ตอนที่ 685 : ทำไมโลกนี้มันบ้าจัง?

ตอนที่ 685 : ทำไมโลกนี้มันบ้าจัง?

หลังจากที่เจียงเฉินพูดจบเขาก็เดินพร้อมกับผลักจักรยานไฟฟ้าไปที่ประตู

คุณหวังที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกลังเลก่อนจะคิดว่าในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้วก็ลองดูสักทีก็แล้วกัน!

เขากัดฟันแล้วเดินตามเจียงเฉินเข้าไป

แต่ใครจะรู้~~

มันกลับเกิดปาฏิหาริย์!

เมื่อเจียงเฉินเดินไปที่ประตู ยามรักษาความปลอดภัยทุกคนก็ดูกระตือรือร้นและสุภาพขึ้นมาทันที พวกเขาเปิดประตูให้แล้วทักทายเจียงเฉินอย่างอบอุ่น

“พี่เฉิน วันนี้มาด้วยหรอครับ?”

“พี่เฉินวันนี้มาเร็วมากเลยนะครับ”

“พี่เฉิน วันนี้ให้ผมไปส่งให้ไหม?”

คุณหวังที่เดินตามเข้ามาก็ถึงกับตกตะลึง

เกิดบ้าอะไรขึ้น?

ทำไมยามรักษาความปลอดภัยพวกนี้ที่ก่อนหน้านี้ปฏิบัติกับฉันอย่างเย็นชาแต่ตอนนี้เขากลับปฏิบัติกับเจียงเฉินอย่างอบอุ่น?

เป็นไปได้ไหมว่าเจียงเฉินเป็นที่ชื่นชอบของคนที่นี่จริงๆ? เขาก็เลยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับยามรักษาความปลอดภัย?

เขาเดินตามเจียงเฉินเข้าไปและแน่นอนว่ายามรักษาความปลอดภัยก็ต้องเห็นเขาอย่างชัดเจน แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาและปล่อยให้เขาเดินเข้าไปเหมือนอากาศ

คุณหวังรู้สึกแอบดีใจขึ้นมาทันที

ประธานบอกเขาว่าเขาจะต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จก่อนวันหยุด – ของขวัญจะต้องถูกมอบให้กับลูกค้าวีไอพี!

นอกจากนี้ท่านประธานยังเน้นย้ำเอาไว้อีกว่าลูกค้าวีไอพีคนนี้เป็นคนที่ไม่ค่อยชอบรับของขวัญ ดังนั้นเขาจึงต้องไปส่งของขวัญถึงหน้าประตูเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายปฏิเสธ

แต่ในที่สุดเขาก็สามารถเข้ามาในชุมชนได้

ยามรักษาความปลอดภัยที่เห็นเขาเข้ามาก็ยังรู้สึกเป็นห่วงอยู่จึงเดินตามดูอยู่สักพัก

และแน่นอนว่าคนที่เค้าเป็นห่วงไม่ใช่คุณหวังแต่เป็นเจียงเฉิน!

พวกเขาเข้ามาช่วยเจียงเฉินถือของที่จะต้องนำไปส่ง

และแน่นอนว่าเจียงเฉินก็ไม่ปฏิเสธการช่วยเหลือของพวกเขา

บรรดายามรักษาความปลอดภัยก็พากันวิ่งเข้ามาช่วยเจียงเฉินไปส่งพัสดุและเอกสาร

คุณหวังถึงกับตกตะลึงเมื่อได้เห็นภาพนี้!

ทุกวันนี้ยามรักษาความปลอดภัยในชุมชนระดับไฮเอนด์ต้องบริการถึงขนาดนี้แล้วงั้นเหรอ?

ไม่เพียงแต่ต้องรักษาความปลอดภัยแต่ยังต้องช่วยคนส่งพัสดุในการจัดส่งพัสดุด้วย?

เขาพูดกับเจียงเฉิน “เกือบจะถึงแล้ว เด็กน้อย ทุกอย่างมันง่ายขนาดนี้ทุกวันเลยหรอ? มีคนส่งพัสดุให้นายตลอด?”

เจียงเฉินยิ้มออกมา “ก็พอดีว่าผมเป็นที่นิยมของที่นี่มาก”

ในเวลานี้เองก็มียามรักษาความปลอดภัยที่เหงื่อท่วมตัววิ่งกลับมา “พี่เฉิน จัดส่งเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ!”

เจียงเฉินพยักหน้า “ขอบคุณพวกนายมาก ไว้วันหลังเดี๋ยวฉันจะเลี้ยงเครื่องดื่มพวกนายนะ”

หลังจากนั้นเจียงเฉินก็เตรียมเข็นรถเข็นออกไป

คุณหวังกระพริบตา เพราะว่าตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าจะไปบ้านของลูกค้าวีไอพียังไง?

เขาเลยถามเจียงเฉินว่า “นายรู้วิธีไปอาคาร 3 ไหม พอเท่าที่ฉันรู้ก็คือลูกค้าวีไอพีของฉันอาศัยอยู่ที่ชั้นบนสุดของอาคาร 3”

เมื่อเจียงเฉินได้ยินแบบนั้นเขาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “อาคารหมายเลข 3 งั้นหรอ? บังเอิญว่าผมก็จะไปที่นั่นด้วยเหมือนกัน ตามผมมาเลยก็แล้วกัน”

หลังจากนั้นเจียงเฉินก็เดินทางไปที่อาคารสาม

คุณหวังที่เห็นทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นเขาก็คิดว่าเจียงเฉินคนนี้ไม่เลวเลย ดังนั้นเขาจึงยิ้มแล้วพูดออกมาว่า “นายส่งของเสร็จแล้วทำไมถึงไม่กลับบ้านล่ะ ทำไมถึงมาเดินเล่นอยู่รอบๆแบบนี้?”

เจียงเฉินไม่ได้หันหน้ากลับไปเขาพูดตอบกลับไปเพียงแค่ว่า “ก็ผมกำลังจะกลับบ้านนี่ไง”

พรูด!

คุณหวังที่ได้ยินแบบนั้นก็ลื่นล้มลงทันที!

พระเจ้า~

กำลังกลับบ้าน?

เขาพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก “นี่มันชุมชนฉุ่ยมู่เลยนะ นายอาศัยอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?”

เจียงเฉินพยักหน้า “ใช่แล้ว ผมอาศัยอยู่ที่นี่ แล้วก็บังเอิญอยู่ที่อาคารหมายเลข 3 พอดีด้วย บังเอิญมากเลยใช่ไหมล่ะคุณหวัง?”

คุณหวัง “…..”

เท่าที่เขารู้ ชุมชนฉุ่ยมู่แห่งนี้เป็นย่านที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ของเมืองหลวง

ราคาเฉลี่ยต่อตารางเมตรอยู่ที่หนึ่งแสนสองหมื่นหยวนต่อตารางเมตร!

แม้แต่ห้องขนาด 2 ห้องนอนที่มีขนาดเล็กที่สุดก็ยังมีราคาหลายสิบล้าน!

แต่เจียงเฉินอาศัยอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?

แม้แต่เขาที่เป็นผู้บริหารของบริษัทขนส่ง เขาก็ได้แต่อาศัยอยู่ที่ถนนวงแหวนรอบที่หกเท่านั้น!

“ฮ่าๆๆๆ เป็นบ้านที่ญาติของนายซื้อเอาไว้งั้นหรอ?”

มุมปากของคุณหวังกระตุกสองสามครั้ง

เจียงเฉินยิ้มออกมา “ไม่ใช่ครับ มันเป็นบ้านที่ผมซื้อมาเมื่อไม่กี่ปีก่อนได้”

ใบหน้าของคุณหวังแข็งค้าง!

มันไม่มีเหตุผลเลย!

เป็นไปได้ยังไงกัน?

ฉันมีชีวิตที่แย่กว่าคนส่งพัสดุงั้นหรอ?

ให้ตายเถอะ!

เขาได้ตะโกนด่าอยู่ในใจ!

และแน่นอนว่าเจียงเฉินก็เห็นทุกอย่างผ่านดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจน แต่เขาก็ยังคงเดินไปข้างหน้าราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในเวลานี้อาคารสามก็อยู่ตรงหน้าแล้ว

เจียงเฉินนำรถเข้าไปจอดที่ชั้นล่างแต่การจอดรถของเขามันกลับกินพื้นที่จอดรถไปถึงสองซอง

ในวันนี้เขาไม่ได้วางแผนที่จะกลับไปยังตำหนักของฉี

สาเหตุก็เพราะว่ามีคนงี่เง่าอย่างเป่าซื่อหวนและนักข่าวกลุ่มหนึ่งที่นั่งยองๆอยู่ข้างพระราชวัง

เจียงเฉินไม่ได้ต้องการพูดคุยกับคนงี่เง่าพวกนั้น

เพราะมันเสียทั้งเวลาและพลังงานของเขา

ดังนั้นเจียงเฉินจึงตัดสินใจที่จะมาพักในชุมชนฉุ่ยมู่ชั่วคราวและปล่อยให้เป่าซื่อหวนกับคนของเขานั่งตากลมไป

คุณหวังที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกไม่พอใจแล้วพูดกับเจียงเฉินว่า “อยู่นายจอดรถสิ! นายจอดรถแบบนี้ได้ยังไงกัน?! ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมสังคมถึงมีความคิดเห็นมากมายเกี่ยวกับธุรกิจการส่งพัสดุของเรา! รู้มั๊ยว่าสิ่งที่นายทำมันทำลายภาพลักษณ์ของบริษัทเราขนาดไหน?!”

เจียงเฉินพูดออกมา “ไม่หรอก”

“ทำไมล่ะ?”

คุณหวังยิ่งโกรธขึ้นไปใหญ่ “นายรู้ได้ยังไงว่าคนอื่นจะไม่บ่น? นายไม่รู้หรือยังไงหว่าที่จอดรถในชุมชนนั้นหายากขนาดไหน? แต่นายกลับทำตัวเอาแต่ใจและหยิ่งยโส คนอื่นจะไม่บ่นได้ยังไงกัน?!”

เจียงเฉินยักไหล่ “ก็เพราะว่าที่จอดรถสองช่องนี้เป็นของผม แล้วคนอื่นจะมาว่าผมได้ยังไงกัน?”

เสียงคำรามของคุณหวังหยุดลงทันที~~

เหมือนกับมีอะไรบางอย่างติดคอ!

“ขะ ของนาย? ที่จอดรถทั้งสองช่องเป็นของนายงั้นหรอ? ที่จอดรถช่องหนึ่งควรมีมูลค่าอย่างน้อยห้าแสนหยวน! สองช่องก็เท่ากับหนึ่งล้านหยวนเลยนะ!”

เจียงเฉินมองดูแล้วพูดว่า “จริงๆมันเกินกว่าหนึ่งล้าน ถ้าจะให้พูดตัวเลขที่ถูกต้องก็คือหนึ่งล้านสองแสนสี่หมื่นหยวน!”

คุณหวัง “….”

เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงรู้สึกอยากจะคุกเข่าให้กับเจียงเฉิน?

พนักงานที่รวยกว่าเจ้านาย!

ทำไมดวงตาของฉันมันเริ่มรู้สึกชื้น?

เป็นเพราะความอิจฉา?

ไม่ใช่!

พนักงานของฉันมันหยิ่ง!

ฮือออ...

เจียงเฉินถามออกมาอย่างแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้นหรอครับ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

คุณหวังพูดออกมาด้วยสีหน้าที่อ่อนแรง “ไม่ได้เป็นอะไร”

ตั้งแต่รู้ว่าเจียงเฉินสามารถซื้อที่จอดรถได้ เขาจะพูดอะไรได้อีก?

คุณหวังเดินตามเจียงเฉินไปที่ประตูของอาคาร

ที่ชั้นล่างนั้นจะมีประตูที่จะปลดล็อคผ่านการใช้ลายนิ้วมือ

“เดี๋ยวก่อน!”

สีหน้าของคุณหวังเปลี่ยนไปทันที “เท่าที่ฉันรู้มา ทางขึ้นลงของชุมชนนี้จะมีเพียงแค่ลิฟต์เท่านั้น ประตูทางเข้าก็เป็นประตูกันขโมยของแท้นำเข้าจากต่างประเทศที่จะเชื่อมต่อกับระบบควบคุมลิฟต์ ดังนั้นจึงจะมีเพียงแค่เจ้าของบ้านเท่านั้นที่สามารถปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือได้แล้วให้ลิฟต์พาไปยังห้องโดยอัตโนมัติ นั่นหมายความว่าเราจะไม่สามารถขึ้นไปยังชั้นที่ไม่ใช่บ้านของเราได้!”

“ใช่?”

เจียงเฉินยักไหล่และเปิดประตู

ในเวลานี้เองก็มีเสียงของผู้หญิงที่ฟังดูรื่นหูดังออกมา

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ!”

ประตูถูกเปิดออก

คุณหวังได้แต่กลืนน้ำลายอย่างช่วยไม่ได้อีกครั้ง…

ฮึ่ม!

ของทุกอย่างมันดูไฮเอนด์และน่าตื่นเต้นมาก แต่ทำไมเจียงเฉินถึงทำทุกอย่างได้อย่างใจเย็น?

มันเป็นไปได้ยังไงกัน?

เหมือนกับว่าเขาเห็นทุกอย่างจนชินแล้ว….

เจียงเฉินนำคุณหวังไปที่ทางเข้าลิฟต์

แต่คุณหวังก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ “ฉันควรทำยังไงดี มันไม่มีวิธีที่จะเข้าไปที่ห้องของลูกค้าวีไอพีได้เลย ถ้าฉันไม่สามารถมอบของขวัญให้ได้ประธานก็ต้องลงโทษฉันแน่ๆฉันควรทำยังไงดี?”

เจียงเฉินถาม “คุณจะไปชั้นไหน?”

คุณหวังกระแอมไอออกมา “ฉันบอกแล้วไงว่านายไปไม่ได้หรอก!”

เจียงเฉิน “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมไปไม่ได้?”

คุณหวังพูดออกมาอย่างไม่มีความสุข “ก็เพราะว่าวีไอพีของบริษัทเราอยู่ในห้องที่แพงที่สุด สูงที่สุดและใหญ่ที่สุดในชุมชนฉุ่ยมู่แห่งนี้! ทำประธานบอกว่าบ้านเธอมีพื้นที่มากกว่า 400 ตารางวา มีมูลค่าถึง 50 ล้านหยวน! นายซื้อบ้านขนาดนั้นไหวไหม?! ฮึ่ม!”

เขาแสดงความรังเกียจออกมา

(ˉ▽￣～)~~

เจียงเฉิน แม้ว่านายจะโชคดีที่นายสามารถเข้ามาอาศัยอยู่ในชุมชนนี้ได้ระยะหนึ่ง แต่นายจะไปสามารถซื้อชั้นที่วีไอพีของเราอยู่ได้ยังไงกัน?

“ถึงนายจะพาฉันเข้าไปได้แต่นายก็ไม่สามารถพาฉันขึ้นไปได้อยู่ดี”

คุณหวังพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด

เจียงเฉินยิ้มออกมา “ไปกันเถอะ”

คุณหวัง “???”

หลังจากนั้นไม่นาน….

เขาก็ต้องรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที!

เพราะเจียงเฉินพาเขาขึ้นมาได้จริงๆ!

“นาย นายทำได้ยังไงกัน? มันมีเพียงแค่เจ้าของห้องเท่านั้นไม่ใช่เหรอที่สามารถขึ้นมาที่นี้ได้?!”

คุณหวังพูดออกมาอย่างติดอ่าง

เจียงเฉินไม่ตอบสนองอะไรกับเขาและทำการกดกริ่งทันที

“เดี๋ยวก่อนฉันยังไม่พร้อม!”

คุณหวังตัวสั่นด้วยความตกใจ

วีไอพีคนนี้เป็นคนที่สุดยอดมาก

เขาต้องห้ามทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเข้าอย่างเด็ดขาด!

หากงานนี้ไม่สำเร็จประธานอาจจะต้องการเตะเขาออกจากบริษัทเลยด้วยซ้ำ!

“ฉันยังไม่พร้อม ตอนนี้ฉันยังไม่รู้จะพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ!”

ประธานหวังตะโกนออกมา….

ในเวลานี้เองก็มีเสียงดังมาจากประตู

“ใครคะ?”

“ทั้งหมดเป็นความคิดของนาย!”

คุณหวังหลั่งเหงื่อออกมาด้วยความหวาดกลัว

เพราะเขารู้มาว่าลูกค้าวีไอพีรายนี้ไม่ชอบรับของขวัญแต่ประธานของเขาก็ยังคงดื้อดึงที่จะส่งของขวัญให้อีกฝ่ายโดยให้เขาเป็นคนรับผิดชอบหน้าที่นี้

และการมาส่งของขวัญถึงหน้าประตูบ้านแบบนี้ หากถูกปฏิเสธมันจะตามมาด้วยผลที่ร้ายแรง!

“ก่อนที่จะมาไม่ได้คิดคำพูดเอาไว้แล้วหรอ?”

เจียงเฉินถามออกมา

“ฉันคิดมาแล้ว! แต่นายทำฉันลืม! ฉันควรทำยังไงดี?”

เจียงเฉินยิ้มออกมา “ไม่ต้องกังวลไปหรอก หลังจากที่เธอเปิดประตูเดี๋ยวผมจัดการเอง”

คุณหวัง “???”

ในขณะที่เขากำลังจะต่อว่าเจียงเฉินต่อ ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออกมา

ใบหน้าที่สวยงามปรากฏอยู่ต่อหน้าคุณหวัง

ดวงตาที่สวยงามจับจ้องไปที่ของขวัญที่คุณหวังยื่นตรงมา มันคือกล่องรังนกคุณภาพสูงจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ราคารังนกจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี้มีราคาสูงถึงหลักแสนในท้องตลาด!

โดยที่มันจะคิดราคาตามน้ำหนัก 60 กรัมจะอยู่ที่ 2 หมื่นหยวน!

และรังนกในมือของคุณหวังหนัก 300 กรัมนั่นก็เท่ากับ 1 แสนหยวน!

มันเป็นรังนกคุณภาพสูงมาก!

มันคือรังนกที่ประธานมอบหมายให้คนจากเมืองซานย่าซื้อมาโดยเฉพาะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าวีไอพีคนนี้เป็นคนที่สำคัญมาก ประธานคงไม่ให้ความสำคัญกับเธอมากขนาดนี้?

“หือ? คุณเป็นใครกัน? คุณมาทำอะไรที่นี่?”

หญิงสาวมองคุณหวังด้วยแววตาเย็นชา “คุณมาที่นี่ได้ยังไงกัน?”

“ผม ผมเป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทขนส่งพัสดุชื่อหวังเฉินครับ!”

ขาของหวังเฉินสั่นสะท้านแววตาของเขาดูสิ้นหวังมาก “ผมได้รับคำสั่งจากประธานของผมให้มามอบ….. ของขวัญให้กับคุณลีฮีวอนครับ”

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รับของขวัญ!”

ลีฮีวอนเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดออกมา “พ่อของฉันรับผิดชอบในการโฆษณาบริษัทของคุณ ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยดังนั้นไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกค่ะคุณสามารถนำมันกลับไปได้เลย”

วีไอพีที่หวังเฉินต้องการที่จะมอบของขวัญให้นั่นก็คือ….

ลีฮีวอนนั่นเอง!

บริษัทขนส่งของหวังเฉินนั้นต้องการร่วมมือกับประเทศเกาหลีเพื่อที่จะสร้างระบบโลจิสติกส์ในต่างประเทศ

ดังนั้นลีฮีวอนที่เป็นเหมือนกับเจ้าหญิงของบริษัทไชน์นิ่งสตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศเกาหลี มีทั้งอำนาจและธุรกิจที่มากมาย ท่านประธานของเขาจึงต้องการที่จะมอบของขวัญให้กับเธอ

“ผม ผม ผม ผม.....” ขาของหวังเฉินสั่นและจิตใจของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

ให้ตายเถอะ!

ฉันควรทำยังไงดี! คำพูดที่ฉันคิดเอาไว้ลืมไปหมดแล้ว!

ในเวลานี้เอง~~

เจียงเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังของหวังเฉิน (หวังเฉินเป็นคนรูปร่างอ้วนใหญ่ ดังนั้นเขาจึงบังเจียงเฉินมิด) ก็ถอนหายใจออกมาแล้วรับรังนกมาจากมือของหวังเฉินก่อนจะตบไหล่ของหวังเฉิน “เอาล่ะ! เข้าไปข้างในแล้วดื่มชาก่อนสิครับ”

หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็เดินตรงไปที่ประตูที่ลีฮีวอนกำลังยืนขวางอยู่

ลีฮีมอนดูประหลาดใจและตะโกนออกมาว่า “นายกลับมาแล้วเหรอ?!”

ลีฮีวอนกระโดดเข้าสู่อ้อมแขนของเจียงเฉินด้วยความตื่นเต้น!

หวังเฉิน….

พระเจ้า!

มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมฉันที่มาส่งมอบรังนกให้กับเจ้าหญิงแห่งบริษัทไชน์นิ่งสตาร์เธอกลับไม่สนใจเลย แต่เธอกลับไปตกหลุมรักคนส่งพัสดุเนี่ยนะ?

ทำไมโลกนี้มาถึงบ้าแบบนี้?

มันไม่มีเหตุผลอะไรเลย!