ตอนที่ 33 การมาเยือนของสิ่งลี้ลับ 6

เย่เจากำชุดนอนอยู่เป็นเวลานาน ลังเลไปมาระหว่างจะอาบน้ำหรือไม่อาบน้ำ สุดท้ายความกลัวก็เป็นฝ่ายชนะ

ช่างเถอะ อย่างไรเสียเธอก็ยังต้องระวังไม่ให้ผีเด็กกลับมาแก้แค้น

ไม่ได้เหม็นสักหน่อย ทนเอาก็แล้วกัน!

เธอกลัวเหลือเกินว่าระหว่างอาบน้ำ น้ำในก๊อกจะกลายเป็นเลือดไหลออกมา ตอนนั้นเธอคงเครียดจนไม่รู้ว่าควรวิ่งหนีก่อน หรือใส่เสื้อผ้าก่อนดี

ช่างมันเถอะ

ในโลกเอาชีวิตรอด ความปลอดภัยต้องมาก่อน เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องรอง

เธอยอมรับสภาพสกปรกของตัวเองได้ในทันที หลังจากล้างตัวแบบลวก ๆ แล้วก็เตรียมเข้านอน แน่นอนว่าก่อนนอนเธอยังไม่ลืมเดินตรวจรอบห้องและเปิดไฟทุกดวงเอาไว้

ห้องที่สว่างไสวทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

ครั้งนี้เธอถูกปลุกกลางดึกด้วยเสียงกรอบแกรบดังมาจากห้องนั่งเล่น

ร่างของเธอแข็งทื่ออยู่บนเตียง รู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนกำลังเดินไปเดินมาอยู่ในห้องนั่งเล่น อีกทั้งยังสังเกตได้ว่าโทรทัศน์ถูกเปิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ และมีเสียงผู้ประกาศข่าวดังออกมาจากในทีวี

เย่เจา: …

[ค่าสติ -10]

[ค่าสติ: 88]

เมื่อเห็นว่าค่าสติของตัวเองลดลงอีก 10 แต้ม เย่เจาก็ไม่รู้จริง ๆ ว่า หากไม่มีความสามารถโกงเกมของตัวเอง เธอจะอยู่รอดมาจนถึงตอนนี้ด้วยยาฟื้นฟูสติแค่สามเข็มได้อย่างไร?

พวกสิ่งลี้ลับพวกนี้จะอยู่ดี ๆ ไม่ได้หรือไง?

ถ้ายังมาก่อกวนทุกคืนแบบนี้ สักวันหนึ่งเธอคงเป็นโรคประสาทก่อนแน่

เย่เจาอยากปิดหูตัวเองแล้วแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พยายามสะกดจิตตัวเองให้นอนต่อไป แต่ประสาทสัมผัสของเธอตอนนี้เฉียบคมกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว จึงไม่มีทางแกล้งหูหนวกได้ ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งพยายามนอนก็ยิ่งนอนไม่หลับ

เธออยากดูเวลา แต่ก็กลัวว่าการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจะดึงดูดความสนใจจากสิ่งลี้ลับ

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อสิ่งลี้ลับปรากฏตัวแล้ว เธอจึงใช้ทักษะทางจิตของตน

[สแกนสิ่งลี้ลับ!]

[สแกนสำเร็จ: สามารถสรรสร้างสิ่งลี้ลับระดับเริ่มต้นได้ 1 ตัว ใช้แต้มสรรสร้าง 100 แต้ม]

[หมายเหตุ: สิ่งลี้ลับที่ผู้เล่นสรรสร้างขึ้นจะเชื่อมโยงกับเจตจำนงของคุณ และเชื่อฟังคำสั่งของคุณโดยสมบูรณ์]

สิ่งลี้ลับข้างนอกเป็นเพียงระดับเริ่มต้นงั้นหรือ?

งั้นคงไม่อันตรายมากนักใช่ไหม?

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นสิ่งลี้ลับอยู่ดี จะไม่ให้กลัวได้ยังไง!

เธอนอนหลับตาอยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเสียงฝีเท้าข้างนอกหายไปแล้ว เหลือเพียงเสียงของผู้ประกาศข่าวที่ยังดังก้องอยู่ภายในห้อง

ทำไมจู่ ๆ ถึงไม่มีเสียงแล้ว?

หรือว่ามันไปแล้ว?

บางครั้งการไม่ได้ยินอะไรเลยก็น่ากลัวกว่าการได้ยินเสียอีก

เหมือนอย่างตอนนี้…

เมื่อไม่สามารถรับรู้ตำแหน่งของสิ่งลี้ลับได้ เย่เจาก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามันไปไหนแล้ว ทำไมไม่ปิดทีวีก่อนจากไป? หรือว่ามันพยายามประหยัดไฟ?

จะลืมตาดูสักหน่อยดีไหม?

ตรงหน้าเย่เจา สิ่งลี้ลับตัวนั้นกำลังลอยอยู่พอดี ดวงตาของมันเบิกกว้าง มีเพียงลูกตาดำไร้ตาขาว และอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงคืบเดียวเท่านั้น!

ในจังหวะที่กำลังจะลืมตา ความหวาดกลัวก็เข้าครอบงำอีกครั้ง

เธอกลัวว่าทันทีที่ลืมตาขึ้นมา จะได้เห็นภาพที่ไม่ควรเห็น และจะต้องเป็นภาพที่น่ากลัวอย่างยิ่ง!

อีกทั้งเธอยังรู้สึกคลุมเครือว่ามีบางอย่างกำลังจ้องมองเธออยู่…

เธออดทนครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายก็ไม่ลืมตา

เธอหลับ ๆ ตื่น ๆ จนถึงรุ่งเช้า เมื่อแสงแดดสว่างสดใสส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา โทรทัศน์จึงเงียบลงในที่สุด เย่เจาลุกจากเตียงอย่างแข็งทื่อ เดินไปเปิดผ้าม่านออกจนสุด ปล่อยให้แสงแดดอุ่น ๆ สาดลงบนร่างกาย ช่วยขับไล่ความหนาวเย็นจากค่ำคืนที่ผ่านมาไปได้เล็กน้อย

หลังจากเอาชีวิตรอดมาอย่างยากลำบากสองวัน ตอนนี้เย่เจามีแต้มสรรสร้างอยู่ 6280 แต้ม

เธอวางแผนใช้สามพันแต้ม และเก็บอีกสามพันแต้มไว้เผื่อการต่อสู้ที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

สรรสร้างค่าสถานะเพิ่มความเร็ว +3 จำนวน 3 แผ่น ค่าสถานะพลังสรรสร้าง +1 จำนวน 10 แผ่น ค่าสถานะร่างกาย +1 จำนวน 5 แผ่น

รวมใช้แต้มสรรสร้างไป 2400 แต้ม

เธอสรรสร้างการ์ดเคลื่อนย้ายอีก 2 ใบ แม้ว่าจะใช้ได้เพียงวันละ 10 ครั้ง และระยะยังอยู่ภายใน 1 เมตรเหมือนเดิม แต่หากเมื่อวานเธอตอบสนองได้เร็วพอ ดอกกุหลาบก็คงไม่ถูกขโมยไป

ท้ายที่สุดแล้ว ก็เป็นเพราะเธอขาดประสบการณ์การต่อสู้ และไหวพริบยังไม่ดีพอ

สรรสร้างการ์ดสายฟ้าฟาด 4 ใบ

สิ่งลี้ลับหวาดกลัวสายฟ้า ดังนั้นการ์ดสายฟ้าฟาดจึงเป็นของจำเป็นอย่างยิ่ง เมื่อนับรวมใบเมื่อวาน ตอนนี้เธอมีการ์ดสายฟ้าฟาดทั้งหมด 5 ใบแล้ว

แต้มสรรสร้าง 3,000 แต้มถูกจัดสรรเรียบร้อย

[ชื่อ: เย่เจา]

[ร่างกาย: 110 (ไม่รวมผลจากอุปกรณ์)]

[พละกำลัง: 25 (ไม่รวมผลจากอุปกรณ์)]

[ความเร็ว: 23 + 50 (ผลจากอุปกรณ์)]

[ค่าสติ: 88]

ยันต์ขับไล่วิญญาณ 8 แผ่น การ์ดสายฟ้าฟาด 5 ใบ การ์ดเคลื่อนย้าย 2 ใบ และยาฟื้นฟูสติ 2 เข็ม

เย่เจารู้สึกว่าตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ค่าสติของตัวเองไม่ได้ลดลงและไม่ได้เพิ่มขึ้น เธอรู้สึกว่าตัวเองเติบโตขึ้นแล้วจริง ๆ

แน่นอนว่าความวิปริตของมนุษย์นั้นไม่มีขีดจำกัด ตอนนี้เธอสามารถอยู่ในห้องเดียวกับสิ่งลี้ลับได้โดยไม่กรีดร้องแล้ว

แน่นอน ถ้าใต้ตาของเธอไม่คล้ำหนักกว่าเดิมก็คงจะดียิ่งกว่า

นี่เพิ่งผ่านมาแค่สามวันเองนะ!

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เย่เจาก็เดินออกมายังห้องนั่งเล่น พร้อมหยิบลูกอมนมออกมาจากกระเป๋า แต่เมื่อจู่ ๆ เห็นชายชราที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เย่เจาก็แทบกระโดดขึ้นจากพื้น!

โดยเฉพาะตอนที่เธอปรากฏตัว ชายชราที่แข็งทื่อคนนั้นก็หันศีรษะมาอย่างประหลาด ก่อนจะแสยะยิ้มให้เธอ

[ค่าสติ -10]

จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องพักทันทีโดยไม่มองซ้ายมองขวา พร้อมพูดว่า

“หิวจัง ไปกินบะหมี่เนื้อสักชามดีกว่า~”

เย่เจาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว คว้าหมวกแก๊ปจากหน้าประตู ปิดประตูดังปัง แล้วพุ่งไปทางลิฟต์ ระหว่างนั้นก็หยิบแว่นกันแดดออกมาจากกระเป๋าและสวมใส่

ประตูลิฟต์ปิดลง ชายชราไม่ได้ตามออกมา

เย่เจาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะปวดใจเมื่อเห็นว่าค่าสติของตัวเองเหลือเพียง 78 แต้ม

ลิฟต์หยุดที่ชั้น 6 ชั่วครู่ ร่างอ้วนท้วมคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา

ทันทีที่เห็นเย่เจา รูม่านตาของอีกฝ่ายก็หดตัว แต่เมื่อเห็นเงาใต้เท้าของเธอ เขาก็ถอนหายใจโล่งอก

เย่เจามองเห็นเม็ดเหงื่อขนาดใหญ่บนหน้าผากของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน รวมถึงมือที่สั่นเทาขณะกดปุ่มปิดประตูลิฟต์อย่างบ้าคลั่ง

เขาพูดตะกุกตะกักอธิบายว่า

“ผะ…ผม…ผม…น้ำตาลในเลือดต่ำเมื่อเช้าน่ะครับ”

เย่เจาหยิบลูกอมนมสองเม็ดออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา

อีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับไปแล้วกล่าวว่า

“ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ”

เย่เจาส่ายหน้าและไม่ได้พูดอะไร

เธอไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเนี่ยอวิ๋นที่นี่ ช่างบังเอิญจริงๆ

อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายสวมชุดพนักงานโรงแรม ส่วนเย่เจาเป็นแขกผู้เข้าพัก ในเมื่อเจอกันแล้ว เย่เจาก็ไม่ปล่อยให้ทักษะของตัวเองเสียเปล่า และสแกนเนี่ยอวิ๋นทันที

[สแกนสำเร็จ: สามารถสรรสร้างเหรียญผี 10 หยวน ใช้แต้มสรรสร้าง 10 แต้ม]

[สกุลเงินสิ่งลี้ลับ: สกุลเงินประหลาดที่ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลายในหมู่สิ่งลี้ลับ]

แววประหลาดใจฉายผ่านดวงตาของเย่เจาใต้แว่นกันแดด

มีของแบบนี้อยู่ด้วยงั้นเหรอ?

ต้องบอกว่าเนี่ยอวิ๋นโชคดีจริง ๆ

เธอสอดมือเข้าไปในกระเป๋า ใช้แต้มสรรสร้าง 10 แต้ม สร้างเหรียญผี 10 หยวนขึ้นมา

กระดาษบาง ๆ แผ่นหนึ่งปรากฏอยู่ในมือของเธอ สัมผัสเย็นเยียบ และเธอยังรู้สึกได้ถึงพลังเย็นประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ภายในธนบัตรผีนั้น

สมแล้วที่เป็นสกุลเงินสากลของสิ่งลี้ลับ

ทั้งสองคนเดินไปยังภัตตาคารสาธารณะบนชั้น 3 ด้วยกัน

เย่เจาสั่งบะหมี่เนื้อ 1 ชาม ไข่ดาว 2 ฟอง นม 1 แก้ว สลัดผักผลไม้ 1 จาน และเบคอน 10 แผ่น

เนี่ยอวิ๋นยืนอยู่ตรงประตู มองไปยังหญิงสาวชุดดำที่อยู่ไม่ไกล

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกว่าหล่อนดูคุ้นตา ราวกับเคยพบที่ไหนมาก่อน

พูดตามตรง เขาเคยพบเย่เจาเพียงครั้งเดียว ตอนนั้นเขาถูกฝึกจนแทบตาย ทั้งสองคนคุยกันเพียงไม่กี่ประโยค เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเย่เจาเป็นผู้เล่น ดังนั้นการจำไม่ได้จึงเป็นเรื่องปกติ

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เย่เจาก็ให้พี่เฉียวจัดรถให้ตามปกติ และมุ่งหน้าไปยังสถานที่เดิมของเมื่อวาน

เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องได้กระจกทองสัมฤทธิ์มาให้ได้!

…

เย่เจาใช้ทักษะพยากรณ์ระหว่างอยู่บนรถ และในภาพนิมิตที่มองเห็นนั้น เธอเห็นสิ่งลี้ลับกำลังใช้วิธีต่าง ๆ ล่อลวงและสังหารผู้เล่นมนุษย์

พวกมันสามารถคลานออกมาจากกระจก สายเคเบิลอินเทอร์เน็ต โทรทัศน์ ท่อระบายน้ำ…

ใบหน้าในกระจกพลันกลายเป็นน่าสะพรึงกลัว น้ำในอ่างอาบน้ำกลายเป็นเลือด…

แม้แต่สายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาโดยเจตนา รับสายก็ตาย ไม่รับสายก็ตาย!

วิธีการฆ่าอันแปลกประหลาดเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง พิสูจน์ให้เห็นว่าพวกมันมีตัวตนอยู่ในหลากหลายรูปแบบ

เพียงแค่มอง เย่เจาก็รู้สึกหนาวสันหลัง ราวกับดูภาพยนตร์สยองขวัญแบบสมจริงหลายสิบเรื่องติดต่อกัน

ไม่ต้องพูดถึงผู้เล่นที่เผชิญเหตุด้วยตนเอง

การได้เห็นผู้คนตายต่อหน้าต่อตาครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้สภาพจิตใจของเธอทรุดโทรมลง

[ค่าสติ -10]

เมื่อค่าสติของเย่เจาลดลงมาเหลือ 68 อีกครั้ง เธอก็รีบหยิบยาฟื้นฟูสติออกมาฉีดทันที

เกมห่วยแตกนี่มันอะไรกัน?

ทำไมยาฟื้นฟูสติต้องฉีดด้วย?

กินเหมือนลูกอมไม่ได้หรือไง?

เธอสูดลมหายใจด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะรีบแกะลูกอมเม็ดหนึ่งเข้าปากเพื่อปลอบใจตัวเอง

เมื่อไม่นานมานี้เธอยังคิดว่าตัวเองสุดยอดมาก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยตัวหนึ่ง

ขอความช่วยเหลือด่วน!!

คนบอบบางอย่างเธอจะเอาชีวิตรอดในโลกสิ่งลี้ลับเป็นเวลาสิบห้าวันได้อย่างไร?!

.

.

จบ.