ตอนที่ 695 : พระเจ้าเป็นใจ!

ตอนที่ 695 : พระเจ้าช่วย!

“แป้งโดว์ ลงมาหาฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

ดวงตารูปอัลมอนด์ของหวังหยูปิงเบิกกว้างและเธอก็ชี้ไปที่เจ้าแป้งโดว์

แต่เจ้าแป้งโดว์กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย

ไม่เพียงแต่ไม่มีการเคลื่อนไหวเท่านั้น ดูเหมือนมันจะไม่ได้ยินเธอเลยด้วยซ้ำฃ

มันเพียงแค่นั่งยองๆ อย่างเงียบๆบนหลังคาห้องน้ำและมองเจ้านายของมันอย่างเย็นชาพร้อมกับเลียอุ้งเท้าเล็กๆของมัน

หวังหยูปิงทำอะไรไม่ถูก เธอหันไปหาเจียงเฉินและพูดว่า "ฉันควรทำยังไงดี"

เจียงเฉินยิ้ม "ง่ายมาก!"

เขาไม่ได้วิ่งไล่จับแมวไปทุกที่เหมือนที่หวังหยูปิงทำแต่เขากลับหันหลังกลับและไปที่ห้องครัว

หยิบห่อบางอย่างออกมาจากตู้เย็น...

ขนมแมว!

รสชาติปลา!

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเจียงเฉินก่อนที่เขาจะหยิบขนมออกมาและโยนมันไปที่เจ้าแป้งโดว์

ความเย็นชาบนใบหน้าของเจ้าแป้งโดว์ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว~~

มันดูระแวงเล็กน้อยแต่มันก็อดใจไม่ได้เมื่อได้กลิ่นหอมของขนม มันจึงรีบเดินเข้าไปด้วยความระแวง

ผ่านไปไม่นาน

มันก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป!

มันเข้าไปและกลืนขนมชิ้นนั้นในคำเดียว

ด้วยความเอร็ดอร่อย หลังจากกินไปแล้วมันคงจะรู้สึกเหมือนว่ารสชาติที่ค้างอยู่ในปากนั้นจะไม่มีที่สิ้นสุด มันจ้องไปที่เจียงเฉิน

การแสดงออกของเจ้าแป้งโดว์นั้นทำให้เทพธิดาหวังหยูปิงกระทืบเท้าด้วยความโกรธ

"ช่างเป็นแมวตะกละเสียจริง! ปกติฉันจะให้ของอร่อยมากมายกับแกมากมายแทนที่แกจะซื่อสัตย์กับฉัน แต่พอมีคนเอาขนมมา ล่อแกก็หันไปสนใจเขาทันทีเลยงั้นหรอ?!"

เจียงเฉินยิ้มและวางอีกชิ้นลงบนพื้น

แป้งโดว์ลังเลนิดหน่อย...

จะโดดลงไปดีไหม?

ถ้าโดดลงไปความเสี่ยงที่จะถูกเจ้าของฉันจับไปอาบน้ำนั้นก็มีสูงมาก

แต่กลิ่นหอมเป็นสิ่งล่อใจที่ร้ายแรง!

มันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้น...

ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป!

ตายเป็นตาย! เลวร้ายที่สุดอย่างมากก็แค่ถูกเธอจับไปอาบน้ำ!

การได้กินขนมพวกนี้แลกกับการอาบน้ำก็นับว่าคุ้ม!

ช่างมัน!

มันกระโดดลงมาและตรงไปที่ขนมแมว

เจียงเฉินจับมันขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ

คนตายเพราะเงิน แมวตายเพราะอาหาร!

แป้งโดว์ผู้น่าสงสารร้องเหมียวๆออกมาและมองไปที่เจียงเฉินราวกับจะขอให้ปล่อยมันไป

หวังหยูปิงโกรธและตลก เธอแย่งแป้งโดว์กลับไป "เจ้าแมวจอมตะกละ แกทำให้ฉันเสียหน้า!"

เธอกำลังจะขอบคุณเจียงเฉินและทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่าร่างกายของเธอ เนื่องจากการต่อต้านอย่างเด็ดเดี่ยวของเจ้าแป้งโดว์มันทำให้ตัวของเธอเปียกน้ำไปหมด~~

และมันก็ปรากฏให้เห็นร่างที่อยู่ภายใต้เสื้อผ้าของเธอ

หวังหยูปิงกรีดร้องออกมาและเอามือปิดร่างกายของเธอ

เจียงเฉินกระแอม "ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ"

เขาปิดประตู

แอบขำ

ทำได้ดีมาก! แป้งโดว์!

พระเจ้าช่วยฉันแล้ว!

แต่ใครจะรู้...

มันยังไม่จบ!

หวังหยูปิงไม่ได้อาบน้ำเจ้าแป้งโดว์เลยแม้แต่นาทีเดียว แล้วเธอก็กรีดร้องอีกครั้ง~~

และเสียงเหมือนคนล้มลงพื้นอย่างแรงก็ดังขึ้นมา

"เป็นอะไรไหม!?"

เจียงเฉินรีบเข้ามา

ที่พื้นเต็มไปด้วยน้ำ

หวังหยูปิงลื่นและล้มลง

แป้งโดว์วิ่งหนีไปอีกแล้ว

แป้งโดว์ : โอกาสแบบนี้ไม่หนีก็บ้าแล้ว!

เจียงเฉินไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

สาวงามกับแมวสาวตัวนี้เป็นศัตรูคู่แค้นกันหรือไง?

เขาดึงหวังหยูปิงขึ้น "เธอสบายดีไหม"

หวังหยูปิงหน้าแดงอย่างเขินอาย "ฉันขอโทษด้วย ฉันจะอาบน้ำให้แมว ฉันไม่คิดว่ามันจะจัดการยากขนาดนี้"

เจียงเฉินพูดอย่างสงบ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันก็แล้วกัน ฉันคิดว่ามันน่าจะไว้ใจฉันอยู่นะ ดังนั้นมันน่าจะให้ความร่วมมือกับฉันได้"

"ได้"

หวังหยูปิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่งมอบหน้าที่นี้ให้กับเจียงเฉินเท่านั้น

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอรบกวนด้วยนะช่วยอาบน้ำให้มันหน่อยนะ!”

ในเวลานี้ เสื้อคลุมอาบน้ำของหวังหยูปิงก็เปียกโชกไปด้วยน้ำ เธออายมากและอยากที่จะออกไปข้างนอกให้เร็วที่สุดเธอรีบขอร้องเจียงเฉินและจากไป

เจียงเฉินชื่นชมเทพธิดาอย่างเงียบๆและยกนิ้วให้แป้งโดว์

แป้งโดว์แกช่วยฉันแล้ว! ทำได้ดีมาก!

เจียงเฉินขอให้แป้งโดว์ลงมา แต่เจ้าแป้งโดว์ก็ยังไม่เชื่อฟัง

หยิบขนมแมวออกมา!

แป้งโดว์รีบกระโดดลงมาทันที

เจียงเฉิน "..."

หวังหยูปิงแทบจะโกรธแมวของเธอ

เจียงเฉินใช้แค่ขนมแมวปราบแป้งโดว์ที่สาบานว่าจะไม่อาบน้ำโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ

และก็ใช้วิธีการเฉพาะ...

โยนขนมแมวลงในอ่างน้ำ

แป้งโดว์รีบกระโดดเข้าไปคว้าไว้ทันที

ไม่ว่าจะอยู่ในน้ำที่น่าขยะแขยงที่สุดหรือไม่ เพียงแค่ได้กินและดื่มก็พอใจแล้ว

เจียงเฉินก็ใช้โอกาสนี้เปิดน้ำในอ่างให้มัน

แป้งโดว์กรีดร้องและอยากจะหนีออกไป...

แต่มันก็ถูกเจียงเฉินจับไว้

ไม่มีความปราณี...

อาบน้ำมันอย่างบ้าระห่ำ...

เสียงกรีดร้องของแป้งโดว์ดังออกมาอย่างไม่ขาดสาย

หลังจากผ่านไป 5 นาทีเต็ม

หวังหยูปิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอและรีบกลับมา

“ทำไมแป้งโดว์ ถึงร้องออกมาแบบนั้นกัน?”

เจียงเฉินส่งแป้งโดว์กลับไปให้เธอและพูดว่า "ไม่มีอะไรหรอก ฉันอาบน้ำให้มันเสร็จแล้ว"

หวังหยูปิงกอดแป้งโดว์เอาไว้และพบว่าแป้งโดว์นั้นดูเหมือนกับคน(แมว)ที่เพิ่งจะผ่านความตายมา มันเต็มไปด้วยน้ำตาและมองดูชายที่เหมือนปีศาจ——ที่มีนามว่าเจียงเฉินด้วยความกลัว

"โอ้ขอบคุณมากนะ"

หวังหยู่ปิงพบว่าเจ้าแป้งโดว์ในตอนนี้สะอาดหมดจดแล้วและขนบนตัวยังแห้งแล้วด้วยเธอก็ยิ้มอย่างมีความสุข "แป้งโดว์นี่เกลียดการอาบน้ำมากจริงๆ นายใช้วิธีไหนหรอ?"

เจียงเฉินพูดอย่างเฉยเมย "จริงๆแล้ว มันก็ไม่มีอะไรมาก แค่ใช้สิ่งที่มันชอบล่อก็พอ"

หวังหยูปิง "ยังไงก็ตาม ฉันยังต้องใช้ไดร์เป่าผมสำหรับแมวโดยเฉพาะ เดี๋ยวฉันรีบไปจัดการก่อนนะ"

เจียงเฉินดูสับสน "แมว? ไดร์เป่าผมแบบพิเศษ? ไม่จำเป็นหรอก ขนของมันก็แห้งแล้วไม่ใช่หรอ?"

หวังหยูปิงตกใจมาก "นายเช็ดมันยังไงหรอ"

เจียงเฉินดูสับสน "หรือว่าเธอไม่ได้บิดมันให้แห้งทุกครั้ง?"

หวังหยูปิง "..."

เจียงเฉิน "..."

แป้งโดว์น้ำตาไหล "..."

ทันใดนั้นอากาศก็เย็นลงทันที!

เมื่อมองไปที่แป้งโดว์ที่เหมือนกำลังจะตาย หวังหยูปิงก็ถอดรองเท้าที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอออกและรีบไปเข้าไปหาเจียงเฉิน

"นายกล้าบิดแมวของฉันจนแห้ง ฉันจะสู้กับนาย!"

เจียงเฉินหลบหนีอย่างรวดเร็ว...

ฉันเป็นคนซื่อๆที่ไม่มีแมว ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าแมวไม่สามารถบิดให้แห้งได้?

ทุกคนไม่ได้บอกหรอว่าแมวก็เป็นเหมือนของเหลว?

ตั้งแต่นั้นมาหวังหยูปิงก็ไม่เคยอนุญาตให้เจียงเฉินแตะแมวที่เธอรักอีก

แป้งโดว์ยอมจำนนต่อเจียงเฉิน ชายผู้ชั่วร้ายคนนี้ไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน

ฉากที่ถูกบิดกลายเป็นฝันร้ายสำหรับแป้งโดว์และมันทำให้มันตื่นขึ้นจากความฝันทุกครั้งเมื่อมันนอนหลับ