บทที่ 100 เลื่อนระดับสำเร็จ อันอันแยกเขี้ยวเตรียมสังหาร!

เจียงอวี่ซีมองดูทั้งสองคนในค่ายกลด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

ไม่จริงน่า หรือว่าท่านนายพลทั้งสองจะมีโอกาสสกัดความบริสุทธิ์ของสายเลือดได้จริงๆ?

เจียงอวี่ซี ที่ตอนแรกแค่กะจะทดสอบสรรพคุณของน้ำยาให้พวกลูกสัตว์ดูล่วงหน้า ถึงกับนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที

[เพศเมียตัวน้อยโยนขวดเล็กๆ เข้าไปข้างในเหรอ? มนุษย์สัตว์ที่มาจากโรงเรียนอนุบาลนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่หรือลูกสัตว์ ล้วนชอบโยนของใส่คนอื่นตอนกำลังเลื่อนระดับหรือไงเนี่ย?]

[คราวก่อนฉันจำได้ว่า ตอนที่ตาฉู่อี้ดัดเสียงกำลังเลื่อนระดับ พวกลูกสัตว์ก็โยนเศษกระดาษกับป้ายไม้เล็กๆ เข้าไปตั้งเยอะแยะ อ้อใช่ แล้วก็ยังมีไอ้ของที่เคาะดังป๊อกๆ นั่นด้วย ทำไมเพศเมียตัวน้อยถึงไม่เคาะแล้วล่ะ? ฉันรู้สึกว่าการที่ตาฉู่อี้ดัดเสียงเลื่อนระดับสำเร็จได้ ก็น่าจะเกี่ยวพันกับของพวกนั้นอยู่นะ]

"ท่านนายพล!" เหล่านักรบที่ฟื้นจากการชำระล้างครั้งใหญ่พากันกรูเข้ามาล้อมรอบ

โล่ป้องกันระดับกองทัพ ถูกกางครอบร่างของหลิ่นและเว่ยเซินแบบกลับด้านอันแล้วอันเล่า

เวลาที่มนุษย์สัตว์เพศผู้เลื่อนระดับ บางครั้งอาจเกิดความเคลื่อนไหวและพลังทำลายล้างมหาศาล จึงต้องควบคุมอย่างเข้มงวด

"ท่านนายพลทั้งสองอาการดีมาก ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ" เจียงอวี่ซีพูดพลางโยนของดีลงไปในค่ายกลอีกครั้งอย่างสบายๆ

นายพลหลิ่นเป็นมนุษย์สัตว์เผ่างู

ดังคำกล่าวที่ว่า งูร้อยปีกลายเป็นหลาม พันปีกลายเป็นเจียว (มังกรน้ำ) หมื่นปีกลายเป็นมังกร

ตอนนี้แม้นายพลหลิ่นจะบำเพ็ญเพียรมาได้แค่ร้อยกว่าปี แต่ก็มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ภายใต้การช่วยเหลือของน้ำยา เขาก็มีเค้าลางของการกลายร่างเป็นเจียวแล้ว

ด้วยพรสวรรค์ของนายพลหลิ่น หากให้เวลาอีกสักหน่อย การจะกลายเป็นมังกรก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ส่วนสายเลือดของนายพลเว่ยเซินนั้นด้อยกว่าหน่อย

คาดว่าคงต้องเผชิญกับอุปสรรคอีกมาก

และในเมื่อเธอมีวาสนาได้พบเจอ แถมยังบังเอิญช่วยผลักดันพวกเขาไปแล้วครั้งหนึ่ง จะผลักดันต่ออีกสักนิดก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

เมื่อคิดดังนั้น เธอก็ล้วงเอาของที่เหมาะสมออกมาจากกำไลมิติอย่างต่อเนื่อง

ส่งผ่านค่ายกลเสริมเข้าไปในร่างของทั้งสองคน

ล้วนเป็นของที่เธอตั้งใจจะเก็บไว้ใช้ตอนสกัดสายเลือดให้เจียงโย่วอันในครั้งหน้าทั้งนั้น

ถึงแม้จะไม่มีมากพอให้จัดสรรแก่นักรบจำนวนมาก แต่ถ้าให้แค่สองคนก็ยังมีเหลือเฟือ

[เพศเมียตัวน้อยใจเย็นสุดๆ]

[ท่าทางที่เหมือนมั่นใจเต็มเปี่ยมแบบนี้ รักเลยๆ]

[ท่าทางสบายๆ ของเพศเมียตัวน้อยตอนที่โยนของเข้าไปข้างใน ดูเหมือนกำลังเดินช้อปปิ้ง ซื้อของในห้างแบบชิลๆ เลย]

[พูดจริงๆ นะ พวกนายไม่มีใครสนใจลูกสัตว์สามตัวที่กำลังสู้อยู่เลยเหรอ?]

[รู้สึกว่าฝูงสัตว์ร้ายพอมาเจอกับพวกลูกสัตว์ ก็ไม่มีทางสู้ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกี้นายพลหลิ่นยังให้โล่ป้องกันระดับ S กับพวกลูกสัตว์ไปด้วย!]

[ขอแก้นิดนึง มันคือโล่ป้องกันระดับ S ของกองทัพ อย่างต่ำๆ ก็ราคาหลักร้อยล้านแล้วมั้ง]

[อิจฉาพวกลูกสัตว์จริงๆ อายุยังน้อยก็กลายเป็นลูกสัตว์ที่ได้เปิดหูเปิดตาเห็นโลกกว้างซะแล้ว ต้องขอบคุณพวกเขาเลยที่ทำให้ฉันกลายเป็นมนุษย์สัตว์วัยผู้ใหญ่ที่ได้เปิดหูเปิดตาเหมือนกัน]

[แทนที่จะห่วงว่าพวกลูกสัตว์จะรับมือกับฝูงสัตว์ร้ายได้ไหม สู้เอาเวลาไปห่วงดีกว่าว่าพวกลูกสัตว์จะทำภารกิจที่เพศเมียตัวน้อยมอบหมายไว้ได้สำเร็จหรือเปล่า]

[เพศเมียตัวน้อยต้องการวัตถุดิบจากสัตว์ร้ายพวกนี้ไปทำไม? ของพวกนี้มีสาร “X” ปนเปื้อนอยู่เยอะเกินไป ไม่มีทางกำจัดออกได้เลย ทั้งกินไม่ได้และใช้ประโยชน์ไม่ได้ด้วย]

[เพศเมียตัวน้อยคงไม่ได้ไม่รู้หรอกนะ คิดว่าสัตว์ร้ายพวกนี้เหมือนสัตว์ป่าหรือสัตว์อวกาศธรรมดาที่กินได้ใช้ได้งั้นเหรอ?]

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก แสงจางๆ ยามเย็นระบายเต็มท้องฟ้าอย่างเงียบเชียบ

ลูกสัตว์ทั้งสามตัวที่ทำภารกิจสำเร็จแล้ว หอบหิ้วของที่ยึดมาได้กลับมาหาเจียงอวี่ซี

เมื่อเทียบกับสภาพทุลักทุเลของดอริสและไลโอแล้ว เจียงโย่วอันยังคงรักษาสภาพขาวสะอาดหมดจดเหมือนตอนขาไปไว้ได้

ลูกเสือน้อยที่กำลังจะกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเพศเมียตัวน้อย กลับเห็นเจียงอวี่ซีมัวแต่ล้วงเอา "ของดี" ออกมาจากกำไลมิติแล้วโยนไปทางมนุษย์สัตว์ผู้ใหญ่สองคนนั้นไม่หยุด

ถึงกับชะงักอึ้งไปเลย

โอสถร้อยสมุนไพร ของเขาอ่ะ

โอสถหลอมวิญญาณ ของเขาอ่ะ

โอสถเสริมญาณ ของเขาอ่ะ

ยันต์เยียวยา ของเขาอ่ะ

……

ยันต์ดารา ก็ของเขาอ่ะ

ล้วนเป็นของเขาทั้งนั้นเลยนะ

มันคือของที่เขาตามติดไม่ห่าง คอยอยู่เป็นเพื่อนเพศเมียตัวน้อยทำขึ้นมาตอนอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลนี่นา

เพศเมียตัวน้อยบอกว่า ด้วยพรสวรรค์ของเขา อีกไม่นานก็จะสามารถทำการสกัดสายเลือดได้แล้ว ก็เลยต้องเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า

แต่ทำไมตอนนี้ เพศเมียตัวน้อยถึงเอาไปให้มนุษย์สัตว์สองคนนั้นใช้หมดเลยล่ะ

เมื่อเจียงอวี่ซีโยนขวดหยกเข้าไปในค่ายกลอีกครั้ง

มันคือโอสถหยั่งมรรคา ที่ช่วยให้ผู้กินสามารถรับรู้และทำความเข้าใจในวิถีมรรคาแห่งฟ้าดินได้ เพศเมียตัวน้อยตั้งใจหลอมขึ้นมาเป็นพิเศษ เพื่อเก็บไว้ใช้ทำความเข้าใจมรรคาหลังจบการทัศนศึกษา

นี่มันโอสถของเพศเมียตัวน้อยนี่!

ต้องเป็นมนุษย์สัตว์พวกนี้รังแกเพศเมียตัวน้อยแน่ๆ เยย!

พอคิดได้ดังนั้น เขาก็สาดประกายตาเกรี้ยวกราด แยกเขี้ยวใส่นักรบทุกคน พร้อมกับส่งเสียงคำรามในลำคอ

เสียงคำรามของพยัคฆ์ครั้งนี้ ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆ

ถ้าบอกว่าเสียงคำรามตอนเผชิญหน้ากับสัตว์ร่วงหล่นก่อนหน้านี้ เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันน่าเกรงขาม

เสียงคำรามในตอนนี้ ก็คือเต็มไปด้วยจิตสังหารและความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะลุฟ้า!

พยัคฆราชพิโรธ ฟ้าดินถึงกับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

เขาจะฆ่าพวกมนุษย์สัตว์ที่บังอาจรังแกเพศเมียตัวน้อย แย่งของเพศเมียตัวน้อยไปให้หมดเยย

เจียงอวี่ซี มองดูเจ้าตัวเล็กแสนน่ารักน่าเอ็นดู ด้วยความประหลาดใจ

ที่แท้เจ้าตัวเล็กอันอัน ก็มีมุมที่ดุร้ายขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย?

ปกติตอนอยู่ต่อหน้าเธอ เสียงร้องทั้งนุ่มนิ่มหวานหู พูดจาเสียงเล็กเสียงน้อย น่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

ขนาดพูดเสียงดังๆ ยังทำไม่ได้เลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ลำคอเล็กๆ นั่นจะเปล่งเสียงคำรามพยัคฆ์ที่ทุ้มต่ำและทรงพลังขนาดนี้ออกมาได้

ตอนแรกเธอยังแอบกังวลอยู่เลย ว่าจะดัดนิสัยขี้ขลาดของอันอันยังไงดี

ดูเหมือนจะไม่จำเป็นแล้วแฮะ

ของบางอย่างมันสลักลึกอยู่ในสายเลือดและยีน ไม่จำเป็นต้องสอนเลยจริงๆ

เจียงอวี่ซี อดหัวเราะออกมาไม่ได้ สมกับเป็นลูกสัตว์เผ่าพยัคฆ์จริงๆ

เจียงโย่วอัน ที่กำลังจะพุ่งโจมตี พอได้ยินเสียงของเพศเมียตัวน้อย ก็ไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ร้อง "เมี๊ยว~" ออกมาคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงเล็กๆ นุ่มนิ่มบอบบาง

พวกเขากล้ามาแย่งของของคุณ! คนเลวทุกคนที่รังแกคุณ ผมจะฆ่าทิ้งให้หมดเยย ไม่ต้องกัวน้าฮะ~

พอได้ยินคำพูดปกป้องจากลูกสัตว์ตัวน้อย เจียงอวี่ซี ก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่ เธอย่อตัวลงลูบขนสีขาวนุ่มฟูที่กำลังตั้งชันของเขา

เจียงโย่วอัน ที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ท่ามกลางความยุ่งเหยิงเขาก็หันหน้ากลับมามองเธออย่างละเอียดถี่ถ้วน ใช้หัวเล็กๆ ถูไถฝ่ามือเธอเบาๆ จากนั้นก็ร้อง "เมี๊ยว~" ด้วยน้ำเสียงหวานจ๋อย

ไม่ต้องกัวน้า ผมจะปกป้องคุณเอง แป๊บเดียวก็เสร็จแย้ว คุณกินของอร่อยรอไปก่อนน้าฮะ~

คำพูดแฝงแววปลอบประโลมเอาไว้อย่างเข้มข้น

หลิ่นที่เลื่อนระดับสำเร็จแล้ว บังเอิญโชคดีได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดี

เขาเงียบกริบ พูดไม่ออก

พูดไม่ออกเลยจริงๆ

นี่ใช่พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาทที่เขารู้จักจริงๆ หรือ?

เขาไม่ได้จำคนผิดจริงๆ ใช่ไหม?!

[ตอนแรกอยู่หน้าจอไลฟ์สดแท้ๆ เกือบโดนเสียงคำรามของลูกเสือน้อยขู่จนหัวใจจะวายแล้วเชียว สุดท้ายดันมาหักมุมแบบนี้ จะให้ฉันทำตัวยังไงล่ะเนี่ย?]

[รักเลยๆ ลูกเสือน้อยสองมาตรฐานสุดๆ]

[อันอันนึกว่าครูใหญ่ซีซีโดนพวกนักรบรังแกเหรอ? เขาระแวดระวังตัวสูงมากเลยนะ เหมือนว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยไว้ใจกองทัพรุ่งโรจน์กับกองทัพที่หกเลย]

[นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่า คนที่รักคุณต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็จะตอบรับคุณเสมอ?]

[แย่แล้วสิ สมองคลั่งรักเริ่มงอกออกมาแล้ว]

[ระหว่างเตรียมสู้ ยังอุตส่าห์หันมาโอ๋เพศเมียตัวน้อยเหรอ? จังหวะนี้ฉันให้ A++ ไปเลย บวกที่เพิ่มมาถือว่าให้ลูกเสือน้อยเอาไปภูมิใจเล่นก็แล้วกัน]

[เพราะงั้นคุณเพศผู้ในห้องไลฟ์สดทั้งหลาย คงรู้แล้วสินะ เธอไม่ได้ยุ่งจนไม่มีเวลาตอบข้อความนายหรอก แค่ไม่อยากคุยด้วยเท่านั้นเอง]

[พูดจริงๆ นะสาวๆ ถ้าพวกเธอเจอเพศผู้แบบลูกเสือน้อยล่ะก็ รีบตะครุบไว้เลย ลูกสัตว์ตัวเท่าฝ่ามือ พอนึกว่าครูใหญ่ซีซีโดนรังแก ก็กล้าเอาตัวเล็กๆ ไปงัดกับมนุษย์สัตว์ผู้ใหญ่ทั้งหมดเลยนะ]

[พอลองเอาลูกสัตว์มาเทียบกันแล้ว ไอ้ตัวที่บ้านฉันสงสัยต้องเอาไปทิ้งซะแล้ว]

ไม่ว่าหลิ่นและคนอื่นๆ จะอธิบายยังไง เจียงโย่วอัน ก็ยังคงดื้อดึงเชื่อว่าต้องเป็นพวกมนุษย์สัตว์กลุ่มนี้รังแกเจียงอวี่ซีแน่ๆ

เมื่อเห็นว่าอธิบายไปก็ไร้ประโยชน์ ในลำคอของลูกเสือน้อยก็ส่งเสียง "ครืนๆ" ขู่ต่ำเตรียมจะพุ่งเข้าโจมตี

เจียงอวี่ซี จึงจัดการอย่างเด็ดขาดด้วยการใช้มือข้างเดียว หิ้วหลังคอที่เต็มไปด้วยเนื้อนุ่มๆ ของลูกเสือน้อย แล้วก็หิ้วเขาขึ้นมาหน้าตาเฉย

สงครามที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นดินปืน จึงถูกขีดจุดจบลงด้วยประการฉะนี้

(จบบท)