ตอนที่ 101 ถังเฮ่าตีเหล็ก ได้จักรพรรดิหญ้าเงินครามมาครอง

นิ่งเฟิงจื้อและพรหมยุทธ์กระบี่เดินตามอยู่ห่างๆ ตลอดทางกลับเมืองสั่วทัว เพียงแต่สีหน้าของพวกเขาทั้งสองดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

นั่นก็เพราะระหว่างทางกลับเมือง เย่มู่เปิดฉากโจมตีอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่าเด็กสาวทั้งสามคนไปมีความแค้นฝังลึกอะไรกับเขาแน่ๆ

กระสุนเพลิงรุ่งอรุณและอีกาทองคำทะลวงนภาถูกใช้สลับกันไปมา ถึงขั้นงัดทักษะวิญญาณอื่นออกมาใช้ด้วย

ทักษะวิญญาณที่สอง เพลิงตะวันเผาผลาญ!

ทะเลเพลิงวงแหวนขนาดร้อยจั้งอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น ปิดกั้นเส้นทางของเด็กสาวทั้งสามอย่างต่อเนื่อง หากพวกนางฝืนพุ่งฝ่าเข้าไป เกรงว่าคงถูกเปลวเพลิงอันน่ากลัวนั้นแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

ทักษะวิญญาณที่สาม โซ่เพลิงตะวันพันธนาการวิญญาณ!

เจ้านั่นยิ่งโหดกว่าเดิม โซ่สีแดงทองพุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ดิน คอยไล่ต้อนเด็กสาวทั้งสามคนอย่างไม่หยุดหย่อน

หอแก้วเจ็ดสมบัติของนิ่งเฟิงจื้อสว่างวาบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ กระบี่เจ็ดสังหารของพรหมยุทธ์กระบี่ก็สั่นสะท้าน หากไม่ใช่เพราะรับปากเย่มู่เอาไว้แล้ว พวกเขาคงลงมือไปจริงๆ แล้ว~

“ไอ้เด็กนี่ ไอ้เด็กนี่... อยากจะจับมาตบสั่งสอนให้เข็ดจริงๆ”

นิ่งเฟิงจื้อแทบจะรักษาความสง่างามไว้ไม่อยู่ มีใครหน้าไหนเขาฝึกกันเอาเป็นเอาตายขนาดนี้บ้าง? นั่นมันเด็กผู้หญิงอายุสิบสองทั้งนั้นเลยนะ ไอ้เด็กบ้า ถนอมบุปผาบ้างเป็นไหมห๊ะ?

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้กลับมาถึงเมืองสั่วทัวแล้ว และเย่มู่ก็หยุดการโจมตี เขาคงทนไม่ไหวจริงๆ

พรหมยุทธ์กระบี่ทำหน้าถมึงทึง ปรายตามองนิ่งเฟิงจื้ออย่างเย็นชา

“กระโดดลงหลุมพรางนี่มันสนุกมากไหม?”

เห็นได้ชัดว่าเขายังคงเคืองเรื่องที่นิ่งเฟิงจื้อถูกเย่มู่หลอกให้ตกหลุมพราง ถ้าไม่ได้ตอบตกลงประโยคนั้นของเย่มู่ไป เขาคงลงมือขวางไปตั้งนานแล้ว

“ท่านอาเจี้ยน... เฮ้อ~ ครั้งนี้ข้าคำนวณพลาดไป ไม่นึกว่าไอ้เด็กนี่จะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้”

“หึ!”

พรหมยุทธ์กระบี่แค่นเสียง ไม่พูดอะไรอีก

ทางด้านเย่มู่ในตอนนี้กำลังครุ่นคิดถึงการฝึกขั้นต่อไปสำหรับเด็กสาวทั้งสามคน การเพิ่มการฝึกรับรู้ภัยคุกคามระหว่างวิ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นมาก มันจะช่วยดึงศักยภาพของพวกนางออกมาได้ดียิ่งขึ้น นอกจากเรื่องนี้แล้ว ยังต้องเพิ่มการฝึกอื่นๆ เข้าไปด้วย อย่างเช่นการฝึกเป้าเคลื่อนที่ เอาเป็นว่าวิธีการฝึกไหนที่ช่วยยกระดับความสามารถของพวกนางได้ ก็งัดออกมาใช้ให้หมดนั่นแหละ!

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เขาก็สังเกตเห็นร้านตีเหล็กข้างทางพอดี ภายในร้านมีเสียงตอกเหล็กดังกังวาน ปล่องไฟขนาดใหญ่พ่นควันสีขาว อุณหภูมิรอบๆ ร้านตีเหล็กก็สูงกว่าบริเวณอื่นมาก

เขารู้จักร้านตีเหล็กแห่งนี้ แต่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก แต่ตอนนี้สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาจริงๆ คือคนที่นั่งดื่มเหล้าอยู่หน้าประตู

“ถังเฮ่า?”

คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าถังเฮ่าจะมาอยู่ที่ร้านตีเหล็กแห่งนี้ หนำซ้ำยังสวมชุดทำงานเฉพาะของร้านตีเหล็กอีกด้วย ให้ตายเถอะ เป็นช่างตีเหล็กที่หมู่บ้านเซิ่งหุนแล้ว ตอนนี้ยังหนีมาเป็นช่างตีเหล็กที่เมืองสั่วทัวอีก ชอบตีเหล็กขนาดนั้นเชียว?

“พี่ถัง อย่าอู้สิ รีบทำงานเข้า เวลาทำงานห้ามดื่มเหล้า เข้าใจไหม?” เถี่ยซิน เจ้าของร้านตีเหล็กเดินออกมา

สำหรับช่างตีเหล็กคนใหม่นี้ เขาไม่รู้จะพูดอะไรดีจริงๆ ฝีมือก็มี อาวุธและชุดเกราะที่ตีออกมาก็ยอดเยี่ยม ฝีมือประณีตสุดๆ เขายอมจ้างในราคาสูง เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี แต่คนคนนี้กลับขี้เกียจสันหลังยาว เอาแต่ดื่มเหล้าเมายาไปวันๆ ไม่สนแม้กระทั่งงาน

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปจะทำยังไง? มีลูกค้าสั่งทำอาวุธไว้พอดี ซึ่งต้องการช่างตีเหล็กฝีมือดี ถ้าล่าช้าไปจะต้องจ่ายค่าปรับบานเบอะ

ถังเฮ่ากระดกเหล้าในน้ำเต้าจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสงบ

“เข้าใจแล้ว”

ถังเฮ่าเช็ดปาก ในใจยิ่งรู้สึกขมขื่น

เมื่อช่วงก่อนเขาไปหาอาอิ๋น แต่กลับพบความจริงบางอย่าง อาอิ๋นถูกคนขุดไปทั้งรากทั้งโคน ในถ้ำอันมืดมิดเหลือเพียงเนินดินเล็กๆ หลุมบนเนินดินนั่นช่างบาดตายิ่งนัก

เขาแทบเป็นบ้า ออกตามหาอาอิ๋นไปทั่ว แต่กลับไม่มีเบาะแสอะไรเลย ทวีปโต้วหลัวกว้างใหญ่ขนาดนี้ เขาควรจะไปหาที่ไหน? ไม่มีทางหาเจอเลย!

ภายใต้ความสิ้นหวัง เขาเดินทางมายังเมืองสั่วทัว เพื่ออยากรู้ว่าลูกชายฝึกฝนไปถึงไหนแล้ว ผลลัพธ์จากการสืบสาวราวเรื่อง ทำเอาฟ้าแทบถล่ม ลูกชายผู้มีวิญญาณยุทธ์คู่ ผู้ที่แสนจะเก่งกาจของเขา ภายใต้การดูแลของอาจารย์ใหญ่ บัดนี้กลับมีพลังวิญญาณแค่ระดับยี่สิบสอง?

ซ้ำร้ายวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามก็เกือบจะกลายเป็นขยะไปแล้ว หนำซ้ำอวี้เสี่ยวกังยังไม่ให้ความสำคัญกับวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามเลย แต่ตัวเขาเองรู้ดี ว่านั่นคือสายเลือดที่มาจากอาอิ๋น สายเลือดของจักรพรรดิหญ้าเงินคราม!

ในอนาคตเมื่อบำเพ็ญตบะถึงระดับหนึ่ง ก็สามารถพาถังซานไปปลุกพลังสายเลือดจักรพรรดิหญ้าเงินครามได้! ถึงเวลานั้น ความแข็งแกร่งของวิญญาณยุทธ์ที่หนึ่งจะน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น อายุของวงแหวนวิญญาณสองวงของค้อนเฮ่าเทียน ก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหลือเกิน เรื่องแบบนี้ใครจะไปทนรับได้?

ถังซานคือกุญแจสำคัญในการล้างแค้นสำนักวิญญาณยุทธ์ของเขา! แต่ตอนนี้ แทบจะกลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว

แวบแรก เขาอยากจะฆ่าอวี้เสี่ยวกังทิ้งซะ อุตส่าห์ฝากฝังลูกชายให้สั่งสอน ตอนนั้นยังพูดจาซะดิบดี ผลสุดท้ายล่ะ? หล่อหลอมลูกชายเขาให้กลายเป็นเศษสวะ แถมบุคลิกก็ดูมืดมนอีกต่างหาก

โดยเฉพาะช่วงหกปีที่เมืองนั่วติง เอาแต่แข่งขันกับเย่มู่ ท้าประลองอยู่ตลอด แต่ก็พ่ายแพ้ให้เย่มู่เสมอ บางทีจิตใจของลูกชายอาจจะเริ่มบิดเบี้ยวไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

ตอนนี้เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เมียก็หาย ลูกชายก็กลายเป็นขยะ เขาอยากจะกลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่หมู่บ้านเซิ่งหุน ตีเหล็กไปวันๆ ซะให้รู้แล้วรู้รอด

แต่เขาก็ยังคงเจ็บใจ ไม่ยอมแพ้ แถมยังมีความหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่ อวี้เสี่ยวกังรับปากแล้ว ว่าวงแหวนวิญญาณวงที่สามจะมีการเปลี่ยนแปลง หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!

ถ้ายังไม่ได้เรื่องอีก เกรงว่าเขาคงต้องลงมือพาถังซานไปล่าวงแหวนวิญญาณด้วยตัวเอง แบบนั้นถึงจะรับประกันได้ว่าจะได้การจัดเรียงวงแหวนวิญญาณที่ดีที่สุด ไม่อย่างนั้นขืนปล่อยให้อวี้เสี่ยวกังทำแบบนี้ต่อไป เกรงว่าอายุของวงแหวนวิญญาณวงที่สามก็ยังคงต่ำตมเหมือนเดิม สำหรับความสามารถของอวี้เสี่ยวกัง ตอนนี้เขาสงสัยมันจริงๆ

เมื่อเห็นถังเฮ่าเดินคอตกเข้าไปในร้านตีเหล็ก เย่มู่ก็ยกยิ้มมุมปาก อารมณ์ดีไม่เบา!

เขารู้ว่าที่ถังเฮ่ายังอยู่ที่นี่ ก็คงเพื่อเฝ้าดูการเติบโตของถังซาน ในเมื่อจักรพรรดิหญ้าเงินครามถูกคนของเขาขโมยมาแล้ว นอกจากอยู่ที่นี่ ถังเฮ่าจะไปไหนได้อีกล่ะ? หรือจะให้พลิกแผ่นดินหาหญ้าเงินครามแค่ต้นเดียว?

แม้ว่าการที่ถังเฮ่าอยู่ต่อ จะเป็นอันตรายกับเขาอยู่บ้างนิดหน่อย แต่นั่นไม่สำคัญหรอก ยังไงเขาก็ต้องควบคุมการเติบโตของถังซานอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าจังหวะยังไม่อำนวย เขาอยากจะบีบคอถังซานให้ตายๆ ไปซะรู้แล้วรู้รอด ถ้าไม่มีถังซาน ทวีปโต้วหลัวในอนาคตคงสงบสุขขึ้นเยอะ

กลับมาถึงคฤหาสน์ เด็กสาวทั้งสามคนก็หมดสภาพ

เย่มู่เตรียมน้ำยาอาบสมุนไพรไว้ให้พวกนางลงไปแช่ ล้วนเป็นของดีที่ได้มาจากระบบ สามารถฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็วหลังจากออกกำลังกายอย่างหนักหน่วง และยังช่วยบำรุงร่างกาย ทำให้ความแข็งแกร่งทางกายภาพของพวกนางเพิ่มขึ้น แถมยังช่วยจัดระเบียบกล้ามเนื้ออีกด้วย ไม่อย่างนั้นถ้าอนาคตกลายเป็นสาวกล้ามโต คงปวดหัวแย่

กลับมาที่ห้องของตัวเอง บนขอบหน้าต่างมีกระถางต้นไม้วางอยู่ ต้นไม้ที่ปลูกอยู่ในกระถางนั้น ก็คือหญ้าเงินครามที่ทุกคนบนทวีปโต้วหลัวรู้จักกันดีนั่นเอง

เพียงแต่หญ้าเงินครามต้นนี้ดูแตกต่างจากต้นอื่นอย่างเห็นได้ชัด บนใบมีลวดลายสีทองจางๆ บ่งบอกถึงสถานะที่ไม่ธรรมดาของมัน

ดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่ามีคนเข้ามา หญ้าเงินครามจึงส่ายใบไปมาเบาๆ

เย่มู่ยิ้มบางๆ กล่าวว่า “จักรพรรดิหญ้าเงินคราม ยินดีที่ได้รู้จัก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”

พอได้ยินคำนี้ หญ้าเงินครามก็หยุดชะงัก ดูเหมือนจะตกใจ

มีคนรู้ตัวตนของนางด้วยหรือ?