บทที่ 57 เจ้าปีศาจกำเริบเสิบสาน! ข้ามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าไม่ใช่คน!

น้ำเสียงของจักรพรรดิมนุษย์ดังก้องไปทั่วสวรรค์หมื่นดินแดน

ชั่วขณะนั้น

ผู้คนทั่วทั้งใต้หล้าต่างล่วงรู้เรื่องที่เทียนหวงอมตะมีเคล็ดวิชาบรรลุเซียน ข่าวลือนี้ได้สร้างคลื่นลมลูกใหญ่ให้โหมกระหน่ำไปทั่วจักรวาลแดนมนุษย์

ภายในใจของผู้คนนับไม่ถ้วนเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"อะไรนะ?"

"ทวยเทพสูงสุดของเผ่าเรากลับเป็นสิ่งมีชีวิตจากแดนเซียน ทั้งยังมีเคล็ดวิชาบรรลุเซียนหรือ? แล้วเหตุใดเขาถึงไม่ถ่ายทอดให้พวกเราล่ะ!"

"พวกเราเป็นสาวกที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเขาเชียวนะ!"

"ท่านเทพเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว!"

"เขาไม่รู้จักเอาอย่างตี้จุนในยุคตำนานบ้างเลยหรือ?"

"พาคนทั้งนิกายบรรลุเซียนทะยานฟ้าไงล่ะ!"

"นั่นเป็นวีรกรรมที่ยิ่งใหญ่เพียงใดกัน!"

"หึ! เทียนหวงอมตะเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว! คนเช่นนี้ไม่คู่ควรให้พวกเราศรัทธาหรอก!"

สิ่งมีชีวิตไท่กู่ไม่น้อยต่างรู้สึกโกรธเคือง

ปีนั้น

เทียนหวงอมตะเคยทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของตี้จุน

ต่อมา หลังจากเขาบรรลุมรรคาก็ได้ก่อตั้งราชวงศ์เทวะขึ้นมายุคหนึ่ง เหตุที่สิ่งมีชีวิตไท่กู่เหล่านี้ยอมติดตาม ย่อมเป็นเพราะหวังว่าเทียนหวงอมตะจะทำซ้ำวีรกรรมของตี้จุนได้——

พาคนทั้งนิกายบรรลุเซียนทะยานฟ้า!

แต่ใครจะคาดคิดเล่าว่าเทียนหวงอมตะจะเห็นแก่ตัวถึงเพียงนี้?

ของดีอย่างเคล็ดวิชาบรรลุเซียนกลับไม่ยอมนำมาแบ่งปันให้สาวกผู้ซื่อสัตย์อย่างพวกเขางั้นหรือ?

หึ!

ช่างเป็นความผิดที่ร้ายแรงจนยากจะอภัย!

นี่มันเห็นแก่ตัวชัดๆ!

การที่พวกเราไม่สามารถเป็นจักรพรรดิหรือบรรลุเซียนได้ ล้วนเป็นความผิดของเทียนหวงอมตะทั้งสิ้น เทียนหวงอมตะสมควรฆ่าตัวตายเพื่อขอขมาต่อผู้ฝึกตนทั้งหมดในจักรวาลแดนมนุษย์!

ภูเขาจักรพรรดิมนุษย์

เทียนโฮ่วอมตะที่อยู่ในการผนึกตนก็มาได้ยินเสียงของจักรพรรดิมนุษย์เข้าเช่นกัน บนใบหน้าอันงดงามหาใดเปรียบของนางพลันเผยให้เห็นถึงความไม่อยากจะเชื่อ:

"อะไรนะ? ในมือของเทียนหวงอมตะมีเคล็ดวิชาบรรลุเซียนจริงๆ หรือ?"

"แล้วเหตุใดเขาถึงไม่ถ่ายทอดให้ข้า!"

"ข้าเป็นเทียนโฮ่วของเขาเชียวนะ!"

ความฝันสูงสุดของเทียนโฮ่วอมตะก็คือการบรรลุมรรคา หากเทียนหวงอมตะถ่ายทอดเคล็ดวิชาบรรลุเซียนให้นางล่ะก็ อย่าว่าแต่บรรลุมรรคาเลย

แม้แต่การบรรลุเซียนก็ยังเป็นไปได้...

อะไรนะ?

เจ้าบอกว่าแท้จริงแล้วเทียนหวงอมตะไม่ได้มีเคล็ดวิชาบรรลุเซียนงั้นหรือ?

ทั้งหมดล้วนเป็นกลลวงของจักรพรรดิมนุษย์?

เป็นไปไม่ได้!

คนทั้งจักรวาลต่างก็บอกว่าเขามี เช่นนั้นเขาก็ต้องมีแน่!

เทียนหวงอมตะ!

เจ้ามันสมควรตายจริงๆ!

…

…

ภายในกลุ่มแชต

สมาชิกกลุ่มจำนวนมากต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

[ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งวิถีปรารถนามนุษย์: อุบายนี้ของผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์ช่างไร้ที่ติจริงๆ! ทำลายบารมีที่เทียนหวงอมตะทิ้งไว้บนโลกไปได้อย่างง่ายดาย!]

[จีซวีคงผู้แสนธรรมดา: จิตใจมนุษย์ล้วนละโมบโลภมากอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แรงดึงดูดของเคล็ดวิชาบรรลุเซียนนั้นยิ่งใหญ่กว่ายาอมตะเสียอีก ไม่มีผู้ใดสามารถปฏิเสธได้...]

[แม่ของอู๋สือ: ผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์เก่งกาจจังเลย~]

[สตรีศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือรุ่นแรก: นับจากนี้ไป ความศรัทธาของเทียนหวงอมตะเกรงว่าคงจะตกต่ำลงอย่างรวดเร็วแล้ว]

[เฮยหวง: โฮ่ง!]

[เยี่ยเฮย: นี่คือจุดเด่นอันทรงพลังของการปลุกปั่นกระแสสังคมงั้นหรือ? ผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์จิตใจดำมืดจริงๆ!]

[ติ๊ง!]

[สมาชิกกลุ่ม 'เยี่ยเฮย' ยกเลิกข้อความแล้ว!]

[ต้าหนานหน่าน: ?]

[เฮยหวง: @เยี่ยเฮย——เจ้าจบเห่แน่! ข้าเห็นแล้วนะ!]

[แม่ของอู๋สือ: +1]

[สตรีศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือรุ่นแรก: +1]

[...]

…

…

ภูเขาอมตะ

ยามนี้นักพรตอมตะกำลังตื่นตระหนกอย่างยิ่ง

ขณะเดียวกัน ภายในใจของเขาก็ยังคงรู้สึกแทบไม่อยากจะเชื่อ เมื่อครู่นี้ตอนที่เห็นจักรพรรดิมนุษย์ล้วงปีกไก่ออกมาหนึ่งชิ้น เขาก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

ร่างต้นไปลอบโจมตีจักรพรรดิมนุษย์

ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่านอกจากจะสู้ไม่ได้แล้ว ยังถูกฟันแขนขาดไปหนึ่งข้างอย่างโหดเหี้ยม มิหนำซ้ำยังเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงอีกด้วย

ภายในใจของนักพรตอมตะดิ่งวูบ

เขารู้ดีว่าหากตนตกไปอยู่ในเงื้อมมือของจักรพรรดิมนุษย์จะมีจุดจบเช่นไร——

ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องเจ็บหนักเจียนตาย

เมื่อคิดได้ดังนี้

นักพรตอมตะก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาบ้างแล้ว

เขามองดูจักรพรรดิมนุษย์เดินก้าวเข้ามาในภูเขาอมตะทีละก้าว ภายในใจยิ่งร้อนรนกระวนกระวาย ทว่าตอนนี้เขากลับไม่มีวิธีอื่นใดเลย

หนีหรือ?

นี่มันไม่ใช่การกินปูนร้อนท้องหรอกหรือ?

อีกอย่าง ภายใต้สายตาของจักรพรรดิมนุษย์และราชันสูงสุดแห่งเขตหวงห้ามทั้งหลาย เขาจะหนีไปที่ใดได้เล่า?!

ส่งมอบเคล็ดวิชาบรรลุเซียน?

ปัญหาคือเขาเองก็ไม่มีเคล็ดวิชาบรรลุเซียนนี่สิ!

เคล็ดวิชาบรรลุเซียนของเทียนหวงอมตะมาจากมรดกสายเลือดหงส์เซียนของเขา แม้ว่านักพรตอมตะจะมีความทรงจำส่วนหนึ่งของเทียนหวงอมตะ แต่เขากลับไม่มีมรดกสายเลือดส่วนนั้น

อย่างไรเสียเขาก็เป็นเพียงแค่ร่างจำแลง

วินาทีนี้

นักพรตอมตะอดไม่ได้ที่จะสบถด่ามารดาออกมา

เขาพยายามติดต่อกับร่างต้นอยู่ภายในส่วนลึกของจิตใจ ทว่าการส่งสารทั้งหมดกลับเงียบหายไปราวกับหินจมลงสู่ก้นทะเล เทียนหวงอมตะก็ไม่รู้ว่าไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ใดแล้ว...

"บัดซบ!"

นักพรตอมตะสบถด่าในใจ

เวลานี้

หลินเจาได้ก้าวเดินเข้าไปยังส่วนลึกของภูเขาอมตะทีละก้าว

เขาจ้องมองเจ็ดราชันสูงสุดแห่งภูเขาอมตะตรงหน้า ดวงตาอันลึกล้ำทอประกายหมอกหุนตุ้นอันเข้มข้น นี่คือวิชาเนตรชนิดหนึ่งที่เขาคิดค้นขึ้น สามารถทำลายการปกปิดของเคล็ดวิชาลับทั้งหมดและมองทะลุไปถึงแก่นแท้ได้

"ตูม!"

สายตาของหลินเจาทะลวงผ่านห้วงมิติเวลาอันยาวนาน

เขามองไปยังเจ็ดราชันสูงสุดแห่งภูเขาอมตะตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด มองทะลุไปถึงร่างต้นของพวกเขา ทั้งยังได้เห็นถึงชาติกำเนิดของพวกเขากับตา

"หึ!"

สือหวงแค่นเสียงเย็น

เขาพยายามสะกดกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากจะลงมือสังหารจักรพรรดิมนุษย์ ปล่อยให้อีกฝ่ายสอดแนมทุกสิ่งอย่างไม่เกรงใจ

ไม่มีทางเลือก

ตอนนี้สถานการณ์ของอีกฝ่ายเหนือกว่า

เขาจึงทำได้เพียงยอมจำนน

ราชันสูงสุดอีกหลายคนรอบๆ ต่างก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ

ร่างกายของนักพรตอมตะตึงเครียด ตอนนี้เขาทำได้เพียงภาวนาให้จักรพรรดิมนุษย์ไม่สามารถมองทะลุถึงร่างต้นของเขาได้ มิเช่นนั้นล่ะก็...

"หืม!?"

หลินเจาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เขาจ้องมองเจ็ดราชันสูงสุดตรงหน้า ทว่ากลับไม่พบความผิดปกติใดๆ

เห็นได้ชัดว่า

นักพรตอมตะซ่อนตัวอยู่ลึกมาก

การจะค้นหาร่องรอยของเขานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ทว่ายังดี

หลินเจาเตรียมตัวมาพร้อม

เพียงเห็นเขาแอบล้วงเอาพลังแห่งความศรัทธาสายหนึ่งออกมา นี่คือสิ่งที่เขาแอบดึงมาเมื่อครู่ ทั้งยังเป็นพลังแห่งความศรัทธาของเทียนหวงอมตะอีกด้วย

"วิ้ง!"

หลินเจาแอบชักนำพลังแห่งความศรัทธา เขาใช้พลังแห่งความศรัทธาเป็นสื่อกลาง ใช้วิชาเนตรขั้นสูงสุดอีกครั้ง มองไปยังเจ็ดราชันสูงสุดตรงหน้า

จากนั้น

เขาก็เห็นแสงแห่งความศรัทธาอันเลือนรางจางๆ บนร่างของหนึ่งในราชันสูงสุดได้ในทันที

"เอ๊ะ?"

หลินเจาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เขาใช้น้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ราชันสูงสุดแห่งเขตหวงห้ามทั้งหมดต้องตกตะลึง: "ข้าก็หลงนึกว่าเป็นราชันสูงสุดคนใดที่แอบสมรู้ร่วมคิดกับเทียนหวงอมตะเสียอีก?"

"ที่แท้ก็ไม่ใช่นี่เอง!"

"จุ๊ๆๆ"

"ใครจะไปคิดล่ะว่าร่างจำแลงของเทียนหวงอมตะกลับซุกซ่อนอยู่ในภูเขาอมตะ!?"

กล่าวจบ

หลินเจาก็จ้องมองไปที่หนึ่งในราชันสูงสุดตรงหน้าเขม็ง

อีกฝ่ายก็คือนักพรตอมตะอย่างแท้จริง

เจ้าปีศาจกำเริบเสิบสาน!

ข้ามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าไม่ใช่คน!

เมื่อได้ยินดังนั้น

ราชันสูงสุดแห่งเขตหวงห้ามทั้งหมดต่างก็ตกตะลึง

ภายในใจของสือหวงสะดุ้งโหยง: "อะไรนะ? ร่างจำแลงของเทียนหวงอมตะซ่อนอยู่ข้างกายข้างั้นหรือ?"

"ตูม!"

นักพรตอมตะพลันลุกพรวดขึ้นในพริบตา

เขารู้ดีว่าตนเองถูกเปิดเผยแล้ว เวลานี้จึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทำลายผนึกพุ่งออกมาทันที จากนั้นก็เผยให้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่เหนือกว่ามหาจักรพรรดิไร้ตำหนิ แล้วรีบหลบหนีไปแดนไกลในเวลาแรกสุด

"บังอาจนัก!"

"จะหนีไปไหน!?"

"รีบส่งมอบเคล็ดวิชาบรรลุเซียนออกมาเดี๋ยวนี้!"

ราชันสูงสุดแห่งเขตหวงห้ามมากมายตอบสนองในทันที พวกเขาซัดอาวุธจักรพรรดิโบราณผ่านความว่างเปล่าพุ่งทะยานเข้าสังหารนักพรตอมตะอย่างดุดัน

หวังจะสกัดกั้นเขาเอาไว้

ชั่วพริบตา อาวุธจักรพรรดิโบราณอันหนาแน่นราวกับใยแมงมุมก็ปกคลุมไปทั่วทั้งภูเขาอมตะในฉับพลัน เพียงมองผ่านๆ อย่างน้อยก็มีถึงยี่สิบสามสิบชิ้นเลยทีเดียว

นักพรตอมตะ: บัดซบเอ๊ย...