ตอนที่ 530 : พูด

ตอนที่ 530 : พูด

20 นาทีต่อมา

ณ หอประชุมที่สร้างขึ้นใหม่ที่แสนงดงามของโรงเรียนมัธยมเหลียงเฉิง 2

หอประชุมนี้สามารถจุคนได้ถึง 5,000 คน!

นักเรียนมัธยมจำนวนนับไม่ถ้วนมารวมตัวกันพวกเขาต่างเบียดเสียดกันและแย่งกันเข้ามาเพื่อชม "รูปลักษณ์อันหล่อเหลา" ของรุ่นพี่เจียงเฉิน

ครูใหญ่ก็เดินติดตามเจียงเฉินและหยานเค่อเข้ามา

ผู้อำนวยการหยางฟานก็กระตุกยิ้มที่มุมปากของเขาและพยายามทำให้ตัวเองให้ดูร่าเริงขึ้นด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาและเดินตามเข้าไป

คนอย่างเจียงเฉินจะไปมีคุณสมบัติอะไรมาต่อสู้กับฉันคนนี้?

ก่อนที่ครูใหญ่จะได้พูดอะไรหยางฟานก็รีบพูดออกมาเสียก่อน

“นักเรียนทุกคน! อาจารย์ทุกท่าน! วันนี้เรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะเชิญคุณ เจียงเฉิน ศิษย์เก่าดีเด่นที่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมเหลียงเฉิง 2 มาพูดให้กับทุกคนได้ฟัง! คุณเจียงเฉิน ไม่เพียงแต่เรียนได้ดีและได้เกรดที่ดีแต่หลังจากเรียนจบแม้ว่าเขาจะยังหนุ่มแต่เขาก็มีการงานที่ดีและทรัพย์สินส่วนตัวของเขาก็พุ่งทะยานขึ้น...บลา บลา บลา บลา...”

เพื่อที่จะประจบสอพลอและฆ่าเจียงเฉินเขาจงใจพูดเกินจริงและโอ้อวดความมั่งคั่งและอาชีพส่วนตัวของ เจียงเฉิน

เจียงเฉินผู้ชาญฉลาดก็สามารถรับรู้ได้ทันทีที่ว่าหยางฟานนั้นกำลังมีเจตนาที่ไม่ดี

หยานเค่อที่อยู่ด้านข้างก็ฉลาดเช่นกันเมื่อรู้ว่าหยางฟานพูดเกินจริงเกี่ยวกับเจียงเฉิน เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ได้มีเจตนาดี!

“เขากำลังทำอะไรอยู่ นี่มันพูดเกินจริงไปแล้วนะ!”

หยานเค่อกังวล “ฉันต้องการขึ้นไปชี้แจงข้อเท็จจริง!”

เจียงเฉินยิ้มและส่ายหัว "ฉันจะจัดการกับเขาเอง! เธอไม่ต้องกังวลหรอก"

เมื่อเห็นว่าเจียงเฉินยังคงสงบนิ่งหยานเค่อก็รู้สึกโล่งใจและยกนิ้วให้เจียงเฉิน

หยางฟานโอ้อวดเจียงเฉินเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อให้เจียงเฉินต้องอับอาย...

ให้ตายเถอะ!

เจ้าเด็กคนนี้ ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะว่าฉันเป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา?

“เอาล่ะ ฉันจะไม่แนะนำเพิ่มเติมแล้วดังนั้นทุกคนได้โปรดต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นด้วย รุ่นพี่เจียงเฉินรบกวนขึ้นมาด้วยครับ!”

เจียงเฉิน เดินขึ้นไปบนเวทีและยืนอยู่บนนั้น...

ยังไม่ทันได้พูดเลย

แต่เขาก็ได้จุดชนวนเสียงกรี๊ดของเด็กสาวไปแล้ว

"กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด! หล่อมาก! รุ่นพี่เจียง!"

"(づ￣3￣)づ! หล่อมากเลย!"

"เป็นผู้ชายที่หล่อเหลาจริงๆด้วย!

“รุ่นพี่เจียง ฉันรักคุณ!”

เจียงเฉิน “…..”

(ll￢w￢)!

ทำไมนักเรียนสมัยนี้ถึงกระตือรือร้นขนาดนี้กันนะ?

ตอนที่ฉันเรียนอยู่ มันดูไม่เหมือนแบบนี้เลย?

อาจารย์ใหญ่ :เอ่อ......

หยานเค่อ : เหงื่อออก!

เจียงเฉินไอออกมา "เริ่มกันเลยก็แล้วกัน"

เสียงที่ฟังดูนุ่มของเขาทำให้สาวๆกรี๊ดกันออกมาทันที...

"น่าฟังจังเลย!"

“พระเจ้า หัวใจของฉันกำลังเต้น!”

"ฉันหายใจไม่ออกแล้ว! เร็วเข้า! ให้รุ่นพี่เจียงช่วยผายปอดให้ฉันเร็ว! ฉันต้องการความช่วยเหลือจากรุ่นพี่เจียง...."

"ฉันกำลังมีความรักแล้ว!"

"..."

เจียงเฉิน: "..."

ให้ตายเถอะ!

ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้?

อาจารย์ใหญ่คนรู้สึกเขินอาย

หยางฟานโกรธมากจนกัดฟัน

“พวกเด็กไม่รักดี! เงียบเดี๋ยวนี้!”

หยางฟานตบโต๊ะและพูดอย่างโกรธจัด “นี่หรอสิ่งที่นักเรียนควรทำ!?”

ข้างล่างก็เงียบลงทันที

เจียงเฉินยิ้มและพูดต่อว่า “คนโบราณกล่าว คุณธรรมและคำพูด คุณธรรมเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับมนุษย์และมันยังสามารถเป็นบทเรียนที่สำคัญที่สุดสำหรับทุกคนในการเข้ามหาวิทยาลัยแล้วเรียนจนจบ ไม่เพียงแต่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้นแม้กระทั่งในยามที่ต้องเข้าสู่สังคมในอนาคตพวกเธอทุกคนก็ยังต้องยึดมั่นในคุณธรรม”

“ฉันทำงานมาจนถึงตอนนี้ แม้ว่าจะไม่ได้เกินจริงเหมือนที่หยางฟานเพิ่งจะพูดแนะนำแต่มันก็ยังเป็นความสำเร็จเล็กๆน้อยๆ และจากประสบการณ์ของฉันคุณธรรมนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญมาก”

“ถ้าพวกเธอได้มีโอกาศได้อยู่ในตำแหน่งสูงแต่หากพวกเธอไม่มีคุณธรรมก็จะมีเพียงหายนะเท่านั้นที่จะตามมา!”

เจียงเฉินเหลือบมองหยางฟาน

ความโกรธของหยางฟานพุ่งขึ้นมาทันที!

ให้ตายเถอะ!

แกกำลังสั่งสอนฉันอยู่ใช่ไหม?!

แกกล้าดียังไง?!

ครูใหญ่ ครูและนักเรียนหัวเราะคิกคัก

ทุกคนรู้ว่าเจียงเฉินกำลังหมายถึงอะไร

ทุกคนต่างรู้ดีว่าหยางฟานนั้นอาศัยพ่อของเขาที่เป็นข้าราชการช่วยให้เขาได้รับตำแหน่งผู้อำนวยการและทุกคนก็รู้ดีว่านิสัยของเขามันแย่มาก!

ผู้หญิงในโรงเรียนหลายคนก็เคยถูกเขาคุกคาม

ในโรงเรียนมัธยมเหลียงเฉิน 2 หยางฟานเป็นราวกับหนอนแมลงที่ไร้ยางอาย

ดังนั้นคำพูดของเจียงเฉินในครั้งนี้มันไม่ต่างกับการตบหน้าของเขาแบบเต็มๆ

เจียงเฉินยังคงพูดต่อ...

หยางฟานก็โกรธมากจนแทบจะระเบิดออกมา

ไอ้บ้า ฉันทนไม่ไหวแล้ว!

แกทำให้ฉันอับอาย เจียงเฉิน แก!

เขาขยิบตาให้สุนัขเลียของเขาที่อยู๋ใต้เวที

ครูผู้ชายที่มักจะยกยอหยางฟานก็ลุกขึ้นยืน

เขาขัดจังหวะคำพูดของเจียงเฉินทันทีและถามอย่างมุ่งร้ายว่า “ฉันต้องขอโทษ! แต่คุณศิษย์เก่าเจียงเฉิน ผมเห็นด้วยกับสิ่งที่คุณพูด! แต่คำถามคือคุณกำลังทำงานอะไรอยู่กันแน่?”

อาจารย์ใหญ่ก็พูดออกมาอย่างโกรธเคือง “ฉันเพิ่งแนะนำเจียงเฉินไป พวกนายไม่ได้ยินหรือไง”

“ผมได้ฟังแล้ว แต่ผมไม่เข้าใจ!”

สุนัขเลียยิ้มเยาะออกมา “ผมได้ยินแว่วๆและผมรู้แค่ว่าเจียงเฉินดูเหมือนจะรวยมาก แต่ผมไม่รู้ว่าเขาทำอาชีพอะไร โรงเรียนมัธยมเหลียงเฉิน 2 ของเราส่งนักเรียนที่มีความสามารถโดดเด่นออกไปมากมายทุกปีและพวกเขาก็ยังได้คะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ในตอนนี้ผมกำลังคิดว่า ทำไม เจียงเฉินคนนี้ถึงมีคุณสมบัติที่จะกลับมาพูด? เขามีดีอะไร?”

นักเรียนที่อยู่รอบๆต่างพากันส่งเสียงอึกทึกและทุกคนก็จ้องมองไปที่ครูหน้าเวทีคนนั้น

แต่หยางฟานกลับตบโต๊ะและพูดออกมาเสียงดังว่า "ถูกต้อง! อันที่จริงฉันเองก็ไม่รู้ว่าเจียงเฉินทำงานอะไรอยู่ เจียงเฉินนายตอบคำถามนี้หน่อยสิว่า นายกำลังทำงานอะไร ตอบมา ตอบมา!"

ใครก็ตามที่มีสายตาที่เฉียบแหลมหน่อยก็สามารถเห็นได้ว่าหยางฟานนั้นจงใจสร้างปัญหาให้กับเจียงเฉิน

อาจารย์ใหญ่ขมวดคิ้ว

เจียงเฉินยิ้มและพูดเบาๆ "อาชีพของฉันคือพนักงานขาย!"

เกิดความโกลาหลในหมู่ผู้ชมทันที

“พนักงานขาย?”

“บังเอิญว่ารุ่นพี่เจียงเฉินที่หล่อคนนี้เป็นเพียงพนักงานขายเท่านั้นหรอ?”

"มีอะไรผิดปกติกันก็แค่พนักงานขายหรือว่าพวกเธอดูถูกพนักงานขายหรอ?"

“ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกมัน ฉันแค่แปลกใจนิดหน่อย ฉันมักจะรู้สึกว่ากลิ่นอายของรุ่นพี่เจียงเป็นเหมือนเจ้านายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

“หรือว่ารุ่นพี่เจียงจะเป็นพนักงานขายรายใหญ่ล่ะ?”

"ฮ่าๆๆๆ"

หยางฟานหัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา!

ที่ด้านล่างเวทีครูคนนั้นก็ตะโกนออกมา

“หือ? พนักงานขาย?”

"ฮ่าฮ่าฮ่า ศิษย์เก่าดีเด่นของโรงเรียนมัธยมเหลียงเฉิง 2 ของฉันคือพนักงานขาย?"

“นี่ ฉันไม่รู้จะอับอายหรือดีใจดี ศิษย์เก่าดีเด่นที่จบมาจากโรงเรียนมัธยมเหลียงเฉิง 2 ของฉันช่างน่าสังเวชเหลือเกิน”

“เจียงเฉิน นายไม่อับอายเลยหรือยังไง? ถ้านายมีความกล้าก็พูดออกมาดังๆเลยสิ!”

อาจารย์และนักเรียนก็พากันตะโกนออกมา

“พวกคุณจะทำอะไรน่ะ รุ่นพี่เจียงพูดถูกแล้ว!”

"ใช่แล้ว! พวกคุณหยิ่งเกินไปจริงๆ!"

“คุณภาพของโรงเรียนมัธยมเหลียงเฉิง 2 ของเราต้องตกลงก็เพราะพวกคุณ!”

“เกิดอะไรขึ้นกับรุ่นพี่เจียงเฉินเขาเป็นพนักงานขายแล้วมันยังไง? ถึงอย่างนั้นพวกเราก็ชอบฟังการบรรยายของเขา!”

"......"

เจียงเฉินยิ้ม "ไม่มีอะไรต้องปิดบังเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันเป็นแค่พนักงานขายทั่วไป ฉันเคยขายบ้านมาก่อนและตอนนี้ฉันทำงานให้กับบริษัทเสื้อผ้า และทำหน้าที่ขายเสื้อผ้าน่ะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

หยางฟานหัวเราะจนน้ำตาไหล!

เขามองดูเจียงเฉินและคิดว่าเจียงเฉินอาจจะทำงานที่สูงกว่านี้เล็กน้อย แต่เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่า

อันที่จริงอีกฝ่ายก็แค่พนักงานขาย!

พนักงานขายคืออะไร?

เทียบกับครอบครัวของเขาที่มีพ่อเป็นข้าราชการใหญ่โต!

ใครควรจะมีความเย่อหยิ่งมากกว่ากัน?

หยางฟานยิ้มอย่างดูถูกและพูดว่า “โอ้ แล้วงานก่อนหน้านี้ของนายล่ะ ก่อนหน้านี้มันคงจะสูงกว่านี้นิดหน่อยใช่ไหม?”

เจียงเฉินหันไปมองแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา "งานก่อนหน้าของฉัน? หลังจากสำเร็จการศึกษา ฉันก็ไปทำงานรัฐวิสาหกิจ ทำงานได้หนึ่งปีแล้วก็ลาออกมา หลังจากนั้นฉันก็ทำงานเป็นคนส่งพัสดุ ส่งอาหารและก็มาขับตี้ตี้ ก่อนจะมาทำงานเป็นรปภ.ด้วย..."

เวทีก็เงียบลงไปทันที...

หลายคนอ้าปากค้าง

"ฮ่าๆๆๆ"

หยางฟานที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาก็หัวเราออกมาแล้วเอนตัวไปมา "ยอดเยี่ยม! เจียงเฉิน ประสบการณ์การทำงานของนายมันน่าทึ่งมากจริงๆ!"

เจียงเฉินพูดอย่างเฉยเมย “ฉันเองก็คิดว่ามันก็ไม่ได้มีความแตกต่างอะไรระหว่างงานที่มีเงินเดือนสูงกับงานที่มีเงินเดือนต่ำต่ำ ตราบใดที่ทุกคนยังมีส่วนร่วมในสังคม ทุกคนก็ควรที่จะเป็นพลเมืองที่ดีของสังคม!”

“ใช่ สิ่งที่นายพูดนั้นถูกต้องและสมเหตุสมผล!”

หยางฟานเย้ยหยัน

เขาคิดว่าหลังจากนี้คงจะไม่มีใครสนใจเจียงเฉินอีกต่อไป

แต่สุดท้ายเขากลับคิดไม่ถึงว่า

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งนักเรียนมัธยมก็เริ่มพากันตื่นเต้น!

กรี๊ดกันทีละคน...

“รุ่นพี่พี่เจียง! น่าทึ่งมาก!”

“คุณเคยทำงานอะไรมาบ้าง?

“ฉันก็อยากลองไปสัมผัสประสบการณ์ชีวิตของพี่ชายคนส่งของด้วย! แต่พ่อของฉันไม่อนุญาต!”

“หล่อมาก! ชีวิตแบบนี้มันเจ๋งมาก ฉันเองก็อยากไปสัมผัสมันด้วย!”

เจียงเฉิน "..."

หยางฟาน "..."

(╯‵□′)╯︵┻━┻!

ให้ตายเถอะ!

พวกเธอบ้ากันไปแล้วหรือยังไง?

เจียงเฉินเป็นน้องชายคนส่งพัสดุมีอะไรให้ชื่นชมบ้าง?

เดิมทีเขาคิดว่าการเปิดเผยอาชีพของเจียงเฉินจะทำให้เจียงเฉินสูญเสียความนิยมและผู้คนก็จะไม่สนใจเขาอีกต่อไป!

แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า

มันจะทำให้นักเรียนหลงใหลในตัวเขามากยิ่งขึ้น!

จู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งลุกขึ้นพูด...

“คุณนั่นแหละที่น่าเกลียดเขาเป็นคนส่งพัสดุแล้วยังไง นั่นก็เป็นการทำงานที่สุจริตและใช้เลี้ยงดูตัวเองไม่ใช่หรอ?! และอีกอย่างมันก็เป็นประสบการณ์ชีวิต! มันจะไม่ดีได้ยังไง?”

พรูด!

เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว หยางฟานก็โกรธมากจนเขาล้มตัวลงนอนเกือบหัวใจวาย...

ให้ตายเถอะ!

“ฉัน ฉันขอค้าน!”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี ในที่สุดหยางฟานก็กระโดดออกมาและต่อว่าเจียงเฉินโดยตรง “เจียงเฉิน แม้ว่างานของนายจะธรรมดามาก แต่นายก็ไม่ใช่ศิษย์เก่าดีเด่น! หากนายมีความโดดเด่นจริงนายคงไม่เป็นคนส่งพัสดุหรือพนักงานขายเสื้อผ้าหรอก!”

อาจารย์ใหญ่ดูไม่พอใจ “อะไรนะ นายคิดแบบนั้นจริงๆ?”

“ผม ผมก็แค่ไม่มั่นใจ! เจียงเฉินมีอะไรดีนักหนา ถ้าเขามีจริงเขาก็คงกล้าพูดออกมาแล้วถูกไหม?”

หยางฟานแสดงสีหน้าที่แท้จริงของเขาออกมาและเริ่มเยาะเย้ย "เขามันก็แค่พนักงานขายเสื้อผ้าที่น่าสงสาร!"

ในกลุ่มผู้ชมเมื่อพวกเขาได้ยินหยางฟางต่อว่าเจียงเฉินว่าเป็นคนจนก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที...