บทที่ 110 ชุดเลือด ช่วงชิงอำนาจควบคุม
บทที่ 110 ชุดเลือด ช่วงชิงอำนาจควบคุม
เมื่อมองดูชุดคลุมสีเลือดกว่ายี่สิบชุดตรงหน้า กาซิโอก็เหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นครูใหญ่ซีซีถึงพูดว่า: อย่าประเมินความชั่วร้ายในจิตใจมนุษย์ต่ำเกินไป
"มนุษย์สัตว์พวกนี้มีความผิดปกติ ทุกคนอย่าไปจ้องเสื้อผ้าของพวกเขานะ" หลังจากรองหัวหน้ากลุ่มได้สติ ก็คิดจะเตือนเพื่อนๆ ทันที
น่าเสียดายที่สายไปเสียแล้ว
ทหารรับจ้างเสือชีตาห์ที่ถูกล่อลวง ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำไม่หยุดว่า: "ฆ่าพวกลูกสัตว์พวกนี้ซะ ฆ่าพวกลูกสัตว์พวกนี้ซะ"
[เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทหารรับจ้างเสือชีตาห์พวกนี้ทำไมถึงแปรพักตร์ล่ะ?]
[น่ากลัวจัง พวกเขาพลังจิตแปรปรวนหรือเปล่า ตาแดงก่ำกันหมดเลย]
[ทหารรับจ้างพวกนี้ก็น่ารังเกียจเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ ไหนบอกว่าเซ็นสัญญาคุ้มครองพวกลูกสัตว์แล้วไง? นี่ถึงกับแปรพักตร์กันอย่างเปิดเผยในห้องไลฟ์สดเลย ต่อไปใครจะกล้าร่วมงานกับกลุ่มทหารรับจ้างเสือชีตาห์อีก?!]
[สมาชิกเสือชีตาห์ พวกนายช่วยมีจรรยาบรรณวิชาชีพหน่อยเถอะ!]
[ไม่ถูกนะ สีหน้าของพวกทหารรับจ้างดูแปลกๆ]
[เมื่อกี้รองหัวหน้ากลุ่มเสือชีตาห์ก็เพิ่งบอกไปว่า เสื้อผ้าของคนพวกนั้นมีปัญหา แถมเมื่อกี้ก็มีคนบอกว่าพอมองเสื้อผ้าพวกนั้นแล้วรู้สึกคลื่นไส้ไม่ใช่เหรอ?]
[ฉันจ้องนานๆ ก็เหมือนจะได้ยินคนพูดกับฉัน สั่งให้ฉันฆ่าพวกลูกสัตว์ซะ!]
[เชี่ยเอ๊ย หรือว่าเสื้อผ้าจะมีปัญหาจริงๆ]
กาซิโอหยิบยาลูกกลอนออกมา บีบจนแหลกแล้วโรยลงบนแผลที่มีเลือดออกของรองหัวหน้ากลุ่ม เลือดก็หยุดไหลทันที
"อย่ามองเสื้อผ้าของพวกเขา สีแดงบนเสื้อนั่นคือเลือดสดๆ ที่กำลังไหลเวียนอยู่ จ้องนานๆ จะถูกพวกเขาควบคุมสติสัมปชัญญะ พลังจิตก็จะถูกปนเปื้อนล่วยฮะ" กาซิโอใช้โทนเสียงที่นิ่งสงบที่สุด เอ่ยเรื่องราวที่ชวนให้ขนลุกขนพองออกมา
[อะไรนะ เลือดที่กำลังไหลเวียนอยู่เหรอ?]
[ควบคุมสติสัมปชัญญะ? พลังจิตถูกปนเปื้อน? นี่กำลังถ่ายทำหนังแฟนตาซีเทพนิยายอยู่หรือไง? ได้ยินมาว่าในวัฒนธรรมเทพนิยายยุคเก่า มีตำนานที่เหลือเชื่อแบบนี้อยู่ด้วยนะ]
รองหัวหน้ากลุ่มใช้มือข้างหนึ่งอุ้มจู๋เซี่ย ส่วนอีกข้างก็โอบลูกสัตว์อีกสองตัวไว้ข้างกาย
เพื่อนๆ รอบกายเริ่มมีอาการคลุ้มคลั่ง ดูท่าทางอยากจะลงมือกับพวกลูกสัตว์แล้ว
สถานการณ์แบบนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะยื้อไว้ได้จนกว่ากองกำลังหลักจะกลับมาหรือเปล่า
ยิ่งไปกว่านั้น ทหารรับจ้างในค่ายมัวทำอะไรกันอยู่? เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังไม่รีบมาช่วยอีก ไหนตกลงกันไว้ว่าพวกลูกสัตว์ทำของอร่อยให้กิน แล้วพวกเขาจะปกป้องพวกลูกสัตว์สุดกำลังไง?!
ข้อความขอความช่วยเหลือส่งออกไปตั้งหลายนาทีแล้วนะ!
บรรดาทหารรับจ้างที่ถูกขังอยู่นอกเขตที่พักของกลุ่มเสือชีตาห์: เกิดอะไรขึ้น ฐานที่มั่นของกลุ่มเสือชีตาห์ก็อยู่ตรงนี้นี่นา ทำไมถึงมองไม่เห็นอะไรเลยล่ะ? ฐานที่มั่นเบ้อเริ่มเทิ่มหายวับไปกับตาได้ยังไง?
กาซิโอส่งสัญญาณให้รองหัวหน้ากลุ่มวางจู๋เซี่ยลง
ต้องเป็นเพราะจู๋เซี่ยอ้วนเกินไปแน่ๆ เยย เมื่อกี้เขาเห็นมือของคุณลุงรองหัวหน้ากลุ่มสั่นพั่บๆ แย้ว
หากรองหัวหน้ากลุ่มล่วงรู้ความคิดของกาซิโอล่ะก็ เขาต้องรีบแก้ตัวให้ตัวเองแน่นอน: ไม่ใช่เพราะอุ้มลูกสัตว์ไม่ไหว แต่เป็นเพราะกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อต่อต้านเสียงในหัวต่างหากล่ะ
มนุษย์สัตว์เพศผู้ระดับ A ขั้นแปดผู้สง่างาม จะมามือสั่นเพราะแค่อุ้มลูกสัตว์ตัวเดียวได้ยังไง?
"พวกคุณคือใครฮะ? ทำไมถุงใช้วิธีการหลอมชุดอาคมที่ชั่วร้ายแบบนี้ล่ะฮะ?" กาซิโอเม้มปาก ถามด้วยความโกรธ
เบอร์นีกับจู๋เซี่ยไม่เข้าใจเรื่องราว จึงดึงเสื้อของกาซิโอด้วยความสงสัย
"มันคือชุดเลือดสังเวยคนเป็นฮะ" กาซิโออธิบายเสียงเบา
ลูกสัตว์ตัวน้อยทั้งสองรีบเอามือปิดปากด้วยความกลัว
พวกมนุษย์สัตว์ตัวโตพวกนี้น่ากัวจังเยยฮะ!
ถุงกับใช้วิธีการหลอมที่น่ากัวขนาดนั้นล่วย!
[เดี๋ยวนะ ลูกสัตว์สองตัวนี้ปิดผิดที่หรือเปล่า ลูกหมาป่าอุตส่าห์บอกว่าอย่ามอง แต่ผลลัพธ์คือพวกเขากลับเอามือปิดปากเนี่ยนะ?]
[วิธีการที่ชั่วร้าย? หลอม? ชุดอาคม? คำพูดของลูกสัตว์กาซิโอ ฉันรู้จักทุกคำนะ แต่พอเอามารวมกันเป็นประโยค ฉันกลับฟังไม่เข้าใจเลย]
[ถึงลูกสัตว์หมาป่าจะพูดเสียงเบา แต่ฉันก็ได้ยินนะ เขาพูดว่า "ชุดเลือดสังเวยคนเป็น"?]
[ชุดเลือดสังเวยคนเป็น? แค่ได้ยินชื่อก็ขนหัวลุกแล้ว]
[ชื่อดูไม่เป็นมงคลเอาซะเลย มีทั้งคนเป็น ทั้งสังเวย แล้วก็ชุดเลือดอะไรนั่นอีก]
[พวกลูกสัตว์คงพูดจาเหลวไหลไปงั้นแหละ]
กาซิโอล้วงปึกยันต์ออกมา คีบไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง ท่องคาถา ใช้พลังปราณกระตุ้นการทำงานของกระดาษยันต์
"ไป!" สิ้นเสียงตวาดแผ่วเบาของเขา กระดาษยันต์ก็พุ่งปลิวไปยังทหารรับจ้างเสือชีตาห์ที่ถูกควบคุมสติอยู่
กระดาษยันต์แต่ละแผ่นแปะลงบนหน้าผากของทหารรับจ้างที่ถูกควบคุมแต่ละคนอย่างแม่นยำ
เหมือนกับวิธีที่นักพรตเหมาซานแปะยันต์ใส่ผีดิบไม่มีผิด
แววตาของกาซิโอเฉียบขาด มือขยับทำมุทราตามเสียงพูด
"สงบสติ!"
ทหารรับจ้างที่ถูกแปะยันต์ก็สงบนิ่งลงในพริบตา
"พวกคุณ ถอยไปฮะ!"
พวกทหารรับจ้างหลับตาเดินถอยหลัง ไปยืนเรียงแถวสองแถวอย่างเป็นระเบียบ
[ได้เห็นเศษกระดาษจากวิชาศิลปะอีกแล้ว!]
[สายตาของลูกหมาป่ายอดเยี่ยมมาก ฉันชอบจัง ยากจะจินตนาการจริงๆ ว่าสายตาที่เด็ดเดี่ยวขนาดนี้จะปรากฏอยู่บนตัวของลูกสัตว์ตัวเล็กๆ]
[เศษกระดาษพวกนั้นทำไมถึงไปแปะอยู่บนหน้าผากทหารรับจ้างเสือชีตาห์ได้ แถมพอแปะปุ๊บ ก็เชื่อฟังคำสั่งของลูกสัตว์กาซิโอทุกอย่างเลย?]
รองหัวหน้ากลุ่มมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความตกใจปนสงสัย: "นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
เบอร์นีตบต้นขาเขาเบาๆ : "คุณลุงฮะ ไม่ต้องกังวลน้าฮะ ก็แค่วิชานอกรีตนิดๆ หน่อยๆ เท่าฮั้นเองฮะ"
ตอนที่ลูกสัตว์เบอร์นีพูด ยังทำหน้าเหมือนไม่ใส่ใจอะไรเลย
ธรรมะย่อมชนะอธรรม!
ยิ่งไปกว่านั้น ของที่ชั่วร้ายถึงขีดสุดแบบนี้ ก็ต้องกลัวยันต์อัสนีสวรรค์ที่สุดอยู่แย้ว!
จู๋เซี่ยปิดปากพลางหาวหวอดใหญ่ เคี้ยวปากแจ๊บๆ แล้วพูดว่า: "ช่ายแย้วฮะ ช่ายแย้วฮะ ไม่ต้องกังวล พวกเขากำลังรนหาที่ตากผ้าเองฮะ!"
"รนหาที่ตายต่างหาก!" กาซิโอมุมปากกระตุก เอ่ยแก้คำให้
หัวหน้าชุดคลุมสีแดงส่งเสียงหัวเราะ "เคี้ยกๆๆ" น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสนใจอย่างล้นเหลือ: "พวกแกสามตัวนี่ขวัญกล้าเทียมฟ้าจริงๆ หวังว่าเดี๋ยวตอนที่พวกแกถูกทรมาน ก็จะยังคงความกล้าหาญแบบนี้ไว้ได้นะ ผู้ชมในห้องไลฟ์สดจะได้ดูอย่างสนุกสนานบันเทิงใจมากขึ้นไปอีก"
พูดจบ แววตาอันเย็นชาอำมหิตของเขาก็กวาดมองผ่านกล้องไลฟ์สด
ทำเอาผู้ชมในไลฟ์สดตกใจแทบสิ้นสติ
[เชี่ย พอสายตานั่นมองมา กล้องไลฟ์สดถึงกับซูมหน้าให้ดูใกล้ๆ ด้วย จะอัจฉริยะเกินไปแล้ว]
[ทำเอาฉันแทบฉี่ราด สายตานั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว]
[ถึงกับตัวสั่นงันงก! ขนาดอยู่หน้าจอ ฉันยังกลัวจนขนลุกซู่ไปทั้งตัวเลย]
[ปฏิกิริยาของลูกสัตว์ทั้งสามตัวมันสุดยอดมาก]
"พวกแก ไปจับไอ้ลูกสัตว์อ้วนตัวนั้นมาให้ฉัน ส่วนอีกสองตัวที่เหลือก็ทรมานให้ตายไปเลย!"
สิ้นเสียง กลับไม่มีใครขยับ
"พวกแก ลงมือสิ!"
บรรยากาศยังคงเงียบสงัด
มีเพียงสายลมพัดผ่าน หอบเอาใบไม้แห้งใบหนึ่งร่วงหล่นลงมา
[สถานการณ์แบบนี้ แอบน่าอึดอัดไปหน่อยนะ อาการชอบรู้สึกอายแทนคนอื่นของฉันกำเริบอีกแล้วสิ]
[ฉันอยากจะขำด้วยซ้ำ]
[คำว่า "พวกแก" ที่เจ้าชุดแดงพูด หมายถึงพรรคพวกที่พามา หรือหมายถึงทหารรับจ้างในที่เกิดเหตุกันแน่?]
[ขำตายเลย เปิดตัวมาซะอลังการหมาว้อ สุดท้ายสั่งการแล้วไม่มีใครสนใจ]
เกิดอะไรขึ้น
หัวหน้าชุดคลุมสีแดงหันไปมองพรรคพวกในชุดคลุมคนอื่นๆ
มนุษย์สัตว์ชุดคลุมที่ถูกมองต่างก็พากันส่ายหน้า สถานการณ์แบบนี้เพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก
ที่ผ่านมา มนุษย์สัตว์ที่ถูกชุดแดงบนตัวพวกเขาควบคุมไว้ ไม่มีทางเกิดเหตุการณ์ไม่ฟังคำสั่งเด็ดขาด
เมื่อเห็นดังนั้น กาซิโอก็ถึงบางอ้อ
"ที่แท้พวกคุณก็ม่ายช่ายคนหลอมชุดเลือดที่ชั่วร้ายพวกนี้ขึ้นมานี่เยง"
นึกว่าจะต้องผ่านการต่อสู้ด้วยพลังจิตอย่างดุเดือดกับพวกคนร้ายพวกนี้ซะอีก ถุงจะสามารถแย่งชิงสิทธิ์การควบคุมคุณลุงทหารรับจ้างกลับมาล่าย
คิดไม่ถุงเยยว่า เขาแค่ลงมือนิดๆ โหน่ยๆ อีกฝ่ายก็ยังแย่งการควบคุมกลับไปม่ายล่ายเยย
กระจอกจิงๆ เยยฮะ
(จบบท)