บทที่ 26 “สถานะพิเศษ” ของครูอีอี

หลังอาหารกลางวันก็คือเวลาพักผ่อนหย่อนใจของพวกลูกสัตว์

ในช่วงเวลานี้ สวนสนุกถือเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าตัวเล็กทั้งหลาย

ขณะนี้เจียงอวี่ซีกำลังยุ่งอยู่กับการทำ ‘หนังสือ’ ในห้องพักครู

การทำหนังสือนี้จำเป็นต้องใช้ทั้งสัมผัสวิญญาณและพลังวิญญาณควบคู่กันไป จึงค่อนข้างกินแรงเอาเรื่อง

ดังนั้นวันนี้คนที่คอยดูแลพวกลูกสัตว์อยู่ที่สนามเด็กเล่นก็ยังคงเป็นครูอีอีเช่นเดิม

ส่วนอุปกรณ์ไลฟ์สดมือสองที่เจียงอวี่ซีแทบจะพลิกแผ่นดินหาตามเว็บไซต์ขายของมือสองใหญ่ ๆ ทุกเว็บกว่าจะซื้อมาได้ ก็กำลังทำงานอย่างแข็งขันอยู่กลางอากาศ

แน่นอนว่าสิ่งที่กำลังทำงานอย่างแข็งขันไม่ได้มีแค่อุปกรณ์ไลฟ์สดเท่านั้น แต่ยังมีครูอีอีของพวกเราด้วย

ครูอีอีที่ดูเหมือนกำลังขยันขันแข็งกับการดูแลพวกลูกสัตว์ กลับมีใบหน้าเป็นหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ที่ไร้ความรู้สึก และยืนอยู่ตรงจุดที่ห่างจากพวกลูกสัตว์มากที่สุด

บางครั้งโปรแกรมสแกนอิเล็กทรอนิกส์ก็จะทำงานขึ้นมา เพื่อดูว่าพวกลูกสัตว์กำลังเล่นกันดี ๆ อยู่หรือเปล่า

{ลูกสัตว์ตัวที่อ้วนที่สุดตัวนั้นทำไมยังกินอยู่อีก? เขากินไม่อิ่มเลยหรือไงกัน?}

ถึงแม้ในเวลานี้ครูอีอีจะรู้ตัวดีว่าในฐานะหุ่นยนต์ เขาไม่ควรมีความรู้สึก ‘สงสัย’ แบบนี้เกิดขึ้น แต่ก็ไม่อาจควบคุมได้

{แต่เพศเมียตัวน้อยคนนั้นก็กินเก่งเหมือนกัน แถมยังชอบแอบกินลับหลังพวกลูกสัตว์อีกด้วย}

เมื่อนึกถึงเพศเมียตัวน้อย ครูอีอีก็พบว่าโปรแกรมภายในเหมือนจะเกิดความร้อนทะลุปรอทขึ้นมาแวบหนึ่ง

{...หรือว่าจะเป็นอย่างที่เพศเมียตัวน้อยเคยแอบพึมพำกับเขา ลับหลังกล้องไลฟ์สดและพวกลูกสัตว์จริง ๆ ว่า : ถูกเธอเล่นจนพังไปแล้ว?}

“ซี่... ซี่...” ชิปประมวลผลร้อนเกินขีดจำกัดจนส่งเสียงเตือน

ครูอีอีบังคับตัวเองไม่ให้คิดเรื่องของเพศเมียตัวน้อยอีก ไม่อย่างนั้นจุดจบก็คือโปรแกรมจะต้องรีสตาร์ตใหม่อีกครั้ง แล้วคืนนี้เพศเมียตัวน้อยก็จะต้องกอดเขาแล้วลูบคลำไปมาทั่วตัวอีกแน่ ๆ

ขณะเดียวกัน ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็กำลังจับตามอง

[คอมเมนต์] เพื่อน ๆ ตาฉันต้องมีปัญหาแน่ ๆ ฉันดันมองเห็นคำว่า ‘รังเกียจ’ ปรากฏอยู่บนตัวหุ่นยนต์ซะงั้น

[คอมเมนต์] นายไม่ได้คิดไปเองคนเดียวหรอก

[คอมเมนต์] ฮ่า ๆ หุ่นยนต์ตัวนี้แทบจะสลักคำว่ารังเกียจลูกสัตว์เอาไว้ทั่วทั้งตัวแล้ว ไม่รู้ก็เลยขอถามหน่อยว่า นี่คือโปรแกรมที่ตั้งค่าเอาไว้เหรอ?

[คอมเมนต์] ในการไลฟ์สดที่มีเวลาจำกัดของวันนี้ ครูอีอียังไม่เคยเดินเข้าไปหาพวกลูกสัตว์ก่อนเลยสักครั้ง

[คอมเมนต์] ฉันจำได้ว่าในยุคเก่ามีคำพูดประโยคหนึ่ง ที่เหมาะกับครูอีอีมาก ๆ เลยล่ะ

[คอมเมนต์] ภูเขาไม่เดินมาหาฉัน ฉันก็ยิ่งต้องถอยห่างจากภูเขา

[คอมเมนต์] พวกนายยังมัวแต่เถียงกันเรื่องหุ่นยนต์อยู่นั่นแหละ ลูกสัตว์ตัวที่เงียบที่สุดตัวนั้นหายไปแล้วนะ

[คอมเมนต์] เขาฉวยโอกาสตอนที่หุ่นยนต์พี่เลี้ยงกำลังสนใจแต่เจ้าก้อนอ้วน แอบหนีไปเงียบ ๆ แล้วล่ะ

[คอมเมนต์] ให้ตายสิ ลูกสัตว์ตัวนั้นเป็นเผ่าแมวใช่ไหมเนี่ย ฉันเพิ่งเคยเห็นลูกสัตว์เผ่าแมวที่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย

[คอมเมนต์] ...ชื่อเสียงของเผ่าแมวป่นปี้หมดแล้ว

ครูอีอีไม่อาจล่วงรู้ถึงการหยอกล้อในห้องไลฟ์สดได้ เขายังคงรักษาระยะห่างใน ‘ระยะปลอดภัย’ เพื่อคอยเฝ้าพวกลูกสัตว์ต่อไป

ครู่ต่อมา โปรแกรมภายในก็เริ่มต้นการสแกนตามเวลาที่ตั้งไว้อีกครั้ง

“ติ๊ด—”

หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ของครูอีอีสว่างวาบเป็นแสงสีแดง

{ลูกสัตว์ตัวที่ชอบกลายร่างเป็นสัตว์ แล้วเอาแต่ตัวติดหนึบอยู่กับเพศเมียตัวน้อยหายไปแล้ว}

ระบบสแกน ระบบแกะรอย และระบบระบุตำแหน่งถูกเปิดใช้งานอย่างเต็มรูปแบบ และในเวลาไม่นานก็ได้ผลลัพธ์ออกมา

{อยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน}

“หัวหน้าห้องเฮยม่อ กรุณามาทางนี้หน่อย” เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้ความรู้สึกของครูอีอีดังขึ้น

นับตั้งแต่ที่ชิปประมวลผลของครูอีอีเสียหายและโปรแกรมรวนในคราวก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยเรียกชื่อเด็กชาย

เฮยม่อรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

“หัวหน้าห้องเฮยม่อ ต้องรบกวนให้คุณช่วยดูแลเพื่อน ๆ ที่เหลือด้วยนะ” เสียงอิเล็กทรอนิกส์นั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งความหนักเบา

“?” เฮยม่อเบิกตากว้าง ด้วยความมึนงงและไม่เข้าใจ

“ลำบากหน่อยนะ ขอบคุณมาก” หุ่นยนต์โค้งคำนับ 90 องศาอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังประตูโรงเรียน

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เฮยม่อที่ถือเอาการดูแลเพื่อนร่วมชั้นเป็นหน้าที่ของตัวเอง ก็ยังคงพยักหน้ารับคำ

[คอมเมนต์] หุ่นยนต์กำลังจะไปจับลูกสัตว์ที่หนีไปหรือเปล่าน่ะ

[คอมเมนต์] ฉันอยากดู กล้องไลฟ์สดรีบตามไปเร็วเข้า

[คอมเมนต์] ใครอยากดูก็รีบโหวตสิ ขืนชักช้าเดี๋ยวหุ่นยนต์พี่เลี้ยงก็เดินไปไกลหรอก

ห้องไลฟ์สดมีเพียงห้องเดียว เมื่อภาพที่ผู้ชมอยากดูมีความเห็นไม่ตรงกัน สตรีมเมอร์จะเป็นคนตัดสินใจว่าจะสลับภาพหรือไม่

แต่ในเวลาที่สตรีมเมอร์ไม่อยู่หรือไม่ยอมตัดสินใจ ก็สามารถใช้ระบบโหวตจากผู้ชมในห้องไลฟ์สด เพื่อตัดสินใจว่าจะสลับภาพหรือไม่ก็ได้

ผลโหวตปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

อุปกรณ์ไลฟ์สดขยับโยกเยก ก่อนจะค่อย ๆ บินตามไป

ดูเหมือนว่าผู้ชมในห้องไลฟ์สด จะชื่นชอบการดูเรื่องราววุ่น ๆ ระหว่างหุ่นยนต์พี่เลี้ยงกับลูกสัตว์มากกว่า

มีมนุษย์สัตว์คนไหนบ้างล่ะ ที่ตอนเด็ก ๆ ไม่เคยมีอดีตฝังใจโดนหุ่นยนต์พี่เลี้ยงจับปราบพยศมาก่อน

[คอมเมนต์] ฉันขอพนันด้วยอมยิ้มหนึ่งอันเลยว่า ไอ้หนูนั่นจะต้องโดนใช้กำลังปราบ แล้วลากคอกลับมาแน่

[คอมเมนต์] ฉันขอตามด้วยงานเลี้ยงเต็มรูปแบบหนึ่งชุด

[หวังเฉวียนป้าเยี่ย] โดเนท ‘ผืนทะเลดาว’ ให้สตรีมเมอร์ x1 x2 x3

[หวังเฉวียนป้าเยี่ย]: เตรียมอัดหน้าจอแล้ว

[คอมเมนต์] ลูกพี่หวังเฉวียน พฤติกรรมแบบคุณเนี่ย ในหมู่มนุษย์ยุคเก่าเขาเรียกว่า ‘เพราะฉันเคยตากฝน ก็เลยต้องฉีกร่มของนายทิ้งด้วย’ สินะ

บริเวณหน้าประตูโรงเรียน

ตอนที่กล้องไลฟ์สดบินมาถึง หุ่นยนต์พี่เลี้ยงกับลูกสัตว์เผ่าแมวดำตัวหนึ่ง ก็กำลังยืนจ้องหน้ากันอยู่คนละฝั่งของประตูไม้

[คอมเมนต์] เกิดอะไรขึ้น ลูกสัตว์ตัวนี้เหรอ?

[คอมเมนต์] ไม่ใช่ลูกสัตว์ที่ชื่อฟีลหรอกมั้ง

[คอมเมนต์] ลูกสัตว์ตัวนี้มีปัญหากลายร่างไม่เสถียรเหรอ?

[คอมเมนต์] ไม่น่าใช่นะ คงเป็นลูกสัตว์ที่หลงเข้ามามากกว่ามั้ง?

[คอมเมนต์] พวกนายเลิกเดากันได้แล้ว นั่นมันลูกสัตว์ตัวที่แอบหนีออกมานั่นแหละ ที่คอยังห้อยบัตรนักเรียนอยู่เลยเห็นไหม

ห้องไลฟ์สดเกิดความฮือฮาขึ้นมาทันที

อารมณ์ของผู้ชมต่างก็ค่อนข้างจะตื่นเต้นและแตกตื่น

ตั้งแต่เกิดมา พวกเขาก็ถูกผู้ใหญ่พร่ำสอนอยู่เสมอว่า : ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ หากไม่จำเป็น ห้ามกลายร่างเป็นสัตว์เด็ดขาด

“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด” ระบบสแกนทำงาน

{ฟีล?}

ไม่ถูกต้อง

สแกนใหม่อีกครั้ง “ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด”

{ลูกสัตว์เผ่าแมว?}

“ติ๊ด—”

{สีดำ?}

“ติ๊ด—”

{บัตรนักเรียน?}

“แกรก แกรก แกรก” ข้อมูลที่ถูกบันทึกไว้ในชิปประมวลผลถูกดึงออกมา

{เวลาพัก ลูกแมว ปรากฏตัวในโรงเรียนอนุบาล}

[คอมเมนต์] หุ่นยนต์พี่เลี้ยงตัวนี้พังไปแล้วหรือเปล่า? ทำไมถึงยังไม่ยอมจับลูกสัตว์กลับไปสักที?

[คอมเมนต์] คงกำลังสแกนเพื่อยืนยันตัวตนอยู่นั่นแหละ ไม่เคยเห็นหุ่นยนต์รุ่นนี้วางขายในตลาดเลย น่าจะเป็นรุ่นเก่าแล้วล่ะมั้ง สงสัยการตอบสนองคงจะช้าหน่อย

[คอมเมนต์] แนะนำให้นายไปลองค้นหารุ่นของหุ่นยนต์ตัวนี้ดูนะ ถ้าฉันจำไม่ผิด หุ่นยนต์ตัวนี้น่าจะเป็นหุ่นยนต์รุ่นแรกของ ‘ซีรีส์รุ่งอรุณ’ เมื่อ 10 ปีก่อนล่ะ

[คอมเมนต์] นายจำไม่ผิดหรอก หุ่นยนต์ซีรีส์นี้ในยุคนั้น ถือว่าเป็นรุ่นท็อปสุดเลยนะ

[คอมเมนต์] รุ่นท็อปเมื่อ 10 ปีก่อนแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรเล่า

[คอมเมนต์] แล้วถ้าฉันบอกว่า การจะซื้อหุ่นยนต์ซีรีส์นี้ได้ ต้องซื้อผ่านช่องทางพิเศษของสมาคมนักชำระล้างพลังจิต แถมผู้ครอบครองยังต้องเป็นเพศเมียระดับ A เท่านั้นล่ะ?

[คอมเมนต์] สมาคมนักชำระล้างพลังจิต เพศเมียระดับ A? คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอกใช่ไหม

[คอมเมนต์] เพศเมียตัวน้อยที่ดูนุ่มนิ่มคนนั้นน่ะเหรอ?

[คอมเมนต์] ...เป็นฉันเองที่วิสัยทัศน์คับแคบเกินไป

[คอมเมนต์] เอาหุ่นยนต์ระดับท็อปขนาดนี้ มาใช้งานเป็นหุ่นยนต์พี่เลี้ยง มันจะไม่ดูใช้ของผิดประเภทไปหน่อยเหรอ

[คอมเมนต์] ถึงหุ่นยนต์ตัวนี้จะเป็นรุ่นท็อปเมื่อ 10 ปีก่อน แต่ฉันเดาว่ามันต้องล้ำหน้ากว่าหุ่นยนต์ที่พวกนายไปหาซื้อตามห้างสรรพสินค้าในตอนนี้แน่ แน่นอนว่าถ้านายบังเอิญเป็นนักชำระล้างพลังจิตเพศเมียระดับ A ล่ะก็ หึหึ ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน

ทุกประโยคที่พิมพ์มาไม่มีคำหยาบเลยสักคำ แต่กลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยันและเสียดสีอย่างเต็มเปี่ยม

มนุษย์สัตว์ที่โดนเสียดสีไม่ได้พิมพ์ตอบโต้กลับมา

ส่วนคนที่เสียดสีก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางเป็นเพศเมียแน่นอน

ก็แหงล่ะ ขนาดหุ่นยนต์ซีรีส์รุ่งอรุณอีกฝ่ายยังจำไม่ได้เลยนี่นา

[คอมเมนต์] สรุปจากข้อมูลที่กล่าวมาทั้งหมด สถานการณ์ที่พวกนายเดากัน ไม่มีทางเกิดขึ้นกับหุ่นยนต์ตัวนี้แน่นอน

ซีรีส์รุ่งอรุณในอดีต คือตัวแทนของเทคโนโลยีขั้นสูงสุดในวงการหุ่นยนต์ของยุคดวงดาวเลยเชียวนะ

ประสิทธิภาพของมันสามารถเทียบชั้นได้กับหุ่นเกราะรุ่นใหม่ล่าสุดในยุคนั้นเลยด้วยซ้ำ

หาก ‘เขา’ รู้ว่าหุ่นยนต์ซีรีส์รุ่งอรุณที่ตัวเองเป็นแกนนำในการวิจัยและพัฒนา ถูกบรรดาชาวเน็ตผู้โง่เขลาในห้องไลฟ์สดเอามาพูดจาด้อยค่าแบบนี้ จะมีปฏิกิริยายังไงกันนะ?

อีอีที่กำลังถูกชาวเน็ตจำนวนมากวิพากษ์วิจารณ์เรื่องประสิทธิภาพ ในที่สุดก็ยืนยันได้แล้วว่า เจ้าก้อนสีดำทะมึนที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็คือลูกสัตว์ที่เพิ่งจะแอบหนีมาเมื่อครู่นี้เอง

{น่าเกลียดชะมัด}

{ดำเมี่ยมไปหมดเลย}

{โคตรน่าเกลียดเลย}

อีอี ‘คิด’ อยู่ในใจ

(จบบท)