บทที่ 180 หลิวหลิงหลงผู้ทะเยอทะยาน

จู๋เซี่ยที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการร้านชั่วคราว เลียนแบบท่าทางของเจียงอวี่ซีเวลาที่ยืนตรวจตราอยู่หน้าห้องเรียน เขายกอุ้งเท้าอวบอ้วนทั้งสองข้างไพล่ไว้ด้านหลัง พยายามกำชุดนักเรียนไว้แน่น แหงนหน้าเล็ก ๆ ขึ้น มองดูเหล่ามนุษย์สัตว์ผู้ใหญ่ในร้าน ที่กำลังงัดสารพัดวิชามารออกมาใช้บนโต๊ะอาหาร

อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความทึ่งอีกครั้ง : ที่แท้ไม่ใช่แค่ในโรงเรียนอนุบาลหรอกนะ แต่แม้แต่บนดาวใหญ่ ๆ ข้างนอก มนุษย์สัตว์ก็ต้องพึ่งพาความแข็งแกร่ง ในการแย่งของกินเหมือนกันฮับ!

ครูใหญ่ซีซีพูดถูกที่ฉุดเยย!

ด้วยเหตุนี้ ความคิดของลูกหมีตัวน้อยจึงถูกชักนำให้หลงทางไปอีกครั้ง

ทว่าความตั้งใจในการพยายามบำเพ็ญเพียรของเขา กลับยิ่งแน่วแน่มากขึ้นไปอีก

ก็นับได้ว่าเป็นแรงกระตุ้น อีกรูปแบบหนึ่งล่ะมั้ง

กาซิโอ ปรายตามองจู๋เซี่ยแวบหนึ่ง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้ยึดติดกับท่าทางนี้นักหนา

ก็แหม ด้วยรูปร่างของจู๋เซี่ย การจะรักษาท่าทางแบบนี้ไว้ มันยากลำบากจะตายไป

แต่ในบางแง่มุมเขาก็เป็นลูกสัตว์หน้าตาย ที่แสนจะใส่ใจคนอื่น จึงไม่คิดจะเปิดปากเข้าไปก้าวก่ายพฤติกรรม และความชอบแปลก ๆ ของเพื่อนเลย

[นี่คือไลฟ์สดการกินข้าวที่น่าดูที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลยล่ะ]

[แต่ละคนนะ ถ้าไม่มีฝีมือก็อดกินของอร่อยกันทั้งนั้น]

[ฮ่า ๆ ๆ มนุษย์สัตว์โต๊ะเจ็ดคนนั้นน่ะ เขาเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในโต๊ะนั้นเลย นั่งร่วมโต๊ะมาตั้งนาน ลวกอาหารไปสิบกว่าจานแล้ว เขาเพิ่งจะคีบหญ้าได้แค่เส้นเดียวเอง ขำจะตายอยู่แล้ว!]

[มนุษย์สัตว์หกคนโต๊ะยี่สิบ พลังรบอย่างน้อยต้องระดับเก้าแล้วแน่ ๆ !]

[ระดับเก้าเหรอ? ในห้าสิบโต๊ะนี้ มีเกือบยี่สิบโต๊ะที่มีพลังรบระดับแปดระดับเก้า! ที่เหลืออีกหกโต๊ะเป็นมนุษย์สัตว์เพศเมีย ล้วนแต่เป็นนักชำระล้างพลังจิตที่มีพลังจิตระดับ B+ ขึ้นไปทั้งนั้น!]

[ระดับ B+ ขึ้นไปแล้วมันยังไงล่ะ? เห็นเพศเมียไม่กี่คนตรงโต๊ะสามสิบเอ็ดไหม นั่นน่ะนักชำระล้างพลังจิตระดับ A ทั้งนั้น!]

[เรียกได้ว่า หนึ่งในหกของนักชำระล้างพลังจิตระดับสูงในเมืองหลวงดาวไห่หลาน มารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว!]

[น่าสะพรึงกลัวจริง ๆ แค่งานเลี้ยงครอบครัวพนักงานธรรมดา ๆ ของโรงเรียนอนุบาลแสงตะวัน ก็ยังกลายเป็นงานชุมนุมสุดยิ่งใหญ่ของเหล่าผู้มีอิทธิพลไปซะได้]

[ข่าวดีคือ ได้เห็นความสง่างามของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่! ส่วนข่าวร้ายคือ ความเร็วในการเสิร์ฟอาหารของพนักงาน ไม่ทันความเร็วในการยัดอาหารของพวกเขาน่ะสิ!]

เนื่องจากจำนวนคนกิน มากกว่าที่วางแผนไว้ถึงครึ่งหนึ่ง ประกอบกับมนุษย์สัตว์ทุกคนต่างก็สั่งอาหารและสวาปามด้วยความคิดที่ว่านี่คือ "มื้อสุดท้ายในชีวิต" วัตถุดิบจึงถูกผลาญไปเร็วกว่าที่คิดไว้มาก

ด้วยความเร็วระดับนี้ ไม่ทันถึงช่วงบ่าย วัตถุดิบที่เตรียมไว้เมื่อวานคงร่อยหรอจนหมดเกลี้ยงแน่

รองผู้จัดการร้านอย่างเบิร์ล มองดูพนักงานที่ยังคงยกอาหารออกไปเสิร์ฟอย่างต่อเนื่องด้วยความกลัดกลุ้ม

พวกมนุษย์สัตว์ผู้ใหญ่พวกเน้ ทำมายถึงกินจุยิ่งกว่าคุงครูดูแรนต์อีก!

[วัตถุดิบลดลงด้วยความเร็ว ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเลย ฉันต้องใช้เวลาอีกตั้งสามชั่วโมง กว่าจะถึงห้างสรรพสินค้าไห่หลาน ขอถามหน่อยว่าจะมีโอกาสได้กินไหมเนี่ย?]

[สั่นไปหมดแล้ว พวกลูกสัตว์ พวกเธอลืมจำกัดปริมาณการสั่งซื้อหรือเปล่า?]

[พวกที่บอกว่าต้องจำกัดปริมาณน่ะ ช่วยเบิกตาดูให้เต็มที่หน่อยได้ไหมว่าตอนนี้คนที่กำลังกินอยู่คือใคร? คือครอบครัวของครูสอนวิชาฝึกปฏิบัติไง! พวกนายจำไม่ได้เหรอ? ในสวัสดิการรับสมัครงานของโรงเรียนอนุบาลแสงตะวัน มีข้อ "สิทธิพิเศษสำหรับครอบครัวพนักงาน" ระบุไว้อยู่นะ!]

[เพราะงั้น พวกนายคงเข้าใจแล้วใช่ไหม ว่าทำไมมื้อแรกของการเปิดร้าน ถึงเป็นการเลี้ยงครอบครัวคุณครู?]

[ฉันมีความคิดที่น่ากลัวแวบขึ้นมา พอถึงตาพวกเรา จะไม่โดนจำกัดปริมาณใช่ไหม!]

[ถุย ๆ ๆ เมนต์บนหุบปากไปเลยนะ กลางวันแสก ๆ มาเล่าเรื่องสยองขวัญอะไรกันเนี่ย?! กะจะให้มนุษย์สัตว์ตกใจตายหรือไง?]

[ทำไมร้านหม้อไฟของพวกลูกสัตว์ถึงเปิดให้จองคิวออนไลน์ไม่ได้? ทำไมต้องมาต่อคิวรับบัตรที่หน้าร้านด้วย? เจ็บใจนัก! กลัวจังเลยว่าเดี๋ยววัตถุดิบจะหมด!]

หลิวหลิงหลง กวาดสายตามองสถานการณ์ในร้านจนทั่ว แม้ในขณะที่กินอาหารอยู่ เธอก็ไม่ลืมที่จะคอยจับตาดูพวกลูกสัตว์

เธอเอาเห็ดชิ้นสุดท้ายในชามจิ้มน้ำจิ้มแล้วเอาเข้าปาก จากนั้นก็วางตะเกียบลงอย่างยากลำบาก แล้วเดินไปหาเจ้าตัวเล็กทั้งสาม

"ผู้จัดการร้านตัวน้อยที่น่ารักทั้งสามคน ก่อนอื่นครูต้องขอแสดงความยินดีด้วยนะจ๊ะ ที่ร้านหม้อไฟของพวกเธอเปิดกิจการได้รุ่งเรือง และขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดนี้ อาหารที่พวกเธอทำมันสุดยอดมาก ๆ และก็ได้รับความนิยมสุด ๆ ไปเลยล่ะ!

แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ วัตถุดิบที่เราเตรียมไว้เมื่อวานอาจจะไม่พอ

ดังนั้นครูเลยให้ครูแพทริกส่งวัตถุดิบล็อตใหม่มาให้ประเดี๋ยวนี้เลย รบกวนผู้จัดการร้านตัวน้อยทั้งสามช่วยครูเซ็นรับของหน่อยนะจ๊ะ

วัตถุดิบล็อตนี้จะมีจำนวนเยอะกว่าเดิม แถมยังมีหลากหลายชนิดขึ้นด้วย

ช่วงสองสามวันนี้ครูจะอยู่ประจำที่ร้านหม้อไฟเลยนะ จะได้คอยนับสต็อกและเติมวัตถุดิบได้ทันท่วงที มีอะไรให้ครูช่วย ผู้จัดการร้านตัวน้อยทั้งสามก็สั่งมาได้เลยนะจ๊ะ~"

แตกต่างจากการทักทายพวกลูกสัตว์ในฐานะคุณครูก่อนหน้านี้ น้ำเสียงและท่าทีในการพูดคุยของหลิวหลิงหลงในครั้งนี้ แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเธอยืนอยู่ในจุดของผู้จัดหาวัตถุดิบที่ได้มาตรฐาน และกำลังสื่อสารกับเจ้าตัวเล็กทั้งสามอย่างเท่าเทียม

ประสบการณ์อันแปลกใหม่นี้ ทำให้เจ้าตัวเล็กทั้งสามรู้สึกได้รับการยอมรับอย่างบอกไม่ถูก

ราวกับว่า... ราวกับว่าพวกเขาได้กลายเป็นผู้จัดการร้านหม้อไฟที่เก่งกาจจริง ๆ ไปแล้ว!

เบิร์ลตื่นเต้นจนหมุนติ้วอยู่กับที่ : "ขอบคุงคุงครูหลิงหลงฮับ~ คุงครูเก่งที่ฉุดเยย~"

ถึงแม้พวกเขาจะเคยมีประสบการณ์ตั้งแผงขายของมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่สถานการณ์ในครั้งนี้ แตกต่างจากตอนอยู่บนดาวล่าสัตว์ D-584 เล็กน้อย ทำให้พวกเขาแอบรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่นิดหน่อย

คำพูดของหลิวหลิงหลง ทำให้พวกเขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก

ขอแค่วัตถุดิบมีพอรับรอง พวกเขาก็ต้องทำภารกิจที่ครูอีอีมอบหมายไว้ให้สำเร็จได้แน่!

ไม่แน่ว่ากลุ่มของพวกเขาอาจจะคว้าอันดับหนึ่งใน "ปฏิบัติการเคาะระฆัง" ครั้งนี้มาครองก็ได้!

พอคิดถึงดอกไม้แดงที่รองครูใหญ่อาเย่กับครูอีอีรับปากเอาไว้ หัวใจของเจ้าตัวเล็กทั้งสามก็ร้อนรุ่มขึ้นมาทันที

กาซิโอเป็นเด็กที่รอบคอบและนิ่งขรึม กว่าเบิร์ลกับจู๋เซี่ยอย่างเห็นได้ชัด เขาสังเกตเห็นว่าหลิวหลิงหลงยังกินไม่อิ่ม

"คุงครูหลิงหลงฮับ คุงครูปายกินข้าวต่อก่อนเถอะฮับ เดี๋ยวพอคุงครูแพทริกมาแย้ว คุงครูค่อยมาช่วยพวกเลาเช็กวัตถุดิบก้อด้ายฮับ~"

[ขอขอบคุณครูหลิงหลงที่มาใหม่คนนี้ด้วยนะครับ ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณจริง ๆ...]

[ต้องขอบคุณเพศเมียตัวน้อยคนนี้ที่มาใหม่จริง ๆ ไม่งั้นกว่าฉันจะไปถึงร้านหม้อไฟ คงเหลือแต่โต๊ะเก้าอี้แน่! ดีไม่ดีถ้าโต๊ะเก้าอี้มันอร่อย ก็คงโดนกวาดเรียบไปด้วยแล้ว!]

[วันนี้ฉันก็ยังคงอิจฉามนุษย์สัตว์ทุกคน ที่ไปถึงสถานที่จริงได้อย่างเท่าเทียมกันเลยแฮะ!]

[ฮี่ ๆ ฉันเห็นครูสอนวิชาฝึกปฏิบัติ ที่ยืนยามอยู่หลายคนทนสิ่งยั่วใจไม่ไหว แอบกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ บ่อยมาก]

[พอเทียบกับครูพวกนี้ที่ได้แต่มองแต่กินไม่ได้แล้ว จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกยุติธรรมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก]

หลิวหลิงหลงที่กลับมานั่งที่โต๊ะอาหารอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เธอหยิบเครื่องดื่มเย็น ๆ ขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แล้วชูแก้วไปทางผู้นำของสี่ตระกูลใหญ่ที่กำลังจ้องมองเธอตาค้าง รอยยิ้มที่เจิดจ้าถึงขีดสุดนั้น แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง

ผู้นำตระกูลเฮ่อ ตระกูลหลิน ตระกูลซานหลัว และตระกูลแอนดรูว์ต่างก็รู้สึกเจ็บใจจนแทบอกแตกตาย : ช้าไปอีกก้าวแล้ว! ยัยผู้นำตระกูลหลิวจอมเจ้าเล่ห์เอ๊ย!

หลิวหลิงหลง ดื่มเครื่องดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว แล้วก็รีบคว้าตะเกียบมากินต่อทันที

เธอไม่เหมือนกับสี่คนจากสี่ตระกูลใหญ่นั่นหรอกนะ

พอกินเสร็จแล้วเธอยังต้องอยู่เป็นลูกมือให้พวกลูกสัตว์ ในร้านหม้อไฟต่ออีกนี่นา

ทุกคนต่างก็คิดว่า เป้าหมายของเธอ คือการได้เข้าไปอยู่ในโรงเรียนอนุบาลแสงตะวัน เพื่อกลายเป็นผู้ช่วยคนเก่งที่ครูใหญ่ซีซีขาดไม่ได้ จะได้ตักตวงทรัพยากรบำเพ็ญเพียรที่ดีกว่าให้กับตัวเองและตระกูล

ทว่า มีเพียงตัวเธอเองที่รู้ดีแก่ใจ ว่าสิ่งที่เธอต้องการมันไปไกลกว่านั้นมาก

นับตั้งแต่เริ่มแย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูล เป้าหมายของเธอมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือ : ใช้เวลาทั้งชีวิต เพื่อทำให้ตระกูลหลิว กลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งดาวไห่หลานให้ได้!

การปรากฏตัวของรองครูใหญ่อาเย่ ทำให้เธอมองเห็นโอกาส

และหลังจากที่มีโอกาสได้สัมผัส และทำความรู้จักกับครูใหญ่ซีซี เปลวไฟในใจที่ชื่อว่า "ความทะเยอทะยาน" ของเธอก็ยิ่งลุกโชนขึ้นกว่าเดิม

บางที ดาวไห่หลานอาจจะไม่ใช่จุดสูงสุดของเธอและตระกูลหลิวก็ได้มั้ง?

และร้านหม้อไฟแสงตะวันแห่งนี้ ก็จะเป็นก้าวแรกที่นำพาตระกูลหลิวทะยานขึ้นสู่การเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งดาวไห่หลาน...

ครูหลิงหลงเป็นเพศเมียสายเวิร์กกิ้งวูแมนตัวจริง~

(จบบท)