บทที่ 21: นักศึกษาเกียรตินิยม

บทที่ 21: นักศึกษาเกียรตินิยม

หลังจากซื้อบ้านในเซี่ยงไฮ้ได้สิบหลังแล้ว หลี่เจ๋อก็ยังไม่ได้รีบร้อนเดินทางไปกว้านซื้อบ้านต่อที่ปักกิ่ง กว่างโจว หรือเซินเจิ้น แต่เขาเลือกที่จะจัดการสัมภาษณ์รับสมัครพนักงานเสียก่อน

เมื่อห้าวันก่อน ตอนที่เขากลับมาที่เซี่ยงไฮ้ เขาได้สั่งให้เฉินควนไปประกาศรับสมัครงานที่ตลาดแรงงานในเซี่ยงไฮ้

เฉินควนมีหน้าที่แค่คอยรับเรซูเม่และคัดกรองเบื้องต้นตามความต้องการของหลี่เจ๋อเท่านั้น ส่วนการสัมภาษณ์รอบสุดท้าย หลี่เจ๋อต้องเป็นคนลงมือเอง

ครั้งนี้เขาต้องการรับสมัครพนักงานบัญชีหนึ่งตำแหน่ง ผู้จัดการร้านเน็ตหนึ่งตำแหน่ง เพื่อมาช่วยวางแผนและบริหารจัดการร้านเน็ตทั้งหมด รวมถึงผู้ช่วยส่วนตัวอีกหนึ่งตำแหน่ง

ด้วยเหตุนี้ หลี่เจ๋อจึงตั้งใจไปจดทะเบียนจัดตั้งบริษัทอย่างเป็นทางการ ในชื่อ 'บริษัท ร้านเน็ต League of Legends จำกัด' แน่นอนว่าเรื่องการเดินเรื่องเอกสารต่าง ๆ เขาใช้วิธีจ่ายเงินจ้างบริษัทตัวแทนให้จัดการให้เสร็จสรรพ ตัวเขาเองไม่มีเวลาว่างมาวิ่งเรื่องเองหรอก

เนื่องจากบริษัทยังไม่มีสถานที่ทำงานที่เป็นกิจจะลักษณะ การสัมภาษณ์งานหลี่เจ๋อจึงกำหนดให้จัดขึ้นที่ห้องพักรับรองของร้านเน็ต League of Legends สาขาซวีหุ่ย

ขณะที่มองดูผู้สมัครแต่ละคนที่ทยอยเดินเข้ามาสัมภาษณ์ทีละคน หลี่เจ๋อรู้สึกถึงความพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก

เพราะผู้สมัครแต่ละคนล้วนมีดีกรีจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยของแท้กันทั้งสิ้น

นี่เป็นเงื่อนไขพื้นฐานที่หลี่เจ๋อกำหนดไว้

สิ่งที่เขาขาดในตอนนี้ไม่ใช่คนเดินเอกสารหรือคนงานจิปาถะ แต่เป็นบุคลากรที่สามารถทำงานให้เขาได้จริง ๆ มีทักษะและความสามารถระดับมืออาชีพ ที่จะมาช่วยบริหารจัดการร้านเน็ตในสังกัด หรือแม้แต่ส่งไปบุกเบิกตลาดใหม่ในเมืองอื่น ๆ แต่หลี่เจ๋อก็รู้ดีว่าในยุคสมัยนี้ เด็กจบปริญญาตรียังถือว่าเป็นของมีค่าระดับพรีเมียม

บริษัทของเขาเป็นแค่บริษัทร้านเน็ต ถ้าอยากจะได้คนที่มีความรู้ความสามารถจริง ๆ มาทำงานด้วย ก็ต้องทุ่มเงินในส่วนของค่าตอบแทนให้ถึง

ดังนั้น ตอนที่เขาให้เฉินควนไปประกาศรับสมัครงานที่ตลาดแรงงาน เขาจึงสั่งให้ระบุเงินเดือนในป้ายโฆษณารับสมัครงานให้สูงกว่าค่าเฉลี่ยในตลาดทั่วไปถึงกว่า 50% สมกับคำกล่าวที่ว่า 'มีเงินจ้างผีโม่แป้งได้'

นอกจากบุคลากรระดับหัวกะทิสุด ๆ แล้ว สำหรับเด็กจบปริญญาตรีทั่วไป ขอแค่ให้เงินถึง การจะหาคนมาทำงานก็ไม่ใช่เรื่องยาก อย่างน้อยที่สุด หลังจากผ่านการคัดกรองเบื้องต้น วันนี้ก็ยังมีคนมาเข้าสัมภาษณ์อีกเป็นสิบคน

คนแรกที่หลี่เจ๋อตัดสินใจเลือกก็คือพนักงานบัญชี

อีกฝ่ายเป็นนักบัญชีที่มีประสบการณ์ทำงานมาห้าปี เคยทำงานในรัฐวิสาหกิจที่เป็นทางการมาก่อน เพียงแต่รัฐวิสาหกิจที่เขาเคยทำนั้นดันปิดตัวลง เลยต้องหาหนทางใหม่

ตามปกติแล้ว บริษัทร้านเน็ตคงไม่มีทางอยู่ในสายตาของเขา

แต่เงินเดือนที่หลี่เจ๋อเสนอให้นั้นสูงมาก สูงกว่าราคาตลาดถึง 60% เขาจึงตัดสินใจมาลองดูสักตั้ง

หลังจากตกลงรับพนักงานบัญชีได้แล้ว อีกไม่นานหลี่เจ๋อก็เคาะเลือกผู้จัดการได้สำเร็จ

อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงอายุราว ๆ ยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปี แม้จะจบจากมหาวิทยาลัยระดับรอง แต่จุดแข็งคือมีประสบการณ์การทำงานมาบ้าง เคยอยู่ในตำแหน่งระดับบริหารในโรงงานผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มาก่อน

อีกอย่างคือสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเรียนเอกวิศวกรรมสารสนเทศ จึงมีความเข้าใจเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เป็นอย่างดี

แม้ประสบการณ์การทำงานก่อนหน้านี้ของเธอจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับการบริหารร้านเน็ตเลย แต่หลี่เจ๋อก็ตัดสินใจให้เธอได้ลองทำดู ยังไงซะก็มีช่วงทดลองงานอยู่หนึ่งเดือน

เมื่อยืนยันเรื่องพนักงานบัญชีและผู้จัดการบริษัทได้แล้ว ก็เหลือเพียงแค่ผู้ช่วยส่วนตัว

และในขณะนี้ ตรงหน้าหลี่เจ๋อกำลังมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งกำลังแนะนำตัวอย่างฉะฉาน

พออีกฝ่ายแนะนำตัวเสร็จ หลี่เจ๋อก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเธอแล้วถามว่า "คุณเสิ่นเชี่ยนหรูใช่ไหมครับ ผมสงสัยอยู่อย่าง ในเมื่อคุณเป็นถึงนักศึกษาเกียรตินิยมที่จบจากมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้ ทำไมถึงยินดีมาสมัครงานที่บริษัทร้านเน็ตเล็ก ๆ ของผมล่ะ ? "

เขาเว้นจังหวะไปนิด แล้วพูดต่อ "มหาวิทยาลัยการเงินฯ ของเซี่ยงไฮ้ก็ถือว่าเป็นสถาบันชั้นนำนะ นักศึกษาหัวกะทิอย่างคุณไม่ควรจะไปอยู่ตามองค์กรขนาดใหญ่หรือบริษัทต่างชาติหรอกเหรอ ? "

"อีกอย่าง ผมดูจากเรซูเม่ของคุณเห็นระบุว่า คุณเคยทำงานที่รัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่งมาปีกกว่า ทำไมจู่ ๆ ถึงลาออกล่ะครับ ? "

"ไม่ทราบว่าสะดวกพอจะเล่าให้ฟังไหมครับ แน่นอนว่าถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร ผมไม่บังคับ"

พอได้ยินคำถามของหลี่เจ๋อ หญิงสาวที่ชื่อเสิ่นเชี่ยนหรูกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตอบว่า "ความจริงแล้วไม่ปิดบังเถ้าแก่หลี่หรอกค่ะ สาเหตุที่ดิฉันมาสมัครงานที่บริษัทคุณ เป็นเพราะเงินเดือนที่สูงถึงสามถึงสี่พันหยวนตามที่ระบุไว้ในโฆษณารับสมัครงานเป็นเหตุผลสำคัญส่วนใหญ่เลยค่ะ"

"เพราะตอนนี้ดิฉันค่อนข้างร้อนเงิน เลยอยากหางานที่มีรายได้ค่อนข้างสูงค่ะ"

"ส่วนเรื่องที่คุณถามว่าทำไมดิฉันถึงลาออกจากรัฐวิสาหกิจแห่งนั้น..."

เสิ่นเชี่ยนหรูกัดฟันแน่น แล้วพูดต่อ "เป็นเพราะดิฉันไม่อยากยอมรับ 'กฎแอบแฝง' ของหัวหน้า และทนไม่ได้ที่อีกฝ่ายคอยฉวยโอกาสหาเรื่องกลั่นแกล้งบีบคั้นดิฉันอยู่ตลอดเวลา เลยตัดสินใจลาออกค่ะ"

"อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง ! "

หลี่เจ๋อพยักหน้าแล้วถามต่อ "ผมเห็นในเรซูเม่ระบุว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยคุณเรียนมาทางด้านการตลาด การมาสมัครเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผมแบบนี้ คุณจะไม่รู้สึกว่าเป็นการลดศักยภาพตัวเองเกินไปหน่อยเหรอ ? "

เสิ่นเชี่ยนหรูมองหลี่เจ๋อ "เถ้าแก่หลี่อยากฟังความจริง หรืออยากฟังคำพูดตามมารยาทคะ ? "

"หึ ๆ ..."

หลี่เจ๋อหัวเราะ "ความจริงคือยังไง แล้วคำพูดตามมารยาทคือยังไงล่ะครับ ? "

"ความจริงก็คือ ในใจดิฉันก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างลดศักยภาพตัวเองอยู่บ้างจริง ๆ ค่ะ แต่ถ้าเถ้าแก่หลี่สามารถจ่ายเงินเดือนให้ดิฉันได้ถึงสามสี่พันจริงๆ ดิฉันก็ยินดีที่จะลองทำดูค่ะ"

เธอเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อ "อีกอย่าง ดิฉันคิดว่าการที่เถ้าแก่หลี่ยอมทุ่มเงินเดือนสูงขนาดนี้เพื่อจ้างผู้ช่วยสักคน เกรงว่าคงไม่ได้ต้องการแค่คนมาคอยชงชาเสิร์ฟน้ำแน่ ๆ ใช่ไหมคะ ? "

"ถึงแม้ตอนนี้บริษัทของคุณจะเป็นแค่บริษัทร้านเน็ต และสเกลไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก แต่ดิฉันรู้สึกว่าเถ้าแก่หลี่อาจจะมีแผนการอื่น ๆ เตรียมไว้อยู่"

"ไม่อย่างนั้น คงไม่มีความจำเป็นต้องตั้งใจรับสมัครผู้ช่วยเพิ่มอีกคนหรอกค่ะ ในเมื่อคุณได้รับสมัครพนักงานบัญชีและผู้จัดการมืออาชีพไว้แล้ว"

"หึ ๆ ฉลาดมาก ! สมกับที่เป็นนักศึกษาเกียรตินิยมของมหาวิทยาลัยการเงินฯ จริง ๆ ! "หลี่เจ๋อยิ้ม

เมื่อเห็นเช่นนั้น เสิ่นเชี่ยนหรูก็ยิ้มบาง ๆ สีหน้าดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วพูดว่า "ส่วนคำพูดตามมารยาทน่ะเหรอคะ ก็คงหนีไม่พ้นคำพูดซ้ำ ๆ ซาก ๆ อย่างเช่นว่า มองเห็นอนาคตอันสดใสในการพัฒนาของบริษัทเถ้าแก่หลี่ อะไรเทือกนั้นแหละค่ะ"

"แต่ดิฉันคิดว่าเถ้าแก่หลี่คงไม่อยากฟังอะไรพวกนั้นหรอกใช่ไหมคะ"

หลี่เจ๋อหัวเราะอีกครั้ง แล้วพูดว่า "เอาล่ะ ผมรับคุณเข้าทำงานก็แล้วกัน ในเมื่อนักศึกษาเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยการเงิน อย่างคุณยอมลดตัวมาทำงานบริษัทร้านเน็ตเล็ก ๆ ของผม ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องผลักไสไล่ส่ง"

"แต่ก็นะ เหมือนที่คุณเพิ่งจะเดาไปนั่นแหละ ถึงแม้ผมจะรับคุณมาในตำแหน่งผู้ช่วย แต่ในความเป็นจริงแล้ว หลังจากนี้คุณอาจจะต้องรับผิดชอบโปรเจกต์หนึ่งของผมด้วยตัวคนเดียวเลย"

"ถ้าคุณสามารถรับผิดชอบงานนี้ได้ และทำตามเป้าหมายของผมได้สำเร็จเป็นอย่างดี ไม่ต้องพูดถึงเงินเดือนสามสี่พันหรอกครับ ต่อให้เพิ่มเป็นสองเท่าก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"

"อ้อเหรอคะ ? ไม่ทราบว่าเถ้าแก่หลี่พอจะเปิดเผยได้ไหมคะว่าต้องการให้ดิฉันไปทำอะไร ? "

เสิ่นเชี่ยนหรูรู้สึกสงสัยและแอบหวั่นไหวอยู่ลึก ๆ

หลี่เจ๋อยิ้ม "เอาไว้เราเซ็นสัญญากันก่อนดีกว่าครับ รอให้พรุ่งนี้คุณเริ่มงานอย่างเป็นทางการ แล้วผมจะค่อย ๆ คุยรายละเอียดให้ฟังนะ"

"ตกลงค่ะ ! "