ตอนที่ 325 : เจียงเฉินจนจริงหรอ?

ตอนที่ 325 : เจียงเฉินจนจริงหรอ?

......

ในระหว่างที่เจียงเฉินกำลังคุยกับกลุมพี่ชายไม่นานอาจารย์ใหญ่ก็เดินเข้ามา

เขาเป็นครูผู้ชายวัยกลางคนใส่แว่น รูปร่างอ้วนนิดหน่อย

เขามองไปรอบๆก่อนจะปรบมือและพูดด้วยความสุภาพ (สวัสดีตอนบ่ายผู้ปกครองทุกท่าน ก่อนอื่นผมต้องขอบคุณ...) แล้วก็ตัดมาที่หัวข้อ (หวังว่าเราจะสามารถใช้โอกาสนี้ในการสร้างความสัมพันธ์กับเด็กๆ.....) จากนั้นเขาก็โค้งคำนับและพูดขอบคุณอย่างสุภาพอีกครั้ง (ขอบคุณอีกครั้งสำหรับความร่วมมือในครั้งนี้......) จากนั้นก็กล่าวชื่นชมและยกย่องผู้ปกครอง......

แล้วก็กลับมาเข้าประเด็น

ครูใหญ่ “ใครคือผู้ปกครองของลู่เสี่ยวหยูครับ?”

เจียงเฉินยกมือขึ้น “ผมเอง”

อาจารย์ใหญ่ถอนหายใจ “คุณพ่อลู่กว่าจะได้พบคุณมันไม่ง่ายเลย เสี่ยวหยูอยู่ในโรงเรียนนี้มาสามปีแล้ว และผมก็เป็นครูใหญ่ที่นี่มาสามปีแล้วแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบคุณ”

เจียงเฉินถอนหายใจและพูดอย่างเคร่งขรึม “อาจารย์ คุณโชคดีมากแล้ว ปกติผมยุ่งมากขนาดลูกซองผมยังเจอผมได้แค่ปีละครั้งเท่านั้น!”

อาจารย์ใหญ่ตกตะลึง~~

......

หลังจากนั้นอาจารย์ใหญ่ก็มองเจียงเฉินด้วยใบหน้าที่ขุ่นเคือง

ในเมื่อเขาหาข้อผิดพลาดจากเจียงเฉินไม่ได้เขาก็หันไปสนใจที่ผู้ปกครองคนอื่น

“ผู้ปกครองของหลี่เสี่ยวโปคือใครครับ?”

“เป็นผมเองครับอาจารย์”

ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำพูดออกมา

“อาจารย์ ชื่อของผมคือหลี่หยวนหยาง เป็นเจ้าของบริษัทโอเชี่ยนเอ็นเนอร์จี ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นกับลูกชายผมก็บอกผมได้เลย ผมจะสั่งสอนเขาให้เอง”

จู่ๆก็มีลมเย็นพัดเข้ามา

“โอเชียนเอ็นเนอร์จี นี่มันไม่ใช่บริษัทพลังงานขนาดใหญ่งั้นหรอ!”

“ใช่ พลังงานกว่า 20% ของเมืองหลวงถูกบริษัทนี้นำเข้ามาจากออสเตรเลีย!”

“มีชื่อเสียงไม่น้อยเลย….”

หลี่หยวนหยางที่ได้ยินเสียงผู้คนพูดคุยกันก็รู้สึกภูมิใจ

การที่เขาพูดออกไปแบบนี้จุดประสงค์ของเขานั่นก็คือทำให้ทุกคนหันมาสนใจเขา

อาจารย์ใหญ่ที่ได้รับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของหลี่หยวนหยางก็อดยิ้มไม่ได้

“พ่อหลี่ พอดีมันเป็นแบบนี้ลูกของคุณหลี่เสี่ยวโป ผมอยากจะรายงานเรื่องของเขาสักหน่อย เขาอายุแค่ 9 ขวบ แต่เขามักจะชนเพื่อนร่วมชั้นไปกินข้าวและครั้งล่าสุดที่เขาพาเพื่อนร่วมชั้นออกไปเขาก็เป็นคนออกค่าอาหารทั้งหมด และบางทีเขาก็จะโดดเรียนไปอยู่ที่สนามเด็กเล่น”

หลี่หยวนหยางขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินแบบนั้น “ลูกชายของผมทำอะไรแบบนี้ด้วยหรอ?”

อาจารย์ใหญ่พยักหน้า “ใช่ครับ ตอนคุณกลับไปบ้านแล้วก็ช่วยสั่งสอนเขาด้วยนะครับ”

หลี่หยวนหยางตบขาของตัวเอง “ไม่ต้องห่วง กลับไปผมจะสั่งสอนเขาอย่างแน่นอน ชักชวนเพื่อนร่วมชั้นโดดเรียนไปอยู่ที่สนามเด็กเล่น มันไม่ไว้หน้าครูกันเกินไปแล้ว ถ้าเกิดมีคนมาพูดว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอนฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

“ถูกต้องครับ” อาจารย์ใหญ่พยักหน้าโดยที่ไม่รู้ตัว แต่ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็คิดว่าตัวเองคิดผิดและรีบทำการแก้ไขอย่างรวดเร็ว “ไม่ๆ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมหมายความว่าเขายังเด็กและไม่อยากให้เขาใช้เงินมากมายขนาดนั้น”

หลี่หยวนหยางปาดเหงื่อ “โอ้ อาจารย์ใหญ่หมายถึงแบบนี้สินะครับ ไม่ต้องการให้เขาใช้เงินฟุ่มเฟือยใช่ไหมครับ..... ไม่ต้องกังวลครับอาจารย์ ผมจะลดเงินค่าขนมเข้าทันทีกลับไป!”

อาจารย์ใหญ่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

หลี่หยวนหยางทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อาจารย์ เอาแบบนี้ก็แล้วกันผมจะลดเงินค่าขนมเขาเหลือเพียงแค่ 100,000 ต่อเดือน~~~”

อาจารย์ใหญ่กระอักเลือดออกมาเต็มปาก!

เจียงเฉินปรบมือ

ผู้ปกครองคนนี้โอ้อวดเก่งจริงๆ!

ชื่นชม!!

ในเวลานี้เองผู้ปกครองคนอื่นก็ทนไม่ไหว

งานประชุมผู้ปกครองทั้งทีจะไม่โอ้อวดได้ยังไงกัน?

พวกเขาแต่ละคนต่างก็เป็นคนใหญ่คนโตถูกไหม?

เพราะถ้าหากต้องการที่จะเข้าเรียนในโรงเรียนนี้ภูมิหลังของครอบครัวจะต้องไม่ใช่คนยากจนอย่างแน่นอน!

“เดือนละ 100,000 ก็พอๆกับลูกสาวของฉันเลย บังเอิญอะไรแบบนี้”

“ลูกชายของฉันก็เดือนละ 100,000 เหมือนกัน”

“อา? พวกคุณให้เงินลูกของพวกคุณเพียงแค่ 100,000 ต่อเดือนเองเหรอ พวกคุณไม่กลัวว่าลูกของพวกคุณจะลำบากหรือยังไง?”

“ใช่ แค่ 100,000 มันน้อยเกินไปฉันให้ 200,000!”

“ต่อให้ฉันต้องทำงานหนักแค่ไหนฉันก็ไม่ยอมให้ลูกฉันลำบากฉันให้เดือนละ 300,000!”

“300,000 มันจะไปพออะไร รับประกันไม่ได้ด้วยซ้ำว่าลูกของผมจะได้ทานอาหารวันละสามมื้อ ผมให้ 500,000 ต่อเดือน!”

แต่ละคนพากันเชิดหน้า

แสดงออกถึงความหยิ่งผยองของตัวเอง

โอ้อวดความร่ำรวยและอำนาจต่อคนอื่น

ปัง ปัง ปัง~~~

แรงกดดันจำนวนมากเปรียบเสมือนหมัดอันทรงพลังที่ต่อยเข้าใบหน้าของอาจารย์ใหญ่จากระยะเพียงไม่กี่เมตร

ไม่นานครูใหญ่ที่สนับสนุน “ความขยันหมั่นเพียรและความประหยัด” ก็บอบช้ำ

จมูกเปลี่ยนเป็นสีม่วงใบหน้าบวมเป่ง!

ต้องการยาชาอย่างด่วน!

.......

ต่อมา อาจารย์ใหญ่ก็ดูกลายเป็นคนไร้อำนาจในทันที หลังจากที่บรรดาผู้ครองพากันโอ้อวดกันเสร็จ เขาก็รีบทำการประกาศคะแนนของนักเรียนอย่างรวดเร็วแล้วก็ให้กำลังใจและการประชุมกจบลง

งานประชุมผู้ปกครองจบลงแล้ว!

เจียงเฉินลุกขึ้นพร้อมที่จะจากไป

ในเวลานี้เอง ผู้ปกครองดีให้เงินลูกเดือนละ 500,000 ก็ตะโกนอะไรบางอย่างออกมา

“ขอโทษนะครับ ผู้ของทุกท่าน ผมคือจ้าวตงไหล ผมคิดว่าไหนๆทุกคนก็มีส่วนร่วมในงานประชุมผู้ปกครองแล้ว มันก็คงเป็นโชคชะตาที่ให้พวกเราได้มาพบกันทำไมพวกเราไม่ไปกินข้าวด้วยกันหน่อยล่ะ นี่ก็ใกล้จะสี่โมงเย็นแล้ว ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี..........”

“ทำประธานจ้าวพูดถูก!”

“ใช่ การพบกันเป็นโชคชะตา….. พวกเราไปทานอาหารกัน ฉันขอ.....”

“นั่นสินะ พวกเราไปทานอาหารด้วยกันเถอะ....”

“….”

หลังจากที่พูดคุยกันทุกคนก็ตกลงที่จะไปทานอาหารเย็นด้วยกัน

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็ค้นพบว่าทุกคนที่นี่ต่างก็เป็นคนที่มีความร่ำรวย ดังนั้นมันจะเป็นการดีกว่าที่ทุกคนจะสร้างสัมพันธ์กันเอาไว้

แต่เจียงเฉินก็ไม่ได้สนใจความสัมพันธ์แบบนี้….

ลุกขึ้น

เดินจากไป

“นี่ คุณผู้ปกครองท่านนี้ไม่ไปทานข้าวกับพวกเรางั้นเหรอ?”

ผู้ปกครองดีโอ้อวดว่าให้เงินลูกตัวเองเดือนละ 500,000 หยุดเจียงเฉินเอาไว้

เจียงเฉินพูดขอโทษอย่างสุภาพ “ครับ ผมมีธุระที่ต้องไปทำต่อคงจะต้องกลับบ้านทันที”

จ้าวตงไหลดูกระตือรือร้น “คุณจะรีบกบ้านไปทำไม ไปกับพวกเราดีกว่า ไปทานอาหารเย็นด้วยกัน มันเป็นโชคชะตานะที่ทุกคนได้มารวมตัวกัน มาทานอาหารกันเถอะครับไปด้วยกัน.....”

เจียงเฉิน “…..”

ด้วยความกระตือรือร้นแบบนี้มันทำไปเจียงเฉินรู้สึกอึดอัดที่จะไม่ไป

นอกจากนี้ลู่เสี่ยวหยูก็ดึงแขนเสื้อของจียงเฉิงและขอร้องให้เจียงเฉินไปด้วย

เพราะเพื่อนร่วมชั้นของเธอต่างก็ไปกันหมด ถ้าหากเธอไม่ไปเธอนั้นก็จะไม่สามารถเข้าสังคมได้ และตลอดชั่วโมงที่ผ่านมาเธอนั้นก็ได้รับคำชมจากเพื่อนร่วมชั้นของเธออย่างอิจฉา โดยบอกว่าพ่อของเธอนั้นหล่อมาก มันทำให้เธอรู้สึกดีใจมาก

“ก็ได้ผมจะไปด้วย” เจียงเฉินพูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้

“ฮ่าๆ ไปกันเถอะไปที่เยว่ไห่ซวนกัน มันเป็นร้านอาหารของผมเอง อาหารอร่อยมากเลยนะ!” จ้าวตงไหลหัวเราะออกมา

“อไรนะ เยว่ไห่ซวน!”

“นั่นมันร้านอาหารที่บอสหม่าชอบไปไม่ใช่เหรอ?”

“ว้าว~~~”

ผู้คนที่อยู่รอบๆพากันตกตะลึงออกมา

ตอนนี้สายตาของพวกเขาที่มองจ้าวตงไหลนั้นเปลี่ยนไป

บอสหม่า มหาเศรษฐีตัวจริง!

และร้านที่พวกเขากำลังจะไปเป็นร้านที่มหาเศรษฐีคนนี้โปรดปรานอย่างมาก!

จ้าวตงไหลรู้สึกภูมิใจแต่การแสดงออกของเขายังคงดูสุภาพ “แค่กๆ ไม่ใช่รเรื่องน่าภูมิใจอะไรหรอกครับ”

อันที่จริงทรัพย์สินของคนที่อยู่ที่นั่นไม่มีคนไหนเลยที่เกินกว่า 5 พันล้าน ดังนั้นตอนที่พวกเขาได้ยินเกี่ยวกับคนใหญ่คนโตระดับบอสหม่าพวกเขาจึงพากันแสดงความตื่นเต้นออกมา

“พวกเราไปกันเลยดีกว่า!”

“ใช่ ถ้าไปที่นั่นเราอาจจะโชคดีเจอกับบอสหม่าก็ได้นะ”

เจียงเฉินตกตะลึง

เยว่ไห่ซวน?

นี่มันร้านที่พี่หม่าชวนไปทานอาหารค่ำด้วยกันไม่ใช่หรอ?

บังเอิญอะไรขนาดนั้น?

แต่อย่างไรก็ตามในเมื่อเค้านั้นได้รับปากไปแล้วเขาก็ไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้อีก

....

ในไม่ช้าผู้ปกครองทุกคนก็พากันไปขึ้นรถ

ขบวนรถหรูขับออกจากประตูของโรงเรียนทีละคัน

แล้ว.....

พวกเขาทั้งหมดต่างก็เห็นเจียงเฉินที่กำลังเดินอยู่!

“อะไรนะ! ผู้ปกครองคนนั้นไม่มีรถงั้นหรอ?”

“เป็นไปได้ยังไงกันทำไมเขาถึงไม่มีรถ?”

“คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นคนจนที่น่าสงสาร”

“นั้นสิน่ะถ้าไม่มีรถขับ นั่นก็แปลว่าเขาไม่มีเงินจริง!”

“ลูกชายของฉันไปโรงเรียนพร้อมกับลูกสาวของคนจนแบบนี้ได้ยังไงกัน ฉันต้องไปคุยกับผู้อำนวยการของโรงเรียนเรื่องนี้!”

“คนจนที่น่าสงสารมาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของลูกสาวของฉันได้ยังไงกัน”

ผู้ปกครองหลายคนพาท่านพูดออกมาด้วยความสงสารแต่ภายในใจพวกเขานั้นได้วางแผนให้เจียงเฉินกับลู่เสี่ยวหยูต้องอับอายเอาไว้แล้ว

คนจนไม่สมควรเป็นเพื่อนกับคนที่แข็งแกร่ง!

ทางฝั่งของเจียงเฉินเขาก็พาลู่เสี่ยวหยูเข้าไปที่รถของเขา

โลลิตัวน้อยมองไปรอบๆด้วยความรู้สึกตะลึง

“ลุง นี่คือรถของลุงหรอ?”

“ใช่”

“ราคาแพงไหม?”

“ไม่รู้สิ คนอื่นให้มา”

“…..”

หลังจากนั้นก็ขับรถไปจนถึง [เยว่ไห่ซาน]

แล้วก็เข้าไปที่ห้องขนาดใหญ่ [โถงซานไห่] แล้วก็หาที่นั่ง

หลังจากนั้นการสนทนาก็เริ่มขึ้นส่วนเด็กๆก็ไปหาที่เล่นกัน

“คุณทำงานอะไรงั้นเหรอ?”

“ผมเป็นเจ้าของ XX Group ผมได้ยินชื่อของคุณมานานแล้ว!”

“ตอนนี้อินเทอร์เน็ตทำให้การทำงานของผมง่ายขึ้นและได้ผลกำไรมากขึ้นไม่น้อยเลย!”

“โอ้ ไม่ลำบากเท่าไรหรอก หนึ่งก็ทำเงินได้หลายพันล้านอยู่เหมือนกัน!”

“ผมเองก็เหมือนกัน เมื่อปีที่แล้วผมทำงานได้สองพันสามร้อยล้าน ไม่ลำบากเลย!”

“เรือยอร์ชที่ผมเพิ่งซื้อมาก็ใช้การไม่ได้แล้ว คงต้องซื้อใหม่แล้ว”

“ใช่ ผมเองก็เพิ่งซื้อเฮลิคอปเตอร์มาแต่ดูเหมือนว่าจะใช้ไม่ได้แล้วเหมือนกัน”

หลังจากที่พูดคุยทำความรู้จักกัน รูปแบบการพูดคุยของพวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นการโอ้อวด

ปากของเจียงเฉินกระตุก

คนพวกนี้จะอยู่ไม่ได้เลยหรือยังไงกันถ้าไม่ได้โอ้อวด~~

ไม่ไหวเลยจริงๆ~~

ในเวลานี้ทุกคนดูเหมือนจะเพิกเฉยต่อเจียงเฉินและไม่มีใครต้องการพูดคุยกับเจียงเฉินเลยแม้แต่น้อย

และเจียงเฉินเองก็ไม่ได้อยากจะพูดคุยกับคนพวกนั้นเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

ในทางกลับกันจ้างตงไหลก็หันมาพูดคุยกับเจียงเฉินยู่บ้าง

หลังจากพูดคุยกับไปครึ่งชั่วโมงอาหารก็เริ่มเข้ามาเสิร์ฟ

........

เวลาผ่านไปจนถึงเวลาค่ำ

รถ Audi คันหนึ่งก็ขับเข้ามาในลานจอดของ [เยว่ไห่ซาน]

บอสหม่ากับเลขาก็เดินเข้าไปในร้านอาหารและตรงไปที่ [โถงหลิงเซียว]

นั่งลง

และโทรหาเจียงเฉิน

“น้องชายมาถึงรึยัง?”

“ยังครับพี่หม่า มาถึงแล้วหรอครับ?”

“ยังไม่ถึงน่ะแต่ใกล้แล้วอีกประมาณ 10 นาที”

หลังจากวางสายไปแล้วเลขาของเขาก็เข้ามาพูด

เลขา “เจ้านาย เสี่ยวหวางเพิ่งโทรมาบอกผมว่าเขาเจอคุณเจียงอยู่อีกห้องหนึ่ง”

บอสหม่า “???”

เลขารีบพูดต่ออย่างรวดเร็ว “คาดว่าคุณเจียงน่าจะไม่สามารถออกมาได้ตอนนี้ เขาก็เลยบอกว่าเขายังมาไม่ถึง”

บอสหม่า “แล้วห้องนั้นมีใครอยู่บ้างล่ะ?”

เลขาเดินออกไปถามและกลับมาในเวลาไม่กี่นาที

“เจ้านาย ผมได้ยินมาว่าพวกเขามาทานอาหารหลังจากไปประชุมผู้ปกครองมา”

“ประชุมผู้ปกครอง?”

บอสหม่ายกเลิกความคิดที่จะไปหาเจียงเฉินทันที

......

[ห้องโถงซานไห่] หลังจากที่เจียงเฉินวางสายพี่หม่าไปเขาก็เริ่มคิดว่าเขาจะจบงานเลี้ยงนี้ยังไงดี

เพราะสุดท้ายแล้วสำหรับเขางานเลี้ยงแบบนี้มันค่อนข้างน่าเบื่อ

ในเวลานี้เองจ้าวตงไหลเจ้าของร้านก็ได้รับโทรศัพท์ด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น

“เป็นอะไรไปหรอบอสจ้าว?”

ผู้ปกครองคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของจ้าวตงไหลก็ถามออกมาด้วยความสงสัย

“ฮ่าๆ งั้นฉันจะบอกข่าวดีกับทุกคนก็แล้วกัน พนักงานของฉันเพิ่งบอกฉันมาว่าพี่หม่ามหาเศรษฐีรวยที่สุดในประเทศจีนมาที่ร้านอาหารของเรา!”

“เรื่องจริงงั้นเหรอ?!”

“จริง!”

ผู้คนพากันกระโดดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นทันที!

“คนที่รวยที่สุดในประเทศมาทั้งทีเราควรพวกเขาหน่อยไหม?”

“ใช่ เขาเป็นถึงคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศฉันไม่เคยมีโอกาสได้พบเขาใกล้ๆมาก่อนเลย”

“ไปหาเขางั้นเหรอ?”

“แต่พวกเราไม่รู้ว่ามันจะทำให้บอสหม่าโกรธรึเปล่า? เพราะถ้าหากไปกันแบบนี้มันจะเป็นการรบกวนการทานอาหารของgเขา”

“อืม ก็เป็นไปได้”

ในเวลานี้เองจ้าวตงไหลก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เพราะตอนนี้เขาได้พูดที่อยู่ของมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศไปแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าบอสหม่าจะโกรธไหม ถ้าหากเขาโกรธขึ้นมาจริงๆชื่อเสียงของร้านอาหารของเขาก็พังทลาย

เจียงเฉินส่ายหัวแล้วหัวเราะ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าคนกลุ่มนี้จะตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อเสียงของพี่หม่า

เจียงเฉินเห็นว่าตอนนี้ก็เกือบถึงเวลานัดแล้ว

เขาก็ลุกขึ้นมา

“ผมมีเรื่องต้องไปทำต่อดังนั้นผมคงต้องขอตัวก่อน”

หลังจากที่ดื่มไวน์หมดแก้วเจียงเฉินก็หันหลังเดินจากไปทันที

แต่ยังไม่ทันได้เดินออกไปก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความอิจฉาดังออกมา

“ก็ไปสิ ใครอยากจะรู้จักนาย”

“ใช่แล้ว”

ผู้ปกครองสองคนหัวเราะกันออกมา

“หืม?”

เจียงเฉินขมวดคิ้วและหันกลับไป

“ผมว่าผมรู้จักคุณอยู่นะ คุณแซ่เจิ้งใช่ไหม....” เจียงเฉินหรี่ตาลง

“ใช่ มีปัญหาอะไรล่ะ ถ้ามีก็พูดออกมา” คนแซ่เจิ้งพูดออกมาอย่างเยาะเย้ย

เจียงเฉินหัวเราะออกมา “ก็ไม่ได้มากอะไรหรอก เพียงแต่ผมอยากจะบอกว่าคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเยาะเย้ยใคร พอผมจำได้ว่าก่อนหน้านี้คุ้นโอ้อวดว่าคุณขาดทุนสองหมื่นล้านแต่เพียงแค่สัปดาห์เดียวคุณก็สามารถคืนทุนได้ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อวานนี้ใครไปที่บริษัทลงทุนกั๋วดู่แล้วอ้อนวอนร้องไห้เพื่อขอเงินกู้ 300 ล้าน.....”

“นายรู้ได้ยังไง….. ไม่ นายกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรออกมา!” ผู้ปกครองคนนั้นพูดออกมาด้วยความโกรธ

เจียงเฉินไปหาผู้ปกครองอีกคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ “แล้วก็ตอนที่อยู่ในการประชุมผู้ปกครอง ตอนนั้นผมจำได้ว่าคุณโอ้อวดออกมาว่าขาดทุนร้อยล้านมันแค่เรื่องเล็กน้อย แต่ผมก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าใครเพิ่งจะขาดทุนไปห้าร้อยล้านจากการลงทุนครั้งล่าสุดและตอนนี้ชื่อของคุณก็ถูกธนาคารขึ้นบัญชีดำและกำลังตามทวงหนี้.....”

“ผายลม ฉันจะไปถูกธนาคารทวงหนี้ได้ยังไงกัน” ผู้ปกครองที่เจียงเฉินพูดถึงกระโดดลุกขึ้นด้วยความโกรธ

เจียงเฉินขี้หูตัวเอง “อย่าเสียงดังสิ ขี้หูผมมันไม่ได้มีเยอะเท่าไหร่นะ”

ยิ้มอย่างเหยียดหยาม

หันหลังกลับและเดินออกจากห้องทันที

ทั้งห้องเต็มไปด้วยความเงียบ

ใบหน้าของผู้ปกครองสองคนนั้นเปลี่ยนเป็นสีม่วง~~

ผู้ปกครองคนอื่นก็พากันมองไปที่สองผู้ปกครองคนนั้นที่กำลังอยู่ภายใต้ความสิ้นหวัง

จากปฏิกิริยานี้พวกเขาสามารถสรุปได้ทันที่ว่าสิ่งที่เจียงเฉินพูดมานั้นเป็นความจริง!

แต่สิ่งที่ทำให้ปกครองประหลาดใจยิ่งกว่านั่นก็คือเจียงเฉินสามารถรู้เรื่องราวของสองคนนี้ได้!

และคนที่จะรู้ข้อมูลขนาดนี้ได้คงไม่ใช่คนจนหรอกถูกไหม?

ดังนั้นเจียงเฉินจะต้องไม่ใช่คนจนอย่างแน่นอน!

“ฮ่าๆ~~” ผู้ปกครองแซ่เจิ้งหัวเราะออกมา “คนๆนั้น ก็แค่พูดเรื่องไร้สาระอย่าไปเชื่อเขาเลย....ตอนนี้บอสหม่ามาที่นี่แล้ว เราไปพบเขาหน่อยดีกว่าไหม พวกเราที่อยู่ที่นี่อย่างน้อยก็มีทรัพย์สินมากมายมหาศาลอย่างน้อยก็หลายพันล้าน ถ้าพวกเราไปพบเข้าพร้อมกันก็คงจะดูเหมาะสมอยู่นะถูกไหม?”

ผู้ปกครองอีกคนหนึ่งที่ถูกเจียงเฉินดูถูกก็พูดออกมา “ใช่! โอกาสที่อาจจะได้เป็นเพื่อนกับคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศไม่ได้มีบ่อยๆ เราไปกันเถอะ!”

หลังจากที่พูดจบ เขาก็หยิบแก้วขึ้นมาแล้วเดินออกจากห้องไป

ส่วนผู้ปกครองคนอื่นก็ถูกเบี่ยงเบนความสนใจได้สำเร็จ พวกเขาทั้งหมดเดินไปที่ [ห้องโถงหลิงเซียว] พร้อมกับแก้วไวน์ในมือ

แล้ว…….

พวกเขาก็ได้เห็นผู้ปกครองลู่ (เจียงเฉิน) กำลังเดินเข้าไปในห้องนั้น!!!