัยฮับ? ห้ามกินอาหารของลูกค้า! ห้ามกินอาหารของลูกค้า! นี่คุงม่ายด้ายจำใส่ใจเยยใช่ม่ายเนี่ย?!"

จู๋เซี่ยเบะปาก น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร "ก้อตอนเน้เค้ากินม่ายได้แย้วนีน่า แบบเน้เลาก้อกินม่ายได้เหยอฮับ? ทิ้งขว้างมานเป็งบาปน้าฮับ!"

"ม่ายด้าย! ม่ายด้าย! ม่ายด้าย!" กาซิโอย้ำชัดถึงสามรอบ

น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตาของจู๋เซี่ย ไม่ใช่เพราะถูกกาซิโอดุหรอกนะ แต่เป็นเพราะต้องทนมองของอร่อยอยู่ตรงหน้า แต่กลับกินไม่ได้ต่างหากล่ะ

"หรือว่า... จะให้เขากินดีล่ะ?" เมิ่งเกามินเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

สิ่งที่ตอบกลับมาคือ สายตาพิฆาตของกาซิโอกับเบิร์ล

เมิ่งเกามิน หดคอลง หลบสายตาอันเปี่ยมไปด้วยความหวังของจู๋เซี่ย

"คุงเลิกคิดปายเยยฮับ คราวก่อนที่คุงกินอาหารของลูกค้า กลับปายก้อโดนลงโทษแย้วนีน่า ลืมแย้วเหยอฮับ?" เบิร์ลเตือนสติ

ความหวังสุดท้ายพังทลายลง แววตาของจู๋เซี่ยหม่นหมองลงทันที เดินคอตกกลับไปหลังร้านราวกับซากศพเดินได้

[ลูกสัตว์ตัวอ้วนน่าสงสารจังเลย! ให้เขากินสักคำจะเป็นอะไรไป!]

[ราชาจู๋เซี่ยนี่ตะกละไม่ธรรมดาจริง ๆ]

[ก็สมกับหุ่นของเขานั่นแหละ! ตัวกว้างกว่าเพื่อน ๆ ตั้งสองเท่านี่นา!]

[ที่แท้คราวก่อนที่แอบกินอาหารของลูกค้า พอกลับไปก็โดนทำโทษจริง ๆ ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันผ่านการฝึกมาอย่างดีนะ ถ้าไม่สุดวิสัยจริง ๆ จะไม่หลุดขำเด็ดขาด!]

[แต่ดูเหมือนต่อให้โดนทำโทษไปแล้ว ก็ยังหยุดความตะกละของลูกสัตว์จู๋เซี่ยที่มีต่ออาหารของลูกค้าไม่ได้อยู่ดีนะ]

[เห็นความตะกละของลูกหมีแล้ว ฉันน่าจะซัดน้ำยาอาหารเหลวเพิ่มได้อีกสักสองหลอดเลยล่ะ!]

[เขาร้องไห้แล้ว เขาร้องไห้แล้ว ฉันนี่มันแย่จริง ๆ พอเห็นราชาจู๋เซี่ยร้องไห้ ฉันกลับอยากจะระเบิดหัวเราะออกมาดัง ๆ ซะงั้น]

[คอมเมนต์บน พวกนายมันร้ายกาจจริง ๆ ในห้องไลฟ์สดนี้ ถ้าพวกนายไม่ได้กำลังหัวเราะเยาะลูกหมี ก็กำลังเตรียมตัวจะหัวเราะเยาะลูกหมีอยู่สินะ ขอร้องล่ะ เป็นคนดีกันหน่อยเถอะ!]

[ไม่มีใครชมหัวหน้าห้องกาซิโอ ที่รับมือกับสถานการณ์ได้อย่างมีสติบ้างเลยเหรอ?]

[ไม่ต้องชมหรอก นี่มันเรื่องปกติของหัวหน้าห้องกาซิโออยู่แล้ว ดูไลฟ์สดมาตั้งนาน นอกจากเวลาอยู่ต่อหน้าท่านหัวหน้าห้องแล้ว เขาก็ไม่เคยลนลานให้เห็นเลย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นมีใครทำให้เขาหลุดมาดได้จริง ๆ จัง ๆ สักที]

[ไม่งั้นเขาจะได้เป็นรองหัวหน้าห้องเหรอ นี่แหละที่เรียกว่าฝีมือของจริง]

ลูกสัตว์ทั้งสามตัวไม่ได้ใส่ใจกับคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดมากนัก

เพราะพวกเขากำลังยุ่งอยู่

จู๋เซี่ยยุ่งอยู่กับการร้องไห้น้ำตาไหลเป็นเผาเต่า กาซิโอยุ่งอยู่กับการควบคุมสถานการณ์และลูกค้าในร้าน ส่วนเบิร์ลก็ยุ่งอยู่กับการติดต่อห้องพยาบาลให้มาช่วยรักษาเมิ่งเกามิน

ละครฉากนี้ในร้านหม้อไฟ ก็จบลงอย่างเงียบ ๆ ไปแบบนี้เอง

แม้แต่บนเครือข่ายดวงดาว ก็ไม่ได้มีกระแสตอบรับอะไรมากมายนัก

นั่นก็เป็นเพราะว่า ตอนนี้บนเครือข่ายดวงดาวกำลังเกิดเรื่องใหญ่ที่ร้ายแรงกว่ามาก!

องค์หญิงน้อยเผ่าเงือก องค์หญิงน้อยซีซี ถูกลอบทำร้ายและหายตัวไป!

ณ พระราชวังกลางน้ำบนดาวหลัก

ราชาเผ่าเงือกเปเรสยืนอยู่ด้านหน้าสุด เบื้องล่างมีชาวเงือกคุกเข่าอยู่เต็มไปหมด

คนที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุดคือ องค์หญิงใหญ่นาตาเลียแห่งเผ่าสมุทร และนางกำนัลคนสนิทของเธอ

"เสด็จพ่อ เป็นความผิดของลูกเองที่ดูแลคนไม่ดี ลูกไม่เคยรู้เลยว่าพี่นางกำนัลจะมีความคิดแบบนี้ จนทำให้น้องต้องถูกลอบทำร้าย ลูกไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้เลยเพคะ!" นาตาเลียคุกเข่าก้มหน้าผากแนบพื้น น้ำเสียงเจ็บปวดและสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง

นางกำนัลคนสนิทของเธอแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา : "ฝ่าบาท พระองค์ไม่ต้องตำหนิองค์หญิงหรอกเพคะ เป็นหม่อมฉันเองที่ทนเห็นพระองค์ทรงโปรดปรานสายเลือดต้อยต่ำที่มาจากไหนก็ไม่รู้ไม่ได้! หม่อมฉันเป็นคนเฝ้าดูองค์หญิงนาตาเลียเติบโตมา หม่อมฉันทนไม่ได้ที่จะเห็นสายเลือดต้อยต่ำมาทำตัวข่มขี่องค์หญิงของหม่อมฉัน! เรื่องทั้งหมดหม่อมฉันเป็นคนทำเอง ไม่ว่าจะลงโทษยังไงหม่อมฉันก็ยอมรับทั้งนั้น! ไม่เกี่ยวกับองค์หญิงเลยเพคะ!"

"เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?" น้ำเสียงของเปเรสแหบพร่า แฝงไปด้วยโทสะอันคุกรุ่น

"แน่นอนเพคะ! ก็แค่สายเลือดต้อยต่ำคนหนึ่ง เผลอ ๆ อาจจะเป็นสายเลือดต้อยต่ำที่แม้แต่พ่อแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่เอาด้วยซ้ำ มีแต่ฝ่าบาทนั่นแหละที่เห็นเป็นของล้ำค่า! แต่หม่อมฉันไม่! ในใจของหม่อมฉัน มีองค์หญิงนาตาเลียเป็นองค์หญิงเผ่าเงือกเพียงพระองค์เดียวเท่านั้น! องค์หญิงน้อยเผ่าเงือกอะไรนั่น หม่อมฉันไม่ยอมรับหรอกเพคะ!" นางกำนัลยังคงปากแข็งไม่ยอมรับผิด

เอสเซนตวาดด้วยความโกรธจัด : "นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง?! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่องค์หญิงเผ่าเงือกต้องได้รับการยอมรับจากเจ้าด้วย? เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่?"

เมื่อเปเรสนึกถึงทารกเงือกอ้วนกลมที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนและจะเจอกับอะไรบ้าง เขาก็ร้อนใจดั่งไฟสุม สั่งเสียงเฉียบขาด : "เจ้าเอาองค์หญิงน้อยซีซีไปซ่อนไว้ที่ไหน?"

นางกำนัลพูดจาถากถาง : "ฝ่าบาท พระองค์เลิกคิดที่จะตามหาสายเลือดต้อยต่ำนั่นเถอะเพคะ หม่อมฉันขายมันให้โจรสลัดอวกาศที่ผ่านมาไปแล้ว! ป่านนี้ไม่รู้ว่าระเหเร่ร่อนไปอยู่ซอกหลืบไหนของจักรวาลแล้ว หรือไม่ก็อาจจะตายไปแล้วก็ได้นะเพคะ ใครจะไปรู้ล่ะ ก็อย่างที่พวกเรารู้ ๆ กันดี ว่าพวกโจรสลัดอวกาศน่ะ เลวทรามต่ำช้าขนาดไหน"

นาตาเลียรีบคว้ามือนางกำนัลเอาไว้ พยายามห้ามไม่ให้เธอพูดต่อ : "พี่นางกำนัล พี่อย่าทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลย รีบบอกเสด็จพ่อไปเถอะ ว่าน้องอยู่ไหน ข้าจะช่วยพูดขอร้องเสด็จพ่อให้ ขอให้เสด็จพ่อเมตตาพี่นะ"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำขอร้องขององค์หญิง นางกำนัลกลับพูดปลอบใจเธอแทน "องค์หญิง ไม่ต้องกลัวนะเพคะ ในเมื่อหม่อมฉันกล้าทำ ก็ไม่กลัวที่จะถูกจับได้หรอกเพคะ! เพียงแต่ต่อไปนี้หม่อมฉันคงไม่สามารถอยู่คอยรับใช้พระองค์ได้อีกแล้ว องค์หญิงต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะเพคะ"

นาตาเลียส่ายหน้าทั้งน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้น ดูน่าสงสารจับใจ

"ดีมาก! ตายก็ไม่สำนึกสินะ!" เปเรสโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า ดวงตาแดงก่ำ

"ทหาร ลากนางออกไป ส่งตัวกลับไปที่เผ่า ไปบอกพวกผู้อาวุโสว่า ตามกฎของเผ่า โทษฐานทำร้ายลูกสัตว์ร่วมเผ่าพันธุ์ และไม่เคารพองค์หญิง ต้องรับโทษยังไงก็จัดการตามนั้น ห้ามละเว้นโทษให้เพียงเพราะนางเป็นนางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงใหญ่นาตาเลียเด็ดขาด!"

นาตาเลียรีบคลานเข้าไปหาเปเรส ร้องไห้คร่ำครวญอย่างอ่อนแอ : "เสด็จพ่อ อย่านะเพคะ! ขอล่ะเพคะ ปล่อยพี่นางกำนัลไปเถอะ! นางก็แค่คิดผิดไปชั่ววูบเท่านั้นเอง!"

เปเรสไม่แม้แต่จะปรายตามอง สั่งเสียงเย็นชา : "องค์หญิงใหญ่เหนื่อยแล้ว ส่งตัวองค์หญิงใหญ่กลับไปที่ตำหนัก ถ้าไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามก้าวออกจากตำหนักแม้แต่ก้าวเดียว!"

นี่มันกักบริเวณนาตาเลียชัด ๆ

นาตาเลียที่ถูกประคองกลับตำหนักเอามือปิดหน้าร้องไห้ แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ในที่สุดก็กำจัดไอ้สายเลือดต้อยต่ำน่ารังเกียจนั่นออกไปพ้นทางได้สักที แถมยังได้ใช้ประโยชน์จากอีนางกำนัลไร้ค่านั่นจนหยดสุดท้ายอีกด้วย

ในความคิดของนาตาเลีย ราชาเผ่าเงือก พวกผู้อาวุโส แล้วก็พวกหมอในเผ่า คงหมดความอดทนกับนางกำนัลคนสนิทของเธอแล้วแน่ ๆ แบบนี้ก็เท่ากับหมดประโยชน์แล้วไม่ใช่หรือไง?

ภายในห้องโถงว่าราชการ เปเรสออกคำสั่ง : "หา! ต้องหาให้เจอไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาทั่วทั้งจักรวาล ก็ต้องหาองค์หญิงน้อยซีซีให้เจอให้ได้!"

(จบบท)