ตอนที่ 570 : เป็นไปได้อย่างไร?

ตอนที่ 570 : เป็นไปได้อย่างไร?

น้องชายคนนึงโทรหาเจ้าของบ้านทันที

“สวัสดีครับ เจ้าของบ้านใช่ไหมครับ? พวกเราเป็นตัวแทนจากบริษัทมาดูบ้านครับ แต่ว่าทางชุมชนของคุณห้ามไม่ให้พวกเราเข้าไปคุณช่วยมารับพวกเราได้ใหม่ครับ?”

“ทำไมพวกนายถึงมาเร็วขนาดนี้?!”

เจ้าของบ้านดูไม่พอใจ “ฉันยังมีงานต้องทำอยู่อีก! พวกนายรอไปก่อน!”

น้องชายรีบถามกลับไป “ไม่นะครับ คุณให้พวกเรามาดูห้องตอนเวลาเก้าโมงตรงไม่ใช่หรอครับ แต่ตอนนี้มันเก้าโมงสิบนาทีแล้วนะครับ”

เจ้าของยิ่งไม่พอใจมากขึ้นกว่าเดิม “นายกล้าตั้งคำถามกับฉันงั้นหรอ?! กล้าดียังไงถึงมาสั่งสอนฉัน?! รู้หรือเปล่าว่าบ้านของฉันมีมูลค่าเท่าไหร่!? มากกว่าแปดล้านหยวน! พวกนายจะได้ค่าคอมมิสชั่นสามเปอร์เซ็นต์! นั่นหมายความว่าพวกนายจะได้ค่าคอมมิสชั่นกว่าสองแสนหยวน! พวกนายจะได้รายได้จากฉันไปถึงสองแสนแต่พวกนายกลับทำตัวแบบนี้กับฉันเนี่ยนะ?!”

เจ้าของพูดออกมาอย่างเยาะเย้ยและไม่พอใจ!

น้องชายที่เหลือพากันมองไปที่เจียงเฉินที่เป็นผู้นำ

ในตอนนี้เจียงเฉินนั้นเป็นคนที่นำทีม

การแสดงออกของเจียงเฉินนั้นดูนิ่งมาก ไม่สามารถบอกได้เลยว่าเขากำลังพอใจหรือไม่พอใจอยู่

เจ้าของบ้านพูดออกมา “พวกนายรอไปก่อนเถอะ!”

เจ้าของพูดออกมาอย่างเย็นชาและกดวางสาย

น้องชายยิ้มและพูดกับเจียงเฉินว่า “ขอโทษนะครับพี่เฉิน ช่วยรออีกสักครู่นะครับ”

ทุกคนรู้ดีว่าเจียงเฉินเป็นอัจฉริยะด้านการตลาด!

ภายในเวลาเพียงแค่สามวันสามารถขายวิลล่าได้ถึงแปดร้อยล้านหยวน ตำนานนี้ทำให้ทั้งวงการอสังหาริมทรัพย์ของเมืองหลวงต้องตกตะลึงเพราะไม่มีใครสามารถทำลายมันได้จนถึงทุกวันนี้!

เจียงเฉินยิ้มออกมาเล็กน้อย “เอาเถอะ รอสักครู่ก็คงไม่เป็นไร”

ในเวลาทำงาน สภาพจิตใจของเจียงเฉินนั้นจะเป็นในเชิงบวกและผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

เมื่อได้ยินเจียงเฉินพูดแบบนั้นน้องชายทุกคนต่างก็สงบลงและรอคอยด้วยความสบายใจ

แต่ใครจะรู้~~

รอไปได้สักพัก

เจ้าของบ้านก็ยังไม่ปรากฏตัวเลย

น้องชายหลายคนเริ่มหมดความอดทน

พวกเขามองดูนาฬิกา “ตอนนี้มันก็สิบโมงแล้ว นี่มันจะมากเกินไปหรือเปล่า?”

ใบหน้าของเจียงเฉินก็มืดลงเช่นกัน

หากเจ้าของบ้านมีธุระจริงๆและขอให้พวกเขารอมันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร

แต่เจ้าของบ้านคนนี้กลับสายไปถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มแล้วและปล่อยให้พวกเขาอาบแดดรออยู่ข้างล่างแบบนี้มันใจร้ายเกินไปแล้ว!

ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันเจ้าของบ้านก็เดินออกมา

เขาพูดออกมาอย่างไม่พอใจ “เข้าใจแล้วใช่มั้ย เมื่อคืนฉันเล่นเกมส์ดึกมากจนเกินไปเลยแทบไม่ได้นอน แถมยังต้องมาถูกพวกนายรบกวนตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้ พวกนายเข้าใจแล้วใช่มั้ยว่าคนอย่างพวกนายต้องเคารพเจ้าของบ้านอย่างฉัน!”

บรรดาน้องชายพยายามกลืนความกลัวของพวกเขาลงไป “ท่านครับ ผมขอโทษจริงๆพวกเราไม่รู้มาก่อนเลย~”

“โอเค!”

เจ้าของบ้านเยาะเย้ยออกมา “ฉันเคยให้ตัวแทนจากบริษัทอื่นมาดูบ้านหลายรอบแล้วแต่ทุกคนก็กลับไปอยู่ดี เพราะฉันไม่ต้องการที่จะมอบหมายงานให้กับคนที่ไม่ให้เกียรติฉัน!”

เมื่อบรรดาน้องชายได้ยินคำพูดของคนที่ไร้เหตุผลและทำให้พวกเขาต้องรอนานกว่าหนึ่งชั่วโมง พวกเขาเองก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาทันที

“แต่ว่าท่านครับพวกเราล้ออยู่ที่นี่มาหนึ่งชั่วโมงแล้วนะ”

“ใช่แล้ว! พวกเรานัดกันเอาไว้ตอนเก้าโมงพวกเราเองก็มาตรงเวลา แต่เป็นคุณที่สายเองนะ”

“หึหึ~~”

เจ้าของบ้านหัวเราะเยาะออกมา “จบพวกตัวแทนน่าสงสาร! ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าของบ้านอย่างฉันพวกแกจะมีชีวิตรอดกันหรอ? ฉันจะขายบ้านให้ใครก็ได้ที่ฉันต้องการ! แล้วแกจะทำอะไรฉันได้?”

เขาพูดออกมาด้วยใบหน้าราวกับว่า “ฉันมีบ้านฉันพิเศษ!”

คิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่า!

น้องชายหลายคนมีใบหน้าที่น่าเกลียด พวกเขาไม่อยากจะเจอกับเจ้าของที่ไร้เหตุผลแบบนี้เลย

แต่พวกเขาก็เลือกลูกค้าไม่ได้ถูกมั้ย?

ภายใต้สถานการณ์ปกติกรณีแบบนี้พวกเขาก็คงไม่สามารถทำอะไรได้

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เจ้าของนั้นก็เป็นผู้มีอำนาจในการตัดสินใจว่าจะขายให้ใคร

ในเวลานี้เองเจียงเฉินก็ยืนขึ้นแล้วพูดว่า “คุณเจ้าของ แม้ว่าพวกเราจะเป็นคนกลาง แต่คุณก็ไม่ควรที่จะปฏิบัติกับพวกเราแบบนี้ พวกเราทุกคนเองก็เป็นคนเหมือนกัน แต่ทำไมคุณถึงต้องทำให้พวกเขาอับอายด้วย?”

เจ้าของหัวเราะเยาะออกมา “อะไรนะ เป็นคนเหมือนกัน? เหมือนกับใคร? ใครเป็นคนเหมือนแก? ตัวแทนอย่างพวกแกมันก็เป็นแค่หมาเท่านั้นแหละ! ฮึ่ม!”

เมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความไร้ยางอาย ในดวงตาของเจียงเฉินก็เต็มไปด้วยความเย็นชาทันที~~

“เป็นอะไรไป คิดจะกัดฉันงั้นหรอ?”

เจ้าของบ้านแสดงออกอย่างเย่อหยิ่งและมองไปที่เจียงเฉิน “ฉันรวยแล้วมันทำไม?!”

ก่อนที่เจียงเฉินจะได้พูดอะไรก็มีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและเธอก็รีบวิ่งเข้ามาหาเจ้าของบ้านด้วยความโกรธ

ผู้หญิงคนนั้นตบหน้าของเจ้าของบ้านอย่างรุนแรง!

เจ้าของบ้านตกใจและตะโกนมาว่า “จิงจิง เธอเป็นอะไร ทำไมถึงมาตบหน้าฉัน?”

จิงจิงพูดออกมาด้วยความโกรธ “ก็เมื่อคืนนายหนีออกไปอีกแล้วไม่ใช่หรือยังไง?! นายเอาแต่ใช้เวลาไปกับการดื่มเหล้า! นายเคยคิดถึงฉันบ้างรึเปล่า?! เราเลิกกันเถอะ!”

จิงจิงเดินจากไปทันที

เป็นฉากที่น่าอายมาก~~

ในขณะที่เขาอวดอยู่ต่อหน้าเจียงเฉินและคนอื่นๆแต่เขากลับถูกแฟนสาวของตัวเองตบหน้าและทำให้อับอาย~~

เศร้า~~

เจ้าของบ้านไล่ตามเธอไปและพยายามที่จะยื้อเธอเอาไว้ แต่เขาก็ถูกเธอตบหน้าอีกครั้งจนใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง

แฟนสาวจากไปแล้ว

เจ้าของบ้านกลายเป็นสุนัขโสด

บรรดาตัวแทนก็พยายามกลั้นหัวเราะ~~

แก้แค้น!

รู้สึกเหมือนได้แก้แค้นเลยจริงๆ!

ผลกรรมมันมาเร็วขนาดนี้เลยหรอ?

เจ้าของบ้านเมื่อเห็นแบบนั้นก็กลัวขึ้นมาทันที “พวกแกหัวเราะอะไรกัน? ฉันเป็นคนรวย! แม้ว่าตอนนี้ฉันจะโสดแล้ว ฉันก็หาใหม่ได้~~”

แต่ใครจะรู้~~

เสียงของเขายังไม่ทันสิ้นสุด

โทรศัพท์มือถือของเจียงเฉินก็ดังขึ้น

เจียงเฉินหยิบขึ้นมาดูปรากฏว่าเป็นสาวสวยที่เขาเพิ่งจะพบเจอก่อนหน้านี้โทรมา

เจียงเฉินกดรับโทรศัพท์

สาวสวยพูดออกมาอย่างเขินอาย “ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่จู่ๆก็คิดถึงนายขึ้นมาเลยอยากเจอนิดหน่อย”

บรรดาน้องชายที่อยู่รอบๆเมื่อได้ยินแบบนั้นก็พากันสูดหายใจเข้า!

“ทำไมฉันรู้สึกอิจฉาขึ้นมา!”

“ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ได้?”

“เพิ่งเจอกันเมื่อกี้เองไม่ใช่หรอ? ทำไมจู่ๆก็คิดถึงกันแล้วล่ะ?”

เจ้าของบ้านที่กำลังทำหน้าบึ้งด้วยความไม่พอใจ

ให้ตายเถอะ!

ฉันเพิ่งจะดูถูกพวกเขาไปแต่ผลลัพธ์~~

เขากลับมีแฟนสาวโทรมาหาทันที?

สุนัขโสดรู้สึกเจ็บใจ!

แต่สถานะของคนแบบนี้มันก็คงเป็นไปไม่ได้ที่แฟนสาวของพวกเขาจะสวยถูกไหม?

มันต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน!

เจียงเฉินหันไปมองเจ้าของบ้านและมันก็ทำให้เขาเปิดเผยตำแหน่งของตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ

สาวสวยที่เห็นแบบนั้นก็พูดออกมาด้วยความประหลาดใจ “บังเอิญจริงๆ ฉันอาศัยอยู่แถวนี้พอดีเดี๋ยวฉันจะรีบเดินไปที่นั่นขอเวลาเพียงแค่สามนาทีก็พอ”

ผ่านไปสามนาทีสาวสวยหุ่นเพียวบางก็เดินเข้ามา

เจ้าของบ้านมองด้วยความตกตะลึง!

พระเจ้าช่วย~~

นี่คือสาวสวย 95 คะแนน!

“นี่ นี่~~”

เจ้าของบ้านอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบตัวเองกับเจียงเฉิน

อิจฉา!

ฉันรวยและประสบความสำเร็จในอาชีพการงานแต่ฉันกลับพึ่งจะถูกแฟนสาวตบหน้าสองครั้งและถูกทิ้ง~~

นี่มันแย่มาก!

แต่ตัวแทนขายอสังหาริมทรัพย์แบบนี้กลับมีแฟนสาวที่สวยขนาดนี้จริงๆงั้นเหรอ?

มันไม่ยุติธรรมเลยถูกไหม?

อิจฉา~~

สาวสวยเดินเข้าไปอยู่ด้านข้างเจียงเฉินก่อนที่จะกอดแขนเจียงเฉินเอาไว้และพูดด้วยใบหน้าหวานๆ “วันนี้เราเจอกันครั้งแรกแต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกว่านี่คือรักแรกพบยากที่จะลืม พึ่งจะแยกทางกันไปได้ไม่เท่าไหร่ฉันก็เริ่มคิดถึงนายแล้ว”

อื้ม~~~

จูบ!

เหล่าน้องชายพากันอิจฉาทันที!

น่าสงสาร!

เจ้าของบ้านไม่แม้แต่จะหายใจเข้าตอนนี้เขาแทบที่จะกระอักเลือดออกมา!

วันนี้เพิ่งเจอกันครั้งแรก?

รักแรกพบ?

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

เจียงเฉินก้มหน้าลงก่อนที่จะหันไปมองเจ้าของบ้านที่กำลังหน้าซีดและพูดออกมาว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเสร็จงานแล้วเดี๋ยวผมจะพาคุณไปกินของอร่อยก็แล้วกัน!”

สาวสวยปรบมือแล้วพูดว่า “โอเค ฉันชอบการกินที่สุด หลังจากนี้เราจะไปกินอะไรกันดี?”

“หม่าล่า!”

เจียงเฉินพูดออกมาอย่างจริงจัง “13 ไม้ 6 หยวน!”

ของบ้านและน้องชายคนอื่นก็พากันแอบหัวเราะออกมา ตอนแรกทุกคนคิดว่าเจียงเฉินจะโชว์ความเท่~~

สาวสวยหน้าตาดีผิวขาวแถมดูแล้วน่าจะมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยกลับจะพาไปกินหม่าล่า?

แถมยังเป็นแบบ 6 หยวน 13 ไม้!

แบบนี้ใครจะไปรับได้กัน?

แต่ใครจะรู้~~

สาวสวยกลับปรบมืออย่างร่าเริง “เยี่ยมมาก! ฉันชอบกินหม่าล่า! นายรู้ของโปรดของฉันได้ยังไงกัน?”

พรูด!

ทุกคนล้มลงกับพื้น!

นี่มันอะไรกัน?

หม่าล่า 6 หยวน 13 ไม้แต่กลับเป็นของโปรดของสาวสวย?

ทำให้เธอตื่นเต้นมาก?

เธอไม่ได้โกหกใช่ไหม?

เจียงเฉินยังไม่ทันได้พูดอะไร ในเวลานี้เองก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและความอิจฉาดังมาจากข้างหลัง

“อาจารย์! อาจารย์จะพาคนอื่นไปกินหม่าล่า 6 หยวน 13 ไม้ได้ยังไงกัน? ทำไมถึงไม่พาฉันไปที่นั่นบ้าง?!”

ทุกคนหันกลับไปมองด้วยความตกตะลึง

โอลิเวียสาวสวยชาวต่างชาติผมสีบลอนตาสีฟ้า เดินเข้ามาข้างหลังเจียงเฉินด้วยความโกรธจัดและพูดด้วยความอิจฉา “อาจารย์ คุณลำเอียง! คุณจะพาเธอไปกินหม่าล่า แล้วทำไมไม่พาฉันไปด้วย?!”

แม้ว่าสาวสวยผมบลอนด์คนนี้จะเรียกเจียงเฉินว่าอาจารย์แต่เธอนั้นเรียกเจียงเฉินด้วยความเสน่หา ไม่ว่าใครก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองและไม่ใช่แค่อาจารย์กับลูกศิษย์ธรรมดาอย่างแน่นอน~

เมื่อมองดูสาวผมบอร์นผู้มีตาสีฟ้าที่กำลังมองมาที่เจียงเฉินด้วยน้ำตา ทุกคนก็รู้ได้ในทันทีว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเจียงเฉินนั้นเป็นยังไง

สาวสวยคนนี้ถือว่าอาจารย์เจียงเฉินเป็นแฟนของเธอมานานแล้วและเธอนั้นก็ไม่อนุญาตให้ผู้หญิงอื่นมาเข้าใกล้เขา….