บทที่ 12 คะแนนคุณูปการพร้อมใช้งานแล้ว เหล่าพี่น้องเริ่มแข่งขันกันดุเดือด!

บทที่ 12 คะแนนคุณูปการพร้อมใช้งานแล้ว เหล่าพี่น้องเริ่มแข่งขันกันดุเดือด!

พลังที่ถาโถมเข้าสู่จิตสำนึกของเขาไม่ได้บ้าคลั่งเหมือนครั้งก่อน

มันเปรียบดั่งสายน้ำอุ่นที่ไหลรินอย่างเงียบงัน คอยชำระล้างเส้นประสาททุกเส้นที่ปวดร้าวในสมองของเขา ความรู้สึกราวกับถูกฉีกกระชากซึ่งเป็นผลกระทบจากการปลูกถ่ายความสามารถ ได้รับการปลอบประโลมและมลายหายไปพร้อมกับกระแสความอบอุ่นนี้

ห้วงทะเลแห่งจิตสำนึกที่เหือดแห้งของเขาได้รับการเติมเต็มอีกครั้ง

เขาไม่ได้หมดสติไป

ในทางกลับกัน จิตสำนึกของเขากลับแจ่มชัดยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา

ผ่านทางเครือข่ายอารยธรรม เขาในฐานะผู้ที่อยู่เหนือกว่า สามารถรับรู้ถึงเสียงสะท้อนในจิตใจของผู้รอดชีวิตกว่าเจ็ดพันล้านคนทั่วโลกได้อย่างชัดเจน หลังจากการอัปเดตเวอร์ชันสองจุดศูนย์

มันคือกระแสอารมณ์อันเชี่ยวกรากและเร่าร้อนอย่างเหลือเชื่อ

"คะแนนคุณูปการ... ทำงานแลกผลตอบแทน... นี่มันเรื่องจริงงั้นหรือ"

"ระบบการรวมครอบครัวระดับโลก! สวรรค์ทรงโปรด! ฉันจะตามหาลูกสาวของฉันเจอใช่ไหม ฉันยอมทำทุกอย่างขอแค่ให้หาเธอเจอ!"

"ขอแค่ลงแรงก็ได้รับผลตอบแทน แถมยังตามหาครอบครัวได้อีก... นี่มัน... นี่มันเหมือนกับวิถีชีวิตเดิมของพวกเราเลยไม่ใช่หรือ"

"กฎระเบียบ... คนที่ประกาศข้อความนี้ เขาต้องการสร้างกฎระเบียบขึ้นมาใหม่!"

เปลวไฟแห่งความหวังถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นในใจของผู้รอดชีวิตทั่วโลกในพริบตา ด้วยไม้ขีดไฟสองก้านที่ชื่อว่า กฎระเบียบอันยุติธรรม และ คำมั่นสัญญาแห่งการรวมครอบครัว

เปลวไฟเหล่านี้หลอมรวมกัน ก่อเกิดเป็นขุมพลังหลักที่ช่วยค้ำจุนให้พลังจิตของเขาเพิ่มพูนขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลิวอวี่สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังนี้แตกต่างไปจากความซาบซึ้งใจที่เกิดขึ้นหลังจากรอดพ้นจากสถานการณ์อันสิ้นหวังก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

ความซาบซึ้งใจคือการปะทุขึ้นเพียงชั่วคราว ทว่าความหวังคือการลุกโชนอย่างยั่งยืน

อย่างไรก็ตาม ภายใต้ทะเลแห่งความหวังนี้ กลับมีมหาสมุทรแห่งความเป็นจริงที่กว้างใหญ่และลึกล้ำยิ่งกว่าซ่อนอยู่

"คะแนนคุณูปการคืออะไรกันแน่ แค่ตัวเลขเฉยๆ งั้นหรือ"

"แล้วจะหามาได้ยังไง ถ้าฉันออกไปล่ากระต่าย ใครจะเป็นคนคิดคะแนนให้ฉันล่ะ"

"คะแนนพวกนี้เอาไปแลกอาหารได้จริงๆ หรือ ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว ไม่อยากฟังทฤษฎีสวยหรูอะไรทั้งนั้น ฉันแค่อยากรู้ว่ามีผลไม้อยู่ที่ไหน!"

"ทุกคนก็อยู่ในเครือข่ายเดียวกัน ใครจะไปรู้ว่าใครเป็นใคร เกิดฉันเอาอาหารไปให้แล้วไม่ยอมให้คะแนนฉันล่ะจะทำยังไง"

คำถามพื้นฐานและเป็นรูปธรรมนับไม่ถ้วนได้ก่อตัวขึ้นเป็นมหาสมุทรแห่งความสับสนนี้ ผู้คนต่างโหยหาความหวัง แต่สิ่งที่พวกเขาต้องการแก้ไขอย่างเร่งด่วนยิ่งกว่า คือปัญหาความอดอยากและความหนาวเหน็บที่อยู่ตรงหน้า

หลิวอวี่เข้าใจเรื่องนี้ดีในทันที

ความหวังเปรียบดั่งเครื่องยนต์ แต่มันจำเป็นต้องมีรางที่จับต้องได้เพื่อขับเคลื่อนไปข้างหน้า ประกาศที่เขาส่งไปได้มอบวิสัยทัศน์อันงดงามให้กับทุกคน

ทว่าเขายังไม่ได้มอบเส้นทางที่จะนำพกพวกเขาไปสู่วิสัยทัศน์นั้น เส้นทางที่พวกเขาสามารถก้าวเดินไปได้ในทันที

แก่นแท้ของปัญหาคือ... เขาจะต้องสร้างมูลค่าที่จับต้องได้ประการแรก ให้กับแนวคิดนามธรรมอย่าง คะแนนคุณูปการ โดยเร็วที่สุด

เขาต้องแปรเปลี่ยนความคาดหวังอันสูงส่งนี้ ให้กลายเป็นการกระทำที่เป็นรูปธรรม

มิฉะนั้น เปลวไฟแห่งความหวังที่เพิ่งถูกจุดขึ้นมานี้ คงมอดดับลงในไม่ช้าเนื่องจากขาดเชื้อเพลิงหล่อเลี้ยง

จิตสำนึกของเขาดึงกลับมาจากมุมมองระดับโลกอันยิ่งใหญ่ และทอดสายตากลับมายังถ้ำที่ตนเองอยู่

กองไฟส่องแสงวูบวาบ

บนใบหน้าของผู้คนกว่ายี่สิบชีวิตล้วนเต็มไปด้วยความกังวลและความยำเกรง เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขากลับมาเป็นปกติ ทุกคนต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

คนเหล่านี้ จากความสงสัยในตอนแรก จนได้มาประจักษ์ถึงคำชี้แนะอันน่าอัศจรรย์ครั้งแล้วครั้งเล่าของเขา และล่าสุดที่ได้เห็นเขากระอักเลือดจนได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงเพื่อช่วยเหลือคนแปลกหน้าที่อยู่ห่างไกลออกไป ความเชื่อใจที่พวกเขามีต่อเขานั้นแทบจะเรียกได้ว่าศรัทธาอย่างมืดบอด

พวกเขาคือสนามทดลองที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับกฎระเบียบใหม่นี้

หลิวอวี่ค่อยๆ พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา แล้วพยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยพิงกำแพงหินไว้

"ฉันไม่เป็นไรแล้ว" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย ทว่ามั่นคง

ชายหนุ่มร่างกำยำนามว่าหวังเฉียงรีบก้าวเข้ามาประคองเขา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ "หลิวอวี่... เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกับนายงั้นหรือ แล้วจู่ๆ ในหัวของพวกเราก็มีอะไรบางอย่างเพิ่มเข้ามา นายเป็นคนทำใช่ไหม"

หลิวอวี่พยักหน้ารับ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ และเมื่อเห็นสายตาอันคาดหวังของทุกคน เขาก็ประกาศออกมาตรงๆ "นับจากนี้เป็นต้นไป ภายในชุมชนของเรา จะเริ่มทดลองใช้ระบบ คะแนนคุณูปการ สำหรับแรงงานทุกประเภท"

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

หวังเฉียงเกาหัว ก่อนจะเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมาในนามของทุกคน "หลิวอวี่ พวกเราทุกคนล้วนเชื่อฟังนาย นายสั่งให้ทำอะไรพวกเราก็ทำตาม แค่แบ่งหน้าที่กันไปมันไม่ง่ายกว่าหรือ ไอ้ระบบคะแนนอะไรนี่มันไม่ทำให้ยุ่งยากไปเปล่าๆ หรอกหรือ"

"นี่ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากที่ไร้สาระหรอกนะ" หลิวอวี่มองเขาและอธิบายอย่างใจเย็น

"ข้อแรก ก็เพื่อความยุติธรรม"

เขาชี้ไปที่ชายชราตรงมุมถ้ำซึ่งกำลังนั่งสานตะกร้าจากเถาวัลย์ "ลุงจางมีฝีมือดี วันหนึ่งเขาสามารถสานตะกร้าได้ตั้งหลายใบ"

"หวังเฉียง นายมีพละกำลังมาก วันหนึ่งนายสามารถผ่าฟืนได้เป็นกองๆ แต่ตอนนี้ พวกนายทั้งสองคนกลับได้รับส่วนแบ่งอาหารเท่ากัน ซึ่งนั่นมันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย"

"หากมีคะแนนคุณูปการ ทุกหยาดเหงื่อแรงกายที่พวกนายเสียไปจะถูกนำมาคำนวณและบันทึกเอาไว้ คนที่ทำงานมากกว่าก็สมควรได้รับผลตอบแทนที่มากกว่า"

มือที่กำลังสานตะกร้าของลุงจางหยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้น ประกายแสงจางๆ สว่างวาบขึ้นในดวงตาอันขุ่นมัว

หลิวอวี่เอ่ยต่อ "ข้อสอง ก็เพื่อให้พวกคุณมีทางเลือกที่หลากหลายมากยิ่งขึ้น"

พูดจบ เขาก็ไม่อธิบายสิ่งใดให้ยืดยาว แต่จัดการเรียกใช้งานระบบเบื้องหลังของเครือข่ายอารยธรรมขึ้นมาโดยตรง

ทันใดนั้น ข้อความอันชัดเจนก็ปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของทุกคนภายในถ้ำ

【ประกาศแจ้งเตือน: ความรู้พื้นฐานจากสารานุกรมเพื่อการเอาชีวิตรอด (การระบุแหล่งน้ำ การสร้างที่หลบภัย การปฐมพยาบาลเบื้องต้น เป็นต้น) เปิดให้ใช้งานฟรีอย่างถาวร】

ขณะที่ทุกคนกำลังพยายามทำความเข้าใจกับข้อความนั้น รายการเมนูอันใหม่เอี่ยมที่เปล่งประกายระยิบระยับ ก็ถูกกางออกในจิตสำนึกของพวกเขา

【คลังทักษะ (สามารถใช้คะแนนแลกเปลี่ยนได้)】

— "ความเชี่ยวชาญด้านการสร้างกับดัก": เรียนรู้วิธีการประยุกต์ใช้ภูมิประเทศและวัสดุต่างๆ เพื่อสร้างกับดักล่าสัตว์ที่มีประสิทธิภาพมากกว่าสิบรูปแบบ ราคาแลกเปลี่ยน: 15 คะแนนคุณูปการ

— "ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการแปรรูปสมุนไพร": เรียนรู้วิธีการตากแห้ง บดยา และการเตรียมการเบื้องต้นอื่นๆ สำหรับสมุนไพรทั่วไปห้าชนิด เพื่อเพิ่มสรรพคุณและยืดอายุการเก็บรักษา ราคาแลกเปลี่ยน: 10 คะแนนคุณูปการ

— "ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการเผาเครื่องปั้นดินเผา": เรียนรู้วิธีการค้นหาดินเหนียวที่เหมาะสม และการสร้างเตาเผาดินแบบง่ายๆ เพื่อเผาเครื่องปั้นดินเผาหยาบสำหรับกักเก็บน้ำและอาหาร ราคาแลกเปลี่ยน: 20 คะแนนคุณูปการ

— "การประดิษฐ์ธนูและลูกธนูเบื้องต้น":... ราคาแลกเปลี่ยน: 18 คะแนนคุณูปการ... ชุดความรู้ขั้นสูงที่แม้จะไม่ใช่ปัจจัยหลักในการดำรงชีพ แต่ก็ช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตและเพิ่มประสิทธิภาพในการผลิตได้อย่างมหาศาล ถูกแสดงผลให้เห็นอย่างชัดเจน โดยแต่ละรายการล้วนระบุราคาคะแนนคุณูปการไว้ด้วย

ภายในถ้ำเงียบกริบลงในพริบตา เงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่นกระทบพื้น

วินาทีต่อมา เสียงฮือฮาก็ดังสนั่นหวั่นไหว

"เครื่องปั้นดินเผา! สวรรค์ทรงโปรด พวกเราทำเครื่องปั้นดินเผาได้ด้วยงั้นหรือ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องรองน้ำดื่มจากใบไม้อีกแล้ว!" หญิงวัยกลางคนอุทานด้วยความตื่นเต้น

"กับดัก! ความเชี่ยวชาญด้านการสร้างกับดัก! วิธีที่สอนในสารานุกรมมันเรียบง่ายเกินไป สัตว์ป่ามักจะดิ้นหลุดไปได้บ่อยๆ วิธีนี้มันต้องได้ผลแน่นอน!" ชายผู้รับหน้าที่ล่าสัตว์เป็นประจำเบิกตาแดงก่ำ

"แถมยังมีการแปรรูปสมุนไพรอีก... สมุนไพรที่พวกเราเก็บมา มักจะเหี่ยวเฉาไปภายในสองวัน ถ้าพวกเราสามารถเก็บรักษามันไว้ได้นานๆ ก็คงจะดีไม่น้อยเลย!"

สารานุกรมที่เปิดให้ใช้ฟรี ช่วยรับประกันได้ว่าพวกเขาสามารถเอาชีวิตรอดได้

แต่ 【คลังทักษะ】 แบบมีค่าใช้จ่ายนี้ กลับเผยให้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีมากยิ่งขึ้น!

สายตาของผู้คนค่อยๆ ละจากทักษะอันน่าดึงดูดใจเหล่านั้น และหันกลับมามองตัวเลข "0" อันโดดเดี่ยวในจิตสำนึกของตนเอง

ความปรารถนาอันแรงกล้าในการใช้ประโยชน์จากสิ่งเหล่านี้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ปะทุขึ้นในใจของทุกคน

พวกเขามองไปที่กองฟืนภายในถ้ำ หนังสัตว์ที่ยังไม่ได้ชำแหละ และผลไม้ป่าที่รอการเก็บเกี่ยวด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่หน้าที่การงานอีกต่อไป ทว่ามันคือขุมทรัพย์คะแนนคุณูปการที่จับต้องได้

หวังเฉียงยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ เขาก้มลงมองท่อนแขนอันหนาเตอะของตนเอง สลับกับมองทักษะ "ความเชี่ยวชาญด้านการสร้างกับดัก" ที่มีราคา 15 คะแนน พลางกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกขึ้นมาว่า วันเวลาเก่าๆ ที่เอาแต่ทำตามคำสั่งแล้วลงแรงไปวันๆ นั้น... ดูเหมือนจะขาดทุนไปหน่อยจริงๆ

การแข่งขันด้านแรงงานเป็นการภายในซึ่งมีคะแนนคุณูปการเป็นแรงขับเคลื่อน โดยที่ไม่ต้องรอให้หลิวอวี่เอ่ยปากกระตุ้นเลยแม้แต่น้อย ได้เปิดฉากขึ้นอย่างเงียบๆ ภายในชุมชนถ้ำเล็กๆ แห่งนี้แล้ว