ตอนที่ 37 การมาเยือนของสิ่งลี้ลับ 10

.

.

ชายชุดวอร์มถูกซ้อมจนร้องโหยหวน เขาคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งมากแล้ว แต่กลับถูกอัดจนไม่มีโอกาสแม้แต่จะใช้การ์ดธาตุ ไม่มีแรงตอบโต้แม้แต่น้อย

ผู้หญิงคนหนึ่งจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้เลยหรือ?

แต่ผู้หญิงจะเก่งกว่าเขาได้อย่างไร?

ต้องรู้ก่อนว่า ตอนนี้เขาแข็งแกร่งกว่าแม้แต่โค้ชแล้ว ไม่อย่างนั้นทางโรงแรมคงไม่รับเขาเข้ามาเป็นโค้ชฝึกงาน

หรือว่าคนคนนี้ก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน?

“ผู้เล่น? คุณเป็นผู้เล่นใช่ไหม?” เขาร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว พลางร้องขอความเมตตา “ในเมื่อทุกคนเป็นผู้เล่นเหมือนกัน ทำไมต้องฆ่ากันเองด้วย? มีแต่ช่วยเหลือกันเท่านั้นถึงจะไปได้ไกลกว่าเดิม!”

เย่เจาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะต่อยหมัดหนักๆเข้าไปอีกหนึ่งครั้ง

“แกคู่ควรงั้นเหรอ?”

ชายชุดวอร์มถูกตบจนหัวหมุน ฟันหลุดไปหนึ่งซี่

แม้หลายวันที่ผ่านมาเขาจะหวาดกลัวสิ่งลี้ลับที่พบเจออยู่ตลอด แต่เขาก็รู้ว่าตราบใดที่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น พวกมันก็จะไม่ทำร้ายเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกซ้อมจนอนาถขนาดนี้!

เขาไม่เคยผ่านความลำบากมาก่อน จึงทนรับความทรมานเช่นนี้ไม่ไหว เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะตาย

“ไม่! อย่าฆ่าผม! ผมรวยมาก ผมรู้จักตระกูลเย่ ตระกูลเย่ที่มีโรงหนังอยู่ทั่วประเทศ! ผมเป็นเพื่อนสนิทกับลูกสาวคนโตของพวกเขา ถ้าคุณออกจากเกมไปได้อย่างปลอดภัย ผมให้คุณ 5 ล้าน! ไม่สิ 50 ล้าน!”

เย่เจาขี้เกียจฟังเรื่องไร้สาระของเขา จึงเริ่มตรวจสอบทรัพย์สินของอีกฝ่าย

เงินสด 500 หยวน ยันต์ขับไล่วิญญาณร้าย 5 แผ่น ยาฟื้นฟูสติ 2 ขวด การ์ดธาตุสายฟ้าฟาด 1 ใบ

จิ๊! จนชะมัด

เมื่อเห็นว่าทรัพย์สินทั้งหมดของตัวเองถูกค้นเจอ ชายชุดวอร์มก็ยิ่งตื่นตระหนก

“พี่สาว ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ! ถ้าไม่มีไอเทมพวกนี้ ผมตายแน่!”

“แกจะตายหรือไม่ตายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”

เย่เจาก้มมองเขา พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ตอนที่แกเหยียบชายกระโปรงฉัน ทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าผู้คน แกเคยคิดไหมว่าฉันจะตายหรือเปล่า?”

ชายชุดวอร์มชะงักไป ราวกับกำลังค้นหาความทรงจำ หรืออาจไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

“เย่เจา? คุณคือเย่เจา?”

“คุณทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง? ผมจะไปบอกหมิงเยวี่ย…”

ผลัวะ!

ผลัวะ!

เย่เจาซัดหมัดหนักเข้าไปอีกสองครั้ง ทำให้ชายชุดวอร์มเจ็บจนแทบตาย แต่การถูกซ้อมกลับทำให้สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้น

เขารีบเปลี่ยนคำพูดทันที

“ขอโทษ! ทั้งหมดเป็นคำสั่งของหมิงเยวี่ย! คุณก็รู้ว่าผมขัดคำสั่งเธอไม่ได้ ผมไม่มีทางเลือกจริง ๆ…”

เย่เจาตอบเพียง

“อ้อ”

จากนั้นจึงถามว่า

“เย่หมิงเยวี่ยเป็นคนสั่งงั้นเหรอ? มีหลักฐานไหม?”

“แม้ผมจะไม่มีหลักฐาน แต่ผมสามารถชี้ตัวเธอได้! ผมเป็นพยาน!”

เย่เจากล่าวว่า

“ก่อนหน้านี้แกไม่ได้ชอบเย่หมิงเยวี่ยมากเหรอ? ตอนนี้กลับยอมชี้ตัวเธอแล้ว? ไม่ได้โกหกฉันอยู่ใช่ไหม? พอออกไปข้างนอกแล้วแกจะหันมากัดฉันหรือเปล่า?”

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง!”

ชายชุดวอร์มสาบานต่อฟ้าดิน

“ความรู้สึกที่ผมมีต่อเย่หมิงเยวี่ยล้วนเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งนั้น! พ่อแม่บังคับให้ผมเข้าไปสนิทกับเธอ ผมไม่มีทางเลือก! ความจริงแล้วผมเกลียดเย่หมิงเยวี่ยมาก ผู้หญิงคนนั้นเสแสร้งสุด ๆ ทั้งที่เป็นตัวปลอมแท้ ๆ ยังทำตัวเหมือนเจ้าหญิงอีก”

“คุณต่างหากคือคุณหนูเย่ตัวจริง! เจ้าหญิงตัวจริงของตระกูลเย่!”

มุมปากของเย่เจากระตุกเล็กน้อย

แม้เธอจะไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของเขา แต่ถ้าสามารถทำให้เย่หมิงเยวี่ยเดือดร้อนได้ เธอก็ยินดี อย่างไรเสีย ไม่ว่าเขาจะตายช้าหรือตายเร็วก็ไม่ต่างกัน

สู้รีดคุณค่าหยดสุดท้ายออกมาก่อนดีกว่า

“เอาล่ะ งั้นฉันจะให้โอกาสแก ตอนนี้ฉันจะไม่ฆ่าแก”

“แต่ถ้าแกออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย และทำได้อย่างที่พูดไว้ ฉันก็ยังสามารถฆ่าแกได้อยู่ดี”

ชายชุดวอร์มดีใจจนแทบบ้า

“ได้ครับ! ได้ครับ! ผมจะจำไว้! ผมจำไว้แน่นอน!”

เย่เจาจิ๊ปาก

“ไสหัวไป”

ชายชุดวอร์มรีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล พลางมองเย่เจาอย่างหวาดกลัว จากนั้นก็มองไอเทมเกมที่ตกอยู่บนพื้น

เขาพยายามหยิบมันขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าเย่เจาไม่ห้าม เขาก็รีบคว้าไว้ในมือแล้ววิ่งหนีทันที โดยยังไม่มีเวลายัดใส่กระเป๋าด้วยซ้ำ

ความเร็วนั้นราวกับมีสัตว์ประหลาดกำลังไล่ล่าอยู่ข้างหลัง

เย่เจายกมือขึ้นยิง

ปัง!

กระสุนเฉียดใบหูของชายชุดวอร์มไปอย่างหวุดหวิด

เขาทรุดลงกับพื้นดังตุ้บ

เมื่อหันกลับมามองเย่เจา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

แต่เธอยังไม่หยุด

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ยิงอีกสามนัดติดกัน

น่าเสียดายที่ไม่โดนเลยสักนัด

ชายชุดวอร์มตกใจจนวิ่งหนีหายไปในพริบตา ไม่เหลือแม้แต่เงา

เย่เจาเก็บปืน พลางส่ายหน้า

“ดวงดีจริง ๆ”

ดูเหมือนโชคชะตาจะตั้งใจให้เธอได้ดูละครเรื่องนี้ต่อ

วันนี้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงขั้นตัดสินใจไปเดินห้างซื้อเสื้อผ้าใหม่

…

หลายวันถัดมาค่อนข้างสงบ

ด้วยการคุ้มครองของกระจกทองสัมฤทธิ์ขับไล่วิญญาณร้าย การเอาชีวิตรอดของเย่เจาในโลกสิ่งลี้ลับจึงง่ายขึ้นมาก

ขณะเดียวกัน เย่เจาก็สังเกตเห็นว่า สิ่งลี้ลับตามถนนหนทางและตรอกซอกซอยเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างชัดเจนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

ก่อนหน้านี้เธอจะพบสิ่งลี้ลับเพียงเป็นครั้งคราว

ในเวลานั้น มนุษย์ยังคงเป็นประชากรส่วนใหญ่ของโลก แต่ตอนนี้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมา สิ่งที่เห็นกลับเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างประหลาด ดวงตาเบิกกว้าง ว่างเปล่า เย็นชา กำลังจ้องมองเธออยู่

มนุษย์กลับกลายเป็นฝ่ายส่วนน้อยท่ามกลางฝูงสิ่งลี้ลับ

ด้วยเหตุนี้ เย่เจาจึงลดจำนวนครั้งที่ออกไปข้างนอก แต่สิ่งลี้ลับก็กำลังคืบคลานเข้ามาในโรงแรมอย่างช้า ๆ

การเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดก็คือ เสียงเคาะประตูห้องของเธอเริ่มถี่ขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งนี้ทำให้เย่เจารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

แม้ตอนนี้ทุกอย่างจะยังดูสงบ แต่หลังจากผ่านโลกก่อนที่เกิดการระเบิดนิวเคลียร์มาแล้ว เย่เจาก็อดกังวลไม่ได้ว่าโลกนี้อาจเผชิญวิกฤตล้างเผ่าพันธุ์เช่นกัน

วันที่ 10 หลังเข้าสู่เกม

เย่เจาไม่ได้ออกจากห้องมาแล้ว 2 วัน แม้แต่ฟิตเนสก็ไม่ได้ไป

เธอแขวนกระจกทองสัมฤทธิ์ขับไล่วิญญาณร้ายไว้ในห้องนั่งเล่น ห้องนอน และห้องน้ำ

แต่ในทางกลับกัน

ทุกครั้งที่เปิดประตูออกไป เธอจะเห็นสิ่งลี้ลับยืนจ้องเธอด้วยสายตาว่างเปล่าอยู่หน้าประตู

ดังนั้นช่วงนี้เธอจึงขังตัวเองอยู่ในห้อง และไม่กล้าออกไปไหน

วันนี้เธอตัดสินใจซ่อนตัวต่อเช่นกัน กิจกรรมบันเทิงประจำวันของเธอคือ นอนอยู่ริมหน้าต่าง ใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตสิ่งต่าง ๆ รอบตัว

ก่อนหน้านี้เธอเคยใช้กล้องส่องทางไกลมาแล้ว แต่ภาพที่เห็นผ่านกล้องล้วนเป็นภาพปกติ

ทว่าตอนนี้ เพียงมองลงไปด้านล่าง ก็พบว่าสิ่งที่อยู่บนพื้นเกินครึ่งกลายเป็นสิ่งลี้ลับไปแล้ว

เย่เจาจ้องมองเหล่าสิ่งลี้ลับบนพื้นดิน หวังจะค้นหาสาเหตุว่าทำไมพวกมันถึงเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างกะทันหัน

หรือว่าท่ามกลางพวกมันมีผู้นำที่ทรงพลัง สามารถควบคุมพวกมันได้?

จากการสังเกตในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เธอพบว่าสิ่งลี้ลับไม่ได้ไร้สติปัญญา

ขณะที่กำลังสอดส่องอยู่ จู่ ๆ สิ่งลี้ลับตนหนึ่งที่เธอเพิ่งมองผ่านกล้องส่องทางไกล ก็เงยหน้าขึ้นมา

ดวงตาสีเทาดำอันมืดมิดของมันจ้องมองมาที่เธอจากระยะไกล!

การสบตาอย่างกะทันหันทำให้เย่เจาตกใจ

[ค่าสติ: -10]

เธอรีบละสายตาทันที แกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มันรู้ตัวได้อย่างไร?

นี่เป็นครั้งแรกในรอบนานมากที่มีคนจับได้ว่าเธอกำลังแอบสังเกตอยู่

เย่เจาไม่กล้ามองลงไปข้างล่างอีก เธอนั่งกลับลงบนโซฟา แกะลูกอมนมเม็ดหนึ่งใส่ปาก

มีเพียงของหวานเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกว่าโลกใบนี้ยังมีสิ่งสวยงามหลงเหลืออยู่

ชีวิตช่างยากลำบากจริง ๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

โชคดีที่เย่เจาชินกับมันแล้ว จึงไม่ได้สะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ต้องยอมรับว่าเธอเติบโตขึ้นมากจริง ๆ

เสียงเคาะประตูยังคงดังต่อไป แต่เธอไม่สนใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูไปเรื่อย ๆ

เธออยากรู้ว่าสถานการณ์ของผู้เล่นคนอื่นเป็นอย่างไร จึงค้นหาคำสำคัญที่เกี่ยวข้องกับผู้เล่นบนอินเทอร์เน็ต และเธอก็พบกระทู้หนึ่งที่สร้างโดยผู้เล่นเกมจริง ๆ

เจ้าของกระทู้ยังตั้งคำต้องห้ามไว้โดยเฉพาะ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้สิ่งลี้ลับค้นพบ

[พี่น้อง ช่วยด้วย! เสบียงของฉันใกล้หมดแล้ว จะอยู่รอดอีก 5 วันได้ยังไง?!]

[เกมขยะบัดซบ! ทำไมต้องเลือกฉัน? ทำไมต้องเลือกฉัน? ฉันไม่ได้อยากเข้าร่วมเลยสักนิด!]

[10 ล้านแลกไอเทมเกม! 10 ล้านแลกไอเทมเกม! 10 ล้านแลกไอเทมเกม! ฉันเป็นทายาทมหาเศรษฐี รับรองว่าไม่เบี้ยวแน่นอน สนใจทักมา!]

[ฮืออออ ไอเทมฉันหมดแล้ว! ทำยังไงดี? ใครรับฉันไปเลี้ยงที ฉันทำได้ทุกอย่าง! ทำอาหารเก่ง เป็นแม่บ้านเก่ง แม้แต่ช่วยอุ่นเตียงก็ยังได้!]

[เหลืออีกแค่ 5 วัน! ทุกคนต้องอดทนไว้!! ผ่านช่วงนี้ไปได้ก็ถือว่าชนะแล้ว!]

ผู้เล่นบางคนกำลังคร่ำครวญถึงชะตากรรมของตัวเอง ขณะที่บางคนที่บังเอิญเข้ามาอ่านกระทู้เป็นชาวเน็ตธรรมดา

[ฮ่า ๆ ๆ กระทู้นี้ตลกชะมัด! ทำไมทุกคนร้องไห้กันหมด? ไอเทมเกมอะไรถึงราคาเป็นสิบล้าน? บ้าหรือเปล่า?!]

แน่นอนว่า ความเห็นประเภทนี้มักไม่มีใครตอบกลับ เพราะไม่มีใครรู้ว่าคนที่อยู่อีกฝั่งของสายอินเทอร์เน็ตเป็นมนุษย์หรือผีกันแน่

มีความคิดเห็นหนึ่งดึงดูดความสนใจของเย่เจา

[น่ากลัวเกินไปแล้ว! พวกนายสังเกตไหมว่าช่วงนี้ไอ้พวกนั้นเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ? มันให้ความรู้สึกเหมือนสามารถฆ่าพวกเราได้ทุกเมื่อ มีใครรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?]

เย่เจาไล่ดู IP ของคนเหล่านั้นทีละคน และพบว่าไม่ได้อยู่เมืองเดียวกับเธอทั้งหมด

ดูเหมือนว่าครั้งนี้ผู้เล่นจะกระจายตัวอยู่ในหลายพื้นที่ ถ้าอย่างนั้น เหตุการณ์แบบระเบิดนิวเคลียร์ล้างบางทั้งกลุ่มก็คงไม่เกิดขึ้นใช่ไหม?

เธอกำลังอมลูกอม ใช้นิ้วจิ้มคางเล่น จู่ ๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

ก็เห็นคนเดินผ่านประหลาดคนหนึ่งแนบตัวอยู่กับกระจกหน้าต่าง ดวงตาของมันเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความโลภ ความตื่นเต้น และความกระหาย

ไม่รู้ว่ามันนอนเฝ้าอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้ว…

.

.

จบ.