บทที่ 231 ร้านหม้อไฟมีสัตว์กินจนตายแล้ว

ตั้งแต่ร้านหม้อไฟแสงตะวันเปิดกิจการ ภายในร้านก็ไม่มีที่นั่งว่างเลยสักที่ ธุรกิจเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่ว่าจะเป็นรสชาติ รสสัมผัส หรือความบริสุทธิ์ ล้วนเป็นที่เลื่องลือในทางที่ดีทั้งสิ้น

ทว่าวันนี้ กลับเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นที่ร้านหม้อไฟ

มีสัตว์กินจนตายแล้ว!

เห็นเพียงมนุษย์สัตว์เพศผู้คนหนึ่ง นอนหน้าเขียวคล้ำอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

มนุษย์สัตว์ที่มาด้วยกันกับเขากำลังโวยวายอาละวาด อย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

"วัตถุดิบในร้านของพวกแกมีปัญหา ต้องมีปัญหาแน่ ๆ! เพื่อนของฉันกินจนตายแล้วเนี่ย!"

"เรียกผู้จัดการร้าน ของพวกแกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"ฉันจะแฉพวกแก! ฉันจะเปิดไลฟ์สดแฉพวกแก! ฉันจะแฉพวกแกบนแพลตฟอร์มใหญ่ ๆ ทุกแพลตฟอร์ม ว่าพวกแกใช้วัตถุดิบมีพิษ มาวางยาทำร้ายลูกค้า!"

บรรดาครูสอนวิชาฝึกปฏิบัติที่คอยเฝ้าร้านหม้อไฟอยู่ ปรากฏตัวขึ้นมาทันทีในเวลาอันรวดเร็ว

เมื่อเห็นคนปรากฏตัว สีหน้าของมนุษย์สัตว์คนนี้ก็เปลี่ยนไป ทั้งปอดแหกและร้อนตัว แต่เพียงไม่นานเขาก็ตั้งสติได้ แล้วแสดงท่าทีโอหังกำเริบเสิบสานยิ่งกว่าเดิม

"ฉันรู้นะว่าขุมอำนาจเบื้องหลัง ร้านหม้อไฟของพวกแกมันยิ่งใหญ่มาก แต่ฉันไม่มีทางถอยหรอก! ยังไงก็ต้องแฉพฤติกรรมเลวทรามของพวกแกให้ได้!"

"ทุกคนรีบมาดูเร็ว ร้านหม้อไฟไร้จรรยาบรรณร้านนี้! ถึงกับคิดจะใช้กำลังปิดบังความผิดของตัวเองเชียวนะ!"

"พวกแกอย่าเข้ามานะ พวกแกคนเยอะกว่า ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกแก แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่า พวกแกจะฆ่าปิดปากกันได้นะโว้ย!"

หลังจากกลุ่มครูสอนวิชาฝึกปฏิบัติ ที่นำโดยหลินซินเหิงปรากฏตัว พวกเขาก็แค่ยืนนิ่ง ๆ ไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้ว แต่กลับถูกมนุษย์สัตว์คนนี้ใส่ร้ายป้ายสี สลับขาวเป็นดำอย่างมั่วซั่ว

"อย่าคิดนะว่ามีคนหนุนหลังร้านหม้อไฟที่กุมอำนาจบารมีล้นฟ้า แล้วจะทำเรื่องเห็นชีวิตมนุษย์สัตว์เป็นผักปลาแบบนี้ได้! อย่าคิดนะว่าจะปล่อยเบลอเรื่องนี้ไปได้ง่าย ๆ! ฉันไม่มีทางก้มหัวให้พวกอำนาจมืดเด็ดขาด! ฉันจะสู้ให้ถึงที่สุด เพื่อทวงความยุติธรรมให้เพื่อนของฉัน ที่ต้องมาตายอย่างไม่ยุติธรรมให้ได้!"

"ฉันเปิดไลฟ์สดแล้ว ต่อให้พวกแกฆ่าฉันไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก กฎหมายของจักรวรรดิ กับผู้ชมหลายสิบล้านคนในห้องไลฟ์สด จะต้องทวงความยุติธรรมให้ฉันแน่!"

"การกระทำอันเลวทรามของพวกแก จะต้องได้รับการลงโทษอย่างสาสมแน่!"

มนุษย์สัตว์คนนี้เชิดหน้าขึ้น ทำคอแข็ง แสดงท่าทางกล้าหาญยอมตายเพื่อความถูกต้อง

ละครฉากนี้ดึงดูดความสนใจของลูกค้าที่กำลังทานอาหารอยู่ไม่น้อย

พวกเขาจับกลุ่มกันอยู่ไม่ไกล ชี้ไม้ชี้มือและซุบซิบนินทากัน

"คุงจะไลฟ์ฉดก็ไลฟ์ปายฉิฮับ ร้านหม้อไฟของพวกเลาก็ม่ายด้ายห้ามไลฟ์ฉดซะหน่อย แย้วก้อ ห้องไลฟ์ฉดของพวกเลา ก็เปิดอยู่ตลอดเวลาด้วยน้า! แย้วก็กล้องวงจรปิดในร้านก็ทำงานทั้งวันทั้งคืนเยยด้วย!" เสียงนุ่มนิ่มไร้เดียงสาของเบิร์ลดังขึ้น

เมื่อได้ยินว่าในร้านมีห้องไลฟ์สด และกล้องวงจรปิดก็ทำงานอยู่ตลอดเวลา บนใบหน้าของมนุษย์สัตว์คนนี้ ก็ปรากฏแววตื่นตระหนกวูบหนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็กลับมาใจเย็นลงได้

มนุษย์สัตว์ที่ให้ยาเขามา เคยบอกไว้แล้ว ว่ายานี้ขอแค่กินเข้าไปตอนอยู่ในร้าน ก็จะไม่มีทางถูกจับได้อย่างเด็ดขาด!

จู๋เซี่ย ดูดนิ้วพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย : "คุงบอกว่าห้องไลฟ์ฉดของคุงมีคนดูเป็งฉิบ ๆ ล้านคนเหยอฮับ? แต่ว่าคนดูในห้องไลฟ์ฉดของพวกเลาบอกว่า ห้องไลฟ์ฉดของคุงมีคนดูแค่ 1,997 คนเอง มีแค่หลักพัน ม่ายมีหลักล้านน้าฮับ! คุงลุงฮับ ถึงคุงจะโตเป็งผู้ใหญ่แย้ว ก็ม่ายควรพูดโกหกหลอกเด็กน้าฮับ!"

[ใช่เลย ห้องไลฟ์สดของมนุษย์สัตว์คนนี้ มีคนดูยังไม่ถึงสองพันคนด้วยซ้ำ เอาหน้าหนา ๆ ที่ไหนมาบอกว่ามีเป็นสิบ ๆ ล้าน? ก็มีแต่ลูกสัตว์ตัวอ้วนที่คะแนนเลขไม่ค่อยดีนี่แหละ ที่ต้องแยกหลักพัน กับหลักล้านออกมาอธิบาย!]

[มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ามาหาเรื่อง! คิดจะมาสาดน้ำโคลนใส่พวกลูกสัตว์ของเรา ก็ต้องดูด้วยว่าทุกคนจะยอมเชื่อไหม!]

[แต่ก็มีพวกงั่งไม่น้อยเลยนะ ที่เชื่อเรื่องวัตถุดิบมีปัญหาเนี่ย]

[เวรเอ๊ย ไอ้พวกนี้มันงั่งของแท้เลย ถึงกับวางตะเกียบกันจริง ๆ เหรอเนี่ย?]

[โชคดีนะที่ยังมีคนตาถึง เห็นโต๊ะที่อยู่ตรงมุมกล้องวงจรปิดไหม? พวกเขาสองสามคนกำลังดูละครฉากนี้เป็นเรื่องสนุกเลยล่ะ? ดูละครไปด้วย แถมยังไม่ลืมว่าของในหม้อสุกแล้วด้วยนะ]

[ไหน ๆ? อยู่ไหนล่ะ?]

[มุมซ้ายบน เชี่ย คนคุ้นหน้าซะด้วย!]

[นักเรียนสามคนนี้มากินหม้อไฟอีกแล้วเหรอ? รวยจริง ๆ! แต่ว่าทำไมคราวนี้ถึงไม่มีเมนูพิเศษล่ะ?]

"โต๊ะที่อยู่มุมซ้ายบน" ในปากของผู้ชม ก็คือกลุ่มของปิแอร์ จงเจียหย่วน และเฝิงหมิงฮุยที่พากันมากินด้วยกันนั่นเอง

เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วงนี้ จงเจียหย่วนและเฝิงหมิงฮุยคอยชกต่อยช่วยเขาในโรงเรียน ปิแอร์จึงตั้งใจเลี้ยงหม้อไฟพวกเขาที่ร้านโดยเฉพาะ

สำหรับสรรพคุณของวัตถุดิบในร้านหม้อไฟนั้น ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าพวกเขาสามคนอีกแล้ว

ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับละครฉากนี้ พวกเขาจึงนิ่งสงบดั่งระฆังทองแดง

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่า ของที่ต้มอยู่ในหม้อจะสุกเกินไป พวกเขาก็คงเดินเข้าไปโต้เถียงฉอด ๆ ให้รู้แล้วรู้รอดไปแล้ว!

แต่พอเห็นว่ามีว่าที่ผู้สืบทอดตระกูลหลินอยู่ที่นั่นด้วย พวกเขาเลยคิดว่ากินให้เสร็จก่อน แล้วค่อยไปดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหม ก็ยังไม่สาย!

ฟ้าดินกว้างใหญ่แค่ไหน ปากท้องต้องมาก่อน นี่เป็นคำพูดของเถ้าแก่น้อยตัวที่อ้วนที่สุดบอกไว้เลยนะ!

ดีจัง เถ้าแก่น้อยกินจนอ้วนจ้ำม่ำขนาดนี้ ปกติก็ต้องได้กินของอร่อยพวกนี้บ่อย ๆ แน่ เผลอ ๆ อาจจะเคยกินของที่ดีกว่านี้ด้วยซ้ำ

พวกเขากินไปพลาง อิจฉาหุ่นของลูกสัตว์ตัวอ้วนตัวนั้นไปพลาง

คำพูดแทงใจดำของจู๋เซี่ย ทำเอามนุษย์สัตว์ที่กำลังยกอุปกรณ์ส่วนตัวบนข้อมือขึ้นมาไลฟ์สดถึงกับหน้าเจื่อนไปเลย

คนที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดสบถด่า "ไอ้งั่ง" ออกมาเบา ๆ มนุษย์สัตว์คนนี้รับเงินมัดจำจากเขาไปตั้ง 2,000,000 เหรียญดาว ถึงกับงกแม้กระทั่งเงินที่จะเอาไปซื้ออุปกรณ์ไลฟ์สดดี ๆ กับจ้างหน้าม้ามาปั่นกระแสเชียวหรือ

แต่เพื่อจัดการปิดบัญชีร้านหม้อไฟแสงตะวันให้ได้ เขาก็รีบสั่งให้ลูกน้องไปจ้างหน้าม้ามาปั่นกระแสในห้องไลฟ์สดทันที

ขอแค่ฮุบร้านหม้อไฟแสงตะวันมาไว้ในมือได้ เงินแค่นี้มันจิ๊บจ๊อยมาก!

เงินหลายร้อยหรือสิบล้านเหรียญดาวที่เขาจ่ายไป ในอนาคตจะต้องได้คืนกลับมาเป็นสิบเป็นล้านเท่าแน่

ดังนั้นเพียงไม่นาน ห้องไลฟ์สดของมนุษย์สัตว์คนนี้ก็มีผู้ชมทะลักเข้ามาอย่างมหาศาล

คอมเมนต์ของพวกเขาดุเดือดมาก เพียงไม่นานห้องไลฟ์สดก็พุ่งติดเทรนด์ฮิต

เมื่อเห็นดังนั้น ความผยองของมนุษย์สัตว์คนนี้ก็กลับมาอีกครั้ง

"วัตถุดิบในร้านหม้อไฟของพวกแกมันมีปัญหาจริง ๆ! ผู้ชมเป็นสิบ ๆ ล้านคนในห้องไลฟ์สดของฉันกำลังดูอยู่นะเว้ย!"

กาซิโอนั่งยอง ๆ ลงไปตรวจดูมนุษย์สัตว์ที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างใจเย็น

ใบหน้าเขียวคล้ำไร้สีเลือด หมดลมหายใจไปแล้ว ในสายตาคนนอก ดูยังไงก็ตายแล้วจริง ๆ

แต่ว่า...

กาซิโอ ใช้นิ้วกดไปที่เส้นเลือดใหญ่ตรงลำคอของเขา เอาหูแนบลงกับตำแหน่งทรวงอก จากนั้นก็จับข้อมือของเขาขึ้นมาเพื่อจับชีพจร

ยังพอช่วยได้

แต่คงต้องให้พวก ดอริส ฟีล กับเบอร์นี มาที่นี่สักหน่อยแล้ว

"พวกแกอย่ามาแตะต้องเพื่อนฉันนะ! เขาโดนพวกแกวางยาจนตายแล้ว พวกแกยังจะทำอะไรกับศพของเขาอีก?!"

"ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ลูกสัตว์สามตัวอย่างพวกแกมันจะทำเกินไปแล้ว! ขนาดคนตายก็ยังไม่เว้น! รีบไปเรียกผู้ปกครองของพวกแกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันล่ะอยากจะเห็นนัก ว่าผู้ปกครองแบบไหนกัน ถึงได้สั่งสอนลูกสัตว์ที่ไม่รู้จักความแบบพวกแกออกมาได้!"

เสียงโวยวายของมนุษย์สัตว์คนนี้ ทำเอามนุษย์สัตว์หลายคนถึงกับกำหมัดแน่น

หลินซินเหิงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา : รนหาที่ตายแท้ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเพิ่งจะเข้าทำงานในโรงเรียนอนุบาล เขาคงทำให้ไอ้มนุษย์สัตว์ที่พูดจาโอหังคนนี้ได้รู้ซึ้งแล้ว ว่าอะไรที่เรียกว่าภัยออกจากปาก แต่ก็นะ ช่างไม่ดูตาม้าตาเรือเอาซะเลย จะด่าพวกลูกสัตว์ก็ด่าไปสิ นี่ถึงกับกล้าลากผู้ปกครองของพวกลูกสัตว์เข้ามาเอี่ยวด้วยงั้นเหรอ? ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า ตอนนี้ผู้ปกครองชั่วคราวของพวกลูกสัตว์น่ะ คือครูใหญ่ซีซีเชียวนะ

พอคิดถึงนิสัยเข้าข้างพวกพ้องของรองครูใหญ่อาเย่ หลินซินเหิงก็สามารถสะกดกลั้นความอยากจะซัดไอ้ตัวป่วนตรงหน้า ให้ลงไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มในตู้อบรักษาพยาบาลสักครึ่งปี ลงไปได้อย่างง่ายดาย

(จบบท)