ตอนที่ 8: มีเงินจ้างผีโม่แป้งได้ นักเรียนไป-กลับ

เย่มู่ถูกเสี่ยวอู่ลากเข้ามาในโรงเรียน

สภาพแวดล้อมภายในโรงเรียนถือว่าดีใช้ได้ อาคารหลักประกอบไปด้วยโซนการเรียนการสอน ห้องสมุด และหอพักบุคลากร ภายในพื้นที่โรงเรียนมีทางเดินคดเคี้ยวสวยงาม และรายล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวขจี

"พี่มู่ ห้ามไปเป็นเพื่อนกับหมอนั่นเด็ดขาดเลยนะ จำไว้ให้ขึ้นใจเลยล่ะ!" เสี่ยวอู่ยังคงไม่วางใจ

นิทานเรื่องราชาค้อนผู้ชั่วร้ายกับราชาสัตว์วิญญาณจอมทึ่มทำให้นางโกรธเกลียดจับใจ ยิ่งเมื่อนำมาเทียบกับพฤติกรรมในวัยเด็กของราชาค้อนผู้ชั่วร้ายแล้ว มันช่างเหมือนกับถังซานไม่มีผิดเพี้ยน!

"เข้าใจแล้วๆ ข้าจำได้ขึ้นใจเลยล่ะ พวกเราไปหาท่านผู้อำนวยการกันก่อนเถอะ"

เย่มู่ยิ้มบางๆ ปฏิกิริยาต่อต้านแบบนี้ของเสี่ยวอู่ถือเป็นเรื่องดีมากๆ

เมื่อมาถึงห้องพักผู้อำนวยการในโซนการเรียนการสอน ด้วยจดหมายรับรองจากสำนักวิญญาณยุทธ์ในมือ การขอเข้าพบผู้อำนวยการจึงไม่ใช่เรื่องยาก

เมื่อผู้อำนวยการได้เห็นจดหมายรับรองทั้งสองฉบับบนโต๊ะ เขาก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดนั้นหายากดุจงมเข็มในมหาสมุทร ในรอบหนึ่งปี ทั่วทั้งทวีปจะมีเด็กแบบนี้โผล่มาสักกี่คนกันเชียว? แต่วันนี้กลับมีมาปรากฏตัวที่โรงเรียนของเขาพร้อมกันถึงสองคน!

แถมคนหนึ่งเป็นวิญญาณยุทธ์ประเภทอาวุธธาตุไฟ และอีกคนเป็นวิญญาณยุทธ์ประเภทสัตว์!

หากเขาปลุกปั้นสั่งสอนเด็กสองคนนี้ให้ดีๆ ในอนาคตโรงเรียนของเขาก็จะมีบุคคลากรชั้นยอดถึงสองคน และชื่อเสียงของโรงเรียนนั่วติงก็จะโด่งดังไปทั่วทั้งทวีป!

"ในเมื่อพวกเจ้าต้องการเข้าเรียนที่นี่ ข้าก็จะทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่ออบรมสั่งสอนพวกเจ้าอย่างแน่นอน"

"สำหรับหอพักของพวกเจ้า ข้าได้จัดเตรียมไว้ที่..."

"ท่านผู้อำนวยการ ข้าขอเรียกร้องอะไรสักอย่างได้หรือไม่ขอรับ?" เย่มู่เอ่ยขัดจังหวะขึ้นมา

"โอ้? ว่ามาสิ"

ผู้อำนวยการฉีกยิ้มกว้าง สำหรับเด็กที่มีพรสวรรค์ระดับนี้ เขาย่อมมีความอดทนสูงเป็นพิเศษ

"พวกเราอยากพักอาศัยอยู่ข้างนอกโรงเรียนขอรับ พอดีว่าพวกเราซื้อบ้านไว้แล้ว"

"พักข้างนอกงั้นรึ?"

ผู้อำนวยการขมวดคิ้วมุ่น โรงเรียนมีกฎระเบียบที่เข้มงวด นักเรียนทุกคนจะต้องพักอาศัยอยู่ในหอพักของโรงเรียนเท่านั้น แต่เด็กสองคนนี้กลับขอออกไปอยู่ข้างนอกเนี่ยนะ?

"การพักอาศัยในโรงเรียนจะส่งผลดีต่อการเรียนของพวกเจ้าในอนาคตมากกว่านะ แถมยังปลอดภัยกว่าด้วย พวกเจ้าแน่ใจหรือว่าอยากจะพักอยู่ข้างนอกจริงๆ?"

เย่มู่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

"ใช่ขอรับ พอดีว่ามีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างที่ทำให้พวกเราต้องพักอาศัยอยู่ข้างนอก ท่านผู้อำนวยการโปรดวางใจ พวกเราจะไม่ให้กระทบต่อการเรียนเด็ดขาด พวกเราจะมาถึงโรงเรียนก่อนเวลาเรียนทุกวันขอรับ"

ผู้อำนวยการยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก เหตุผลส่วนตัว? เด็กตัวแค่นี้จะมีเหตุผลส่วนตัวอะไรหนักหนา?

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เย่มู่ก็หยิบถุงผ้าใบเล็กๆ ขึ้นมาวางแหมะลงบนโต๊ะทำงาน

"ท่านผู้อำนวยการ ข้าสังเกตเห็นว่าอุปกรณ์การเรียนการสอนบางอย่างของโรงเรียนเราควรจะได้รับการปรับปรุงซ่อมแซมได้แล้วนะขอรับ"

"โอ้? อย่างนั้นรึ?"

ผู้อำนวยการปรายตามองถังผ้าใบนั้น แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง... ให้ตายสิ เหรียญภูตทองทั้งนั้น!

ต้องรู้ก่อนว่า เหรียญภูตทองเพียงหนึ่งเหรียญ ก็เพียงพอที่จะเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับครอบครัวทั่วไปสามคนได้นานหลายเดือนแล้ว!

แต่เด็กคนนี้กลับหยิบเหรียญภูตทองหลายร้อยเหรียญออกมาวางกองหน้าตาเฉย?

เมื่อประกอบกับเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เย่มู่และเสี่ยวอู่สวมใส่ ผู้อำนวยการก็ฟันธงได้ทันทีว่า เด็กสองคนนี้ต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!

แต่ในเมื่อมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ แล้วทำไมถึงต้องมาเข้าเรียนที่โรงเรียนซอมซ่อของเขาด้วยล่ะ? เรื่องนี้เขาคิดยังไงก็คิดไม่ตกจริงๆ

"ท่านผู้อำนวยการขอรับ ตกลงว่าพวกเราพักข้างนอกได้หรือไม่?"

ผู้อำนวยการครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ก็ได้... แต่ข้ามีคำถามข้อหนึ่ง ทำไมพวกเจ้าถึงเลือกโรงเรียนของเราล่ะ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่มู่ก็คลี่ยิ้มกว้าง

"การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด เรียนที่ไหนมันก็เหมือนกันไม่ใช่หรือขอรับ?"

"การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด? พูดได้ดี! ในเมื่อพวกเจ้ายืนยันจะพักอยู่ข้างนอก ตราบใดที่ไม่ทำให้เสียการเรียน ข้าก็ไม่ขัดข้อง ผู้อำนวยการซู รบกวนท่านช่วยไปเตรียมชุดนักเรียนให้พวกเขาด้วย"

ผู้อำนวยการซูซึ่งยืนฟังอยู่หน้าห้องเดินเข้ามาด้านใน เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมด และรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

มองปราดเดียวก็รู้ว่าเด็กสองคนนี้เป็นคุณชายและคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย กริยาท่าทางล้วนสูงส่ง ทว่ากลับยอมมาเรียนที่โรงเรียนของพวกเขาเนี่ยนะ? ช่างแปลกประหลาดเสียนี่กระไร

"ตามข้ามาเถอะ ข้าจะแนะนำข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับโรงเรียนให้พวกเจ้าฟังสักหน่อย"

ผู้อำนวยการซูกล่าวจบก็เดินนำออกไป เย่มู่และเสี่ยวอู่รีบเดินตามไปติดๆ

ผู้อำนวยการซูอธิบายเรื่องราวต่างๆ ของโรงเรียนไปตลอดทาง

ทว่าในจังหวะที่เขาเพิ่งเดินไปหยิบชุดนักเรียนออกมา ก็ดันเดินไปชนเข้ากับอวี้เสี่ยวกังและถังซานที่เดินสวนมาพอดี

อวี้เสี่ยวกังพยายามฉีกยิ้มให้เย่มู่และเสี่ยวอู่อีกครั้ง โชคเข้าข้างเขาจริงๆ เพิ่งจะคิดหาวิธีรับสองคนนี้เป็นศิษย์ ก็บังเอิญมาเจอกันอีกแล้ว!

"ผู้อำนวยการซู สองคนนี้คือนักเรียนใหม่ใช่ไหม?"

"ท่านจำเป็นต้องถามด้วยเหรอ? เมื่อกี้ตอนอยู่หน้าประตูก็น่าจะรู้แล้วนี่นา"

เสี่ยวอู่กลอกตามองบน ตาแก่นี่ถามอะไรโง่ๆ หาเรื่องกันชัดๆ!

ถังซานเห็นเสี่ยวอู่พูดจาไม่ดี จึงเอ่ยปากตำหนิทันที "หัดให้ความเคารพอาจารย์ของข้าบ้าง!"

"เหอะ! ก็ไม่ใช่อาจารย์ของข้านี่ ทำไมข้าต้องเคารพด้วย?"

เสี่ยวอู่เหม็นขี้หน้าถังซานเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับอคติที่มีต่ออวี้เสี่ยวกัง นางจึงสวนกลับไปอย่างไม่ไว้หน้า

"เจ้า!"

ถังซานถลึงตาใส่ เขาเพิ่งจะกราบฝากตัวเป็นศิษย์หมาดๆ แต่เด็กผู้หญิงคนนี้กลับกล้ามาหยามเกียรติอาจารย์ของเขาเนี่ยนะ?

โบราณว่าไว้ เป็นอาจารย์หนึ่งวัน เปรียบดั่งบิดาตลอดไป เขาจะยอมให้ใครมาลบหลู่เกียรติอาจารย์ของเขาได้อย่างไร?

เขากำลังจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนนาง แต่แล้วอวี้เสี่ยวกังก็รีบห้ามไว้เสียก่อน

"เสี่ยวซาน อย่าเพิ่งวู่วาม"

"ผู้อำนวยการซู ในเมื่อพวกเขาเป็นนักเรียนใหม่ ถ้างั้นให้ข้าเป็นคนพาพวกเขาไปที่หอพักดีไหม?"

ทว่าผู้อำนวยการซูกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ต้องรบกวนท่านหรอกท่านอาจารย์ ข้าขอแนะนำอย่างเป็นทางการเลยละกัน นี่คือเย่มู่ ส่วนนี่คือเสี่ยวอู่ พวกเขาคือนักเรียนไป-กลับของโรงเรียนเรา"

"อะไรนะ? นักเรียนไป-กลับ?" อวี้เสี่ยวกังถึงกับอึ้ง

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่โรงเรียนนั่วติงมีนักเรียนไป-กลับ?

"ผู้อำนวยการซู ท่านจัดการเรื่องนี้ยังไงกัน? ท่านลืมกฎของโรงเรียนไปแล้วหรือไง? นักเรียนทุกคนต้องพักในหอพักเท่านั้น แล้วท่านกล้าดียังไงถึง..."

"ท่านอาจารย์ ถ้าท่านมีปัญหาอะไรก็อย่ามาลงที่ข้า ข้ารู้กฎของโรงเรียนดีกว่าท่านซะอีก ถ้าท่านข้องใจนัก ก็ไปถามท่านผู้อำนวยการเอาเองเถอะ"

ผู้อำนวยการซูตอบกลับด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เขาไม่ชอบขี้หน้าไอ้คนที่เรียกตัวเองว่าอาจารย์คนนี้เอาเสียเลย กินหรูอยู่สบายในโรงเรียนมาตั้งหลายปี อ้างตัวว่าเป็นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับไม่ยอมสอนหนังสือนักเรียนเลยสักคน ราวกับว่านักเรียนพวกนั้นต่ำต้อยเกินกว่าที่เขาจะลดตัวลงไปสอน แถมยังชอบบ่นพร่ำเพ้อว่าตัวเองเป็นผู้มีพรสวรรค์แต่ไม่มีใครเห็นค่า น่าขันสิ้นดี!

ความจริงแล้ว อาจารย์หลายคนในโรงเรียนก็ไม่ได้ชื่นชอบอวี้เสี่ยวกังนักหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าผู้อำนวยการ พวกเขาคงรุมไล่ตะเพิดตานี่ไปตั้งนานแล้ว

"นี่มันเรื่องอะไรกัน? ท่านผู้อำนวยการยอมให้สองคนนี้ไป-กลับได้ยังไง?" อวี้เสี่ยวกังขมวดคิ้วแน่น

ถ้าสองคนนี้เป็นนักเรียนไป-กลับ นั่นก็หมายความว่าเวลาที่จะได้พบปะพูดคุยกันก็จะน้อยลงไปอีก แล้วเขาจะหาโอกาสเกลี้ยกล่อมให้พวกเขายอมเป็นลูกศิษย์ได้อย่างไร?

เขาวาดฝันเอาไว้ว่าจะได้มีลูกศิษย์ที่มีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดถึงสามคน มันจะเป็นเกียรติประวัติที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน! ขอเพียงแค่มีใครสักคนประสบความสำเร็จ เขาก็จะได้ก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์ที่โด่งดังไปทั่วทั้งทวีปอย่างแท้จริง

"มาเถอะ พวกเราไปพบท่านผู้อำนวยการกัน"

อวี้เสี่ยวกังพูดพลางยื่นมือออกไปหมายจะคว้าแขนของเย่มู่และเสี่ยวอู่ ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจกับเรื่องนี้เอามากๆ

ทว่าเย่มู่และเสี่ยวอู่กลับก้าวถอยหลังหลบ พวกเขาขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงด้วย จึงหมุนตัวเดินจากไปทันที

การต้องมาทนอยู่ใกล้ๆ คนหลงตัวเองแบบนี้ แค่วินาทีเดียวก็ขยะแขยงจะแย่แล้ว

ผู้อำนวยการซูมองตามแผ่นหลังของเด็กทั้งสอง ก่อนจะปรายตามองอวี้เสี่ยวกัง แล้วแค่นเสียงเหอะในลำคออย่างเหยียดหยาม ก่อนจะเดินจากไปอีกคน

อวี้เสี่ยวกังยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่คิดเลยว่าเด็กสองคนนี้จะไม่ยอมไว้หน้าเขาอีกแล้ว!

ถังซานจ้องมองแผ่นหลังของเย่มู่และเสี่ยวอู่ตาไม่กะพริบ ดูเหมือนว่าอาจารย์จะอยากได้สองคนนั้นเป็นลูกศิษย์สินะ

แต่พวกเขากลับปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้? ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียนี่กระไร!

ความรู้ที่ลึกซึ้งของอาจารย์ เป็นสิ่งที่พวกเด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกเจ้าจะเข้าใจได้งั้นหรือ?

แต่ในเมื่อมันเป็นความประสงค์ของอาจารย์ เขาก็ต้องหาวิธีทำให้มันสำเร็จให้จงได้ ต้องรีบทำให้สองคนนี้ยอมมาเป็นศิษย์น้องของเขาให้เร็วที่สุด

‘คอยดูเถอะ พวกเจ้าจะต้องได้เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์แน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้น พวกเจ้าจะต้องมากราบขอบคุณข้า!’

"เสี่ยวซาน เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปที่หอพักก่อนนะ"

อวี้เสี่ยวกังพยายามปรับสีหน้าที่แข็งทื่อให้กลับมาเป็นปกติ

ตราบใดที่สองคนนี้ยังเรียนอยู่ที่นี่ เขาก็ยังมีโอกาสอยู่เสมอ

เขาเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่า ขอเพียงแค่เขาได้แสดงภูมิความรู้และทฤษฎีความรู้หลักสิบประการเรื่องวิญญาณยุทธ์อันยิ่งใหญ่ของเขาออกมา เด็กสองคนนั้นจะต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอเป็นลูกศิษย์ของเขาอย่างแน่นอน

"ขอรับ ท่านอาจารย์"

ถังซานจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจอย่างแม่นยำ ก่อนจะเดินตามอวี้เสี่ยวกังมุ่งหน้าไปยังหอพัก