บทที่ 1140 คลิปในเน็ตต้องลบออกให้หมด!

บทที่ 1140 คลิปในเน็ตต้องลบออกให้หมด!

เห็นดังนั้น ทุกคนก็เดินตามตำรวจเข้าไปอย่างพร้อมเพรียง

ไม่นาน พวกเขาก็เข้ามาอยู่ในห้องไกล่เกลี่ย ห้องค่อนข้างกว้าง ตรงกลางมีโต๊ะยาว สองข้างมีเก้าอี้จัดเรียงไว้

ในห้องมีคนอยู่หลายคน ฝั่งซ้ายคือกลุ่มของจางฮ่าวและญาติๆ ส่วนฝั่งขวายังว่างอยู่ เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ให้พวกหลินโม่

"อ้าว? ผู้หญิงสองคนนั้นไม่มาด้วยเหรอครับ?" หลินโม่หันไปถามตำรวจ

ตามหลักแล้ว ถ้าจะมาไกล่เกลี่ย หยางเยี่ยนหงกับหวังซิ่วที่เป็นผู้เสียหายก็ควรจะอยู่ที่นี่ด้วยสิ

"คือว่า ก่อนที่พวกคุณจะมาถึง เราได้ทำการไกล่เกลี่ยให้ฝ่ายนั้นไปแล้ว และพวกเขาก็ตกลงกันได้แล้ว ตอนนี้เหลือแค่เรื่องของฝั่งคุณนี่แหละครับ" ตำรวจตอบเสียงเบา

ด้วยความที่เจียงเฟิง ลูกพี่ลูกน้องของคุณหนูใหญ่หยวนได้ฝากฝังไว้แล้ว ตำรวจจึงตอบคำถามหลินโม่อย่างตรงไปตรงมา และมีท่าทีสุภาพมาก

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินโม่ก็พอจะเดาเรื่องราวออก ไม่ว่าจะยังไง สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ผู้หญิงสองคนนั้นเป็นผู้เสียหาย แถมยังไม่ได้ตอบโต้กลับด้วย เรื่องชดใช้ค่าเสียหายก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

แต่สถานการณ์ของพวกหลินโม่ต่างออกไป จางฮ่าวกับพวกอีกสามคนยังมีผ้าพันแผลพันหัว หน้าตาเขียวช้ำไปหมด เห็นได้ชัดเลยว่าหลินโม่ลงมือหนักมาก

พวกเขาทั้งกลุ่มไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตมาดร้ายของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ต่างคนต่างเดินไปนั่งประจำที่ ไม่นาน เจิ้งฮว๋า ตำรวจที่ไปตรวจที่เกิดเหตุเมื่อคืนก็เดินเข้ามา เห็นดังนั้นจึงยิ้มแล้วพูดว่า: "มากันครบแล้วสินะ เอาล่ะ วันนี้เรามาไกล่เกลี่ยเรื่องของพวกคุณกัน ว่ามาเลยว่าแต่ละฝ่ายมีข้อเรียกร้องอะไรบ้าง!"

พูดไม่ทันขาดคำ หญิงวัยกลางคนหน้าตาดุดัน อายุราวๆ ห้าสิบกว่าปี ก็ตบโต๊ะดังปัง: "มีสิทธิ์อะไรมาตีลูกฉันฮะ ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลกับค่าทำขวัญมาให้หมด ไม่อย่างนั้นพวกเราจะฟ้องศาลให้ถึงที่สุด!"

เห็นได้ชัดว่าหญิงคนนี้คือแม่ของหนึ่งในชายสี่คนนั้น ญาติๆ ที่รีบเดินทางมาเมื่อวาน พอเห็นคนในครอบครัวถูกซ้อมจนสะบักสะบอมแบบนี้ ก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา

คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่สนหรอกว่าครอบครัวตัวเองจะผิดหรือถูก แต่ถ้ามาทำร้ายคนในครอบครัวฉัน มันก็ยอมไม่ได้

พูดไม่ทันขาดคำ หลินโม่ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ตำรวจก็ยังไม่ทันได้ห้าม คุณหนูใหญ่หยวนก็กระโดดขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ ชี้นิ้วด่ากราด: "ไอ้แก่หนังเหนียว แกจะตะโกนหาพระแสงอะไรยะ พ่อแกยังหูไม่หนวกเว้ย!

ก็ตีไปแล้วจะทำไมล่ะยะ ไอ้พวกครอบครัวสวะ ฉันจะขับรถชนให้ตายเรียงตัวเลยคอยดู!"

คุณหนูใหญ่หยวนเปิดฉากด่ากราดแบบไม่ให้ตั้งตัว ชวนเม่ยและคนอื่นๆ ก็พากันลุกพรวดขึ้นมาทันที ท่าทางขึงขังเอาเรื่องสุดๆ

หลินโม่: ...

หลิวหรูเยียน: ...

เขาสองคนยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ก็ไม่มีใครเตือนล่วงหน้าว่ามีคิวนี้ด้วยนี่นา!

"แม่งเอ๊ย พูดจาหมาๆ แบบนี้ได้ยังไง!"

"หัดทำตัวให้มันสุภาพหน่อยสิวะ!"

"พูดภาษาคนไม่เป็นหรือไง!"

วินาทีต่อมา กลุ่มคนฝั่งตรงข้ามก็ฟิวส์ขาด ชี้นิ้วด่าคุณหนูใหญ่หยวนกลับ ทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่องให้ได้

"เงียบ! หุบปากให้หมด!!" ตำรวจเจิ้งฮว๋าตวาดลั่นเพื่อควบคุมสถานการณ์

"คุณตำรวจ ดูสิ นี่มันท่าทีของคนที่มาไกล่เกลี่ยเหรอ?" จางฮ่าวฟ้อง

ภรรยาของเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งเมื่อคืนยังร้องห่มร้องไห้จะขอหย่าอยู่เลย ก็รีบเสริมขึ้นมาว่า: "ใช่แล้ว ทำร้ายคนอื่นแล้วยังจะมาทำกร่างอีก ตำรวจยังไม่มีสิทธิ์มาตีคนมั่วซั่วเลย แล้วพวกแกมีสิทธิ์อะไรมาลงไม้ลงมือฮะ!

พวกเราทำผิดพวกเราก็ยอมรับ แต่พวกแกไม่มีสิทธิ์มาสอดรู้สอดเห็นเรื่องของพวกเรา!"

ถึงยังไงก็เป็นสามีภรรยากัน พออยู่ต่อหน้าคนนอก ก็ต้องเข้าข้างกันเป็นธรรมดา

"เหอะ~ กล้าพูดมาได้นะ? ไม่รู้จักคำว่า 'พลเมืองดี' หรือไงยะ ผัวแกไปม่อสาวอื่นจนโดนสวมเขาให้แล้ว ยังจะมาทำตัวเป็นนางเอกอีก!

แล้วพวกแก ไอ้พวกคนแก่หนังเหนียว เลิกทำตัวเป็นเหยื่อสักที ก็ตีไปแล้วจะทำไมล่ะ มีปัญหาก็ไปฟ้องศาลสิ มาดูกันว่าใครจะได้เข้าไปนอนในซังเต

ถ้ายังไม่เลิกบ้า ฉันจะเอาคลิปวันนั้นไปเปิดวนซ้ำหน้าบริษัทพวกแกทุกวันเลย เอาไหมล่ะ

ทำไม? ไม่พอใจเหรอ? แน่จริงก็มาตีฉันสิไอ้โง่!"

พูดพลาง คุณหนูใหญ่หยวนก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ความเป็นกุลสตรีอีกต่อไป หล่อนกระโดดขึ้นไปยืนบนโต๊ะ หันหลังให้กลุ่มคนพวกนั้นแล้วตบก้นตัวเองเบาๆ เพื่อเป็นการเยาะเย้ย

พวกนั้นกล้ามาเรียกร้องมารยาทกับคุณหนูใหญ่หยวน กล้ามาสั่งให้หล่อนพูดจาสุภาพๆ งั้นเหรอ ช่างไม่ดูตาม้าตาเรือเอาซะเลย ถ้าไม่ได้อยู่ในสถานีตำรวจนะ คำหยาบสารพัดคงพ่นออกมาจากปากหล่อนเป็นชุดแล้ว

"แม่งเอ๊ย มึงวอนโดนตีนใช่ไหม!"

ชายฉกรรจ์หลายคนทนไม่ไหว คว้าเก้าอี้เตรียมจะฟาด

เมื่อเห็นดังนั้น คุณหนูใหญ่หยวนก็ตะโกนลั่น: "เฮ้ย เข้ามาเลย ปิดประตู โม่ไจ๋ลุย!"

วินาทีต่อมา หลินโม่ก็ลุกพรวดขึ้น: "ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่าใครจะกล้า!"

เสียงไม่ดังมาก แต่กลับทำให้ทั้งห้องเงียบกริบลงทันที ก็ช่วยไม่ได้ คนอื่นอาจจะไม่กลัว แต่จางฮ่าวกับพวกอีกสามคนน่ะกลัวจนขี้หดตดหาย พวกมันกลัวว่าหลินโม่จะฟิวส์ขาดแล้วพาลไปซัดเมียกับพ่อแม่พวกมันด้วย

"เงียบ! หุบปากให้หมด! นั่งลง นั่งลงให้หมด ได้ยินไหม!"

เสียงเอะอะโวยวายในห้องไกล่เกลี่ยดังออกไปข้างนอก ดึงดูดตำรวจหลายนายให้กรูกันเข้ามา พอเข้ามาถึงก็ตวาดสั่งให้ทุกคนนั่งลง แน่นอนว่าเป้าหมายหลักคือกลุ่มของจางฮ่าว ส่วนกลุ่มของหลินโม่อย่างที่คุณหนูใหญ่หยวนบอก ตำรวจก็พอจะรู้แบล็คกราวนด์ของหล่อนมาบ้างแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ก็ต้องแอบเข้าข้างกันบ้างแหละ

"น... นี่คุณ ลงมาก่อน ไปยืนบนโต๊ะแบบนั้นได้ยังไง" เจิ้งฮว๋ารีบเข้าไปดึงคุณหนูใหญ่หยวนลงมา

ถึงปากจะดุ แต่จริงๆ แล้วเขาแค่กลัวว่าคุณหนูใหญ่หยวนจะพลัดตกลงมาเจ็บตัว แล้วเขาจะซวยไปด้วยต่างหาก

"เงียบให้หมด!" หลังจากดึงคุณหนูใหญ่หยวนลงมาได้ เจิ้งฮว๋าก็พูดขึ้น ก่อนจะหันไปทางกลุ่มของจางฮ่าว: "ถ้าพวกคุณยังจะทะเลาะกันอีก ก็ไม่ต้องไกล่เกลี่ยแล้ว ไปฟ้องศาลกันเอาเองเลย!"

คุณหนูใหญ่หยวน: "พวกเราก็ไม่ได้กะจะมาไกล่เกลี่ยอยู่แล้วนี่ ทนายก็รออยู่ข้างนอกแล้ว เอาสิ ฟ้องเลย!"

พอได้ยินแบบนี้ จางฮ่าวกับพวกก็ถึงกับเหี่ยวลงทันที ใช่แล้ว ตั้งแต่แรกพวกเขาก็เป็นฝ่ายเรียกร้องให้มีการไกล่เกลี่ยมาตลอด แต่ก็กะจะเรียกร้องค่าเสียหายสักหน่อย ท้ายที่สุดก็โดนซ้อมมาซะขนาดนี้นี่นา

ยิ่งมารู้ว่าหลินโม่เป็นถึงเจ้าของโรงแรม ก็เลยกะจะรีดไถเงินสักก้อน แล้วเรื่องก็จบๆ กันไป คนทำธุรกิจก็คงไม่อยากมีเรื่องมีราวหรอก

แต่ใครจะไปคิดว่าฝ่ายนั้นจะใจเด็ดขนาดนี้ แถมยังประเมินความว่างจัดของแก๊งนี้ต่ำไปอีกต่างหาก

เดิมทีก็อยากจะมาหาเรื่องสนุกๆ ทำอยู่แล้ว จะให้มายอมจ่ายเงินเพราะกลัวพวกมันโวยวายเนี่ยนะ?

เมื่อเห็นดังนั้น เจิ้งฮว๋าก็หันไปถามกลุ่มของจางฮ่าว: "ลองเสนอข้อเรียกร้องที่มันเป็นไปได้หน่อยสิ!"

"อย่างน้อยก็ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้บ้างสิ!" ภรรยาของจางฮ่าวพูดขึ้น

คุณหนูใหญ่หยวน: "ไม่จ่าย คนต่อไป!"

ทุกคน: ...

"งั้นจะให้ลูกฉันโดนซ้อมฟรีๆ งั้นเหรอ? งั้นพวกเราจะไปประท้วงหน้าโรงแรมของแก!"

คุณหนูใหญ่หยวน: "เอาสิ เชิญเลย!"

"งั้นคลิปในเน็ตต้องลบออกให้หมดนะ!"

คุณหนูใหญ่หยวน: "ไม่ลบ!"

ทุกคน: ...