ตอนที่ 240 ต้นอ่อนเทพพฤกษาที่หลอมรวมขึ้นมากลายเป็นสองบุคลิกงั้นเหรอ?

.

.

เสี่ยวปาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของเสิ่นชงเยว่ จึงพุ่งเข้ามาทันที

“นายท่าน ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว!!!”

“เมื่อครู่จู่ ๆ คุณก็หายไปจากรถ เสี่ยวปาหาเท่าไรก็หาไม่เจอ แม้แต่กลิ่นอายของคุณก็สัมผัสไม่ได้…”

“แล้วสองคนนั้นยังทำเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเองอีก!”

ผีเสื้อบินมาเกาะบนไหล่ของเสิ่นชงเยว่ ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดหลังจากเธอหายตัวไปอย่างออกรสออกชาติ

ก่อนที่เธอจะคิดหาวิธีตอบคำถามรัว ๆ ของเสี่ยวปาได้ จู่ ๆ ผีเสื้อวิญญาณก็จ้องมองใบหน้าของเธอ

“นายท่าน ดวงตาของคุณหายดีแล้วเหรอ?”

“หืม?”

เสิ่นชงเยว่เพิ่งนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากถูกดึงเข้าไปในภาพลวงตา

เธอหลอมรวมกับผีพันเนตร… และความสามารถของดวงตาลวงตาก็ได้รับการอัปเกรด

เธอหยิบกระจกบานเล็กออกมาอย่างลวก ๆ

ในกระจกสะท้อนดวงตาดำขาวกระจ่างใสของเสิ่นชงเยว่ ดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์คู่นั้นใสสะอาด ไร้ตำหนิ ไม่มีรอยร้าวแม้แต่น้อย

ผลข้างเคียงจากการใช้ดวงตาลวงตาหนักเกินไปในไฮเวย์มอลล์ครั้งก่อน กลับหายสนิทหลังจากหลอมรวมกับผีพันเนตร แม้แต่น้ำค้างวิเศษก็ไม่สามารถรักษารอยร้าวในดวงตาได้

หรือว่าการกลืนกินและหลอมรวมดวงตาวิญญาณหรือดวงตาผีที่มีลักษณะคล้ายกัน คือวิธีอัปเกรดแบบบังคับกันแน่?

“นายท่าน เมื่อกี้คุณไปไหนมา?” เสี่ยวปามองเธอด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ในฐานะสัตว์วิญญาณ เป็นไปไม่ได้ที่มันจะสัมผัสไม่ได้ถึงการมีอยู่ของนายท่าน แม้แต่ตอนเข้าดันเจี้ยนก่อนหน้านี้ เสี่ยวปาก็ยังสัมผัสถึงสายสัมพันธ์จากพันธสัญญาได้

แต่ครั้งนี้ เสิ่นชงเยว่เหมือนถูกลากเข้าไปยังอีกโลกหนึ่ง

“เรื่องมันยาว เอาเป็นว่าฉันถูกดึงเข้าไปในภาพลวงตาของผีพันเนตร”

เสี่ยวปาตกตะลึง “ภาพลวงตา?!?”

มันเป็นสัตว์วิญญาณระดับสูงแล้ว จะมีมอนสเตอร์ตัวไหนที่เก่งด้านภาพลวงตายิ่งกว่ามันอีก?

เดี๋ยวก่อน… ไม่จำเป็นต้องเป็นมอนสเตอร์ก็ได้

เสี่ยวปานึกถึงภูตผีใต้ดินขึ้นมาทันที

มีเพียงสิ่งเหล่านั้นเท่านั้น ที่สามารถพาตัวนายท่านไปได้อย่างเงียบเชียบต่อหน้าต่อตามัน

ถ้าเป็นพวกนั้นก็เป็นไปได้จริง ๆ…

“ภาพลวงตาของผีพันเนตรเป็นภาพลวงตาหลายชั้น สามารถดึงคนเข้าไปข้างในได้ มันจำลองทั้งเสี่ยวปาและทุกอย่างบนเบบี้บัสขึ้นมา ฉันเกือบคิดว่ามันเป็นของจริงแล้ว”

เมื่อนึกถึงภาพลวงตาหลายชั้น เสิ่นชงเยว่ยังคงรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง สิ่งนั้นไม่ได้มีแค่ความสามารถสร้างภาพลวงตาเท่านั้น

ผีพันเนตรยังสามารถอ่านความทรงจำ และควบคุมผู้คนผ่านการชี้นำทางจิตได้อีกด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวปาที่เธอพกติดตัวอยู่ตลอดเวลา เธอคงไม่มีทางเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้นในภาพลวงตานั้น

“ภาพลวงตา… ยังใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ…” เสี่ยวปาพึมพำอย่างเหม่อลอย

เมื่อนึกถึงภาพลวงตาที่เสิ่นชงเยว่เล่าให้ฟัง มันก็ดูห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเทียบกับภูตผีเหล่านั้น แดนลวงตาผีเสื้อของมันถูกทำลายได้ง่ายเกินไป ไม่น่าแปลกใจที่ต้นอ่อนต้นนั้นจะไม่ชอบมันตั้งแต่แรก

เสิ่นชงเยว่ปลอบผีเสื้อวิญญาณอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันความสนใจไปที่ต้นอ่อนเทพพฤกษา

ถ้าไม่ใช่เพราะร่องรอยที่เสี่ยวจิ่วทิ้งไว้ เธอคงไม่มีทางแยกแยะภาพลวงตาหลายชั้นเหล่านั้นได้

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องกลับมาได้ ถ้าขยะแบบนั้นยังฆ่าเธอได้ ไม่ช้าก็เร็วเธอต้องถูกคัดออกจากโลกเกมระดับต่ำแห่งนี้อยู่ดี!”

ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องนอน สิ่งแรกที่เสิ่นชงเยว่ได้ยินก็คือคำเยาะเย้ย

โลกเกมระดับต่ำ?

เสี่ยวจิ่วดูเหมือนจะปลดล็อกความทรงจำได้มากขึ้นระหว่างช่วงเวลาที่หลับใหล ไม่นานมานี้มันยังถามเกี่ยวกับโลกทางหลวงอยู่เลย ตอนนั้นเสี่ยวจิ่วยังไม่รู้จักแนวคิดเรื่องโลกเกมด้วยซ้ำ

“เสี่ยวจิ่ว โลกทางหลวงที่เธอพูดถึงคือโลกเกมระดับต่ำงั้นเหรอ? มันหมายความว่าอะไร?”

เธอไม่สนใจน้ำเสียงประชดประชันของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย แต่ถามต่อเกี่ยวกับต้นอ่อนเทพพฤกษา

“ก็หมายตามตัวอักษรนั่นแหละ”

“นอกจากโลกทางหลวงแล้ว ตอนนี้ยังมีเกมอีกมากมายกำลังดำเนินอยู่”

“พลังวิญญาณของโลกนี้เบาบางเกินไปจนดูดซับไม่ได้เลย แถมยังมีกฎข้อบังคับมากมาย มีบางเรื่องที่ฉันบอกเธอมากเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเจ้าสิ่งที่เรียกว่าระบบนั่นจะจับตามองฉัน”

“เข้าใจแล้ว”

เสิ่นชงเยว่สัมผัสได้ถึงความกังวลแฝงอยู่ในน้ำเสียงดูแคลนนั้น

เมื่อความทรงจำถูกปลดล็อกมากขึ้น เสี่ยวจิ่วก็ดู…

หยิ่งขึ้นเล็กน้อย?

ถึงจะไม่น่ารักเหมือนเมื่อก่อน แต่ตราบใดที่ช่วยให้เธอมีชีวิตรอดได้ ปากร้ายหน่อยก็ไม่เป็นไร

“หืม?”

“ดวงตาของเธอพัฒนาแล้วเหรอ? กลืนกินเจ้าตัวนั้นไปแล้วสินะ?”

เสิ่นชงเยว่ตกใจอย่างมาก

เมื่อครู่เธอไม่ได้บอกเสี่ยวปาเรื่องหลอมรวมกับผีพันเนตรเลย เธอบอกเพียงว่าจัดการผีนั่นได้แล้ว แล้วต้นอ่อนเทพพฤกษารู้เรื่องการหลอมรวมของเธอได้อย่างไร?

“ไม่ต้องแปลกใจไป ฉันมองเห็นพลังผีสายหนึ่งอยู่บนตัวเธอ โดยเฉพาะที่ดวงตา รีบเจือจางน้ำค้างวิเศษแล้วล้างดวงตาเสีย”

เสิ่นชงเยว่ตอบอย่างจริงจัง “เข้าใจแล้ว”

เธอหยิบน้ำค้างวิเศษที่เจือจางแล้วออกมา กำลังจะนำมาล้างดวงตา ทันใดนั้นก็มีเสียงอ่อนหวานดังขึ้นจากด้านข้าง

“นายท่าน เสี่ยวซือไม่ได้หมายความแบบนั้น”

เสิ่นชงเยว่หรี่ตา มองกระถางต้นไม้บนโต๊ะ

“เสี่ยวจิ่ว?”

“โง่จริง ๆ ฉันไม่ใช่เสี่ยวจิ่ว แยกไม่ออกหรือไง?” ใบไม้บนต้นอ่อนสั่นไหวอย่างแรง ราวกับกำลังโมโห

“ฉันเอง นายท่าน ฉันอยู่ในร่างของท่าน จำไม่ได้แล้วเหรอ? ฉันคือร่างแยกคนนั้น”

ในเวลาเดียวกัน เสียงของเสี่ยวจิ่วก็ดังขึ้นในหูอีกครั้ง

ตอนนั้นเอง เสิ่นชงเยว่ถึงได้เข้าใจ

ต้นอ่อนเทพพฤกษาที่เธอหลอมรวมขึ้นมา มีสองบุคลิก

ไม่สิ… ควรเรียกว่าสองดวงจิตมากกว่า

ราวกับรับรู้ถึงความคิดของเธอ เสี่ยวจิ่วยิ้มบาง ๆ

“ตอนนี้ฉันยังอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเสี่ยวซือไม่ได้ ถ้าจะอธิบายด้วยความรู้ของดาวสีน้ำเงิน ก็น่าจะเป็นสิ่งที่นายท่านเรียกว่าบุคลิกคู่”

“เสี่ยวซือไม่ได้มีเจตนาร้าย สิ่งที่เธอหมายถึงคือพลังผีสามารถกัดกร่อนร่างกายมนุษย์ได้ ต่อให้ร่างกายของคุณแข็งแกร่งกว่าคนอื่น แต่การหลอมรวมหรือกลืนกินภูตผีโดยพลการก็ยังมีความเสี่ยงอยู่”

“นายท่าน หลังจากล้างดวงตาแล้ว ใช้ดวงตาวิญญาณของคุณตรวจสอบร่างกายตัวเองดู หรือในโลกนี้ควรเรียกว่าดวงตาลวงตาสินะ?”

ในฐานะสัตว์วิญญาณที่ทำพันธสัญญากับเสิ่นชงเยว่ เสี่ยวปาย่อมได้ยินเสียงของต้นอ่อนเทพพฤกษาเช่นกัน

ระบบความคิดทั้งตัวของผีเสื้อวิญญาณพังทลายทันที

ที่แท้ก็ไม่ใช่คนเดียวกัน…

มันนึกว่าต้นไม้กระถางจู่ ๆ ก็เปลี่ยนนิสัย กลายเป็นปากร้ายขึ้นมาเสียอีก…

เสิ่นชงเยว่พยักหน้า ก่อนจะทำตามที่เสี่ยวจิ่วบอกอย่างเป็นธรรมชาติ

ส่วนเสี่ยวซือนั้น…

เธอก็ถือว่าเป็นต้นวิญญาณอีกต้นที่ตัวเองเลี้ยงไว้ก็แล้วกัน

หลังจากล้างด้วยน้ำค้างวิเศษ ดวงตาซ้ายก็กลับมากระจ่างใสอีกครั้ง

เสิ่นชงเยว่ยกกระจกขึ้นส่องตัวเอง แล้วเปิดใช้งานดวงตาลวงตา

[ผู้เล่นโลกทางหลวง: เสิ่นชงเยว่]

[อายุ: 18 ปี???]

[เผ่าพันธุ์: ไม่ทราบ (มนุษย์???)]

[สถานะ]

[พละกำลัง: 82]

[ความเร็ว: 93]

[พลังชีวิต: 112]

[พลังจิต: 110]

[สติ: 111]

[ยานพาหนะ:]

[1. เบบี้บัส (ระดับ 8)]

[2. รถของเล่นตัวต่อ LEGO (ยังไม่เปิดใช้งาน)]

[กระเป๋าเป้: …เสบียงจำนวนมหาศาล…]

[พรสวรรค์]

[1. หลอมรวม]

[ระดับ: 2]

[ความชำนาญ: 3%]

[สามารถหลอมรวมทุกสิ่ง รวมถึงตัวเองได้]

[ภายใต้การแทรกแซงของระบบ สิ่งของส่วนใหญ่ต้องใช้ 3 ชิ้นในการหลอมรวม เช่น หีบสมบัติ]

[2. ดวงตาลวงตา]

[ระดับ: 1]

[ความชำนาญ: 6%]

[สามารถมองทะลุทุกสิ่ง มีความสามารถคล้ายการมองทะลุ อ่านความทรงจำทั้งหมดของเป้าหมายผ่านการสบตาได้ (ภายใต้เงื่อนไขว่าความแข็งแกร่งต้องเหนือกว่าอีกฝ่าย) สามารถดึงเป้าหมายเข้าสู่ภาพลวงตาผ่านการสบตาได้ ทั้งมนุษย์ มอนสเตอร์ และภูตผี โดยมีข้อจำกัดด้านเวลา…]

[สัตว์วิญญาณ]

[1. ต้นอ่อนเทพพฤกษา (ระดับไม่ทราบ)]

[2. ผีเสื้อวิญญาณมรณะ (สัตว์วิญญาณระดับสูง เชี่ยวชาญด้านภาพลวงตา)]

ข้อมูลที่แสดงออกมา แตกต่างจากภาพลักษณ์ภายนอกของเธออย่างมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นชงเยว่รู้ว่าพรสวรรค์มีระดับด้วย

หลังจากอ่านข้อมูลทั้งหมดแล้ว สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่บรรทัดบนสุด

เผ่าพันธุ์ไม่ทราบ? อายุไม่ทราบ?

มันหมายความว่าอะไรกันแน่?!

เสิ่นชงเยว่ไม่เชื่อเด็ดขาดว่า สิบแปดปีที่ผ่านมาในชีวิตของเธอจะเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น…

.

.

จบ.