ตอนที่ 30 การมาเยือนของสิ่งลี้ลับ 3

.

.

ก่อนนอน เย่เจาเปิดไฟทุกดวงในแต่ละห้อง ปิดผ้าม่านจนสนิท และเปิดประตูทุกบานทิ้งไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดฉากน่ากลัวแบบในหนังสยองขวัญ

จากนั้นเธอจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เอนตัวลงบนเตียงและพยายามเกลี้ยกล่อมตัวเองให้รีบหลับ หวังว่าจะได้นอนยาวจนถึงเช้า

เย่เจาเหนื่อยมาทั้งวัน อีกทั้งเส้นประสาทยังตึงเครียดตลอดเวลา จึงหลับลึกอย่างรวดเร็ว

กลางดึก เธอได้ยินเสียงแผ่วเบาดังมาจากใต้ตัว คล้ายเสียงนิ้วมือกำลังขูดไม้

ตอนแรกเป็นเพียงเสียงแกรก ๆ เบา ๆ ฟังดูน่ารำคาญเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ยิ่งรุนแรงและบ้าคลั่งขึ้น ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังพยายามฝ่าออกมาจากใต้เตียง…

ความง่วงงุนของเย่เจาหายวับไปในพริบตา

เสียงนั้นอยู่ใกล้เกินไป ราวกับถูกกั้นด้วยเพียงแผ่นกระดานบาง ๆ และสามารถทะลุออกมาจากเตียงได้ทุกเมื่อ!

ถ้าเธอไม่ได้เป็นคนกลัวตายและขี้ขลาดขนาดนี้ ป่านนี้คงกระโดดลุกพรวดขึ้นมาแล้ว แต่ตอนนี้กลับตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว

ฉันจะบ้าแล้ว ฉันจะบ้าแล้ว! ทำยังไงดี?

[ค่าสติ -10]

[ค่าสติ: 60]

เมื่อค่าสติลดลงเหลือ 60 จะเริ่มเกิดภาพหลอน!

เย่เจารู้สึกขึ้นมาทันทีว่ามือสีขาวซีดเย็นเยียบจำนวนนับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากเตียง กำลังคว้าร่างของเธอไว้ ราวกับต้องการลากเธอลงไปในเหวลึกอันไร้จุดสิ้นสุด!

ในชั่วขณะนั้น เหงื่อเย็นไหลชุ่มผ้าปูเตียงทั้งผืน

เย่เจาใช้สติที่เหลืออยู่เฮือกสุดท้ายควบคุมเสียงกรีดร้องที่เกือบหลุดออกมา

ยาฟื้นฟูสติปรากฏขึ้นในมือของเธอ เธอไม่แม้แต่จะมองมัน ก่อนจะปักเข็มลงบนต้นขาของตัวเองทันที!

ความเจ็บแปลบคมกริบทำให้เธอทั้งเจ็บและโล่งใจในเวลาเดียวกัน

หลังจากยาออกฤทธิ์ จิตใจที่ถูกความกลัวครอบงำก็กลับมาสงบอีกครั้ง

บนเตียงไม่มีมือประหลาดอะไรทั้งนั้น แม้แต่เสียงขูดจากใต้เตียงก็หายไปในวินาทีนั้น

ความหวาดกลัวที่เคยพุ่งทะยานถึงขีดสุดของเย่เจาคลายลงในที่สุด และดูเหมือนเธอจะไม่กลัวมากเท่าเดิมแล้ว

[ค่าสติ: 100]

ที่แท้ยิ่งค่าสติต่ำ ก็ยิ่งหวาดกลัวสิ่งลี้ลับมากขึ้น และยิ่งอ่อนไหวต่อการมีอยู่ของสิ่งลี้ลับเหล่านั้นมากขึ้นด้วย

ช่วงครึ่งหลังของคืนค่อนข้างสงบ

เย่เจาหลับ ๆ ตื่น ๆ จนฟ้าสาง ทุกครั้งที่หลับตาเธอจะรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังจ้องมองเธออยู่

โชคดีที่ไม่มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นอีก ทำให้เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก

วันที่ 2 ของการเข้าเกม

เย่เจายืนอยู่หน้ากระจก มองรอยคล้ำใต้ตาของตัวเอง ล้างหน้าด้วยน้ำเย็น ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า

“เป็นอีกวันที่แสนงดงาม~”

มื้อเช้าเธอต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปต้มยำสองถ้วย ใส่น้ำส้มสายชูเพิ่มจนเต็ม

ทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด

เหมือนชีวิตอันแสนวิเศษของเธอไม่มีผิด!

ขอบคุณท่านยมทูต และขอบคุณเกมเอาชีวิตรอด!

ถึงเวลาทำนายประจำวันอีกแล้ว ขอให้พระโพธิสัตว์คุ้มครอง ให้ทุกอย่างราบรื่นด้วยเถอะ

[กำลังใช้สกิลพยากรณ์ ระดับปัจจุบันของสกิลพยากรณ์ Lv.1 ระยะเวลาทักษะ 10 วินาที]

ภายในร้านอาหารแห่งหนึ่ง พนักงานครัวชายยกจานอาหารออกมาด้านหน้าแล้วพูดว่า

“โต๊ะ 5 หมูผัดกะหล่ำปลีได้แล้วครับ”

หญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ

“คุณมองเห็นฉันเหรอ? คุณมองเห็นฉันเหรอ?”

พนักงานชายตกใจจนหน้าถอดสี

วินาทีต่อมา หญิงสาวคนนั้นก็พุ่งเข้าใส่เขา เขารีบหยิบยันต์ขับไล่วิญญาณออกมาจากกระเป๋าอย่างลนลาน

หญิงสาวส่งเสียงกรีดร้อง ก่อนหายวับไป

พนักงานชายวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต แล้วจึงเห็นลูกค้าผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะหมายเลขห้าไม่ไกลออกไป

เชี่ย!

โดนหลอกเข้าแล้ว!

“เถ้าแก่ พ่อผมตาย ผมต้องกลับบ้าน ขอค่าแรงวันนี้เลยได้ไหม?”

ใบหน้าเถ้าแก่ดำทะมึนยิ่งกว่าก้นหม้อ เขาหยิบเงิน 60 หยวนให้แล้วไล่อีกฝ่ายออกไป

…

พนักงานหญิงคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ ล้างจานอยู่ในครัวร้านหม้อไฟ เธอก้มหน้าก้มตาล้างจานตลอดเวลา คิดว่าถ้าไม่เงยหน้าก็คงไม่เจออะไรประหลาด

“รีบหน่อยสิ! ข้างหน้าจานไม่พอแล้ว!”

“ล้างอยู่ ๆ!”

เอาแต่เร่งอยู่ได้!

ได้ค่าแรงวันละ 50 หยวน แต่ต้องทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนม้า! ยังจะเอาอะไรอีก?

เธอบ่นในใจ แต่ก็ยังคงล้างจานอย่างเชื่องช้าตามเดิม

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู เป็นเสียงเย็นเยียบชวนขนลุก

“เมื่อกี้คุณได้ยินฉันใช่ไหม~”

พนักงานหญิง: ?!

เธอกรีดร้องและเสียหลักล้มลงในอ่างล้างจานทันที

เมื่อพยายามควานหายันต์ขับไล่วิญญาณ กลับพบว่ายันต์ถูกใช้หมดไปแล้ว!

ผีผู้ชายกลายเป็นเงาดำสายหนึ่ง ก่อนจะกลืนกินเธอเข้าไป

ภายในครัวยังคงวุ่นวายจอแจ ไม่มีใครสังเกตเลยว่าพนักงานหญิงคนหนึ่งหายตัวไปแล้ว

…

ในห้องเช่าของตัวเอง

ผู้เล่นหญิงคนหนึ่งกำลังนอนเล่นเกมมือถือ

“ฮ่า ๆ เดือนนี้เหมือนเป็นวันหยุดพักร้อนของฉันเลย!”

เธอเช่าห้องแบบจ่ายล่วงหน้าหนึ่งเดือนและแชร์กับคนอื่น ใช้เงินไปเพียง 1,400 หยวน ส่วนที่เหลือ 1,600 หยวนก็เพียงพอให้ประหยัดใช้ได้ตลอดเดือน

ตราบใดที่ไม่ออกไปเพ่นพ่าน โอกาสเจอสิ่งลี้ลับก็จะลดลงมาก และโอกาสรอดชีวิตก็สูงขึ้นมากเช่นกัน

ทันใดนั้น มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงผู้หญิงอ่อนโยน

“คุณคือผู้เช่าคนใหม่ใช่ไหม?”

ผู้เล่นหญิงกำลังจะตอบกลับ แต่จู่ ๆ ก็นึกถึงคำพูดของคนรุ่นก่อนขึ้นมาได้

ผีจะเคาะประตูสี่ครั้งเท่านั้น

เธอตกใจจนตัวแข็งทื่อทันที

เสียงเคาะดังขึ้นอีกสองสามครั้ง ก่อนด้านนอกจะกลับมาเงียบสงบในที่สุด

ผู้เล่นหญิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่แล้วก็เริ่มกังวลอีกครั้ง

เพราะเวลาประหม่า เธอมักจะปวดห้องน้ำ และห้องรองที่เธอเช่าไม่มีห้องน้ำในตัว

เธอลังเลอยู่นาน ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูออกเป็นรอยแคบ ๆ

เพียงแค่รอยแยกเล็กน้อย เธอก็เห็นใบหน้าซีดขาวใบหนึ่งแนบอยู่ตรงช่องประตู ดวงตาดำสนิทกำลังจ้องมองเธอ!

“อ๊าาาาา!!!”

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว ผู้เล่นหญิงก็ยังตกใจจนกรีดร้องออกมา

คุณมองเห็นฉันใช่ไหม?

ผู้เล่นหญิงรีบคว้าดาบไม้ท้อออกมาจากกระเป๋า แล้วฟันใส่ผีผู้หญิงอย่างบ้าคลั่ง

ผีผู้หญิงกรีดร้องเสียงแหลม ก่อนหายตัวไปจากจุดนั้นทันที

…

บนสะพานลอย

ชายผมยาวรุงรังคนหนึ่งนอนขอทานอยู่ริมถนน เขาหลับตา มือหนึ่งถือชาม อีกมือถือไม้ตะเกียบเคาะไปมา

“ขอความเมตตาจากพี่น้องผู้ใจบุญที่ผ่านไปผ่านมาด้วยครับ…”

คนใจบุญบางคนอาจโยนเงินให้หนึ่งหรือสองหยวน

เพราะเขาแกล้งทำเป็นคนตาบอด เขาไม่จำเป็นต้องพูดขอบคุณ เพียงแค่พึมพำซ้ำ ๆ

“ขอความเมตตาด้วยครับ… ขอความเมตตาด้วยครับ…”

สิ่งลี้ลับตนหนึ่งเดินผ่านเขาไป แต่เขาไม่ตอบสนองใด ๆ ราวกับมองไม่เห็นและไม่ได้ยิน

จนกระทั่งมีเหรียญตกลงในชาม เกิดเสียงดังแผ่วเบา

ผู้เล่นขอทาน: “ขอความเมตตาด้วยครับ… ขอความเมตตาด้วยครับ…”

อีกฝ่ายพยายามเดินเข้ามาใกล้ ทันใดนั้น กระจกทองสัมฤทธิ์บานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากเอวของผู้เล่นขอทาน

สิ่งลี้ลับตนนั้นถูกแสงจากกระจกกระแทกเข้าใส่ ส่งเสียงกรีดร้อง ก่อนถูกดีดกระเด็นหายไปจากตรงนั้น

[การใช้สกิลพยากรณ์สิ้นสุด]

[สกิลพยากรณ์เข้าสู่สถานะคูลดาวน์]

[CD: 24 ชั่วโมง]

เย่เจาลืมตาขึ้น ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

ดูเหมือนชีวิตของทุกคนจะลำบากพอ ๆ กัน

แต่เมื่อคิดถึงอุปกรณ์ขับไล่วิญญาณมากมายเหล่านั้น โดยเฉพาะกระจกทองสัมฤทธิ์ที่เห็นในภาพสุดท้าย เธอก็อดใจเต้นไม่ได้

ถ้าเธอมีกระจกทองสัมฤทธิ์แบบนั้นแขวนไว้หน้าประตูบ้าง จะไม่ต้องกังวลว่าวิญญาณร้ายจะบุกเข้าห้องอีก และในที่สุดก็คงได้นอนหลับดี ๆ สักคืน

ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา

15 วันไม่ใช่ช่วงเวลาสั้น ๆ ย่อมมีสักช่วงที่สิ่งลี้ลับฉวยโอกาสตอนเธอเผลอได้แน่นอน

เมื่อรู้ว่าภาพอนาคตที่เห็นมีข้อมูลจำกัด อีกทั้งเธอยังไม่คุ้นเคยกับเมืองนี้เลย การจะหาสะพานลอยในภาพให้เจอภายในเวลาอันสั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่าย

เย่เจาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนเริ่มค้นหารูปภาพของสะพานลอยในเมือง D บนอินเทอร์เน็ตทันที

.

.

จบ.