บทที่ 1125 คืนนี้พวกเราไม่กลับมานอนที่นี่หรอก!

บทที่ 1125 คืนนี้พวกเราไม่กลับมานอนที่นี่หรอก!

ถึงแม้คำพูดจะฟังดูไม่ค่อยดีนัก แต่นี่ก็คือความจริงของโลกใบนี้ เมื่อเขตแดนแห่งความโง่เขลาถูกกางออก ต่อให้เป็นผู้มีปัญญาล้ำเลิศก็ไม่อาจต่อกรได้ นี่แหละที่เรียกว่าการข่มกันตามธรรมชาติ

ก็เหมือนกับผู้ชายที่มีบุหรี่แต่ไม่มีไฟแช็ก ไอคิวจะพุ่งปรี๊ดเทียบเท่าอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ คุณหนูใหญ่หยวนก็เช่นกัน เพื่อของกิน ไอคิวของหล่อนก็พุ่งทะยานจนเทียบเท่าเกาส์ได้เลยทีเดียว

ทั้งสองคนอาบน้ำชำระร่างกายแบบลวกๆ แล้วก็เข้านอน หลิวหรูเยียนยังมีแรงเหลือเฟือ แต่หลินโม่น่ะไม่ไหวแล้ว ไปทำงานมาทั้งวัน แถมยังเป็นงานที่ต้องใช้แรงกายอีก เขาจะไม่เหนื่อยได้ยังไง

วันรุ่งขึ้น ตอนเที่ยง วันสุดท้ายของเดือนเมษายน ที่สตูดิโอ

"เสี่ยวเยว่ สู้ๆ นะ อดทนไว้ อดทนอีกนิดเดียว ความสำเร็จรออยู่ข้างหน้า ลุยเลย!"

"เสี่ยวเยว่ แข็งใจไว้ กัดฟันสู้เข้าไว้!"

"หัวหน้าหลงเคยกล่าวไว้ว่า ถ้าคุณอยากได้สิ่งที่คุณไม่เคยมี คุณก็ต้องยอมทำในสิ่งที่คุณไม่เคยทำมาก่อน!"

"ผู้การหวังก็เคยบอกไว้เหมือนกันว่า ระหว่างคำว่า 'อยากทำ' กับ 'ทำสำเร็จ' มันมีแค่เส้นบางๆ กั้นอยู่ นั่นก็คือคำว่า 'ลงมือทำ'! เธอทำได้น่า!"

ภายในสตูดิโอ หลินโม่และเพื่อนๆ ยืนล้อมรอบโต๊ะทำงานของเหอเสี่ยวเยว่ บรรยากาศภายในห้องดูตึงเครียดและกดดันสุดๆ

พร้อมกับเสียงรัวคีย์บอร์ดที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ

ตอนนี้เหอเสี่ยวเยว่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างใจจดใจจ่อ เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เส้นผมยุ่งเหยิงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบติดหน้าผาก ดวงตาแดงก่ำ ขอบตาดำคล้ำ มีถุงใต้ตาบวมเป่ง มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอ สภาพร่วงโรยราวกับตะเกียงที่น้ำมันใกล้จะหมด พูดง่ายๆ ก็คือใกล้จะบรรลุธรรมกลายเป็นพระธาตุอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้ก็มาถึงช่วงโค้งสุดท้ายของวิทยานิพนธ์แล้ว และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการส่งวิทยานิพนธ์ จะมัวโอ้เอ้ไม่ได้อีกแล้ว

ในที่สุด ภายใต้เสียงเชียร์ของทุกคน เหอเสี่ยวเยว่ก็กดแป้นพิมพ์เพื่อใส่เครื่องหมายมหัพภาค (จุด full stop) ตัวสุดท้ายลงไป ก่อนจะทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง

วินาทีต่อมา เสียงโห่ร้องยินดีของทุกคนก็ดังกึกก้องไปทั่วสตูดิโอ

คุณหนูใหญ่หยวน: "ยิงเข้าแล้ว!!! สุดยอด สุดยอดไปเลย!"

หัวหน้าห้อง: "เสี่ยวเยว่ เธอทำสำเร็จแล้ว กอบกู้สถานการณ์วิกฤตไว้ได้ทันท่วงที!"

หวังชู่กับชวนเม่ยยืนขนาบข้างหล่อนราวกับผู้พิทักษ์ของจอมมาร ดึงพลุกระดาษสองอันดังปัง! เศษกระดาษสีสันสดใสปลิวว่อนไปทั่วสตูดิโอ

หลินโม่รีบยื่นกระป๋องโคล่าเย็นๆ ให้พร้อมกับรอยยิ้ม: "เอ้า ดื่มน้ำหน่อยสิ จะได้มีแรง!"

เป็นที่รู้กันดีว่า หลังจากใช้สมองอย่างหนักหน่วง คนเรามักจะรู้สึกอ่อนล้า ในช่วงเวลาแบบนี้ การเติมน้ำตาลให้ร่างกายถือเป็นเรื่องสำคัญมาก

และตอนนี้เพื่อนๆ ที่เหลือก็เข้ามากอดกันกลม ดูกันไม่ออกเลยทีเดียว นึกว่าทีมฟุตบอลทีมชาติจีนคว้าแชมป์โลกซะอีก บรรยากาศมันช่างคึกคักราวกับมีเสียงกลองเสียงประทัดดังกึกก้อง

พวกที่ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ กลับรู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าตัวเหอเสี่ยวเยว่ซะอีก กลัวว่าหล่อนจะเขียนไม่เสร็จ โชคดีที่ไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

แน่นอนว่า สาเหตุส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป กลุ่มเพื่อนกลุ่มนี้ก็จะได้กลับมาใช้ชีวิตชิลๆ กันอีกครั้งแล้วล่ะ!

"อ๊า~~ สดชื่น สดชื่นจริงๆ สดชื่นจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!"

บนโซฟาในสตูดิโอ หลังจากซดโคล่าเย็นๆ ไปครึ่งขวด เหอเสี่ยวเยว่ก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับได้เกิดใหม่

ถึงแม้เส้นเลือดฝอยในตาจะยังแดงก่ำ ร่างกายจะดูอิดโรย แต่สภาพจิตใจของหล่อนกลับตื่นตัวสุดๆ ในที่สุดก็ปั่นวิทยานิพนธ์เสร็จทันวันสุดท้ายจนได้

"นี่ๆๆ เธอใจเย็นๆ หน่อย อย่าไปตะโกนอะไรมั่วซั่วสิ คนไม่รู้เขาจะนึกว่าเธอกำลังทำเรื่องอย่างว่าตอนกลางวันแสกๆ เอานะ!" หัวหน้าห้องตีไหล่หล่อนเบาๆ ก่อนจะยื่นผ้าขนหนูเปียกให้ เพื่อให้เหอเสี่ยวเยว่เช็ดหน้าเช็ดตา

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เพื่อที่จะปั่นวิทยานิพนธ์ให้เสร็จทันเวลา เหอเสี่ยวเยว่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนดูไม่ได้ ผมเผ้ายุ่งเหยิงพันกันเป็นสังกะตัง มองด้วยตาเปล่าก็เห็นเลยว่ามีน้ำมันเคลือบอยู่บางๆ

ถึงขั้นจะเอาไปผัดกับข้าวไม่ได้ แต่ก็คงใกล้เคียงล่ะนะ ใบหน้าก็ดูซีดเซียวอมเหลือง ผิวหน้าก็มันเยิ้ม มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ได้ล้างหน้ามาสักพักแล้ว

พอเอาผ้าขนหนูเปียกมาเช็ดหน้า ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง ค่อยๆ ฟื้นตัว ไม่อย่างนั้นก็ดูไม่ได้จริงๆ

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลินโม่ ชวนเม่ย และหวังชู่ ก็ช่วยกันตรวจทานคำผิดให้หล่อน ก่อนจะกดส่งเข้าระบบ

"เรียบร้อย เสร็จสิ้นภารกิจ!"

"เย่~~ ในที่สุดก็จัดการเสร็จสักที ว่ายังไง วันนี้เป็นวันดี ไปฉลองกันหน่อยไหม ชิงสุ่ยหว่าไถ ฉันเลี้ยงเอง" หลินโม่ยิ้ม

ไม่ใช่ว่าเขาอยากไปนักหรอกนะ แต่สภาพของเหอเสี่ยวเยว่ตอนนี้ควรจะได้อาบน้ำอาบท่าสักที

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ดูตื่นเต้น มีแค่เหอเสี่ยวเยว่ที่โบกมือปฏิเสธ: "เอ่อ... เอาไว้วันหลังเถอะ ตอนนี้ฉันไม่อยากไปไหนทั้งนั้น อยากกลับไปอาบน้ำ แล้วก็นอนหลับยาวไปจนถึงพรุ่งนี้เลย"

พอทุกคนเห็นสภาพของหล่อน ก็ทำได้แค่ล้มเลิกความตั้งใจ อย่าเห็นว่าตอนนี้หล่อนดูมีชีวิตชีวานะ ขืนให้หล่อนเอนตัวลงบนเตียงเมื่อไหร่ รับรองว่าไม่เกินสองนาทีก็หลับสนิทแน่ๆ

"งั้นก็ได้ งั้นเธอก็พักผ่อนให้เต็มที่นะ ไว้เราค่อยนัดเจอกันวันหลัง" หลินโม่บอก

หัวหน้าห้องที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้าไปพยุงเหอเสี่ยวเยว่: "เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง!"

"อื้อ!" เหอเสี่ยวเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอิดโรย ก่อนจะโบกมือลาเพื่อนๆ แล้วเดินออกไปทางประตูหลังพร้อมกับหัวหน้าห้อง

"แล้วพวกเราล่ะ" หลังจากหัวหน้าห้องและเหอเสี่ยวเยว่เดินลับสายตาไป คุณหนูใหญ่หยวนก็เอ่ยถามขึ้น

หลินโม่: "ไม่ต้องมามองฉัน ฉันยังไงก็ได้!"

ชวนเม่ย: "วันสุดท้ายของเดือนแล้ว ขี้เกียจทำงานแล้วเหมือนกัน อีกอย่างเมื่อวานฉันก็เพิ่งอัปคลิปไป ช่างมันเถอะ!"

หวังชู่: "พวกเราไปเดินเล่นที่มหาวิทยาลัยกันดีไหม?"

หลินโม่กลอกตาใส่เขา: "บ้าหรือเปล่า พรุ่งนี้ก็หยุดยาววันแรงงานแล้ว บ่ายวันนี้พวกนักศึกษาที่ไม่มีเรียนก็เริ่มทยอยกลับบ้านกันแล้ว ส่วนพวกที่มีเรียนก็คงโดดเรียนหนีกลับกันหมด กลับไปมหาวิทยาลัยตอนนี้มันจะมีอะไรให้ดูเล่า?"

"ว่าแต่วันแรงงานหยุดกี่วันอ่ะ?" ชวนเม่ยถาม

หวังชู่: "ปกติก็หยุดสามวันไม่ใช่เหรอ?"

ชวนเม่ย: "ใครบอกล่ะ มีข่าวแว่วมาว่าอาจจะหยุดห้าวันด้วยซ้ำ แต่ต้องมีการชดเชยวันหยุดนะ!"

หลินโม่: "นายบ้าไปแล้วเหรอ ตอนนี้พวกเรายังเป็นนักศึกษาอยู่นะ จะมาชดเชยวันหยุดบ้าบออะไรกัน!"

คุณหนูใหญ่หยวน: "มหาวิทยาลัยของพวกนายไม่ได้มีประกาศแจ้งเหรอ?"

ต่อเรื่องนี้ หลินโม่ก็แบมือสองข้าง: "พี่คิดว่าพวกเราจะยังตามอ่านประกาศอีกเหรอ? ยังไงก็หยุดอยู่ดีนี่นา

อีกอย่าง ปกติเวลาหยุดหรือมีประกาศอะไรจากมหาวิทยาลัย ก็เป็นหัวหน้าห้องนี่แหละที่คอยมาบอกพวกเรา ตอนนี้ขนาดหัวหน้าห้องยังไม่อ่านประกาศมหาวิทยาลัยเลย แล้วพวกเราจะไปรู้เรื่องอะไรล่ะ!"

มันก็จริง วันหยุดกี่วันมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเขาในตอนนี้เลย ช่วงเวลานี้ ถึงแม้พวกเขายังมีสถานะเป็นนักศึกษาอยู่ แต่ก็เหมือนอยู่กึ่งกลางระหว่างการเป็นนักศึกษากับการเป็นพนักงานเงินเดือน

จะเรียกว่าเป็นนักศึกษาของชโรดิงเจอร์ หรือพนักงานเงินเดือนของชโรดิงเจอร์ก็คงไม่ผิด

จะบอกว่าเป็นนักศึกษา พวกเขาก็ไม่ต้องเข้าเรียน ไม่ต้องสนใจเรื่องในมหาวิทยาลัย แถมยังไม่ได้อยู่หอพักอีกต่างหาก

จะบอกว่าเป็นพนักงานเงินเดือน พวกเขาก็ยังไม่ต้องเข้างานประจำ แถมยังมีบัตรนักศึกษาไว้ใช้เป็นส่วนลดได้อีก พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเขาหลุดพ้นจากวัฏจักรชีวิตปกติไปแล้ว มาถึงจุดนี้แล้ว ใครจะไปสนเรื่องวันหยุดตามกฎหมายกันอีกล่ะ

"งั้นพวกนายนี่มันก็ไร้ประโยชน์จริงๆ เลยนะเนี่ย" คุณหนูใหญ่หยวนถอนหายใจพร้อมกับส่งสายตาเหยียดหยาม

อีกสามคน: ...

พอคิดดูดีๆ มันก็จริงนะ ตั้งแต่ช่วงหลังปีใหม่ที่พวกเขาย้ายออกมาอยู่ข้างนอก พอไม่มีหัวหน้าห้องคอยย้ำเตือน พวกเขาก็เหมือนคนตาบอดคลำช้างในเรื่องที่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยที่อยู่ใกล้แค่นี้ ขนาดเกิดเรื่องอะไรขึ้นยังไม่รู้เลย

"งั้นไปเที่ยวชานเมืองไหม?" ชวนเม่ยเสนอไอเดีย

คุณหนูใหญ่หยวนส่ายหน้า: "ฉันดูมาแล้ว ดอกซิงฮวาร่วงหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแต่ดอกสาลี่ที่ยังบานอยู่ อีกอย่าง พวกเราไปที่นั่นจะทำอะไรได้ล่ะ? ตกปลาหรือตั้งแคมป์?"

"งั้นเข้าเมืองไหมล่ะ?" หวังชู่ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

คุณหนูใหญ่หยวน: "เข้าเมืองก็ต้องมีจุดหมายสิ ว่าจะไปทำอะไร!"

"ไปหาเหว่ยเกอ (พี่เหว่ย)?" หลินโม่โพล่งขึ้นมา

คุณหนูใหญ่หยวน: "บ้าเหรอ วันนี้วันพฤหัสนะ อาเหว่ยตายไปแล้ว!"

"แล้วพี่จะให้ทำอะไรล่ะ?" หลินโม่แบมือสองข้างอย่างจนปัญญา

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณหนูใหญ่หยวนก็ยิ้มมุมปาก: "ฉันเห็นในเน็ตบอกว่าที่เจียเก๋อต๋าฉีหิมะตกน่ะ ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนไม่สำเร็จ พวกเราไป..."

พูดยังไม่ทันจบ ทั้งสามคนก็ก้าวถอยหลังพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แล้วพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า: "ไม่เอา!" *3

นี่มันวงจรความคิดแบบไหนกันเนี่ย นึกครึ้มอะไรอยากจะไปดูหิมะที่เจียเก๋อต๋าฉี?

อีกอย่าง ด้วยระยะทางจากที่นี่ไปที่นั่น ยังไงก็ต้องนั่งเครื่องบินไป หลินโม่เคยสาบานไว้แล้วว่าจะไม่นั่งเครื่องบินอีกเด็ดขาด ย่อมไม่มีทางตกลงแน่นอน

สุดท้ายทั้งสี่คนก็มองหน้ากันไปมา แล้วภาพตัดมาที่ฐานทัพลับของคุณหนูใหญ่หยวน ทั้งสี่คนกำลังตั้งตี้เล่นเกมด้วยกัน

จะออกไปข้างนอกทำไม ออกไปก็เปลืองเงินเปล่าๆ อยู่บ้านเล่นเกมไม่ดีกว่าเหรอ นอกจากจะเสียเงินแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีอะไรดึงดูดใจพวกเขาได้อีกเลย

สัปดาห์นี้หลินโม่ใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจเฉิบ พรุ่งนี้วันศุกร์เขาก็ไม่ต้องไปเรียนแล้ว เพราะมหาวิทยาลัยประกาศหยุด

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปดั่งสายน้ำ ไม่ว่าชีวิตจะยุ่งวุ่นวาย หรือเอื่อยเฉื่อยน่าเบื่อแค่ไหน เวลาก็ไม่เคยหยุดเดิน และท่ามกลางเสียงหัวเราะหยอกล้อของวัยรุ่นกลุ่มนี้ วันเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่เดือนพฤษภาคม

"เงินเดือนออกแล้วจ้า เงินเดือนออกแล้วจ้า!"

วันศุกร์ที่ 1 พฤษภาคม เวลา 10 โมงเช้า ภายในสตูดิโอมีเสียงโห่ร้องดีใจดังขึ้น หลินโม่กับหลิวหรูเยียนก็อยู่ที่นี่ด้วย

ตามหลักแล้ว วันนี้ทั้งสองคนควรจะได้นอนตื่นสาย แต่เพราะวันนี้เป็นวันหยุด ทั้งคู่ตั้งใจจะขับรถสปอร์ตเปิดประทุนของคุณนายเฉิงออกไปเที่ยวเล่นพักผ่อนหย่อนใจ ก็เลยไม่ได้นอนตื่นสาย

ถึงสตูดิโอจะเล็ก แต่บรรยากาศการทำงานก็เยี่ยมยอดมาก วันนี้เหอเสี่ยวเยว่กลับมามีชีวิตชีวา สดใสซาบซ่าสุดๆ

ถึงทุกคนจะรู้ว่าเงินเดือนเดือนนี้จะน้อยกว่าเดิมมาก แต่ความสุขมันล้นอก แค่นี้พวกเขาก็พอใจแล้ว

และก็เป็นไปตามคาด หลังจากที่ชวนเม่ยโอนเงินเดือนให้ เงินเดือนของทุกคนลดลงไปกว่าหนึ่งในสามเลยทีเดียว ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เดือนที่ผ่านมาไม่ค่อยได้อัปคลิปเลย แต่อย่างน้อยช่วงนี้ก็ไม่มีงานด่วนอะไรให้ต้องเคลียร์แล้ว

"เงินเดือนออกแล้ว ไปฉลองกันหน่อยไหม?" คุณหนูใหญ่หยวนเสนอขึ้น

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นคุณหนูใหญ่หยวนก็หันไปถามหลินโม่กับหลิวหรูเยียนว่า: "แล้วพวกนายสองคนล่ะ ว่าไง?"

"เราสองคนตั้งใจจะขับรถออกไปเที่ยวเล่นพักผ่อนกันหน่อยน่ะ แล้วพวกเธอล่ะ?" หลินโม่ชูกุญแจรถมาเซราติขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม

คุณหนูใหญ่หยวน: "ไม่ไปกินข้าวฉลองด้วยกันเหรอ แล้วพวกนายตั้งใจจะไปเที่ยวไหนกันล่ะ? กลับบ้านเกิดนายเหรอ?"

หลินโม่ส่ายหน้า: "ไม่กลับหรอก ตอนนี้บนทางด่วนรถติดหนึบแน่ๆ ฉันกับหรูเยียนก็แค่จะขับรถตระเวนเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ เท่านั้นแหละ!"

"ก็ว่าจะแวะไปดูโรงแรมของซูซูด้วยว่าตอนนี้กิจการเป็นยังไงบ้าง" หลิวหรูเยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดเสริม

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณหนูใหญ่หยวนก็กวาดสายตามองทุกคน: "พวกเราก็จะไปด้วย! เปิดห้องพักที่โรงแรมให้พวกเราด้วยนะ คืนนี้พวกเราไม่กลับมานอนที่นี่หรอก!"

ทุกคน: ???