ตอนที่ 310 : ความหมายของชีวิตคืออะไร?

ตอนที่ 310 : ความหมายของชีวิตคืออะไร?

“ได้ค่ะ คุณเจียง”

หลังจากนั้นยูนาก็ได้แต่ตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถปฏิเสธได้

ชายในชุดสูทจ้องมองเจียงเฉินอย่างว่างเปล่า

ฉัน....ถูกลดระดับ?

ล้อเล่นกันรึเปล่า?

ฉันเพิ่งจะพูดไปว่าฉันเป็นรองประธานเมอร์เซเดา-เบนซ์กรุ๊ป เป็นผู้บริหารคนสำคัญ.....ของบริษัทระดับโลก ฉันกลับถูกลดตำแหน่งเพราะฉันทำให้คนเพียงคนเดียวไม่พอใจ

ใช่แล้ว เขาแซ่เจียง เขาไม่ใช่เจ้าของไม่ใช่ผู้ถือหุ้นของเมอร์เซเดสเบนซ์นี่....

แล้วฉันจะไปถูกลดขั้นได้ยังไง?

ใช่แล้วมันจะต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ!

ยิ่งผู้ชายในชุดสูทคิดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งคิดว่ามันเป็นไปได้มากเท่านั้น!

เขาแค่ต้องการขู่ฉัน!

ในเวลานี้เอง....

ตรู๊ด ตรู๊ด~~

โทรศัพท์เข้ามา

เลขาประธาน(ยูนา)~~

ชายในชุดสูทรับสายและพูดออกมาอย่างรวดเร็ว “สวัสดีครับ คุณยูนา”

ยูนา “สวัสดีค่ะเฉินหยาง ตอนนี้ฉันขอแจ้งว่าคุณถูกปลดออกจากตำแหน่งแล้ว ช่วยกลับมาที่บริษัทและจัดการเรื่องด้วย....”

ปึง~~

โทรศัพท์ตกลงพื้น

ชายในชุดสูทรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันที

เจียงเฉินหัวเราะออกมา คนประเภทนี้สมควรโดนแล้ว นายใส่ร้ายป้ายสีฉันตั้งใจใช้ฉันโอ้อวด ดังนั้นายต้องได้รับผลที่ตามมา!

เจียงเฉินหันไปมองหญิงสาวต่อ

ในเวลานี้เองหนังศรีษะของเธอรู้สึกชาขึ้นมาทันที!

เธอนั้นเห็นด้วยตาตัวเองว่าผู้ชายตรงหน้าของเธอนั้นถูกปลดออกทันทีที่ที่เขาโทรศัพท์ออกไป

“มันจบแล้ว มันจบแล้ว ฉันทำอะไรลงไป ฉันทำอะไรลงไป!”

“ขอโทษนะคุณผู้หญิง แต่ผมรู้จักคุณรึเปล่า?”

“ฉันไม่รู้ค่า....แหะ แหะ.....” เธอยิ้มออกมาและมองเจียงเฉินด้วยความกลัว

ไม่รู้จัก....

ใช่แล้ว!

ฮ่าๆๆๆ!

ฉันมันฉลาดจริงๆที่หาวิธีแบบนี้ได้!

ตอนนี้ฉันแต่งหน้าหนามาก แม้แต่แม่ของฉันก็จะต้องจำฉันไม่ได้อย่าว่าแต่เขาเลย!

“โอ้ คุณเจียงแฟนคุณอยู่ตรงนั้น!”

หญิงสาวชี้มือออกไปทางด้านหลังของเจียงเฉินและตะโกนออกมา

เจียงเฉินหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว

ไม่มีอะไร...

ฉันถูกหลอก!

เมื่อมองกลับไปก็พบว่าหญิงสาวนั้นวิ่งไปที่ประตูแล้ว!

วิ่ง....

ไปแล้ว....

เจียงเฉิน “…”

ผู้หญิงคนนี้ฉลาดมาก!

และในเวลานี้เองเจียงเฉินก็พบว่าเธอนั้นลืมหยิบกระเป๋าของเธอไปด้วย

เจียงเฉินมีความสุขขึ้นมาทันที

เปิดดูกระเป๋า พบโทรศัพท์มือถือและรูปพื้นหลังก็เป็นรูปเจียงเฉินตอนที่ไม่ได้ใส่หน้ากาก

“ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนคลับของฉันด้วยงั้นหรอ?”

เจียงเฉินอดไม่ได้ที่จะเลิกรู้สึกโกรธ

“นี่ รูปนี้มาจากโรงแรมผางกู่งั้นหรอ?”

รูปถ่ายของเจียงเฉินบนอินเทอร์เน็ตนั้นนับว่าหายากเพราะพวกมันส่วนใหญ่มักจะถูกทีมงานของบริษัทรักษาความปลอดภัยเทียนเฉินลบไปแล้วดังนั้นรูปที่เหลืออยู่นั้นมักจะเป็นรูปที่ถ่ายมาด้วยตัวเองซะเป็นส่วนใหญ่

ผู้หญิงคนนี้มีรูปของเขาในโรงแรมผางกู่เดาว่าเธอนั้นก็คงจะเป็นหนึ่งในพนักงานในโรงแรมผางกู่แน่ๆ

เจียงเฉินหยิบโทรศัพท์ของชายในชุดสูทมาดูรูป

กดดูรูปของเธอตอนที่ยังไม่ได้แต่งหน้า

หืม~~

เจียงเฉินตกตะลึง

เอาจริงๆเธอก็สวยไม่น้อยเลย หน้าเนียน เอาวบาง.....อย่างน้อยๆก็มี 90 คะแนน!

เจียงเฉินส่งรูปไปให้โจวหยวนประธานโรงแรมผางกู่ “ช่วยตรวจสอบให้หน่อยว่าเธอเปฌนพนักงานโรงแรมของเราไหม”

โจวหยวน “เจ้านายชอบผู้หญิงคนนี้ใช่ไหมครับ ไม่มีปัญหาครับ ผมจะตรวจสอบให้ทันทีครับ”

เจียงเฉิน “ไปให้พ้น!”

ด้วยพนักงานที่มีหน้าตาที่สวยงามแบบนี้ดังนั้นการตรวจสอบจึงค่อนข้างง่าย ดังนั้นเวลาผ่านไปไม่นานโจวหยวนก็โทรกลับมาหาอย่างรวดเร็ว

“เจ้านาย เธอเป็นพนักงานห้องพิเศษของเราครับ”

“โอเค”

“เจ้านายต้องการให้ผมทำอะไรไหมครับ”

“ไม่จำเป็น”

เจียงเฉินหยิบกระเป๋าถือของเธอขึ้นมาและเดินออกไปจากร้านอาหาร

ในเวลานี้เอง ด้านนอกร้านอาหารก็มีคนทะเลาะกันพอดี

เป็นผู้ชายสองคนและผู้หญิงหนึ่งคน

คนหนึ่งเป็นคนรวยรุ่นที่สองขับรถซูเปอร์คาร์ของมาเซราติ

ความหล่อประมาณ 80 คะแนน

คนหนึ่งเป็นผู้ชายธรรมดาๆ ในชุดธรรมดาๆ ขี่จักรยาน

รักสามเศร้า!

คนรวยรุ่นที่สอง “เสี่ยวลี่ เธอจะเอายังไง เธอก็เห็นแล้วว่าเขายากจนขนาดไหนแม้แต่เงินซื้อรถยนต์ก็ยังไม่มีได้แต่ขี่จักรยานไปวันๆ เธออยากจะมีชีวิตกับคนแบบนี้งั้นหรอ?”

ชายหนุ่มธรรมดาๆก็พูดออกมาทั้งน้ำตาว่า “ฉันหวางลี่ ยากจนแต่ฉันก็มีความทะเยอทะยาน จะต้องมีวันหนึ่งที่ฉันสามารถหาเงินได้อย่างมหาศาลอย่างแน่นอน!”

สาวสวย “จางห่าว นายอย่าดูถูกคนดีกว่า! เป็นคนจนมันผิดตรงไหน! คนรวยรุ่นที่สองมันน่าทึ่งมากนักหรอ? ขี่จักรยานมันผิดหรอ? มันดูโรอมนติกและเท่จะตายไป!”

ทุกคนต่างหันมาดู.....

ผู้คนที่ได้เห็นต่างก็รู้สึกว่าหญิงสาวนั้นเป็นคนดีจริงๆ!

ไม่เสียดายเงิน!

ไม่ยอมก้มหัวให้คนมีเงินง่ายๆ!

ความรักยิ่งใหญ่กว่าเงิน!

นานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นความรักที่บริสุทธิ์แบบนี้!

โกรธ!!

โกรธคนที่คิดจะทำลายความรักของคนอื่นด้วยเงิน!

แล้ว....

สาวงสวยก็พูดกับผู้ชายธรรมดาๆ “หวังลี่ แม้ว่านายจะยากจน! แต่ฉันก็เชื่อในตัวนาย ตราบใดที่นายขยันทำงานอย่างหนัก นายก็จะต้องพบกับสิ่งที่ดีกว่า!”

ให้กำลังใจ!

จากนั้นเธอก็เดินไปขึ้นรถมาเซราติสุดเท่ของคนรวยรุ่นที่สอง

“นายต้องขยันทำงานให้หนักนะ!!”

รถมาเซราติขับออกไป

เงียบ.....

เงียบกริบ.....

ผู้คนรอบๆมองหน้ากัน คุณมองมาที่ฉัน ฉันก็มองไปที่คุณ....

เดี๋ยวนะ~~~

ตู้ม~~

ตู้ม~~

มันพลิกผันเร็วเกินไปพวกเขาทำความเข้าใจไม่ทันจนล้มลงไปในบ่อน้ำข้างๆ

พระเจ้า!

แล้วไหนความรักที่แสนบริสุทธิ์ล่ะ?

แล้วไหนเงินที่ไม่สามารถซื้อใจเธอได้?

สาวสวยทำไมคุณถึงยอมขึ้นรถของคนรวยรุ่นที่สองง่ายๆแบบนั้น?

อะไรกัน?!

.......

ในเวลานี้เองเจียงเฉินก็ได้รับสายจากชูหลิงเหยา

“สามี!!”

ชูหลิงเหยายิ้ม “ฉันคิดถึงนายจัง”

เจียงเฉินยิ้ม “ก่อนหน้านี้ฉันไปเจอพ่อกับน้องชาวของเธอชูสือซีมาแล้วนะ”

ชูหลิงเหยาดูซาบซึ้ง “ฉันได้ยินมาจากพ่อกับน้องสาวของฉันแล้ว นายช่วยครอบครัวของฉันไว้ได้เยอะเลย ไม่อย่างนั้นครอบครัวของฉันคงต้องทนทุกข์ทรมาณเพราะหลงอ้าวแน่ๆ”

เจียงเฉินดูมีความสุมาก “แล้วจะขอบคุณฉันยังไงดีล่ะ”

ชูหลิงเหยาอาย : (*/ω＼*)

ถึงฉันจะรู้ว่านายไม่ได้จริงจัง

แต่ฉันก็สมควรตอบแทนนายอยู่ดี

“ฮึ่ม!”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันเล่าเรื่องวัยเด็กของฉันให้ฟังเอาไหม อยากฟังรึเปล่า”

เจียงเฉิน “….”

แบบนี้ก็ได้หรอ?

ไม่เป็นไร

เจียงเฉินพยักหน้า “ก็ได้”

ชูหลิงเหยาหัวเราะออกมา “ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก บริษัทของพ่อกับแม่ฉันไม่ได้อยู่ไกลจากบ้านเท่าไหร่ แต่ตอนนั้นพวกเขายังทำงานหนักมาก พวกเขามักจะทำงานกะดึกกัน ครั้งหนึ่งเธอเข้ามาในห้องของฉันตอนสามทุ่มแล้วก็ลูบหัวของฉันก่อนจะพูดว่า ‘ดูแลน้องด้วยนะ’ ก่อนเธอจะเดินออกไปกับพ่อของฉัน”

“ฉันกับน้องสาวเป็นคนมีเหตุผลตั้งแต่เด็ก คืนนั้นสือซีนอนไม่หลับ เธอร้องไห้และพูดว่าพ่อกับแม่ทำงานเพื่อเราหนักเกินไปแล้ว เธอต้องการที่จะเอาชาโสมไปให้พวกเขา....”

“ว้าว! เด็กดีขนาดนั้นเลยหรอ?’

เจียงเฉินรู้สึกทึ่ง

“ใช่ ชีวิตตอนที่ฉันเป็นเด็กไม่ได้ดีแบบนี้หรอกนะ.

ชูหลิงเหยาพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม “ดังนั้น ในคืนฤดูใบไม้ผลิอันหนาวเหน็บ เด็กหญิงสองคนก็เดินจูงมือกันบนทางเดิน และน้องสาวของฉันก็สะพายกระเป๋าที่มีกระติกน้ำรอนสองใยอยู่ข้างใน ขณะที่พวกเรากำลังเดินไปนั้น พวกเราก็เห็นพ่อกับแม่กำลังกินหม้อไฟกันอยู่ที่ร้านแผงลอยริมถนน.....”

เจียงเฉิน “….”

ฮ่าๆๆๆ~~~

หัวเราะลั่นออกมา!

“ตอนนั้นฉันกับน้องสาวร้องไห้ออกมา~”

ชูหลิงเหยาพูดพร้อมกับยิ้มออกมา “พ่อกับแม่ของฉันใช้เวลาอยู่นานกว่าจะเกลี้ยกล่อมเราได้ และพวกเขายังต้องให้สัญญาอีกว่าพวกเขาจะพาเราไปหาอะไรอร่อยๆกินกันในอนาคต พวกเราถึงได้หยุดร้องไห้กัน”

เจียงเฉินพูดออกมา “ยัยโง่ จากนี้ต่อไปในอนาคตสามีของเธอจะเป็นคนดูแลเธอเอง ไม่ว่าจะอยากกินอะไรอร่อยๆ ฉันก็จะพาเธอไปกินตลอดชีวิตที่เหลืออยู่”

“ขอบคุณนะที่รัก!”

ชูหลิงเหยายิ้มออกมาอย่างเขินอายและแก้มของเธอก็แดงมากกว่าเดิม

เจียงเฉินยิ้ม

ก็ในเมื่อเธอเป็นของฉันแล้ว จะยังเกรงใจไปอยู่อีกทำไม

อย่างไรก็ตาม เธอโทรมาขอบคุณฉันด้วยตัวเอง

ดังนั้นครั้งหน้าที่เจอกันก็คงต้องหาประโยชน์หน่อยแล้ว

......

วันรุ่งขึ้น

พระอาทิตย์ส่องแสง นกในตำหนักอ๋องฉีก็เริ่มส่งเสียงร้องออกหากิน ดอกไม้เริ่มบาน กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งตำหนัก

เจียงเฉินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหล่อของเขา

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ตามแผนที่วางไว้ ในตอนเย็นเชามีนัดกับวอลเลนรองประธานสำนักงานใหญ่ของเดมเลอร์และเควินประธานของภูมิภาคจีน

สถานที่ : ร้านอาหารจินซิงเหลียน สาขาฉางหงเฉียว

นี่เป็นร้านอาหารหรู ที่ตั้งอยู่ใกล้กับสวนสาธารณะเฉาหยาง

แต่ก่อนหน้านั้นเขาควรไปทำธุระก่อน

การทำธุระเท่านั้นคือเรื่องสำคัญของเจียงเฉิน!

ขับรถมาเซราติสีน้ำเงินจากตำหนักอ๋องฉีทันที

คำขอแรก

เนื้อหา : ช่วยฉันสั่งสอนบทเรียนให้กับภรรยาของฉันที!

เจียงเฉินขับรถมาเซราติเข้าไปในวิลล่าสุดหรูในเขตุของหยานซีวิลล่าทันที

คนที่อยู่ที่นี่มีแต่คนรวยเท่านั้น!

นักพบกับลูกค้าที่นอกวิลล่าของลูกค้าก่อน

นอกประจูเจียงเฉินได้ยินเสียงการทะเลาะวิวาทหลุดออกมาจากในบ้าน มันเป็นการทะเลาะกันระหว่างสามีกับภรรยา

“คุณมีผู้ชายคนอื่น คุณเคยไว้หน้าผมไหม?!”

“แล้วฉันไปมีผู้ชายอื่นแล้วนายทำอะไรฉันได้? นายต่อต้านฉันได้หรอ? นายมันก็แค่คนธรรมดาๆ ทุกวันนี้ความมั่งคั่งและสถานะของนายก็ได้มาจากฉันฟ่านเหม่ยอิงทั้งนั้น! ฉันให้นายได้ ฉันก็สามารถนำกลับคืนมาได้เหมือนกัน!”

“จะไปมีผู้ชายคนอื่นหรือไม่ผมไม่สน แต่อย่าให้คนอื่นรู้จะได้ไหม? รู้ไหมว่าผมที่เป็นผู้ชายอับอายมากแค่ไหน!”

ชายคนนั้นทำหน้าเศร้า~~

“นายเป็นผู้ชายหรอ นายเป็นผู้ชายหรอ? นายกล้าตีฉันไหมล่ะ?”

“ผมไม่กล้า.....”

“…..”

เจียงเฉินได้ยินเสียงทะเลาะมาจากในวิลล่า....

ปรากฏว่าการมีผู้ชายอื่นเป็นเรื่องปกติ?

แล้วผู้ชายคนนั้นแย่จนถึงกับต้องยอมทนถูกสวมหมวกเขียวเลยหรอ?

เคาะประตู

“สวัสดีครับ ผมเป็นคนทำธุระครับ”

ประตูวิลล่าเปิดออก

เจียงเฉินก็พบกับคู่รัก

ผู้ชายมีหน้าตราที่ค่อนข้างหล่อ แต่เขากลับดูขี่ขลาดซึ่งง่ายต่อการกลั่นแกล้ง

ส่วนผู้หญิงมีหน้าตาน่าเกลียด หน้าแบบจีน คิ้วหนาแถมใบหน้ายังดูดุมาก แต่เมื่อมองดูการแต่งกายของเธอหากมีเงินไม่ถึง 10 ล้านคงแต่งไม่ได้แบบนี้แน่นอน!

ผู้หญิงคนนี้จะต้องเป็นคนรวยมากแน่ๆ!

เจียงเฉินเดินเข้าไป “สวัสดีครับ ผมมาทำธุระครับ”

หญิงสาวขมวดคิ้ว “เรียกมันมาทำไม!”

ชายคนนั้นตัวสั่น “ถึงผมจะไม่กล้าตีคุณ แต่ผมกล้าปล่อยให้คนทำธุระตีคุณแทน!”

จากนั้นเขาก็หันไปหาเจียงเฉินและร้องไห้ขอร้องออกมา “ฉันต้องการให้นายสั่งสอนบทเรียนให้เธอหน่อย!”

เจียงเฉินอึดอัด “นี่มันไม่แย่ไปหน่อยหรอ?”

ชายคนนั้นร้องไห้ออกมา “เพื่อนฉันถูกสวมหมวกเขียวนะ ได้โปรด~~”

เจียงเฉินคิด : ใช่แล้วคนไม่ซื่อสัตย์แบบนี้ต้องถูกสั่งสอน!

เจียงเฉิน “ได้!”

ก้าวออกไปข้างหน้า

หญิงสาวหน้าตาน่าเกลียดจ้องมองเจียงเฉินอย่างโกรธเคือง “นายกล้า! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ฉันคือเจ้าของบริษัทยิ้งเค่อ มีมูลค่ากว่าหนึ่งพันล้านหยวน นายกล้าตีฉันงั้นหรอ?! คนทำธุระตัวเหม็นอย่างนายน่ะฉันไม่กลัวหรอก! ฉันฟ่านเหม่ยอิงจะบีบคอนายให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้!”

มหาเศรษฐีงั้นหรอ?

แต่ขอโทษนะมูลค่าบริษัทของเธอแค่เศษเสี้ยวรายได้ของฉัน!

เดิมทีเจียงเฉินกำลังคิดหนักอยู่ว่าจะสั่งสอนเธอดีไหม แต่เธอกลับหยิ่งผยองใส่เขา.....

จะบีบคอฉันให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้งั้นหรอ?

งั้นฉันก็ยินดี!

ตบใบหน้าของเธอทันที!

เพี้ยะ~~~

หญิงสาวเอามือปิดใบหน้าของเธอและมองหน้าเจียงเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“นาย.....นายกล้าตบฉันจริงๆงั้นหรอ!?”

เจียงเฉินกางมือของเขา “ผมก็แค่รับคำสั่งมาจากสามีของคุณ”

หญิงสาวมองไปทางสามีของเธอด้วยความโกรธเคือง

“ดีจริงๆ นายไม่โกรธที่ฉันสวมหมวกเขียวให้นายงั้นสินะ งั้นฉันจะสวมหมวกเขียวให้นายดูอีกรอบ!!”

เธอมองไปที่เจียงเฉิน

หือ~~~

หล่อมาก!

กลิ่นอายของความเป็นชายหลั่งออกมาจากร่างกายของเขา กลิ่นอายที่สามีของเธอไม่มีแม้แต่น้อย มันคือสิ่งที่เธอปรารถนาอย่างแท้จริง!

เมื่อได้เห็นแบบนี้ความหล่อของเจียงเฉินนั้นมันก็ทำให้เธอนั้นรู้สึกตื่นเต้น!

ตกตะลึง!

“หนุ่มหล่อ ฉันตกหลุมรักนายแล้ว ฉันจะให้ 100,000 หยวนถ้านายยอมมาอยู่กับฉันหนึ่งเดือน!!”

คำพูดของหญิงสาวนั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง

“ซื้อผมงั้นหรอ?”

เจียงเฉินรู้สึกรังเกียจขึ้นมาทันที!

ผู้หญิงไม่ดีแบบเธอ มีหรอที่ฉันจะอยากเข้าไปยุ่งด้วย?

น้องชายทำธุระคนนี้หล่อมาก!

“น้องชายฉันให้เดือนละ 200,000 ก็ได้....มาเถอะ มาให้พี่สาวกอดหน่อย….”

ฟ่านเหม่ยอิงวิง่เข้าไปหาเจียงเฉินอย่างบ้าคลั่ง

“อ้วก!”

เมื่อมองเห็นความร้อนแรงของเธอเจียงเฉินก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที

ถีบเธอออกไป

ด้วยแรงที่เขาถีบเธอกลับไป หญิงสาวก็พุ่งตรงไปกระแทกกับคอกสุนัขที่อยู่ข้างๆ

อึเปื้อนใบหน้าของเธอ

เจียงเฉินหัวเราะก่อนจะหันหลังกลับ

เจียงเฉินไม่ต้องการที่จะอยู่ในสถานที่ที่น่าขยะแขยงแบบนี้อีกต่อไป

ในไม่ช้า เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นก็ดังตามมาจากวิลล่าที่อยู่เบื้องหลังของเขา

“ไป้คนทำธุระ! แกต้องตาย! แกต้องตาย!”

เจียงเฉินขับรถมาเซราติออกไป

“ติ๊ง! คุณได้รับรีวิวห้าดาว~~”

เจียงเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพบว่าเขานั้นได้รับรีวิวระดับห้าดาว “ขอบคุณมากน้องชายที่แก้แค้นให้ฉัน ตอนนี้ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะหย่ากับเธอ....”

หย่า?

เจียงเฉินอดไม่ได้ที่จะชื่นชมผู้ชายคนนี้ ในที่สุดเขาก็ฉลาดขึ้นมาสักที ถูกภรรยาของตัวเองสวมหมวกเขียวอยู่ทุกวันต้องกล้ำกลืนความอัปยศ ถ้าหากต้องอยู่แบบนั้นต่อไปชีวิตจะไปมีความหมายอะไร?

ฟ่านเหม่ยอิงใช้เวลาไม่กี่นาทีในการล้างสิ่งสกปรกออกจากใบหน้าของเธอ หยิบโทรศัพท์ โทรหาส่วนกลางของหมู่บ้านด้วยความโกรธ

“เมื่อสิบนาทีก่อนมีคนเข้ามาขโมยเครื่องประดับมูลค่า 10 ล้านของฉันไป หยุดเขาให้ได้!”

ส่วนกลางหมู่บ้านที่ได้ยินว่ามีการขโมยเครื่องประดับมูลค่าสิบล้านพวกเขาก็ตกตะลึงทันที!

พวกเขารีบทำการตรวจสอบกล้องวงจรปิด

ผลลัพธ์……

พวกเขาตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ก็ไม่เห็นวี่แววของคนทำธุระเลย

เพราะในความคิดของพวกเขาคนทำธุระส่วนใหญ่คงจะขี่จักรยานหรือไม่ก็สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้า แต่พวกเค้าคงคิดไปถึงว่าเจียงเฉินนั้นจะขับรถมาเซราติ ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่คนธรรมดาจะคิดไม่ถึง

.....

“ผมต้องขอโทษจริงๆครับคุณฟ่าน แต่พวกเราตรวจสอบแล้วพวกเราไม่พบคนทำธุระเข้ามาในชุมชนของเราเลย”

“อะไรนะ ไม่มันเป็นไปไม่ได้!”

ฟ่านเหม่ยอิงโกรธจัด

“ยามของพวกนายทำอะไรกันอยู่! มีคนทำธุระมาที่วิลล่าของฉันจริงๆ! แต่พวกนายกลับบอกว่าไม่มีเนี่ยนะ!”

“พวกเราตรวจสอบหลายรอบแล้วครับ แต่ว่าพวกเราไม่พบคนทำธุระจริงๆ....”

“พวกนายมันขยะ ไอ้พวกโง่!”

“….”

ในเวลานี้เองเจียงเฉินก็เพิ่งจะผ่านป้อมยามออกไปพร้อมกับรถมาเซราติของเขา

แม้แต่ยามก็คิดไม่ถึงว่าคนขับรถมาเซราตินั้นจะเป็นคนทำธุระ

ท้ายที่สุดแล้วคนที่รวยขนาดนั้นจะไปเป็นคนทำธุระได้ยังไง?

เป็นไปไม่ได้!