บทที่ 235 เก็บเกี่ยวได้มิน้อย!

บทที่ 235 เก็บเกี่ยวได้มิน้อย!

เสิ่นเยี่ยนกลับมาถึงบ้าน

ในที่สุดก็สามารถระบายลมหายใจออกมาได้ยาวเหยียด ตลอดเส้นทางหัวใจของเขาแขวนอยู่บนหน้าผากมาโดยตลอด

จัดการชำแหละเนื้อกวางจนเสร็จสิ้น ครั้นแล้วจึงเริ่มจัดแจงทรัพย์สินที่ได้มาจากการศึก

"ช่างน่าเสียดาย ทรัพย์สินที่มีมูลค่าที่สุดบนร่างของพวกมัน คงจะเป็นอาวุธวิเศษที่ยังมิได้จัดเข้าขั้นเหล่านั้น ทว่าสิ่งของเหล่านั้นดึงดูดสายตาเกินไป"

เสิ่นเยี่ยนกระจ่างแจ้งดีว่า ต่อให้เป็นอาวุธวิเศษที่ไม่เข้าขั้น ทว่าก็มีมูลค่าหลายสิบ หรือกระทั่งนับร้อยก้อนศิลาวิเศษ

ทว่าสิ่งของเหล่านั้น ล้วนมีตราประทับของตลาดเซียนชิงอวิ๋นปรากฏอยู่ ย่อมยากที่จะนำไปซื้อขายแลกเปลี่ยนได้ เขาจึงทำได้เพียงตัดใจจำต้องละทิ้งไป

เสิ่นเยี่ยนตรวจดูถุงเงินบนร่างของคนทั้งสาม ถุงเงินของบุรุษร่างใหญ่และบุรุษร่างผอมค่อนข้างตุงยิ่งนัก ทว่าถุงเงินของหวงซานกลับดูลีบแบนอยู่บ้าง

ทว่าเนื้อผ้าถุงเงินของหวงซานกลับดูประณีตกว่ามิน้อย บนถุงเงินยังมีอักขระคาถาโคจรอยู่ ดูท่าจักเป็นของวิเศษชิ้นหนึ่ง

เสิ่นเยี่ยนจัดการเททรัพย์สินในถุงเงินของบุรุษร่างผอมและบุรุษร่างใหญ่ออกมาก่อน

แม้ถุงเงินจักดูตุงยิ่งนัก ทว่าสิ่งของภายในกลับมิได้มีมากมายอันใด

ศิลาวิเศษมีรวมกันไม่ถึงสิบก้อน ยันต์กระดาษหลายแผ่น หนังสือ 《ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับยันต์วิเศษ》 เล่มหนึ่ง

ซ้ำยังมียาขวดสองขวด เสิ่นเยี่ยนเปิดออกนำมาดมที่ปลายจมูก ทว่ากลับมิอาจมองออกว่าเป็นยาอันใด ทำได้เพียงวางพักไว้ทางด้านข้างก่อน

ทว่าก็นับเป็นเรื่องปกติ คนเหล่านี้มีตบะบารมีเพียงขั้นกลั่นลมปราณระดับสอง ย่อมมิมีทางมีทรัพย์สินเงินทองมากมายอันใด

นักพรตชั้นล่างในตลาดเซียน ส่วนใหญ่ก็มีสถานภาพเช่นนี้เฉกเช่นเดียวกัน

หากเทียบกับเสิ่นเยี่ยนแล้ว พวกมันนับว่ามั่งคั่งกว่ามิน้อย

ยันต์กระดาษไม่กี่แผ่นนั้น เสิ่นเยี่ยนพอจะรู้จักอยู่บ้าง ก็คือยันต์ชำระล้าง ยันต์ตัวเบา ซึ่งเป็นยันต์ขั้นต้น

ส่วนใหญ่เป็นยันต์ที่มือใหม่นำมาใช้ฝึกฝน คาดว่าคงเป็นผลงานที่บุรุษร่างผอมเขียนขึ้นเองเป็นแน่

ภายในถุงเงินยังคงมีกระดาษยันต์เปล่าอีกหลายแผ่น พู่กันขนหมาป่า รวมถึงชาดที่ใช้สำหรับเขียนยันต์

สี่ศิลปศาสตร์แห่งมรรคเซียน โอสถ ค่ายกล ยันต์ ศาสตรา

ภายในเขตแดนของสำนักโอสถราชา ย่อมต้องมีชื่อเสียงที่สุดในเรื่องของมรรคาวิถีโอสถ ทว่าช่างน่าเสียดายหากปรารถนาจะศึกษาเรียนรู้วิถีโอสถ จำต้องก้าวเข้าเป็นศิษย์ของสำนักโอสถราชาเสียก่อน

ซ้ำยังต้องเป็นศิษย์สายต่าง หลังจากผ่านการทดสอบแล้ว จึงจะได้รับโอกาส ลงมือหลอมโอสถวิเศษขั้นต้นบางชนิดได้

เช่นโอสถละศีลโอสถบำรุงจิตเป็นต้น

ในกาลก่อนยอดคนเทียนหยวนต้องสูญเสียเวลาไปนับสิบปี จึงจะสามารถเรียนรู้วิธีการหลอมโอสถบำรุงปราณมาจากสำนักโอสถราชาได้

ซ้ำยังต้องสูญเสียเวลาอีกหลายปี จึงจะสามารถหลอมโอสถวิเศษออกมาได้สำเร็จเพียงเม็ดเดียว

มรรคาวิถีโอสถมใช่ว่าจะสำเร็จได้โดยง่าย มิเพียงต้องสูญเสียเวลา ทว่ายังต้องใช้ศิลาวิเศษทับถมลงไปเป็นจำนวนมากอีกด้วย

แน่นอนว่า หากมีเงินทองล้นพ้น ก็สามารถซื้อหาตำราสืบทอดวิถีโอสถภายในตลาดเซียนได้ โดยมิจำเป็นต้องก้าวเข้าสู่สำนักโอสถราชาอันใด

หากมีพรสวรรค์มิต่ำต้อย ย่อมสามารถศึกษาเรียนรู้จนประสบความสำเร็จได้เช่นกัน

ทว่าเรื่องราวเช่นนี้ยากลำบากเกินไปแล้ว หากไร้ยอดคนคอยชี้แนะ หนทางจักสำเร็จได้โดยง่ายเช่นนั้นได้อย่างไร

ส่วนมรรคาวิถีค่ายกล เสิ่นเยี่ยนพำนักอยู่ที่ตลาดเซียนชิงอวิ๋นมาได้ไม่กี่เดือน ก็เคยพบพานตำราสืบทอดหลุดรอดออกมาบ้างเช่นกัน

ราคาหากเทียบกับอีกสามแขนงนับว่าย่อมเยากว่ามิน้อย เนื่องเพราะการก้าวเข้าสู่ประตูแห่งการศึกษาเรียนรู้ยากลำบากยิ่งนัก ซ้ำยังยากที่จะนำมาแปรเปลี่ยนเป็นเงินทองได้ในเร็ววัน

ทว่าเสิ่นเยี่ยนกระเป๋าแห้ง ย่อมมิได้ให้ความสนใจเท่าใดนัก

มรรคาวิถียันต์วิเศษ ก้าวเข้าสู่ประตูแห่งการศึกษาเรียนรู้ง่ายดายที่สุด ทว่าจำเป็นต้องสูญเสียเงินทองเป็นจำนวนมาก เพื่อยกระดับความเชี่ยวชาญ

ยามนี้ได้กระดาษยันต์เปล่ามาจำนวนหนึ่ง จึงทำให้ในใจของเขาบังเกิดความคิดที่จะฝึกฝนเขียนยันต์วิเศษขึ้นมาบ้าง

เสิ่นเยี่ยนเปิดถุงเงินของหวงซานออก พลันค้นพบความแตกต่างในทันที

"นี่...ดูท่าเจากเป็นอาวุธวิเศษชิ้นหนึ่งเช่นกัน?"

เขาค้นพบว่าตนเองหากใช้แรงดิบย่อมมิอาจเปิดออกได้ จึงได้ทดลองส่งพลังปราณวิเศษสายหนึ่งเข้าไป

จึงสามารถนำสิ่งของภายในออกมาได้สำเร็จ

สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนพลันปรากฏความตกตะลึงยิ่งนัก

"ถุงเฉียนคุน?!"

เขาค้นพบว่าถุงเงินของหวงซาน แท้จริงแล้วก็คือถุงเฉียนคุนนั่นเอง แม้จักมิได้มีขนาดใหญ่โตอันใด มีขนาดเพียงหนึ่งฟุตเท่านั้น ทว่าก็มีมูลค่าสูงล้ำยิ่งนัก

เพียงแค่ถุงใบนี้ใบเดียวก็มีมูลค่าถึงสามร้อยก้อนศิลาวิเศษแล้ว ยิ่งมิพึงเอ่ยถึงสิ่งของที่อยู่ภายใน

หวงซานสมกับที่เป็นคนพาลผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในตลาดเซียนชิงอวิ๋น สิ่งของภายในถุงมีมิน้อยเลยทีเดียว

เนิ่นนาน

เสิ่นเยี่ยนจึงสามารถนำสิ่งของในถุงเฉียนคุนออกมาได้จนหมดสิ้น

ศิลาวิเศษมีจำนวนถึงสองร้อยกว่าก้อน สำหรับเขาในยามนี้นับเป็นเงินก้อนโตเลยทีเดียว

อย่างน้อยในช่วงไม่กี่ปีต่อจากนี้ ก็มิจำเป็นต้องพะวงเรื่องค่าเช่าถ้ำพำนักอีกต่อไป

ซ้ำยังมียาโอสถ ยันต์วิเศษ ตำราเคล็ดวิชาเล่มหนึ่ง รวมถึงสิ่งของส่วนตัวของหวงซานอีกจำนวนหนึ่ง

ขวดโอสถบำรุงปราณขวดหนึ่งหลงเหลืออยู่เพียงครึ่งขวดแล้ว ในใจของเสิ่นเยี่ยนลอบคิดด้วยความเสียดาย

จัดการนำสิ่งของไร้สาระโยนเข้าเตาไฟ เผาทำลายจนสิ้นซาก

หวงซานมั่งคั่งกว่าอีกสองคนมิน้อยเลยทีเดียว

ยันต์วิเศษภายในถุงเฉียนคุนส่วนใหญ่เป็นยันต์ที่มีอานุภาพในทางปฏิบัติสูงยิ่งนัก

เช่นยันต์เกราะทอง ยันต์ศรวารี ยันต์ลูกไฟ หากในกาลก่อนมันสามารถนำออกมาใช้งานได้ทันท่วงที

เสิ่นเยี่ยนย่อมมิอาจสังหารมันได้โดยง่ายเช่นนี้เป็นแน่ ทว่าเนื่องจากมันได้รับบาดเจ็บสาหัสกาลก่อน จิตใจรักดีลนลาน ในช่วงเวลาหนึ่งจึงมิอาจตอบสนองได้ทันท่วงที

เสิ่นเยี่ยนเห็นขวดหยกขวดหนึ่ง กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากภายในขวด ทำให้เขาบังเกิดความฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก

ยามที่หยิบจับบังเกิดความเย็นเยือกสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมา เสิ่นเยี่ยนเปิดขวดหยกออก ปราณบริสุทธิ์ไท่อินอันหนาแน่นพวยพุ่งออกมาในทันที

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง มิรู้ว่าเป็นของวิเศษชนิดใด จึงได้มีอานุภาพล้ำเลิศถึงเพียงนี้

ความเร็วในการโคจรของ 《เคล็ดวิชาอายุวัฒนะ》 ภายในกายพลันวูบไหวรวดเร็วขึ้นหลายส่วน

ขวดหยกขวดนี้ก็คือของวิเศษที่หวงซานชิงมาจากร่างของชายหนุ่มผู้นั้นนั่นเอง

ช่างน่าเสียดายที่ชายหนุ่มผู้นั้นมีโชคชะตาได้ครอบครองของวิเศษ ทว่ากลับไร้ซึ่งกำลังความสามารถในการรักษาไว้ ท้ายที่สุดถูกหวงซานสังหาร และตกเป็นผลประโยชน์ของเสิ่นเยี่ยนในที่สุด

เขาเอ่ยเสียงเบาว่า: "ข้าเองก็ถือว่าได้ล้างแค้นให้แก่เจ้าแล้ว ของวิเศษชิ้นนี้ข้าขอนำมาเสวยสุขก็แล้วกัน"

มองดูปราณไท่อินที่กำลังระเหยออกไป เสิ่นเยี่ยนบังเกิดความรู้สึกปวดใจยิ่งนัก

มิสลักรีรออีกต่อไป กลืนกินลงท้องในทันที

《เคล็ดวิชาอายุวัฒนะ》 โคจร หลอมรวมพลัง ยามนี้ภายในกายของเสิ่นเยี่ยนอินหยางผสานรวมกัน แม้ของวิเศษที่บริโภคเข้าไปเจากเป็นปราณฝ่ายหยินอันหนาแน่น ทว่าก็สามารถปรับสมดุลอินหยางได้ด้วยตนเอง จนมิถึงกับต้องสูญเสียการควบคุมไป

ปราณบริสุทธิ์ไท่อินอันมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเสิ่นเยี่ยน ทำให้พลังปราณวิเศษในจุดตันเถียนห้วงสมุทรปราณเอ่อล้นขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

ในใจของเสิ่นเยี่ยนลอบคิดว่า: "ของสิ่งนี้คล้ายคลึงกับปราณบริสุทธิ์แห่งดวงจันทร์ยิ่งนัก พวกมันไปเก็บรวบรวมมาจากสถานที่ใดกัน?"

ในมินาน

เขาก็หมดเวลาที่จะมานั่งจินตนาการ ปราณวิเศษอันหนาแน่นถึงกับเริ่มนำพาเขาไปสู่การทะลวงผ่านด่านขั้นกลั่นลมปราณระดับสามแล้ว

พลังปราณวิเศษภายในกายเอ่อล้นขึ้นเรื่อยๆ ทั่วร่างของเสิ่นเยี่ยนคล้ายกับถูกชุบด้วยแสงจันทร์ก็มิปาน

ปราณบริสุทธิ์ไท่อินส่วนที่ยังมิอาจหลอมรวมได้ทันท่วงที พลันเอ่วซ่านออกจากร่างกายของเขา

มิรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด

"ตูม!"